... ξυπόλητη στην έρημο ...

2012-02-11T12:12:00.006+02:00

.
έξω είναι ένας ωραίος, μουντός καιρός,
πραγματικό κρύο, βλοσυρό.
.
ενδιαφέρον βρήκα το ΑΤΙΤΛΟ ΕΡΓΟ του Λόρκα, σε μετάφραση Δ. Καλοκύρη, εκδ. Ύψιλον.
πρωτότυπο πείραμα, προχωρημένη θεατρική ματιά, δεν ξέρω σε τι θα οδηγούσε αν προλάβαινε ο ποιητής να το αποτελειώσει...
.
.
θαρρώ, δουλεύει την άποψη:
.
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ :
.............................
Ο θεατής είναι ήσυχος γιατί ξέρει ότι το έργο δε θα τον θίξει. Τι ωραία που θα ήταν όμως αν τον φώναζαν στο σανίδι και τον έβαζαν να μιλήσει, κι ο ήλιος της σκηνής να του καιγε το χλωμό, παγιδευμένο του πρόσωπο !
.
(πρόχειρη σημείωση δική μου : ο θεατής στη σέντρα !)
.
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ :
Δεν είμαστε στο θέατρο. Γιατί θα ρθούνε να γκρεμίσουν τις πόρτες. Και τότε θα λυτρωθούμε όλοι. Μέσα εδώ επικρατεί μιά φοβερή ατμόσφαιρα ψευτιάς, και τα πρόσωπα των έργων δεν λένε τίποτα περισσότερο απ' όσα θα μπορούσαν να ειπωθούν φανερά, μπροστά σε λεπταίσθητες δεσποινίδες. Την πραγματική τους αγωνία όμως δεν την λένε.
Γι αυτό δεν θέλω ηθοποιούς, αλλά άντρες από σάρκα και γυναίκες από σάρκα, κι όποιος δεν θέλει ν' ακούσει, να βουλώσει τ' αυτιά του.
.
.

αυτά τα λίγα...

.
.
.
.

2012-02-09T00:09:00.003+02:00

.
και τι να πω εγώ τώρα,
γιά
την "Αυλή των θαυμάτων" του Λειτουργού Ιάκωβου Καμπανέλλη...
.
.
και τι να πω άραγε,
γιά την ψυχική ευφορία που σου δημιουργεί κάθε φορά στην ίδια ένταση,
η επίσκεψη στο κτίριο Τσίλερ ;
.
γέμισα μπατταρίες απόψε...
.
ας μη λέω τίποτα καλύτερα...
φτώχεια είν' τα λόγια ...
.
.
.
.
.

2012-02-08T12:10:00.001+02:00

.
χιονίζει.
άσπρες αφράτες νιφάδες στροβιλίζονται γύρω, ma petite Thérèse de l' enfant...
πανέμορφα είναι, μα φέτος είναι πολύ δύσκολα γιά όλους...
περπατάς στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας και βλέπεις κατάχαμα να κοιμούνται άνθρωποι.
άσε, τους νέους τριγύρω... παιδιά μαραγγιασμένα, κιτρινισμένα, που περιφέρονται στο κέντρο, έρμαια των εμπόρων...
είναι απίστευτο, το πώς έχει ξεφύγει έτσι η κατάσταση... απίστευτο !
πού βρίσκονται όλοι, όσοι πρέπει να είναι σε συναγερμό ; πίνουν καφέ κλεισμένοι στα γραφεία τους ;
TETOIA ANIKANOTHTA ;
.
βρε, βαράει
Σ Υ Ν Α Γ Ε Ρ Μ Ο Ο Ο Ο Ο Ο Ο Ο Ο Ο Ο Σ !
ακούει κανείς ;

.
.
.
.
.
.

2012-02-07T01:26:00.009+02:00

.
η κυρία Πόλυ Χατζημανωλάκη
είχε την ευγένεια να μας σημειώσει κάτι από
το αυθεντικό κείμενο !
.

.

"Ξυπνάει η Αλεξάνδρεια αργότερα απ’ τις άλλες,
Ξυπνάει στην Οδό Σαρμ ελ Σεΐχ,
Ξυπνάει στην Κορνίς,
η Οδός Λέψιους ξυπνάει,
Το κανάλι της Μαχμουντία
Το παλιό χαμάμ
Κι εκεί που οι γραμμές του τραμ
Κόβουν τη συνοικία της Μανσίγια στη μέση
Και η πλατεία Ταχρίρ
Σαν την καρδιά μου
που χτυπάει το ίδιο στην αγρυπνία και στον ύπνο"

"Η Αλεξάνδρεια με τον τρόπο του Πεσσόα" από την παράσταση :
.

«Στο Καπνοπωλείο του Φερνάντο Πεσσόα,

ο Κ.Π. Καβάφης σκηνοθετεί την οριστική μορφή του»

.
.

σας ευχαριστώ πάρα πολύ
γιά την ευγένειά σας !
.
.
.
.
.

2012-02-06T00:51:00.003+02:00

.
ολονυχτίς άκουγα δυνατό τον αέρα.
τα δέντρα έξω τρίζανε, βούιζε ο τόπος.
.
.
μου πήρε ακριβώς ένα χρόνο γιά ν' αρχίσω κάπως... ν' ανασυγκροτούμαι.
Γενάρη με Γενάρη, ένα χρόνο...
μου πήρε έναν ολόκληρο χρόνο, ίσαμε να καταλάβω πως είμαι πιά (?) λεύτερη.
πως έχω πάψει να είμαι γκαζωμένη και στην τσίτα όλο το εικοσιτετράωρο...
πως δεν κινδυνεύει το μυαλό μου να "καεί" απ' το φόρτωμα,
πως δεν δοκιμάζεται διαρκώς το νευρικό μου σύστημα χτυπώντας μπουνιές στα μαχαίρια,
παλεύοντας ολημέρα με το θηρίο την λερναία ύδρα - την κακότητα και τον παραλογισμό,
πως έπαψα να κελαηδάω "εκεί μέσα" σαν τον κούκο, που μονάχος τραγουδάει την άνοιξη...
μου πήρε ένα χρόνο, κι ακόμα φυσικά δεν είμαι σίγουρη γιά το πώς βαδίζω...
βαδίζω πάντως, σιγά - σιγά...
ίσως και να ξαναμαθαίνω να περπατάω...
.
.
.
χτες και σήμερα διάβασα τον "ευτυχισμένο πρίγκηπα", "το αηδόνι και το τριαντάφυλλο", τον "εγωιστή γίγαντα", τον "αφοσιωμένο φίλο" και την "τρομερή ρουκέτα".
κλασσικά, διαχρονικά, αριστουργήματα !
.
κι έπιασα σήμερα πάλι τον αγαπημένο μου Pierre l' Ermite.
μέσα στα χρόνια τον έχω διαβάσει αρκετές φορές. με ξεκουράζει. μιλάει γιά πράγματα που μ' αρέσουν... ξεχασμένα... γιά αγνότητα της καρδιάς, γιά την αγάπη της γης, την αγάπη των ανθρώπων, γιά ζωή άλλου είδους... γράφει πολλά και γιά τα ψηλά βουνά...
.
μόλις τον τελειώσω, λέω να ξαναπιάσω το "Μαράν Αθά"
"ο πάθος είναι να αγαπάς, χωρίς να φυλακώνεις"
.
τι κρίμα, που δεν βρήκες κάτι, κάτι μικρό, το οτιδήποτε,
κάτι τις, που θα μπορούσες ν' αγαπήσεις σε μένα...
.
.
.
.
.

2012-02-03T22:40:00.020+02:00

.
ο καιρός μαλάκωσε κάπως...
απόψε δεν θέριζε ο αέρας. μες στα σοκάκια η παγωνιά ήταν υποφερτή.
φεύγω απ' εκεί, και το ηθικό μου είναι ψηλά. βλέπω ανθρώπους, κουβεντιάζω.
μαθαίνω απ' αυτούς. πλαταίνει ο ορίζοντας. εγώ εκπαιδεύομαι.
ένας αγώνας είναι η ζωή.
τι άλλο να πεις ; ένας αγώνας...
.
.
.
έψαξε και με βρήκε ξαφνικά απόψε ένας φίλος, απ' τα παλιά...
"πέρασα πολύ δύσκολη ζωή", ήταν η συμπυκνωμένη, μοναδική φράση που μου είπε, γιά να μου διηγηθεί πολλά χρόνια ζωής ...
"παίζεις πιάνο;" ρώτησα
"δεν παίζω, είπε, γιατί δεν έχω κάποιον να με ακούσει"
.
.
αν ήξεραν κάποιοι άνθρωποι πόσο κοντά τους είσαι, δίχως διόλου να μιλάς,
ή ακόμα κι όταν δε δίνεις κανένα σημείο ζωής...
και τι να πεις με τις φτωχικές λέξεις ;
.
.
.
.
τελείωσα το βιβλίο του Πιραντέλλο "tutto per bene".
δεν ήταν εξαιρετικό...
.
.
.
.
.

2012-02-02T00:37:00.000+02:00

.
ξημερώνοντας της Υπαπαντής ...
.
.
.

2012-02-01T00:17:00.002+02:00

Signature
foteini

Βαρομετρικό χαμηλό.

Ο βοριάς, που τ’ αρνάκια παγώνει και τα σπουργίτια...

Ένα σμάρι αγριοπερίστερα κάνει σχηματισμούς της θύελλας,ενώνεται, φτιάχνει μια μαύρη μπάλα,σκορπάει ξανά, συμμετρικά, τεντώνει φτερά, στροβιλίζεται, πλαγιάζει στο γκρίζο, ξαναμαζεύει, συμμετρικά πάντα, θυμάμαι τον Escher,κανονική διαίρεση επιπέδου.

Παλιά, κατέγραφα μέσα μου, κάποτε σημείωνα με μολύβι, η ομορφιά άφηνε απλά το χνάρι της στην καρδιά . Αυτό, παλιά...

Το σήμερα είναι αλλιώς. Το σήμερα, διαρρηγνύει την ερημία, σαν το μπουμπούκι απ’ τα τριαντάφυλλά μου, που ανακάλυψε ξάφνου το φως κι αφέθηκε ν’ ανοίγει τα πέταλα, και γίνεται ώριμο άνθος.

Αυτό όμως, παράγει μία νέα ερημία, απείρως οδυνηρή,
κανονική διαίρεση ζωής.
Σχάση.

Διότι το βαρομετρικό είναι χαμηλό και πουθενά δεν υπάρχει έστω και λίγο φως, να ευνοήσει την παραγωγή ομορφιάς. Και την ευλογημένη, της ζωής ωριμότητα.
Τίποτα δεν είναι παιχνίδι. Και τα σημάδια, πιό αληθινά απ' την αλήθεια την ίδια.
Και το πλήθος, πιό ερημικό από την ίδια την έρημο.
Και η απουσία, η σεπτή πραγματικότητα στη ζωή μας.
Οδυνηρά.Οι καιρικές συνθήκες αντίξοες.Πάγος στις άκριες των χωραφιών και σύννεφα μολυβένια.

SALVATORES

DEI
.
.
.
.
.

2012-01-31T07:13:00.003+02:00

signature
foteini

.
Νεφροί και καρδία από μάρμαρο λευκό Πεντελικό
ή ίσως, σε άλλον ευγενή λίθο φθεγγόμενο, λαξευμένα,
κράτησαν ήδη από το φθινόπωρο του έτους 2010,
αυτήν την μικράν σημείωση στο ημερολόγιον ταξιδίου τους :
«όσο σε αγαπώ, σε ελευθερώνω»
Στο μεταξύ,
πορευόμαστε via deserto,
πάντα σε χρόνο παρόντα και ταυτοχρόνως χρόνο κατηργημένο,
τους πόδας γυμνούς στην χιόνα,
κρατώντας σταθεράν κατεύθυνση και προσανατολισμόν,
προς
Aldebaran.
:
:
:
:
:

2012-01-30T00:29:00.005+02:00

.
σημειώσεις του απλού μου σημειωματάριου,
από την παράσταση...
.

΄΄Στο Καπνοπωλείο του Φερνάντο Πεσσόα,
ο Κωνσταντίνος Καβάφης σχεδιάζει την οριστική μορφή του΄΄

Ξυπνάει η Αλεξάνδρεια στην corniche.
Κοντά σε μια κατάφωτη προθήκη καπνοπωλείου.
Tabacaria, στην Αράπικη γειτονιά.

Ο Álvaro de Campos - Φερνάντο (Πεσσόα ;) μηχανικός στο "Εσπεράντζα", από τη Λισσαβόνα, με μπάρκο για το Σουέζ.

Ο Καβάφης ,
με τα χέρια του έγραφε αραβουργήματα στον αέρα.

(Δεν γνώριζα ότι ) ο Γρηγόριος Ξενόπουλος τον είχε συναντήσει στην Αθήνα.

Κανείς δεν ξέρει πού πονάς. Την πανοπλία σου, την έφτιαξες έτσι, ποιητή, που κανείς δεν ένιωσε πού πονάς.

Το μανιφέστο των φουτουριστών.

Σαν την καρδιά μου, που χτυπάει το ίδιο
στην αγρύπνια
και στον ύπνο.

