Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013


βρήκα στις σημειώσεις μου 
υπέροχα γαλλικά τραγούδια :



1. ........................................


Cette bohème là c'est mon bien ma richesse,
Ma perle, mon bijou, ma reine, ma duchesse...




La femme qui est dans mon lit
N'a plus vingt ans depuis longtemps
Ne riez pas, n'y touchez pas
Gardez vos larmes et vos sarcasmes
Lorsque la nuit nous réunit
Son corps ses mains s'offrent aux miens
Et c'est son coeur couvert de pleurs
Et de blessures qui me rassurent






2. 


Du plus loin, que me revienne,
L'ombre de mes amours anciennes,
Du plus loin, du premier rendez-vous,
Du temps des premières peines,
Lors, j'avais quinze ans, à peine,
Cœur tout blanc, et griffes aux genoux,
Que ce furent, j'étais précoce,
De tendres amours de gosse,
Ou les morsures d'un amour fou,
Du plus loin qu'il m'en souvienne,
Si depuis, j'ai dit "je t'aime",
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous


C'est vrai, je ne fus pas sage,
Et j'ai tourné bien des pages,
Sans les lire, blanches, et puis rien dessus,
C'est vrai, je ne fus pas sage,
Et mes guerriers de passage,
A peine vus, déjà disparus,
Mais à travers leur visage,
C'était déjà votre image,
C'était vous déjà et le cœur nu
,
Je refaisais mes bagages,
Et poursuivais mon mirage,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

Sur la longue route,
Qui menait vers vous,
Sur la longue route,
J'allais le cœur fou,
Le vent de décembre,
Me gelait au cou,
Qu'importait décembre,
Si c'était pour vous


Elle fut longue la route,
Mais je l'ai faite, la route,
Celle-là, qui menait jusqu'à vous,
Et je ne suis pas parjure,
Si ce soir, je vous jure,
Que, pour vous, je l'eus faite à genoux

Il en eut fallu bien d'autres,
Que quelques mauvais apôtres,
Que l'hiver ou la neige à mon cou,
Pour que je perde patience,
Et j'ai calmé ma violence,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

Les temps d'hiver et d'automne,
De nuit, de jour, et personne,
Vous n'étiez jamais au rendez-vous,
Et de vous, perdant courage,
Soudain, me prenait la rage,
Mon Dieu, que j'avais besoin de vous,
Que le Diable vous emporte
,
D'autres m'ont ouvert leur porte,
Heureuse, je m'en allais loin de vous,
Oui, je vous fus infidèle,
Mais vous revenais quand même,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

J'ai pleuré mes larmes,
Mais qu'il me fut doux,
Oh, qu'il me fut doux,
Ce premier sourire de vous,
Et pour une larme,
Qui venait de vous,
J'ai pleuré d'amour,
Vous souvenez-vous ?

Ce fut, un soir, en septembre,
Vous étiez venus m'attendre,
Ici même, vous en souvenez-vous ?
A vous regarder sourire,
A vous aimer, sans rien dire,
C'est là que j'ai compris, tout à coup,
J'avais fini mon voyage,
Et j'ai posé mes bagages
,
Vous étiez venus au rendez-vous,
Qu'importe ce qu'on peut en dire,
Je tenais à vous le dire,
Ce soir je vous remercie de vous,
Qu'importe ce qu'on peut en dire,
Je suis venue pour vous dire,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous...







 3.

................................................
 


C'est que ça la vie
C'est que ça l'amour

T'aimer à tout prix tout le temps
T'aimer maintenant comme avant
Comme avant

 à genoux




 

 







Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

photos
foteini
από το Βυζαντινό - Χριστιανικό μουσείο της Αθήνας


Η μετάβαση από τον αρχαίο κόσμο στον βυζαντινό έγινε σταδιακά.











Οι δομές του αρχαίου κόσμου - πολιτικές, οικονομικές, θρησκευτικές - άρχισαν να κλονίζονται από το τέλος του 2ου αι., εποχή κατά την οποία ο Χριστιανισμός είχε αρχίσει να κερδίζει έδαφος και είχαν ήδη εμφανιστεί τα πρώτα δείγματα χριστιανικής τέχνης.
 




ΙΧΘΥΣ
- Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ -


Σταθμό γιά την μετάβαση από τον κόσμο της αρχαιότητας στον κόσμο του βυζαντίου, απετέλεσε η νομιμοποίηση της χριστιανικής θρησκείας το 313, από τον Μ. Κωνσταντίνο.
Η χριστιανική τέχνη απέκτησε στο εξής δημόσιο χαρακτήρα και τέθηκε στην υπηρεσία διάδοσης της νέας θρησκείας.




Παράλληλα, η μεταφορά της έδρας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη, ήταν καθοριστική γιά την μετατόπιση του κέντρου βάρους από τη λατινική Δύση στην εξελληνισμένη Ανατολή.





Ο χωρισμός του ρωμαϊκού κράτους σε ανατολικό και δυτικό και η κατάλυση του δυτικού τμήματος το 476, απετέλεσαν εξίσου σημαντικά ορόσημα γιά το τέλος του αρχαίου κόσμου, το οποίο συντελέστηκε οριστικά με το κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών κλασικής παιδείας, την έξαρση των βαρβαρικών επιδρομών και την παρακμή των μεγάλων αστικών κέντρων, μετά τον 6ο αιώνα.
















Σάββατο 16 Νοεμβρίου
επίσκεψη στο Βυζαντινό μουσείο της Αθήνας.






Ingmar Bergman και "Persona"

7 άτομα στο σινεμά, σχεδόν ιδιωτική προβολή.

παρ' όλα όσα είχα από πριν διαβάσει, δεν κατάλαβα εντελώς το έργο...
αισθάνθηκα καλά τη δύναμή του, ένιωσα καλά βλέποντάς το, εννόησα πολλούς συμβολισμούς, συμφώνησα μέσα μου με αρκετά απ' όσα ειπώθηκαν, μα δεν μπορώ να πω ότι τα κατάλαβα όλα...
αναρωτιέμαι όμως, αν είναι και απαραίτητο να τα καταλαβαίνει κανείς όλα... κι αν είναι εφικτό, βέβαια...
σαν ένα δύσκολο, συμβολικό ποίημα, το όλον!

χάρηκα το μαυρόασπρο ! έχει άλλη διάσταση η μαυρόασπρη ταινία ! (χαίρε αγαπημένε Ντράγιερ...)
θαυμαστή η φωτογραφία και θαυμαστά τα παιχνίδια του φακού με το φως και το σκοτάδι.








Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013




συνελήφθη ( με χειροπέδες ) η πόρτα !

θα ταίριαζε καυσίγελως,
αν ο καιρός δεν ήταν τόσο δύσκολος
γιά όλον τον κόσμο...


α ! και πού είστε !
μην διανοηθείτε τζάκια και φωτιές εφέτος !



Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

ω, Κύριε,

ντιζανταμουρνεσεπαλαμουρφορ?