Ομολογώ ότι το κείμενο της κυρίας Πόλυ Χατζημανωλάκη
μου άρεσε !
:
:
:
:
:

2012-01-27T23:23:00.009+02:00

.
με κάνει κάπως κι αναθαρρώ το μάθημα.
δεν έχω ακόμα προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό που με κάνει κι αναθαρρώ, μα έτσι είναι...
τελειώνω το βραδάκι κι ύστερα φεύγω από κει παγωμένη μα χαρούμενη.
όχι χαρούμενη, αλλά με αρκετά ανορθωμένο το ηθικό.
ξυρίζει ο αέρας μες στα σοκκάκια.
τα σπιτάκια είναι χαμηλά. δεν έχει ψηλά κτίρια τριγύρω να κόβουν τον αέρα...
ντύνομαι ζεστά, φοράω παλτό, την καφέ ζεστή ρεπούμπλικα, και πλεχτά γάντια. την περασμένη βδομάδα είχα βάλει και τ' άρβυλα. κρατάνε μάλλον καλύτερη θερμοκρασία.
σήμερα, στο σχόλασμα ήρθε κι η Μαρία, και ήπιαμε μιά ζεστή σοκολάτα.
.
αύριο νωρίς - νωρίς θ' ανέβουμε με τη Μ., να δούμε το ξημέρωμα στον Υμηττό.
.
.
.
.
.

2012-01-26T00:01:00.004+02:00

¨Ο δρόμος περνά από μέσα" στο Θέατρο Κ. Kουν

.

έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία του Διαγόρα Χρονόπουλου
.
ερμηνεύουν :
Γιάννης Φέρτης, Μελίνα Ασλάνογλου, Αλίκη Αλεξανδράκη, Γιάννης Δρακόπουλος και Αλέξανδρος Πέρρος.
Σκηνικά-κοστούμια: Ελλη Παπαγεωργακοπούλου
.
μου άρεσε !
σας το προτείνω...
.
.

2012-01-25T14:55:00.006+02:00

εορτή

σήμερα Τετ 25 Ιαν 12 :
.
Γρηγόρης, Γρηγορία, Γρηγόριος
.

Μαργαρίτα

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ !
.
.
.
.
.
.

2012-01-14T22:07:00.003+02:00

Έτσι και νυχτώσει, αρχινά η δική μου δεύτερη μέρα. Η πρώτη θέλει μπλάβα πέλαγα, η δεύτερη, τέσσερις τοίχους, χειρόγραφα και ποτό.
Ένα μαύρο δαιμόνιο, μα όλο λευκότη στην ψυχή, με σκουντάει στον ώμο, συγκρατεί το χέρι μου : «μη, όχι έτσι, αλλιώς», «όχι έτσι, αλλιώς». Να μη βγει κακός λόγος από το στόμα μου, να μη βγει παράπονο. Αυτό θέλει. Κι άλλα μικρά δαιμόνια, παρόμοια, μου εμφανίζονται κατά καιρούς, κρατώντας εικόνες, χρωματιστά γυαλιά, χάρτινα βαπόρια φωταγωγημένα. Είναι φιλικά, μου γνέφουν κιόλας, πότε πότε : «μην ακούς», «κάνε τη δουλειά σου», εδώ είμαστ’ εμείς». Μόνο άνωθεν το κουράγιο. Κι όχι πάντοτε. Είναι βραδιές όπου η στεναχώρια μόλις που χωράει. Πάει να σπάσει τους τοίχους. Μένω μόνος ώρες μπροστά σ’ ένα τετράγωνο παράθυρο κομμένο επάνω στο σκοτάδι. Δεν περνάει ούτ’ ένας άνθρωπος. Πουθενά κανένα φως.
……………………………………………………………………

Στη μοναξιά υπάρχουν κι εκεί, όπως μέσα στη γλώσσα, ιδιώματα. Το δικό μου πρέπει να ‘ναι της πλέον ακατοίκητης ερημονησίδας. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς τα λόγια μου, ενώ τα κατευθύνω στο κέντρο των ενδιαφερόντων του κόσμου, ηχούν απόμακρα ή χάνονται ολότελα. Τα φωνήεντά μου, τα «ά» μου και τα «έ» μου, δε γίνεται, φαίνεται, να τα πιάσεις σε καμιά συχνότητα. Το πολύ ν’ ακούσεις κάτι σαν τραύλισμα κυμάτων επάνω στα βότσαλα.
.
.
.

οδυσσέας ελύτης

τα δημόσια και τα ιδιωτικά

εκδ. ίκαρος

.
.
.
.
.

2012-01-01T13:26:00.002+02:00

.
.

να είναι ευλογημένη ετούτη η χρονιά !
.
γλυκειά να δειχτεί κι ευαίσθητη
.
προς όλα τα πλάσματα της γης ...
.
.
.
.

2011-12-30T10:11:00.004+02:00

.
κοιμούνται όλοι - μέσα στην κιβωτό του Νώε...
ξάπλωσα κουρασμένη χτες βράδυ, η ώρα κόντευε δώδεκα, με πλήρη τεχνολογική εξάρτηση, καλώδια, βιβλία κ.τ.λ.
(μα, σαν να μην ήμουν καν εκεί...)
όπου άκουσα φωνές, άνοιξε η πόρτα κι ήρθαν μεσονύχτια επίσκεψη τα παιδιά.
ήρθαν γύρω - γύρω στο κρεββάτι, με φίλησαν κι έπειτα τους ξαπόστειλα...
όλη νύχτα άκουγα απ' την κουζίνα ατέλειωτες κουβέντες και ντούγκου - ντούγκου τα πιάτα,
κι όταν σηκώθηκα το πρωί κατάλαβα ότι παιδιά, σκυλιά, κοιμούνται όλοι αποσταμένοι, μέσα στην κιβωτό του Νώε...
σκέφτομαι, πως κι η μάνα μου μας άντεχε, τα παιδιά με όλους τους φίλους, τις παρέες μας, μέρα - νύχτα, ανοιχτό συνέχεια ήταν το πατρικό μας σπίτι.
πού να πάνε κι αυτά ;...
ακόμα κι οι δρόμοι, αφιλόξενοι κι απαίσιοι έχουν γίνει...
άστα λοιπόν να κοιμούνται όλα, προστατευμένα στην κιβωτό του Νώε...

2011-12-28T21:40:00.011+02:00

Όταν είσαι υγιής, δεν σκέφτεσαι ότι μπορεί να σε βρει το κακό.

Δε λες «αυτό, μπορεί να συμβεί και σε μένα».

Δεν πάει ο νους σου στο κακό και είναι φυσιολογικό το να μην πηγαίνει...

Όταν είσαι υγιής, απλώς ζεις. Αυτό είναι το φυσιολογικό της ζωής, το να ζεις.

Να κοιμάσαι όταν νυστάζεις, να ξυπνάς όταν δεν χρειάζεσαι άλλον ύπνο,

να εργάζεσαι για να κερδίσεις το ψωμί της κάθε ημέρας,

να οργώνεις τη γη, να φυτεύεις το σπόρο,

να διαχειρίζεσαι τη θάλασσα με τους καρπούς της,

να φροντίζεις στα νοσοκομεία την υγεία των ανθρώπων με τα βάσανά της,

να υπηρετείς με στέρηση κι αφοσιωμένα τις τέχνες,

να δείχνεις στους ανθρώπους τη γραφή και την ανάγνωση,

να φροντίζεις τα ζώα,

να διοικείς με συνείδηση όπου χρειάζεται,

να εφευρίσκεις,

να ενημερώνεις τον κόσμο,

να συναναστρέφεσαι άλλους ανθρώπους,

να τους αγαπάς, να δουλεύεις γι αυτούς,

να σκέφτεσαι το Θεό,

να σκέφτεσαι ποιό είναι το καλό και ποιό είναι το κακό,

να διαβάζεις ή απλά να ακούς αυτό που άλλοι άνθρωποι σκέφτηκαν ή έζησαν,

να γεννάς με ωδίνες,

να μεγαλώνεις παιδιά,

να ερωτεύεσαι, να έχεις ανάγκη την ψυχή του άλλου και το άλλο σώμα,

να χαίρεσαι,

να θλίβεσαι,

να ελπίζεις,

να προσπαθείς,

να μάχεσαι,

τέτοιο θεϊκό πράγμα είναι η ζωή, που σε παίρνει και σε συνεπαίρνει και δε σ’ αφήνει να σκεφτείς το κακό, την αρρώστια και το θάνατο.

Όταν είσαι υγιής,

σου αρέσει να παίζεις, να τρέχεις, να βαδίζεις, να μιλάς, να γελάς, να κολυμπάς, να σκαρφαλώνεις, να φιλάς, να δίνεσαι, σου αρέσει να κλαις, να παραπονιέσαι, να προκαλείς, να θυμώνεις, να ερωτεύεσαι, να χαϊδεύεις, να μαλώνεις, να αγωνίζεσαι, να ζεις, να αναπνέεις, να ζεις, να εκπνέεις, να ζεις, να ακούς, να κοιτάζεις, να νιώθεις. Να σκέπτεσαι. Να νοιώθεις.

Όταν είσαι υγιής, δεν πάει ο νους σου στο κακό.

Ακούς το κακό που βρίσκει τον διπλανό σου και τον συμπονάς. Αληθινά λυπάσαι.

Μα εσύ, νοιώθεις δυνατός και άτρωτος. Εσύ, νοιώθεις τυχερός κι ωραίος. Νοιώθεις μάχιμος. Υγιής. Δυό χέρια, δυό πόδια, στέρνο γερό, καρδιά γερή, ανθεκτική νεφραμιά, μάτια, ακοή, αίμα που τρέχει σε δυνατές φλέβες.

Το βάσανο που βρίσκει τον διπλανό σου, σε αγγίζει για λίγες στιγμές, για λίγες ώρες ή για μέρες.

Δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς… Θα ήταν αφύσικο να είναι αλλιώς.

Σε συνεπαίρνει η ζωή, τη βάζεις κάτω και την ξεζουμάς. Τέλος. Ζεις. Τη βάζεις κάτω και την ξεζουμάς. Αυτό είναι «ζω».

Κι έτσι, είμαστε ανίκανοι οι άνθρωποι, να συλλογιστούμε τον παράγοντα «τύχη», που μπορεί από μια στιγμή σε άλλη να ανατρέψει τη δύναμή μας. Την κανονικότητά μας. Τη ζωή μας.

Λογικά ανίκανοι. Εντελώς φυσικά και φυσιολογικά ανίκανοι να φανταστούμε, να υπολογίσουμε ή να γνωρίσουμε εκ των προτέρων, τον παράγοντα «αρνητική τύχη».

H γνώση αυτή, θα ήταν αβάσταχτα επώδυνη.

2011-12-27T23:49:00.001+02:00

.
έφτιαξα πιροσκί.
είναι δύσκολο στ' αλήθεια, να κρατήσεις μιά δίαιτα ...
.
ήρθε η Ιωάννα. μιλήσαμε χαμηλόφωνα, όπως πάντα τα νέα μας, οι δυό μας.
.
καληνύχταμικρέμουμότσαρτ
.
.
.
.
.

2011-12-26T23:54:00.002+02:00

.
δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων σήμερα,
πρόκοψα κι έφτιαξα γιορτινά γλυκά.
το θέλουν τα παιδιά, δεν το ζητάν φυσικά, μα ξέρω πως το περιμένουν... μπορούσα δεν μπορούσα ζορίστηκα και τα φτιαξα.
τώρα στέκω εδώ, κρυώνει το αίμα μου, τα χέρια, τα πόδια μου.
έχω όρεξη να χύσω έναν τόνο δάκρυα, μα δεν το κάνω. τα ξαναστρέφω μέσα.
το απόγευμα είδα γιά τριακοσιοστή φορά την Μαίρη Πόππινς.
σε λιγάκι, πάμε γιά ύπνο, μικρέμουμότσαρτ.
.
.
.
.
.

2011-12-25T01:25:00.003+02:00

.
Σάββατο, όλο το πρωί τριγύρισα ξέγνοιαστα με την Αννούλα. ήπιαμε μιά ζεστή σοκολάτα. με τις ώρες μέσα στον Ευριπίδη, χόρτασε το μάτι μου νέους τίτλους βιβλίων (και παλιούς).
σχετικά εορταστική έξω η ατμόσφαιρα, ο κόσμος αντέχει ακόμα και ζει με αξιοπρέπεια.
σα να έχει αρχίσει να αναπτύσσεται και ευρύτερα μιά αλληλεγγύη... έτσι καταλαβαίνω, από κουβέντες κι από εικόνες που βλέπω.
χτες που περπάτησα αρκετά στο δρόμο και στην αγορά, συνάντησα πολύ κόσμο γνωστό. πολλούς...
με ενθαρρύνει η αγάπη των ανθρώπων. κι η εμπιστοσύνη τους.
ειδικά όταν συναντώ μαθητές, μ' αγκαλιάζουν, μου λεν γιά τη ζωή τους... χτες μου παν και πράγματα που με συγκίνησαν...
είναι σαν μιά τονωτική ένεση όλο αυτό...
.
.
είμαι ευχαριστημένη που τελείωσα με τις στίβες μου.
κάθε σημείωση είναι στη θέση της και ξέρω πού μπορώ να την βρω.
κάθε βιβλίο είναι στη θέση του και ξέρω πού μπορώ να το βρω.
ήσυχα όλα, ταξινομημένα, τακτοποιημένα. τίποτα κατάχαμα.
φυσικά, υπάρχουν ακόμα πράγματα γιά ξεκαθάρισμα, μα τίποτα πιά δεν είναι μες τη μέση...
.
από βδομάδα, συν Θεώ, θα ανοίξω πάνω στο τραπέζι τη Βυζαντινή ιστορία, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη και τη Βίβλο.
όπου κάτσει του μυαλού και της ψυχής μου η μπίλια...
έχω να φτιάξω και σημειώσεις γιά ελληνική γλώσσα...
.
φυσικά δεν έφτιαξα τίποτα χριστουγεννιάτικο εφέτος. μήτε γλυκά, μήτε μελομακάρονα, μήτε κουραμπιέδες, τίποτα...
αν έχω καλύτερη διάθεση, ίσως την άλλη βδομάδα. δεν θέλω να πιέζομαι κι άλλο.
.
σήμερα είναι Χριστούγεννα, μικρέμουμότσαρτ .
.
τα cantiques που μου μάθαινε η Τζούλυ από μικρή, αυτά τα ίδια, adeste fideles, minuit chretiens, τα μάθαινα κάθε χρόνο στα παιδιά και τα τραγουδούσαν στη χριστουγεννιάτικη γιορτή...
μιά χρονιά, η Κατερίνα ήταν έγκυος στην Τίλντα, πήγαμε και τ' ακούσαμε τα μεσάνυχτα στον καθεδρικό ναό του Würzburg. μαγικό ήταν !
τα κατέβασα απόψε και τ΄ακούω.
.
Κυριακή ολημέρα, θ' αφίσω να με περιποιηθούν.
το χρειάζομαι.
.
.
.
.
.
.

2011-12-24T01:46:00.002+02:00

τα Χριστούγεννα της πριγκίπισσας
.

.
.

.
.
.
.
.

2011-12-23T02:11:00.002+02:00

.
μία
και σήμερα
.
.
.
.
.

2011-12-22T10:29:00.003+02:00

.
το χάραμα, ανάμεσα έξι με εξήμιση ξέσπασε καταιγίδα. μπόρα και χαλάζι. πλημμύρισε η γης.
άκουγα το νερό, το νερό που ξέρω, να πέφτει ασταμάτητα.
κι απ' το πρωί, η βροχή λέει σιγανά εκείνο το τραγούδι.
.
το ημερολόγιο Χριστουγέννων
δείχνει δυό μέρες γιά τα Χριστούγεννα...
γιά φαντάσου !
.
.
.
.

2011-12-21T00:00:00.003+02:00

.
χάζεψα σήμερα την εξαίρετη πραμάτεια, που πουλάει ο Ιανός στο golden.
κάθε φορά που έτυχε να βρίσκομαι εκεί, άφισα ένα μέρος της καρδιάς μου στις καταπληκτικές - καλλιτεχνικές εκδόσεις !
η κορύφωση στην αισθητική των εκδόσεων ! πληρώνουν χορηγοί γιά να τυπωθούν έτσι αυτά τα βιβλία, έστω χορηγοί, μα το αποτέλεσμα αξίζει αληθινά τον κόπο !
.
πάμε νωρίς απόψε γιά ύπνο,
ακριβέμουμότσαρτ.
.
.
.
.
.
.

2011-12-19T23:36:00.003+02:00

.
μου αρέσει που χειμωνιάζει,
αν και, η ζωή μας έχει γίνει ξαφνικά τόσο δύσκολη, που ο χειμώνας την επιβαρύνει δραματικά...
.
σχεδόν ποτέ δηλαδή δεν περίσσευε ρευστό, μα εφέτος δεν μιλάμε γιά "κανονικότητες".
μήτε γιά μεσαία φτώχεια.
μιλάμε γιά φτώχεια πραγματική, να είμαστε ψύχραιμοι λέω, να μη στενοχωριόμαστε, λέω, έτσι κι αλλιώς δεν είμαστε επιρρεπείς σε ανάγκες faux, μα τα βασικά πράγματα θα έπρεπε να μπορούμε να τα κάνουμε...
.
παρ' όλ' αυτά, βλέπω μιαν αξιοπρέπεια έξω, σηκώνουν το βάρος οι άνθρωποι, δουλεύουν - όσοι έχουν δουλειά -, να δούμε ως πού θα μας πάει αυτό...
θυμό έχω μέσα μου.
θυμό.
πώς άφισαν έτσι ανυπεράσπιστους τους ανθρώπους ;
πώς παίζουν έτσι πάνω στις πλάτες των λαών, της γης οι αλιτήριοι και τα καθάρματα ;
.
.
κάθισα απόψε στον καναπέ αγκαλιά με τους δίδυμους και είδα το "Λανσελότ, ο Πρώτος Ιππότης"
"μονάχα οι ανόητοι
ονειρεύονται
αυτό που δεν μπορούν να έχουν", είπε ο υπέροχος Sean Connery. C’est toi que je voulais, c’est toi qu’il me fallait,
ianoitiego.
.
.

.
.
.
.
.

2011-12-18T01:55:00.003+02:00

.
ας είναι ευλογημένος ο Ερρίκος, που με έμαθε να αγαπάω το πιάνο.
ας είναι ευλογημένος ο νονός μου, που με έμαθε να αγαπάω το βιολί.
ευλογημένο να είναι το Παρίσι, όπου πρωτοαγάπησα το accordeon.
ευλογημένοι οι νεανικοί έρωτες, που μου μαθαν ν' αγαπώ τα πνευστά.
ο Πέτρος κι ο λύκος μ' έμαθαν ν' αγαπώ τα μπάσα.
στην Ανατολή αγάπησα το κανονάκι.
κι ευλογημένο ας είναι το μαντολίνο.
.
όσο κι αν μ' αρέσει η μουσική, όσο κι αν ζω μαζί της, δεν τα κατάφερα να μάθω.
παιδί, μ' έστελνε ο πατέρας μου να μάθω πιάνο κι εγώ το νου μου είχα στις κοπάνες...
τα μόνα μουσικά όργανα που έμαθα να παίζω καλά είναι οι μαράκες και το ντέφι ! α ναι, τίποτα άλλο.

Σάββατο βράδυ αργά
μόλις γυρίσαμε από μιά μουσική πανδαισία, οι τρεις μας με την Τίλντα και την Κατερίνα.
.
Ρεμπούτσικα και η Πρωτοψάλτη μαζί, πλαισιωμένες από την εκπληκτική ορχήστρα !
σε ορισμένα κομμάτια, μου θύμισαν τις μπάντες του δρόμου, ένα μουσικό ασκέρι στο δρόμο, ένα μπουλούκι μουζικάντηδες del sol.
έξοχη η μουσική της Ρεμπούτσικα. μουσική σα βαλκάνιο γιουρούσι, τρυφερό, ζωντανό, δυνατό και χαρούμενο.
.
.
.
Πέντε χρόνια σε ερωτεύομαι
κι άλλα τόσα που σε αγαπώ
Σε έχω και σε ονειρεύομαι,
ξυπνώ τις νύχτες να σε δω
και δεν ξέρω αν ομόρφηνες
απ' τα χάδια μου και τα φιλιά
κι αν ποτέ σου θα με πρόδινες,
να βρεις μιαν άλλη αγκαλιά
.
να 'σουνα αέρας να πιαστώ
και σκάλα του ουρανού να αναληφθώ
να 'σουνα μεθύσι και χορός,
γεφύρι το κορμί σου, να χτιστώ

Πέντε χρόνια σε ερωτεύομαι
μια ζωή πατώ, παραπατώ
σε χωρίζω, σε παντρεύομαι,
την ίδια χάρη σου ζητώ
πάμε κάπου που δεν πήγαμε,
μακρινά ας είναι ή κοντινά
σαν μια άγνωστη κυνήγα με
σαν ξένη φίλα με ξανά

να 'σουνα αέρας να πιαστώ,
και σκάλα του ουρανού να αναληφθώ
να 'σουνα μεθύσι και χορός,
γεφύρι το κορμί σου, να χτιστώ
.
.

μια ζωή πατώ, παραπατώ
.
.
.
.
.
.

2011-12-16T08:50:00.004+02:00

.
όμορφα που πέφτει η βροχή σήμερα !
.
μιά γκρίζα συννεφιά έξω, μέσα, πάνω, παντού.
το ρυθμικό χτύπημα της βροχής στα τζάμια...
.

.
... κι όμορφη πού ναι απέναντι
η σκοτεινή πλαγιά του βουνού ...
.

.
.
.
.
στο Κυκλαδικό μουσείο από χτες, η έκθεση γιά την "άγονη γραμμή"
.
πολύ καλοστημένη ! ευφάνταστη !
ευχαριστηθήκαμε.
.

η Σύμη, η Χάλκη, το Καστελόριζο

η Τήλος, η Νίσυρος,

η Ρω

ήχος Βυζαντινός, πλάγιος

στο αρχιπέλαγος ...

2011-12-10T23:32:00.002+02:00

.
πόσες φορές έχω πει, να πηγαίνω σε παζάρια βιβλίων και εκποιήσεις...
συνήθως όμως, όταν τυχαίνει, καθώς δεν περισσεύει χρήμα, λέω "ας μην πάω, γιατί δε θα μπορώ ν' αγοράσω και θα στενοχωρηθώ..."
.
σήμερα δεν πήγαινα προγραμματισμένη γιά βιβλία...
βρήκα όμως βιβλία που με ενδιαφέρουν, μπροστά μου , σε παζάρι, τόσο φθηνά σα να τα χαρίζανε, κι έτσι μπόρεσα κι αγόρασα μερικά.
.

.

Pierre Alechinsky

.

.
έχω όλο το απόγευμα πάνω στο γραφείο μου ένα σωρουλάκι,
το πασπατεύω, το αγγίζω, το μυρίζω, το ξεφυλλίζω, ψάχνω να βρω διάφορα σχετικά στο σύντροφο γούγλη,
είμαι πολύ ευχαριστημένη με την πραμάτεια μου, χαίρομαι τα καινούργια μου βιβλία.
δέκα τον αριθμό κι εκτός από τα δύο πρώτα, όλα τα υπόλοιπα είναι μεγάλα σχήματα ή τόμοι.
.
.
les voilà !

* Miro - petite encyclopédie de l' art - Paris 1960
.
* folio περί της τέχνης της αλχημείας
.
* affiches du cinéma francais - 100 affiches en couleur, plus de 125 en noir et blanc - Paris 1977
.
* Joan Miro - Fundacio Joan Miro - Barcelona 1983
.
* Les noces Catalanes - Barcelone / Paris 1870 - 1970 - centre d' art plastique contemporain, Paris 1985
"avec Picasso, Torres-Garcia, Gargallo, Gonzalez, Miro, Dali, Tapies... nés ou formés à Barcelone, le génie Catalan trouve son plein épanouissement à Paris."
.
* Miro - centre Georges Pompidou - Paris 2004
.
* Chagall - printed in Switzerland by the Skira Color Studios
.
* Van Gogh - éd. à Paris / Milan 1979 - 80
.
* ELUARD ET SES AMIS PEINTRES - centre Georges Pompidou - Paris 1983
απάνθισμα :
Hans Arp, Balthus, André Beaudin, Bellmer, Georges Braque, Marc Chagall, Chastel, Salvador Dali, Giorgio de Chirico, Paul Delvaux, Cícero Dias, Dominguez, Jean Dubuffet, Marcel Duchamp, Max Ernst, Jean Fautrier, Leonor Fini, Alberto Giacometti, Gilot, Juan Gris, Stanley William Hayter, Jean Hugo, Valentine Hugo, Humphrey Jennings, Paul Klee, Labisse, Henri Laurens, Fernand Leger, André Lhote, Dora Maar, Rene Magritte, Man Ray, Andre Masson, E.L.T. Mesens, Joan Miro, Roland Penrose, Picabia, Pablo Picasso, Yves Tanguy, Raoul Ubac, Jacques Villon, Gérard Vulliamy.
βλέπω ότι θα βρούμε εξαιρετικά πράγματα μέσα σ' αυτόν τον τόμο...
.
και τέλος
* Alechinsky (derrière le miroir) - galérie Maeght - Paris 1981
ένα καλλιτεχνικά εκπληκτικό έντυπο, που περιμάζεψα - άρπαξα στο φτερό
και έχει πίσω την εξής σημείωση :
la couverture, les pages 4-5, 7, 9, 12-13, les ornements e.t.c., tracés au pinceau sur du papier translucide puis isolées directement sur plaque d' imprimerie, ont été traités par Pierre Alechinsky...
.
.
αυτά, αξιότιμοί μου,
.
σας ασπάζομαι, F.
.
.
.
.
.
.

2011-12-07T22:24:00.001+02:00

.
ΟΙ ΟΙΚΟΙ (!)
και πώς οι (η) πολιτικοί (ή) είναι εντελώς ΟΜΗΡΟΙ των αγορών...
.
.
.

Η ανοχή των οίκων - Ελευθεροτυπία
.

βρε, κανονικούς νταβατζήδες
που βάλαμε πάνω απ' το κεφάλι μας !
.
.
.
.
.
.
.

2011-12-06T23:49:00.002+02:00

.
ανεβήκαμε στο βουνό με την ξαδέρφη μου, Δευτέρα χαράματα.
το έτσουζε, όχι χοντρό κρύο, αλλά αγιάζι και υγρασία. δεν μπορώ απάνω στο βουνό να φοράω σκούφο ή καπέλο. μήτε βαρειά ρούχα, μήτε γάντια. θέλω να παίρνω τη δροσιά με όλους τους πόρους απ' το δέρμα, απ' το κεφάλι μου, ν' ακούν τ' αυτιά μου καλά τους ήχους, τα σουρσίματα, τα κελαηδίσματα, όλα. νάναι ελεύθερα τα αυτιά και τα χέρια μου.
ορίζω το δρόμο, ορίζω το βήμα μου, ο δρόμος έχει απαλές ανηφόρες, κατηφόρες, χώμα, πέτρες κι ύστερα άσφαλτο κι ύστερα πάλι χώμα και πέτρες. ακολουθώ το δρόμο. βλέπω από πολύ μακριά τις ανηφοριές και τα στριφογυρίσματα και λέω εκεί πηγαίνω, από κει θα περάσω, θ' ανέβω από κει, από κει θα κατέβω.
όλα είναι καταπράσινα. έχει ακόμα ανθισμένες κυκλαμιές. παρ' όλ' αυτά, είναι εμφανής η ανομβρία. οι κουμαριές, που πέρσι τέτοιον καιρό ήσαν γεμάτες κατακόκκινο καρπό, είναι φέτος σκέτο πράσινες, δίχως κούμαρα. δεν έδεσαν αρκετό και γερό καρπό.
ένα σύννεφο απέναντί μας καθισμένο πάνω στην Πεντέλη.
περπατάμε κουβεντιάζοντας άλλοτε, σιωπώντας άλλοτε.
.
.
.
σήμερα Τρίτη, είχα να φροντίσω αρκετά παιδιά.
το έκανα όσο καλύτερα μπορούσα.
ήρθαν μεσημεράκι κι έφυγαν βράδυ, θά ταν 10 η ώρα.
.
.
je m'enferme et j' avale ma solitude
(elle m' avale aussi)
.
.
.
.
.
.

2011-12-05T00:58:00.002+02:00

.
νύχτα Κυριακή, 1 η ώρα
.
μόλις έβγαλα βόλτα το μανάρι.
έχει έναν τόσο ξάστερο ουρανό έξω ! όλα τ' αστέρια ένα - ένα, είναι σα ζωγραφιστά !
χαμηλά έχει υγρασία, πούσι και τσουχτερό κρύο.
τριγύρω μυρίζει ξύλα που ανάβουν.
.
ευλογημένη θ' αρχίσει η εβδομάδα μας αύριο, με βάδισμα στο βουνό πουρνό - πουρνό...
.
πάμε γιά ύπνο mikremouagapimenemozart ?
.
.
.
.

2011-12-04T02:08:00.001+02:00

Επιστροφή στην απολυταρχία (26/11/2011)

γράφει ο ΚΙΜΠΙ.
και προφανώς είναι αληθές...
.
το αφεντικό,
που τις προάλλες είχε πει "θα σας πληρώνω το μισό μισθό κάθε ΕΝΑΜΙΣΗ ΜΗΝΑ"
χτες, που έφτασε ο ενάμιση μήνας, δήλωσε :
"δεν έχω λεφτά τώρα... θα σας πληρώσω πριν τα Χριστούγεννα"
.
στο μεταξύ,
οι άνθρωποι κάθονται στη δουλειά απλήρωτοι
και στο μεταξύ,
κυκλοφόρησε ανάμεσά τους το νέο, ότι αυτός δεν έχει χρήμα να τους πληρώσει γιατί αγοράζει επιχειρήσεις που ήδη βάρεσαν κανόνι (!)
.
.
.
.
σήμερα έφυγε ο Χρήστος. ετών 50.
έμεινε ξερός, γιατί τον πίεζε, λέει, η τράπεζα.
με το Χρήστο μεγαλώσαμε από παιδιά, δυό απέναντι πόρτες.
αυτός ακολούθησε το εμπόριο, σαν τον παππού και τον πατέρα του, μα έπεσε, λέει, στο λάθος να χρωστάει χρήμα στην τράπεζα...
η συνέχεια, θα παιχτεί τη Δευτέρα, στο Πρώτο νεκροταφείο.
.
ρε σεις μπαγάσες, ελέγξτε κάπως το σύστημα !
τι θα γίνει ; κεφαλικό φόρο θα πληρώνουμε από δω και πέρα ;
βάλτε και κανα χέρι στους ιδιώτες...
εδώ γίνεται μ' αυτούς το μεγάλο φαγοπότι, ό, τι έκαναν δηλαδή οι μαυραγορίτες στην κατοχή...
.
βάλτε και κανα χέρι σε όποιους αλιτήριους,
σε όσους βρυκόλακες ρουφάν το αίμα του κοσμάκη.
ΒΟΓΓΑΕΙ Ο ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ. ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΚΟΥΤΕ ; ΚΟΥΦΑΜΑΡΑ ΕΧΕΤΕ ;.
συνέχεια περί άλλα θα τυρβάζετε και θα σφυράτε αδιάφορα ;...
.
.
.
.
.
.
.

2011-12-03T01:40:00.007+02:00

.
χτες Πέμπτη, έκανα πολλά πράγματα. κουράστηκα πολύ.
ήρθε η ώρα 11 το βράδυ και με πονούσε η πλάτη μου, τα μπράτσα, τα πόδια μου.
δεν άντεχα όρθια. ξάπλωσα απ' τις 11 κι άκουγα στο κρεβάτι μουσική, ως πολύ αργά.
μου άρεσε τόσο αυτό το σύστημα, που λέω θα το καθιερώσω.
.
.
χτες ήρθε η Τίλντα. θα μείνει λίγους μήνες ...
πήγαμε απόψε στο "όταν έκλαψε ο Νίτσε".
πολύ δυνατό το έργο. μας τσάκισε τα κόκκαλα.
το πρώτο μισάωρο ήταν σχετικά καλό. μετά, το έργο άρχισε σταδιακά να ανεβαίνει... να ανεβαίνει... να ανεβαίνει...
μέσα σε 3 ώρες, έφτασε στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής, έπιασε τον πάτο του έρωτα, τα διέλυσε και τα δυό σαν πάζλ και τα ξανασυνέθεσε κομμάτι - κομμάτι.
αληθινά πολύ δυνατό...
.
.
ήθελα Σάββατο πρωί ν' ανέβω στο βουνό, μα δεν ακολουθεί κανείς... έτσι, δεν θα πάω...
.
mikremoumozartkalhnyhta !
.
.
.
.
.
.

2011-11-30T00:58:00.001+02:00

.
μόλις επέστρεψα απ' τη βραδυνή βόλτα.
έχει έξω ένα πούσι, μιά υγρασία, τη βλέπεις γύρω απ' τα φανάρια του δρόμου, πυκνή, θολή και σχεδόν κίτρινη.
σου ξυλιάζει το πρόσωπο, έχει κι ένα φύσημα, παίρνει τα φύλλα ο αέρας, χώνεις τα χέρια στην τσέπη - όταν δεν κρατάς λουρί...
.
προσπαθώ να δουλεύω συνέχεια - όσο να βρω πραγματική δουλειά...
η αλήθεια είναι, πως δεν έχω μπει σε σοβαρό ψάξιμο.
δεν στέκομαι όμως σχεδόν καθόλου. κοιμάμαι κι έπειτα δουλεύω. και τούμπαλιν.
.
.

χτες το απόγευμα πήγα σε μιά εκδήλωση με τη Σ.
δεν είχα καμιάν όρεξη, μα επέμενε από μέρες κι έτσι πήγα.
εκδήλωση ψιλο μούφα ήτανε, μα εντάξει, είχαμε και τις επιτυχίες μας. γενικά, από πάντα είχα μιά ρέντα στους σαξοφωνίστες και στους κιθαρίστες. ίσως επειδή τραγουδάω μαζί τους. γύρισα νωρίς στο σπίτι, με λουλούδι όμως, που μαδήθηκε επι τόπου.
.

2011-11-28T22:08:00.014+02:00

.
σε ένα μήνα κι ακόμα ημέρες δύο, συμπληρώνονται πολλά χρόνια ταξίδι ζωής.
στάθηκα και τα μέτρησα.
εννιά.
χρόνους εννέα, η bussola στο χέρι και μοναδικός προορισμός, σταθερός προσανατολισμός κατά εκείνο τ' αστέρι, που το ονομάζουν Αλδεβαράν

απίστευτο, μα είναι η αλήθεια.
στο γελαστό αρχιπέλαγο άλλοτε, στην ήρεμη θάλασσα , στους μαύρους ωκεανούς άλλοτε, στις ρουφήχτρες, στις δίνες, στους γκρεμούς και στα τάρταρα κι ύστερα πάλι στο γελαστό αρχιπέλαγο.
"Ηδύς ο πλούς"
πανάρχαιο Ελληνικό το ταξίδι.
. .

"Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να 'ναι για μας πλωτός;
.

Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα
που ανοίγει τα επουράνια κι είν' όλα βολετά"

. . . . . .

2011-11-28T00:13:00.006+02:00

.
προχτές έκανα το πρώτο μάθημα.
είχα τρακ όταν πήγαινα. τι θα αντιμετώπιζα, πώς θα με αντιμετώπιζαν...
πήγα γιά μιά ώρα και μείναμε στο θρανίο ώρες τρείς.
ήταν νύχτα όταν έφυγα απ' το Γκάζι.
ψοφόκρυο, έχωσα το κεφάλι μου στο ζεστό μάλλινο καπέλο, φόρεσα γάντια και κουκουλώθηκα μέχρι πάνω.
όμως η καρδιά μου ήταν ζεστή, κι αυτό είναι απ' όλα το πιό σοβαρό...
είναι μιά συγκίνηση όλο αυτό. τίποτ' άλλο. ένα αμφότερο δόσιμο, μιά ανθρώπινη αναμονή, μιά ανάγκη, μιά αμοιβαία εμπιστοσύνη, μιά κατανόηση.
ένα δόσιμο.
προς ανθρώπους, που δεν απαξιώνουν και δεν περιφρονούν το δόσιμό.
αυτά τα ολίγα και τα ανθρώπινα...
.
.
.
.
.
.
.

2011-11-25T01:08:00.001+02:00

.
το πρωί είδα έναν ωραίο πράσινο παπαγάλο, να πετάει βολίδα στον ουρανό, φωνασκώντας...
από κάπου τό σκασε ! είπαν οι άνθρωποι.

.
γιορτάζει η Κατερίνα μου. ήθελε να πάω μαζί τους στην εξοχή, μα δεν είχα καθόλου κέφι.
από αύριο ξεκινάω κι εγώ, κοντά στους εθελοντές...
.
.
.

.

2011-11-22T23:14:00.008+02:00

στις συνθήκες που ζούμε τον τελευταίο καιρό, το χειρότερο απ' όλα δεν είναι φυσικά η φτώχεια που μας προέκυψε...
την έχουμε χεσμένη τη φτώχεια.

περνάμε με ό, τι έχουμε. θα στραφούμε πάλι στους καρπούς της γης.
θα ξαναζυμώσουμε ψωμάκι, θα μαζέψουμε ελιές.

όσοι έχουν ένα ευλογημένο χωριό θα βρουν ένα αποκούμπι στα χωριά τους. θα ξαναβγάλουν λάδι. ίσως πολλοί καλλιεργήσουν πάλι το εγκαταλειμμένο χώμα.

λησμονημένες τέχνες…

ευλογημένος τόπος είναι ο τόπος μας κι εμείς είχαμε ξεφύγει… εντελώς …

το χειρότερο απ' όλα, όχι, θαρρώ δεν είναι η φτώχεια...

οι κοινωνικές αδικίες είναι το χειρότερο. και μονάχα αυτές μπορούν να τσακίσουν το ηθικό του κόσμου.

το να φορτώνονται τα οικονομικά βάρη σχεδόν αποκλειστικά οι μισθωτοί κι οι συνταξιούχοι.

πάλι και ξανά πάλι.

το να μη βρίσκουν δουλειά τα παιδιά, να χάνουν αυτά τον αυτοσεβασμό τους και να μη μπορούν να προχωρήσουν στη ζωή, το να χάνει η πατρίδα τη μεγαλύτερη της δύναμη, την εργατική δύναμη και τα λαμπρά μυαλά των παιδιών μας.

το να έχουν αφίσει την εργοδοσία ασύδοτη να παίζει ταμπούρλο στη ράχη των εργαζομένων.

το να μην υπάρχει ένα οργανωμένο κράτος με στόχο να προστατεύει τον πολίτη του.

το να μην υπάρχει διόλου κράτος.

όμως, το πιό απ-έλπιδο απ’ όλα, είναι που στην πλειοψηφία τους οι πολιτικοί μας αποδεικνύονται παντελώς ανίκανοι να καταλάβουν τι τους γίνεται, τι γίνεται μέσα στην κοινωνία, μέσα στα σπίτια, έξω στο δρόμο, εδώ ο κόσμος χάνεται κι αυτοί συνεχίζουν τους τσακωμούς στα τηλεοπτικά παράθυρα και τις γενικές, φιλολογικές συζητήσεις... περί άλλα τυρβάζουν...

αυτά είν’ τα χειρότερα…

ας είμαστε όλοι καλά...

όλα θα τα παλέψουμε !

kaliniFta

2011-11-21T23:27:00.001+02:00

.
η πιό μεγάλη χαρά σήμερα
ήταν που ανακάλυψα μες στα φυλλώματα
έναν αληθινό, άγριο μενεξέ !
.
.
.
.
.

2011-11-20T23:58:00.002+02:00

.
καλά που έχουμε και τις γιαγιάδες ...
μου λεν οι γνωστές και οι φίλες μου, πως τους λεν οι μανάδες τους, ότι την κατάσταση που είμαστε σήμερα την έχουν ζήσει και ξεπεράσει μέσα στα χρόνια αρκετές φορές...
το ίδιο μου λέει κι η δική μου μητέρα.
... ξεριζωμοί και πόλεμοι, μετανάστες και φτώχεια, κρύο και κραχ και λεφτά χαμένα και άνθρωποι που δεν είχαν ψωμί κι ένα σωρό άλλα κακά... και πως όλα σιγά - σιγά τα ξεπέρασαν...
.
μακάρι να ναι έτσι ...
όλοι μας και οι γύρω μας σε σοβαρά προβλήματα.
ιδιαίτερα οι πολύ νέοι και οι ηλικιωμένοι.
καταποντίζεται η μεσαία τάξη. οι όχι πλούσιοι, οι όχι φτωχοί.
οι πόλεις θαρρώ ότι δοκιμάζονται περισσότερο από ότι η περιφέρεια.
το κλίμα είναι βαρύ...
και μακάρι να είναι έτσι, όπως μας τα λεν οι μανούλες... ότι δηλαδή θα τα ξεπεράσουμε...

.
.
το πρωί στο βουνό, μου είπε η Μ. σήμερα το απόγευμα να πάμε να δούμε τον πολίτη Κέϊν.
ήθελα πολύ να δω την ταινία, μα πού να πας δίχως κέφι ... έτσι, έμεινα στ' αυγά μου...
.
.
αύριο πρωί - πρωί θα πεταχτούμε ως τη Ζήρεια με την ξαδέρφη και την αδερφή μου, ταξίδι δουλειάς τσακ μπαμ, μέχρι το απομεσήμερο. θα πάρω μπλοκ και μολύβια, φωτογραφική μηχανή, θα βάλω χοντρές μάλλινες κάλτσες, γάντια μάλλινα κι ένα ζεστό καπέλο που μου πήρε η Άσπα.
.
.
ρούφηξα, δε διάβασα μα ρούφηξα το FUENTE OVEJUNA, σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου
.
"Όλα κύριε Νίκο είναι εδώ

Όπως τα άφησες εσύ κι όπως τα ξέρεις"
.
ο Άργος, εγώ.

.
.
.
.

2011-11-20T09:06:00.003+02:00

.
6 χλμ βαδίσαμε και σήμερα
στο χάραμα
.
.
αναζωογονεί ο παγωμένος αέρας στο πρόσωπο
.
κι η άσκηση πάνω στο βουνό, είναι θαυματουργή
.

.
να έχουμε μιά καλή μέρα !
.
.
.
.
.

2011-11-19T23:23:00.003+02:00

.
χειμωνιάζει ο Υμηττός
.

photos Foteini

.
.
σήμερα, ξεκινήσαμε αχάραγα
.

.
με ελαφριά μπουφάν και γάντια
.

.
παγωνιά έχει
.
σπάει σιγά - σιγά το σκοτάδι
.

.
το φως έρχεται πίσω απ' το βουνό
.

.
βρήκα ακόμα, εδώ κι εκεί αρκετές κυκλαμιές
.

.

.

.
δεσπόζουν όμως πιά, τα χρώματα του φθινόπωρου, που τελειώνει
.

.

.

.
ζεστά χρώματα !
.

.
και ρείκια
.

.

.
τα κούμαρα άρχισαν να ωριμάζουν
πάνω στις κουμαριές μου
.

.
.
.

sign. Foteini

- άκου ! άκου τον κόρακα και τη στριφνή καρακάξα ! έκαμε το κοτσύφι πεισμωμένο.

μα εγώ, μπονώρα πρόσεχα ένα τόσο δα μικρό σπουργίτι, που φτεροκόπαε απάνω στην κουμαριά, πήγαινε από κλαδί σε κλαδί, φρρρτ εδώ, φρρρτ, φρρρτ, φρρρτ εκεί, κάτι έλεγε σιγανά με το μικρό του ράμφος, δίσταζε να σηκωθεί ψηλά, χαμηλοπέταγε στα βράχια, μπορεί να κρύωνε μες το πρωϊνό αγιάζι, μα μπορεί και νάταν μικρό ακόμα για ψηλά πετάγματα, ίσως να ήταν σπουργιτοπαίδι…

- άκου ! άκου το κρώξιμο του κόρακα , ξανάκαμε τσαντισμένο το κοτσύφι.

μας ξεκουφαίνει ο κόρακας , μα πιο πολύ μας εξοργίζει η αναιδέστατη στριγγιά της καρακάξας. η αλεπού αλαφιάζεται σαν ακούει τις στριγγιές της καρακάξας, ο λαγός χώνεται ακόμα πιο βαθειά στο λαγούμι του κι όλα τα πουλιά μαζεύονται μέσα στις φυλλωσιές.

η αναιδέστατη ! η χωριάτα η καρακάξα ! έκαμε περιφρονητικά το κοτσύφι.

μα εγώ, μπονώρα πρόσεχα μερικά στρουθιά να τσιμπολογάν σπόρους στο χώμα. ήσαν στρουμπουλά , τσουπωτά μικροπούλια, με κόκκινο ζωηρό βαμμένο τα φτεράκια τους ψηλά στην κοιλιά, στο στήθος και στο λαιμό τους.

2011-11-19T01:48:00.002+02:00

.
μας κάλεσε η Μαρία σπίτι της, καμιά 25αριά άτομα, μόνο γυναίκες. αρκετές απ' αυτές, συνάδελφοι από παλιά .
λειτουργούν πολύ καλά συνήθως οι γυναικοπαρέες κι ακούγονται πολλά και διάφορα πράγματα... κάθε λογιώ.
ξαφνιάστηκα κάπως με τον εαυτό μου. όταν μ' αγκάλιαζαν παλιές φίλες και συνεργάτες και ήθελαν να μάθουν πώς είμαι, έκανα προσπάθεια να μην κλάψω, μόνο γύρισα πίσω τα δάκρυα, προς τα μέσα και απάντησα "πολύ καλά είμαι".
ξαφνιάστηκα. από πολύν καιρό, έχω μάλλον ξεχάσει να αναρωτιέμαι αν είμαι καλά ή κακά.
δεν ωφελεί...
φροντίζω τα παιδιά, φροντίζω το σκυλί, βοηθάω όσο μπορώ όποιους μπορώ, κρατάω σημειώσεις συστηματικά στην Οδύσσεια, παρακολουθώ Ιστορία, διαβάζω αρκετά, μιλάω με τους φίλους μου ή τους βλέπω, μαγειρεύω, μάλλον θ' αρχίσω μάθημα σε ανθρώπους που το χρειάζονται, αυτά.
δεν το περίμενα όταν με ρωτήσουν τι κάνω, να θέλουν τα μέσα μου να κλάψουν.
ίσως όμως τα μέσα μας γνωρίζουν καλύτερα...
αυτό είναι τώρα, και δεν αλλάζει τίποτα.
.
.
αχάραγα θα έρθει να με πάρει η Μ., ν' ανέβουμε στο βουνό.
.
.

καληνύχτα, mikremoumozart

.
.
.

2011-11-18T00:06:00.005+02:00

.
νωρίτερα έριξε ένα λιανό χιονόβροχο.
μου αρέσει που τη νύχτα ο ουρανός είναι κατάλευκος ! άσπρα σύννεφα, μπαμπακιές.
μυρίζει έξω ξύλα που καίγονται. αχ Θηρεσούλα μου, ας χιόνιζε !
το ξέρω ότι είναι εγωϊστική η ευχή, μέρες που ζούμε, το ξέρω...
.
χτες είδαμε με την 30φυλλίτσα την "Τζέην Έϋρ".
αράξαμε στο υπερώον του Δαναού, με ποπ κορν και κόκα κόλα.
.
μου προτάθηκε σήμερα, αν μπορώ, να κάνω Ελληνικά σε ενήλικες.
αυτές τις μέρες θα δούμε...
έχω από παλιά δυό μεθόδους, που τις πλασάρουν γιά "περιωπής", μα δεν μ' αρέσουνε. passepartout είναι...
πρέπει να φτιάχνουμε πράγματα ad hoc. επί τούτου. αυθεντικά, χρήσιμα. να κατεβάσω σημειώσεις, να θυμηθώ ξανά τη langue choc... τι μπορεί να ενδιαφέρει αυτούς τους ανθρώπους; ποιές είναι οι ανάγκες τους ; ποιό το πολιτισμικό choc ;
"επί πραγματικού" νομίζω ότι πρέπει να δουλέψουμε κι όχι με στερεότυπα. με αγάπη και νοιάξιμο. έτσι σκέφτομαι...
θα δούμε, mondouxmontendremonmerveilleuxmonchaudpetitMozart.
.
.
.
.
.
.

2011-11-17T01:47:00.006+02:00

.
μιά ημέρα σαν σήμερα.
η φίλη μου η Αύρα, φοιτήτρια στην Ιατρική της Αθήνας, ο Κώστας Α., φοιτητής στην Ανωτάτη Εμπορική ή στη Νομική Αθηνών - δεν θυμάμαι, ο αδερφός του κι εγώ, κατεβηκαμε τη Στουρνάρη, απόγευμα.
η πλαϊνή αυλόθυρα ήταν κλειστή.
την προηγούμενη μέρα σ' ένα τραπεζάκι μέσα απ' αυτήν την αυλόθηρα, καθόμουν και μ' έναν μαύρο μαρκαδόρο έγραφα συνθήματα, που τάπαιρναν άλλοι και στόλιζαν μ' αυτά τα τρόλλεϋ και τα Ι.Χ., που περνούσαν στην Πατησίων.
.αυτά, την προηγούμενη μέρα.
.
την ημέρα σαν σήμερα, η πλαϊνή αυλόθυρα ήταν κλειστή.
βρήκα απ' έξω το φίλο μου τον Βασίλη Κ. μου έκανε νόημα να πλησιάσω. "θέλεις την αλυσσίδα;" με ρώτησε και μου δειξε μιά μακριά, χοντρή αλυσσίδα που κρατούσε στο χέρι του.
"τι να την κάνω;" ξαφνιάστηκα το κοτόπουλο, εγώ... "να προστατέψεις τον εαυτό σου" !
"όχι!" είπα, κι έφυγα...
.
βαδίζαμε κι εμείς μες σε χιλιάδες ανθρώπους...
"απόψε θα πέσει ο φασισμός !"
σκαρφάλωσα στο ακριανό παράθυρο του κτιρίου, γιά να δω ως πού έφτανε ο κόσμος.
ως εκεί που έφτανε το μάτι...
αργότερα, όταν άρχισαν να ρίχνουν σφαίρες αδέσποτες δεξιά - αριστερά, ο Κώστας μας τράβηξε στο πλάϊ, στα γραφεία γνωστής κινηματογραφικής εταιρείας, όπου εκεί δούλευε ως φοιτητής, και κρατούσε τα κλειδιά.
δεν θυμάμαι αν ανεβήκαμε στον δεύτερο ή στον τρίτον όροφο ή πιό ψηλά. είχαμε πάντως θέα της Πατησίων απ' το πλάϊ.
.
όσο η ώρα περνούσε οι σφαίρες πύκνωναν. σφύριζαν γύρω μας.
"να πέσουμε κάτω ! " είπαν τα παιδιά, κι έτσι ξαπλώσαμε με την κοιλιά στο πάτωμα και τα κεφάλια στη τζαμαρία, γιά να βλέπουμε κάτω.
.
νοσοκομειακά αυτοκίνητα έρχονταν. στέκανε στη γωνία. βλέπαμε λευκές μπλούζες ν' αλλάζουν χέρια, ένας την έβγαζε, άλλος τη φορούσε, δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε το γιατί...
.
ήταν κρύο το πάτωμα.
αργά, ακούσαμε έναν θόρυβο τόσο τρομακτικό, που είπαμε ρίξαν το κτίριο...
όλη τη νύχτα έπεφταν από παντού πυροβολισμοί.
.
άργησε πολύ να ξημερώσει...
.
μόλις χάραξε βγήκαμε στην Πατησίων.
ήτανε εκεί με τη μάνικα και πλέναν την κεντρική είσοδο.
σαραβαλιασμένα σίδερα κι αυτοκίνητα.
.
ανεβήκαμε την λεωφόρο Αλεξάνδρας.
μήτε άνθρωποι, μήτε αυτοκίνητα, μόνο εδώ κι εκεί τανκς και μικρές ομάδες νεολαίας, σαν τη δική μας.
αίματα στο οδόστρωμα κι απάνω ριγμένος ασβέστης.
πιό πάνω, αίματα στο οδόστρωμα κι απάνω ριγμένα ένα σωρουδάκι ξύλα.
.
ανεβήκαμε σ΄ένα άδειο σπίτι εκεί κοντά, προς το Γκύζι. μήτε ξέρω τίνος ήταν αυτό το σπίτι...
φτιάξαμε ζεστό καφέ.
.
αργά, γυρίσαμε σπίτια μας.
καθίσαμε με τον πατέρα και τη μάνα μου στο σαλόνι, όπου είχαμε ένα καινούργιο έπιπλο, από γυαλιστερό σκούρο ξύλο, πικ άπ - ραδιόφωνο Grundig .
η deutsche welle εκείνο το βράδυ άνοιξε το πρόγραμμά της με το τραγούδι :
"πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες..."
ο πατέρας μου έκλαιγε.
.
.
.
.
.

2011-11-15T23:46:00.005+02:00

.
ποιά είναι η χώρα των Λωτοφάγων ;
έψαχνα στο διαδίκτυο να βρω χάρτες της Οδύσσειας.
έβαλα στη μηχανή κάθε πιθανή λέξη για αναζήτηση.
ή ψάχνω λάθος ή δεν υπάρχουν στα Ελληνικά χάρτες της διαδρομής του Οδυσσέα, που να ονοματίζουν τους σταθμούς του με τα σημερινά ονόματα των χωρών και των τόπων...
δεν υπάρχουν στα Ελληνικά σχεδόν καθόλου χάρτες της Οδύσσειας δηλαδή...
απίστευτο μου φαίνεται !
.
έψαξα την Οδύσσεια στα Γαλλικά και Αγγλικά.
ΒΡΙΘΕΙ ΧΑΡΤΩΝ ! Αγγλογαλλικών !
απίστευτο μου φαίνεται, λέω μπορεί στα Ελληνικά να έψαξα λάθος, μπορεί να να κάνω λάθος, βρε παιδί μου, μπορεί να είμαι ιδιότροπη και παραξενιάρα και να μη βλέπω κι όλα ...
.
αιδώς, Αργείοι ...
έχουμε καταντήσει χώρα όλο φρου φρου κι αρώματα. ουσία καμιά.
.
.
.
.

στο μάθημα της ιστορίας ήμουνα όρθια. αιωρήθηκα σε ισορροπία και στριμωγμένη στο ένα πόδι σαν τον πελαργό, χωρίς να μπορώ ν' ακουμπήσω πουθενά, την πρώτη μιάμιση ώρα.
στο διάλλειμα έγινε κάποια ανασύνταξη κι έτσι μπόρεσα το δεύτερο εναμισάωρο να ακουμπήσω δεξιό γλουτό και δεξιό μπράτσο σ' ένα σκαλάκι.
τι τα θες όμως, μιλήσαμε γιά τις στέππες και μπήκαμε στις Ινδίες.
όπως "αι Αθήναι", έτσι και "αι Ινδίαι".
εκπληκτικές πάντα οι παραδόσεις της δασκάλας...
χαλάλι η κούραση !
.
.
.

.
.
.
.

αν ήξερες με πόσο λίγα γλυκαίνει μιά ψυχή...
.
.
.
.
.
.

2011-11-14T00:59:00.001+02:00

.
.

Νικηφόρος Βρεττάκος
.

.
.

Αν ήταν να σου

προσφέρω ένα κρίνο

θάβαζα έναν

μίσχο

στον έσπερο.

Κλείσε μου μια φωνή σ’ ένα φάκελο

να την έχω μαζί μου –

Η φωνή σου

είναι ένα δέντρο από τίμιο ξύλο.

Δεν την άκουσα χτες ούτε σήμερα κι’ είναι

γλυκύτερη ακόμη κι’ απ’ τη φλόγα που άνθιζε

του τζακιού μας το κούτσουρο το χειμώνα.

Ξημερώνει η φωνή σου.

Ανάβει

το φάρο στη θάλασσα, τον έσπερο πάνω

στον ουρανό.

Αύριο είναι

Κυριακή δεν ξέρω πώς να κάμω γιατ’ είναι

τα καλά μου η φωνή σου.

Δεν είμαστε οι δυό μας αλλιώς θα γνωρίζαμε

τι λόγια να ειπούμε, τι προσευχή.

Έτσι, δεν μίλησαν τα χέρια μας ούτε

τα μάτια μας.

Ο άλλος,

ούτε υποψιάζονταν κάν πως εγώ

σκάφτω ένα φύλλο χλόης να θάψω

μέσα μιάν άβυσσο.

Το ποτάμι στο βάθος, ψηλά το βουνό

κι’ ο ουρανός από πάνω από μια θαλασσιά

πολιτεία καμπάνες. Θυμάμαι πως είχα

κ’ εγώ μια φωνή, μιλούσα και μ’ άκουες, ενώ-

Δεν μ’ ακούς που φωνάζω; Ένας ήλιος μικρός

σαν μια μέλισσα, κάπου, βομβύζει η καρδιά σου.

Μα πες μου:

Που είσαι;

Μ’ ακούς;

Δεν μ’ ακούς; Εγώ σε φωνάζω,

εγώ που σιωπώ.

.
.
.
.
.
.
.
.
.

.

η ποίηση του Νικηφόρου Βρεττάκου :

http://img.pathfinder.gr/clubs/files_3/106359/2.pdf

.
.
.
.
.
.
.

2011-11-11T00:11:00.003+02:00

.
έβγαλα το σκυλί αργά.
ένας ξάστερος ουρανός, λαμπερό το φεγγάρι, ο αποσπερίτης δεν έχει ακόμα δύσει.
κάνει λίγο κρύο.
κοντεύω να τ' αγαπήσω
το κρύο...
. . . . . .

2011-11-09T22:39:00.003+02:00

.
δείξαμε ως τώρα μεγάλη υπομονή και μεγάλη αντοχή.
όμως μας φέρνετε διαρκώς σε τρομερά δύσκολη θέση.
μας προσβάλλετε όλους. μας εξευτελίζετε.
αν δεν είμασταν στα όρια, αν δεν μας είχατε φτάσει σε τέτοιο σημείο κι αν δεν υπήρχαν αληθινοί κίνδυνοι, το πράγμα θα ήταν γιά γέλια, αλλά δεν είμαστε τώρα σε κατάσταση να γελάμε...
κι όμως, το πράγμα ξεπέρασε το όριο του γελοίου...
απίστευτοι τύποι ! πιό απίστευτοι απ΄ τους απίστευτους, πιό ανίκανοι απ' τους ανίκανους, πιό ασυνείδητοι απ' τους ασυνείδητους.
νάνοι...
νάνοι...
.
.

.
.

μου τηλεφώνησε το πρωί ο Μιχάλης, "ο Μάνος πέθανε".
έφυγε ο Μάνος. έτσι ξαφνικά...
συναντηθήκαμε προχτές, αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε, είπαμε θα τηλεφωνηθούμε αυτές τις μέρες γιά να πιούμε έναν καφέ και να κουβεντιάσουμε...
τον καφέ τον ήπιαμε σήμερα οι υπόλοιποι, στη θύμησή του...
.
μυστήριο είναι η ζωή, μυστήριο κι ο θάνατος.
κι είναι τόσο κακός ο καιρός , που κρίμα να φεύγουν τα καλά παιδιά. τα μπεσαλίδικα.
.
ο Μάνος ήταν (πώς ξαφνικά γίνεται το "είναι" "ήταν" !) ξύπνιος άνθρωπος, καλό μυαλό, καλός επιστήμονας, καλός άνθρωπος, έντιμος, αγωνιστής, ιδεολόγος. παλληκάρι. μάγκας και σκληρό καρύδι με τους σκληρούς, προστατευτικός, στοργικός, τρυφερός με τους καλούς.
στη ζωή του τράβηξε την κοινωνία μπροστά και προχώρησε πολλά πράγματα.
στην καρριέρα του είχε μπροστά του ένα κιούπι με μέλι και μέσα δάχτυλο δε βούτηξε...
άντρας παλιάς μόδας. μπεσαλής. με φιλότιμο.
κοίταζε τους ανθρώπους κάτω απ' τα πυκνά του φρύδια και τους τράβαγε, λες, ακτινογραφία.
συνεργαστήκαμε πολύ, πριν μερικά χρόνια. τον εμπιστεύθηκα στα δύσκολα. με εμπιστεύθηκε στα δύσκολα.
.
ήρθε και με πήρε ο Μιχάλης το μεσημέρι, πήγαμε μαζί στο νεκροταφείο, στο Κερατσίνι.
.
να είναι, καρδούλα μου, ελαφρύ το χώμα που θα σ' αγγίξει...
.
.
.
.

2011-11-08T23:30:00.008+02:00

.
διάβασα στην
http://maria-tehnipali.blogspot.com/ :

"Στον "πρώτο έρωτα" του Σάμουελ Μπέκετ
ο ήρωας αποκαλεί την γυναίκα με την οποία είναι μαζί αρχικά Λουλου κι ύστερα Άννα. Όμορφο που είναι όταν οι άνθρωποι γίνονται στην ψυχή μας "Άννα"! Και μπορούμε να το φωνάζουμε!"
.
.
έξοχο !
.
.
.
.
.

2011-11-07T23:13:00.010+02:00

στη γερακοφωλιά...

.
.
με πήρε η ξαδέρφη μου και πήγαμε στην Κορινθία.
δεύτερη φορά μες τη βδομάδα.
μαλακός είν' ο καιρός ακόμα και στο μεγάλο ύψος
.

.
είδα ελαφάκια
.

.
φτάσαμε το μεσημέρι, πεινασμένες.
είπαμε θα φάμε κάτι τις, σαν εργατάκια.
ντομάτα σπιτική, ζαχαρωμένη μέσα
.

.
ελιές, παξιμάδι
.

.
τσάϊ του βουνού
.

.
μπήκαμε και σ' ένα σπίτι του χωριού.
σπίτι ευλογημένο.
η νοικοκυρά έφτιαχνε ζυμαρικά !
.

.
τ' απλώνουν γιά να στεγνώσουν
.

.
ψιλούτσικο
.

.
και φιρίκια
.

.
και πλατύ
.

.
φθινοπωρινά είναι τα χρώματα,
ζεστά,
σαν χρώματα της ζωής
που αρνήθηκες
σαν χρώματα της ζωής
που πάντα αρνιέσαι
.
.
μάζεψα απ' τα δέντρα λωτούς
.

τῶν δ᾽ ὅς τις λωτοῖο φάγοι μελιηδέα καρπόν,

οὐκέτ᾽ ἀπαγγεῖλαι πάλιν ἤθελεν οὐδὲ νέεσθαι,

ἀλλ᾽ αὐτοῦ βούλοντο μετ᾽ ἀνδράσι Λωτοφάγοισι

λωτὸν ἐρεπτόμενοι μενέμεν νόστου τε λαθέσθαι.

Οδύσσεια, ραψ. ι

.
.
.
signature foteini
.
ες αρχαίαν Σικυώνα
.
είναι ένα στενό πέρασμα
με σύννεφα clochards να πηγαινοέρχονται,
κάτι λιανά πευκάκια στις άκριες του δρόμου
και πυράκανθα.
ήσυχοι λόφοι, κλήματα χαμηλά, περβόλια με λάχανα.
στον ποταμό Ελισσώνα
κλαδεμένες στίβα οι μουριές.
στον ποταμό Σύθα
φυσάει θαλάσσιος άνεμος
μες στα ξυνά.
.
.
.
.
.
.
.

2011-11-05T11:50:00.005+02:00

144 l' ingannatrice Discordia,
che tiene uno scettro,
a ciascheduno sorride,
e togli, dice,
togli anche tu.
.........................
.
147 Che lo straniero
non dica di voi in suo pensiero:
se l' uno all' altro è nemico,
non mertano Liberta.
.
.
.

Dionisio Solomos
da Zacinto
scrisse
Il Mese di Maggio
1823
.
.

Volgarizzato in prosa Italiana
da G. GRASSETTI
Prof.di Lettere Italiane e Latine in Zante.
Edizione III
.
.
.
.
"ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ" 2002
.
.

2011-11-03T23:12:00.002+02:00

.
από βραδύς δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι. τρομερή στενοχώρια και εκνευρισμός.
το αφεντικό φώναξε τη Σ. και της ανακοίνωσε : "κάθε ενάμιση μήνα, θα παίρνεις 550 €"
(!)
πώς δηλαδή κάθε ΕΝΑΜΙΣΗ μήνα ;!
ΠΏΣ ΔΗΛΑΔΗ ΚΑΘΕ ΕΝΑΜΙΣΗ ΜΗΝΑ ; ! δεν το κατάλαβα αυτό ...
βρε, κάθε ενάμιση μήνα θα πληρώνονται στην Ελλάδα οι άνθρωποι ; !
η Σ. μεγαλώνει μονάχη της δύο παιδιά. 800 € το μήνα έπαιρνε στον ιδιώτη ... καλώς.
να της κάνει και μιά περικοπή, αφού περικόψανε από όλους μας... καλώς.
πώς προκύπτει, βρε ξεδιάντροποι, το 550 γιά ΕΝΑΜΙΣΗ μήνα ; !
.
βρεεεεεε ρεμάλια, σύμπαντες και συμπούπουλοι, έχετε αφήσει την εργοδοσία ασύδοτη, να βιάζει τους ανθρώπους !
.
μας έχετε τρελάνει στην τηλεοπτική πολυλογία και παπαρολογία, και τα παιδιά ψάχνουν δουλειά, μάταια στη χώρα μας και μετανάστες στο εξωτερικό...
.
το μυαλό μου δουλεύει χωρίς σταματημό ...
πώς να κοιμηθείς ;...
.
.
.

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω

Μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν, γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ' άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόσο δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ' άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.
.
.
.
.
.
το πρωί, με πήρε η Κατερίνα και τσακ μπαμ πήγαμε γιά μιά δουλειά, στην Κορινθία .
ανάσανα λιγουλάκι.
δεντρολίβανο.

.
έκοψα τις ντομάτες του Στέλιου, ένα αγγούρι, ένα κολοκυθάκι, πιπεριές
.

.

.
έκοψα τα ροζ χρυσάνθεμα του ποιητή μας
.

.
έκοψα και τα χρώματα του φθινόπωρου
.

.
και βάδισα κοντά στη θάλασσα
.

.
.
δύσκολα ανασαίνω απ' το κρυολόγημα.
.
έφαγε η θάλασσα το βράχο
κι έμεινε το νησί μονάχο ...
.
.
.
.
.

.
.
.
.

2011-11-02T22:00:00.007+02:00

"Η Ελλάδα είναι πιθανό να έχει τη τύχη της Ουκρανίας και του Πακιστάν"

προειδοποιεί ο οίκος αξιολόγησης Οqqfyn’s.

δεν πάει στο διάβολο κι ο οίκος ανοχ αξιολόγησης Οqqfyn's.

ειδικά όταν μιλάνε γιά την Ελλάδα και την Ουκρανία, να ξεπλένουν πρώτα το βρωμόστομά τους, οι αγράμματοι καραγκιόζηδες ...

δε φτάνουν τα βάσανα του κόσμου, μας τα πρήζουν κι οι διεθνείς νταβατζήδες...

συμπαθάτε με...

2011-11-01T23:33:00.009+02:00

.
"Τον χειμώνα ετούτο
άμα τον πηδήσαμε
Γι' άλλα δέκα χρόνια
άιντε καθαρίσαμε"
.
.
δεν υπάρχει περίπτωση να τον πηδήσουμε ετούτον το χειμώνα... ούτε να καθαρίσουμε έτσι...
Γάλλους, Πορτογάλους, Ιταλούς, Ισπανούς, Ιρλανδούς, θα τους στείλουμε όλους εμείς...
.
ψύχραιμα, παιδιά... ψύχραιμα, λέμε...
διότι,
εκτός από τα πέραν του Ατλαντικού πατρώα εδάφη (Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου...) , υπάρχει και μιά ήπειρος που λέγεται Ευρώπη, you know...
υπάρχει και μιά χώρα, που λέγεται Ελλάς, you know...
.
τι άλλο να πούμε ;
εκ του αποτελέσματος, από το ποιός ωφελείται (δώθε του Ατλαντικού ή κείθε ...) από το έγκλημα , συνάγονται συμπεράσματα στα μυθ ιστορήματα θρίλλερ...
τι άλλο να πούμε ;
οι μέρες είναι πονηρές. μου θυμίζουν άλλον καιρό, που λέγαμε ότι ποτέ δε θα μας ξαναβρεί !
να είμαστε ψύχραιμοι.
προσεκτικοί.
δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει...
να προσέχουμε οι άνθρωποι ο ένας τον άλλο...
.
AKOYTE ;
.
.

.
.
κάνει κι ένα κρύο...
.
.
.
.
μικρέμουΜότσαρτκαιΛεβΝικολάιεβιτςТолстойΤολστόηκαληνύχτα
.
.
.
.
.
.
.

2011-10-31T00:24:00.002+02:00

.
το πρωί πήγα ως τα Μεσόγεια. γιά 3 - 4 ώρες μονάχα. έκοψα ρόδια. μάζεψα και λίγες ελιές, ίσα ένα βάζο, να τις βάλω στο λάδι.
έχω πουντιάσει πάλι, δεν ξέρω πώς τα καταφέρνω κάθε φθινόπωρο...
ξάπλωσα αργά γιά μεσημέρι.
σε είδα στον ύπνο μου.
.
δεν σε βλέπω πολύ συχνά, μα σήμερα σε είδα. ένα ολοζώντανο όνειρο. ήσουν σπίτι μου, σε μιά καρέκλα καθιστός δίπλα στη βιβλιοθήκη, στητή η ράχη σου στην καρέκλα, κρατούσες ένα βιβλίο και διάβαζες. ήρθα κοντά και σου μίλησα απαλά. ήθελα να περάσω τα δάχτυλά μου μέσα στα λευκά σου μαλλάκια, μα φοβήθηκα πως δε θες, έτσι, δεν τόκανα. έπειτα μπήκα στο διπλανό δωμάτιο, προσπάθησα ν' ανάψω τη φωτιά στο τζάκι κι είχα στο νου μου να γυρίσω αμέσως στο γραφείο κοντά σου, να κουβεντιάσουμε.
εκείνη την ώρα χτύπησε το κουδούνι. μες στον ύπνο μου ήξερα πως πρέπει να σηκωθώ να ανοίξω, όμως, πάλι μες στον ύπνο μου σκέφτηκα "όνειρο είναι, αν το χάσω, θα το συνεχίσω το βράδυ οπωσδήποτε".
η As είπε ότι αυτό είναι ένα "διαυγές" όνειρο. έτσι νομίζω ότι το είπε...
τι σόϊ διαύγεια είν' αυτή, μες τα μαύρα σκοτάδια μου ;
.
.
.
.
.
.

2011-10-30T01:47:00.002+03:00

.
θαρρώ έχει αλλάξει απόψε η ώρα, μα δεν ξέρω τι ώρα νά΄ναι...
πρέπει να ξεμπερδέψω των ωρών το κουβάρι...
.
ακεφιά μεγάλη, όπως όλον αυτόν τον καιρό.
κάνει κρύο. έχω κρυώσει.
ευτυχώς με απάλλαξαν και δεν έβγαλα εγώ απόψε έξω το σκυλί.
.
.
μικρέμουμότσαρτκαληνύχτα
.
.
.
.
.
.

2011-10-25T23:47:00.009+03:00

.
"O sole mio sta ‘nfronte a te !"

.
signature
Foteini

Πρωί απάνω στ’ Άγραφα, κι εγώ δεν έχω ακόμα μάθει να περιγράφω τον ήλιο

Ο ήλιος είναι στη νοτισμένη γη, πάχνη που εξατμίζεται

Ο ήλιος είναι σκόρπια καρύδια στο χώμα

Ο ήλιος είναι ελατοδάση στις κορφές

Ο ήλιος , άγρια κάστανα στην Πίνδο του «αέρα!» και στην Πίνδο του θείου Κώστα

Ο ήλιος , αφιονισμένα μανιτάρια στα πόδια της βαλανιδιάς

Ο ήλιος είναι φτέρες στο φαράγγι «Πανταβρέχει»

Ο ήλιος , αλανιάρες κότες, μικρά άλογα, γάλα γεμάτα τα μαστάρια της κατσίκας

Ο ήλιος είναι λίθοι στην αρχαία οχύρωση

Ο ήλιος , διπόταμος, όπου συναντώνται ο Καρπενησιώτης με τον Τρικεριώτη ποταμό

Ο ήλιος , γκρεμνά και ρευστοί καιροί

Ο ήλιος , τρία άστρα γαλάζια χαρισμένα στην Παναγιά, απ’ τη στολή του Γιώργη Καραϊσκάκη

Ο ήλιος , καπνός αναθρώσκων από χτιστή καμινάδα

Ο ήλιος είναι μονότοξο γεφύρι, πέτρινο

2011-10-25T23:13:00.003+03:00

.
ο ποταμός Καρπενησιώτης
photo Foteini
.

.

signature
foteini
.

Στην Κωπαϊδα, Οκτώβρη μήνα καιν τα χλωρά.

Ντουμανιάζει ο τόπος.

Ντουμανιάζουν οι ελιές, οι μπαμπακιές, τα τριφύλλια.

Γελάει παράμερα ο Βόρειος Ευβοϊκός.

Γόνιμη η πεδιάδα τραγουδάει με πάθος τον Σπερχειό της

«amado mio love me forever”.

Ο Τυμφρηστός σκοτείνιασε.

Λαλεί η κορφή της Καλιακούδας

κι η Χελιδώνα λες πετάει.

Ο Ταυρωπός μαζεύει τα νερά του.

2011-10-24T23:05:00.040+03:00

απάνω στα ψηλά βουνά...

οι κρήνες
στην πλατεία
στο Καρπενήσι

βουνό απάνω στο βουνό
.

στις κορφές όπου μένει το χιόνι
δεν υπάρχει βλάστηση
.

ελατοδάση
.

.

.

κορφή στην κορφή...

.

.

μου αρέσει να μεγαλώνω αυτήν τη φωτογραφία
γιά να χαίρομαι
τη γεμάτη καστανιά !

.

.

εδώ είναι
το Μεγάλο Χωριό

.

.

.

.

ο ποταμός Καρπενησιώτης

.
.

το φαράγγι "Πανταβρέχει"

.

.

.

"coule, coule le fleuve

.

.

et mon amour"

.

.

.

.
.

η Μονή του Προυσσού

.

.

εδώ, οι άνθρωποι

.
.

τιμούν την Παναγία

.
.

αγίους,

μα
λατρεύονται

.
.

και ντόπιοι Άγιοι

.

.

που έδρασαν εδώ

.

.

απάνω στα ψηλά βουνά

.

.
θα ήθελα να σού λεγα το
πόσο αγαπώ
τα βουνά ...
.

.

με την ομίχλη τους

.

.

τη συννεφιά τους

.
.

τις μύτες ν' αγγίζουν ουρανό

.
.

τον ουρανό να τ' αγγίζει...

.

.
.

έμεινα λίγο απάνω στα ψηλά βουνά...

.

.

η τελευταία φωτογραφία : Σπύρος Μελετζής

.
.
.
.
.
.

.
.
.
.

.

2011-10-24T00:40:00.008+03:00

.
φύγαμε όλοι μαζί. μιά φούχτα άνθρωποι. πήραμε τα βουνά. τα δάση. τα φαράγγια. τα ποτάμια. δυό νύχτες πίναμε ολονυχτίς γιά τη φτώχεια μας. τρεις μέρες τραγουδήσαμε ολημερίς γιά τους καϋμούς μας. βαδίσαμε πολύ μέσα στα έλατα. στις καστανιές. στις οξιές. στις καρυδιές. στις φτέρες. αμίλητοι. ρουφήξαμε την ομορφιά των δασών αμίλητοι. μείναμε εκεί κοντά στα ξύλα να καίνε, μαγεμένοι ως το ξημέρωμα. κρατήσαμε ο ένας τον σφυγμό του άλλου. με εμπιστοσύνη ακούμπισε ο καθένας στην ψυχή του άλλου.
τελειώνουν εννιά χρόνια τώρα, που εκείνοι με παρατηρούν, μου γελάν με στοργή, σα να μην τρέχει τίποτα, με σφίγγουν πάνω στην αγκαλιά τους, με τα μάτια με ρωτάν, δίχως λόγια, διακριτικά, δίχως να ρωτάν με λόγια, μ' αγαπάν έτσι όπως είμαι, κομμάτια, έτσι όπως γίνομαι σιωπηλή, αυτή είμαι, αυτοί μπορούν και μ' αγαπάν όπως είμαι. δυνατή σα θεριό φορές, αδύναμη σαν παιδί άλλες φορές, προστατευτική και ανασφαλή, όπως κι αν είμαι...
κι εγώ που όλο λέω θα σταματήσω να μετράω το χρόνο, όλο ξεχνιέμαι και ξαναρχίζω την αρίθμηση, ένας χρόνος, δύο χρόνοι, τρείς, εννιά, ποιός ξέρει πόσο ακόμα, στην ουσία τον έχω καταργήσει το χρόνο...
ένας γιά όλους και όλοι γιά έναν, η διαχρονική αξία των φίλων στήριγμα στα δύσκολα χρόνια - μην και ήσαν ποτέ εύκολα της ζωής μας τα χρόνια ; - ευλογημένοι ας είναι, les mousquetaires.
.
.
.
.
.

2011-10-21T01:10:00.000+03:00

.
το κρύο είναι σαν τον πόνο.
σωματικό.
.
.
.
.
.

2011-10-19T01:54:00.002+03:00

.
δεν μπόρεσα να πάω απόψε στο μάθημα.
πρώτη φορά το κάνω, από πέρυσι το χειμώνα.
έδωσα στον εαυτό μου την άνεση να μη με πιέσω ...
κάθισα ως αργά τυλιγμένη στο πάπλωμα, με περιοδικά.
.
.
.
.
.
.

2011-10-18T14:25:00.010+03:00

signature
Foteini

p v,
comme tout, d' ailleurs

έφυγα πάλι μες στα χτήματα. ένα φευγιό αγάπησες κι εσύ...
τα σύννεφα σαν τα σπρώχνει ο αέρας αγάπησες και τις άγριες λεβάντες που γεννιούνται στο χείμαρρο.
τα κοφτά βράχια, την ξεροσυκιά στα γκρεμνά, την άνυδρη ελιά, τις καλαμιές αγάπησες.
και λάτρεψες ένα αρχαίο μεταλλείο.
.
ήλθε αποτόμως το κρύο.
.
.
.
.
.

2011-10-15T01:25:00.002+03:00

Γιώργος Σεφέρης

«Πανιὰ στὸ φύσημα τοῦ ἀγέρα
ὁ νοῦς δὲν κράτησε ἄλλο ἀπὸ τὴ μέρα.
Ἄρωμα πεύκου καὶ σιγὴ
εὔκολα θ᾿ ἁπαλύνουν τὴν πληγὴ
ποὺ ἔκαμαν φεύγοντας ὁ ναύτης
ἡ σουσουράδα ὁ κοκωβιὸς κι ὁ μυγοχάφτης.
Γυναίκα ποὺ ἔμεινες χωρὶς ἁφή,
ἄκουσε τῶν ἀνέμων τὴν ταφή.

«Ἄδειασε τὸ χρυσὸ βαρέλι
ὁ γήλιος ἔγινε κουρέλι
σὲ μιᾶς μεσόκοπης λαιμὸ
ποὺ βήχει καὶ δὲν ἔχει τελειωμό-
τὸ καλοκαίρι ποὺ ταξίδεψε τὴ θλίβει
μὲ τὰ μαλάματα στοὺς ὤμους καὶ στὴν ἥβη.
Γυναίκα ποὺ ἔχασε τὸ φῶς,
ἄκουσε, τραγουδᾶ ὁ τυφλός.»

«Σκοτείνιασε- κλεῖσε τὰ τζάμια-
κάνε σουραύλια μὲ τὰ χτεσινὰ καλάμια,
καὶ μὴν ἀνοίγεις ὅσο κι ἂν χτυποῦν-
φωνάζουν μὰ δὲν ἔχουν τί νὰ ποῦν.
Πάρε κυκλάμινα, πευκοβελόνες,
κρίνα ἀπ᾿ τὴν ἄμμο,

κι ἀπ᾿ τὴ θάλασσα ἀνεμῶνες
γυναίκα ποὺ ἔχασες τὸ νοῦ,
ἄκου, περνᾶ τὸ ξόδι τοῦ νεροῦ...»

«Ἀθῆναι. Ἀνελίσσονται ραγδαίως
τὰ γεγονότα ποὺ ἤκουσε μὲ δέος
ἡ κοινὴ γνώμη. Ὁ κύριος ὑπουργὸς
ἐδήλωσεν, Δὲν μένει πλέον καιρός...»
«... πάρε κυκλάμινα... πεῦκο βελόνες...
κρίνα ἀπ᾿ τὴν ἄμμο... πεῦκο βελόνες...
γυναίκα. .»
«... ὑπερτερεῖ συντριπτικῶς.
Ὁ πόλεμος...»

ΨΥΧΑΜΟΙΒΟΣ

απόψε ηταν ένα περίεργο φεγγάρι. μεγάλο, φωτεινό και στρογγυλό, που κρύβονταν μέσα στα σύννεφα, και ξανάβγαινε έπειτα ανάμεσα από κύκλους θολούς , άλλοτε μισό, άλλοτε μιά φέτα πεπονιού κι άλλοτε ξανά στρογγυλό.

κατεβήκαμε με την Κατερίνα στην Αθήνα, να δούμε το έργο στον Δαναό. είχε θέση μονάχα στην πρώτη σειρά κι έτσι γυρίσαμε πάλι πίσω στο σπίτι.

δεν στέκομαι καθόλου όλη μέρα. όλο κάτι βρίσκω να κάνω και πέφτω με τα μούτρα ως να το τελειώσω. κουράζομαι. μα η κούραση είναι πρώτα και κυρίως ψυχική.

στα πέριξ έχει διαλυθεί το σύμπαν. δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο. σα να βρισκόμαστε μέσα σε πόλεμο.

στέκομαι πάνω απ' τα παιδιά, τα δικά μου και των αλλωνών τα παιδιά, σαν κλώσσα με ανοιγμένες φτερούγες.

αχ, Θε μου, νάχαμε γύρω μας λίγη στοργή, ένα νοιάξιμο, μιά στάλα τρυφεράδα, λίγη ανθρωπιά...

2011-10-13T01:37:00.001+03:00

.
ασάλευτη ζωή.

να είσαι αυθεντική. αξιοπρεπής. αυτάρκης. ολιγαρκής.
να μην επιβαρύνεις κανέναν, μήτε με λόγια.
η προσπάθεια του "κιχ" !
.
.
.
.
.

2011-10-10T23:22:00.007+03:00

.
μόλις έβγαλα το σκυλί μες τη βροχή.
.
το πρωί πήγα με την Κατερίνα στην Ελευσίνα. αστραπή πήγαμε και γυρίσαμε.
δυνατός αέρας και βροχή έπαιρναν το αυτοκίνητο. τόπους - τόπους δίχως ορατότητα.
οι λόφοι γύρω τυλιγμένοι στην ομίχλη. τα πόδια της Πάρνηθας και του όρους Πατέρα τυλιγμένα στην ομίχλη. έρμα και σκοτεινά, όπως ακριβώς η ζωή χωρίς εσένα. τέτοια ζωή, ποιός την αντέχει ;
.
αύριο το απόγεμα έχω ιστορία.
.
.
.
.
.

2011-10-10T00:43:00.008+03:00

.
προς Δευτέρα ξημέρωμα...
.

.
το φεγγάρι έχει κύκλους γύρω του.
κι ο ουρανός σύννεφα που ταξιδεύουν.
ίσως βρέξει τη νύχτα.
σκέφτομαι πως δεν μπορούμε εφέτος να χαρούμε τις εποχές...
θέλω να πω δεν μπορούμε σαν άλλοτε να καμαρώσουμε την βραδινή υγρασία, την πρωϊνή πάχνη, τα πρωτοβρόχια, το κρύο που θάρθει και τον χειμώνα που ζυγώνει...
δεν ξέρω αν εφέτος θα μπορέσουμε να χαρούμε όλους τους καιρούς και τις εποχές...
το καλοκαίρι ήταν πιό εύκολο...
το κρύο που θάρθει θέλει ζεστασιά, ο κόσμος πρέπει νάχει δουλειά και τροφή.
.
δεν πρέπει όμως να το βάλουμε κάτω.
.
.
.

Σάββατο πρωί, περπατήσαμε στις κορφές 7 χλμ.
θάθελα κι αύριο να πάρω τα βουνά, μα δεν ακολουθεί κανείς, κι έτσι δεν πάω μονάχη μου.
.
.
.
.
.

. . . . .

2011-10-08T20:56:00.006+03:00

.
βρρρέέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε !
.
.

.
.
.
.
.
.

2011-10-07T23:27:00.003+03:00

.
ετοιμάζομαι να βγάλω το σκυλί και θα πάω γιά ύπνο, νωρίς - νωρίς...
έχουμε πολύ πρωινή έγερση και βουνό αύριο. θ' ανέβω με τη Μίνα.
συναντηθήκαμε με τη synnefoula μου σήμερα ! οι παλιές ντόμπρες φιλίες, που πάνε στον παράδεισο !
έγραψα στην Ξ., σε τι μπορώ να τους βοηθήσω, ΑΝ με χρειάζονται, γιατί ζήτησαν βοήθεια...
με πήρε η Τατ και μιλήσαμε.
ήρθαν το βράδυ ξαφνικά τα παιδιά και πείναγαν. ζήτησαν να τους κάνω κοτόσουπα. τους έφτιαξα ένα ζεστό δείπνο...
κακά είμαι. τα παλεύω όλα.
.
.
.
.

2011-10-07T00:30:00.003+03:00

.
χάραμα στο βουνό !
όταν είναι η ώρα να σηκωθώ, μες τη μαύρη νύχτα ακόμα, έχω τέτοια χαρά που θ' ανέβω κει πάνω και τέτοια φούρια, που ξεχνάω και νύστες και ύπνους, ντύνομαι και ετοιμάζομαι στο πιτς φυτίλι !
.
περπατήσαμε με την ξαδέρφη μου χιλιόμετρα μες την ησυχία, κοιτάζαμε τις κυκλαμιές και τις βελανιδιές,
κοντά εκεί που ταϊζαμε πρόπερσι, τις νύχτες της σκοπιάς, την αλεπουδίτσα, βρήκαμε φωλιά από αγριμάκι, η θάλασσα πέρα είχε ένα αλαφρύ πούσι, μα όσο ξημέρωνε το πούσι διαλυόταν, ώσπου φάνηκε καθαρά ο ναύσταθμος, ο Πειραιάς κι η Αθήνα.
.

.
κυπαρισσάκι μου αψηλό
πάντα μιλάμε γιά σένα , και σήμερα το χάραμα στις κορφές

.

..
.
.
έχω και μιά χαρά γιατί αύριο θα βρεθούμε με την synnefoula :)
.
.

.

mikremoumozartkalinyfta

.
.
.

.
.
.
.
.
.

2011-10-04T23:17:00.007+03:00

.
άρχισε σήμερα το μάθημα Παγκόσμιας Ιστορίας.
σχεδίαζα από καιρό να πάω, όμως σήμερα το απογευματάκι εγώ νύσταζα... grand problème !
έπρεπε να μην κοιμηθώ, να σηκωθώ να πλυθώ, να ντυθώ, να στολιστώ και να κατέβω απ' τις πεντέμιση στην Αθήνα.
δεν ήθελα να πάω ... νύσταζα πολύ λέμε ...
άρχισα τότε να σκέφτομαι διάφορες δικαιολογίες "γιατί να ταλαιπωρείς τον εαυτό σου ; αφού χρειάζεσαι ύπνο, κοιμήσου !"
ή "τά χεις ακούσει αυτά ! τα ξέρεις ! τι πας να τα ξανακούσεις ;"
ή "του χρόνου έχουμε συμφωνήσει νά ρθει η καθηγήτρια να διδάξει στη γειτονιά μας. θα τα βαρεθείς τρία χρόνια συνέχεια..." και τέτοια διάφορα... αμφιταλαντεύτηκα ως την τελευταία στιγμή...
μετά σηκώθηκα με το ζόρι, ντύθηκα και κατέβηκα στην Αθήνα.
.
συνάντησα στο μάθημα φίλους μου, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα, τους φίλους τους βλέπω κι άλλοτε...
το θέμα είναι, ότι ΜΑΓΕΥΤΗΚΑ πάλι τόσο πολύ απ' το μάθημα, που αναρωτιέμαι πώς μου ήρθε προς στιγμήν να μην πάω !
δεν χορταίνω ν' ακούω την περιπέτεια της γης, από τότε που υπήρξε το ανθρώπινο είδος ως σήμερα...
δεν υπάρχει καλύτερο ιστόρημα απ' αυτό !
τα θυμόμουνα, πριν μιλήσει η δασκάλα ήξερα τι θα πει, ακόμα και το πώς θα το πει... τάλεγα πρώτα από μέσα μου...
σα να βλέπεις λατρεμένη ταινία, που ξέρεις το παρακάτω, αλλά λαχταράς να το δεις !.
.
.
.
.
.
.
ξαναδιαβάζω την προηγούμενή μου ανάρτηση. τη χτεσινή. αυτήν με τις βλαστήμιες ...
ωφφουουου !
ΑΝ, ΑΝ λέμε, μπει κανας άνθρωπος σ' αυτό το σημειωματάριον του μικρούμοτσαρτ και της ξυπολισιάς, θα φύγει τρέχοντας...
πάνω σε τι φρικιό, Χριστέ μου έπεσα ! θα αναρωτιέται...
.
τες πα...
.
.
.
.
.

2011-10-04T00:56:00.007+03:00

.
το είδαμε πάλι το team των Ευρωπαίων !
ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟΥΣ, με τα κουστουμάκια τους, τις γραβατούλες τους, τα παπουτσάκια και τους signé δερμάτινους χαρτοφύλακές τους, να μπαίνουν στις κούρσες περιωπής και να φεύγουν συνοδεία μυστικών.
.
κι αμέσως μετά, η είδηση στα δελτία :
οι τροϊκανοί είπαν, λέει, ότι τα 540 καθαρά - ο κατώτερος μισθός στον ιδιωτικό τομέα, πρέπει να κατέβουν... κι άλλο !
- βρε, υπάρχει ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, λέμε... ακόμα και ένα μπορντέλο χρειάζεται κάποιον κανονισμό γιά να λειτουργήσει ... εδώ τα κοινωνικά κινήματα κωλοχτυπήθηκαν κάτω πολλά χρόνια, ως να μπορέσουν να πετύχουν, να επιβάλλουν γιά τον εργαζόμενο τον φοβερό μισθό 540 !
- να φτιάξετε, λέει, έναν νόμο, που να την καταργεί, την εθνική συλλογική σας σύμβαση !
.
.
κάτι τέτοιες ώρες είμαι πολύ ευχαριστημένη που γεννήθηκα στο Πασσαλιμάνι,
και είμαι πολύ ευχαριστημένη που μεγάλωσα στου Ψυρή.
κάτι τέτοιες ώρες είμαι πολύ ευχαριστημένη που στη ζωή μου έχω συναντήσει κι έχω διδαχτεί και από κουτσαβάκια και από μόρτες και από λέρες και από μαχαλόμαγκες.
τέλος, είμαι πολύ ευχαριστημένη που ξέρω να φτύνω, να βρίζω και να βλαστημάω σα χαμάλης.
δεν κάνω πλάκα τώρα ... είμαι ευχαριστημένη, που δεν αγνοώ καμία απολύτως βρισιά. ούτε μία !
απ' τη φύση μου ευγενής, υπομονετική, διαλλακτική και συνεσταλμένη, δύσκολα βρίζω.
αλλά γνωρίζω την παραμικρή βρισιά και την παραμικρή χυδαιότητα, κι αν χρειαστεί μπορώ να βρίσω χυδαία.
και τώρα να, που χρειάζεται !
βρε ΟΥΣΤ από δω, καριόληδες χαρτογιακάδες, άνθρωποι των σπηλαίων, που πρέπει να φτιάξουμε νόμο γιά να καταργήσουμε το νόμο !
ούστ από δω ξεδιάντροπα ρεμάλια, χαραμοφάηδες, τσακιστείτε πίσω στις χώρες σας και στ' αφεντικά σας...
.
.
.
.

αν μπήκε κανείς και διάβασε,
να δείξει επιείκεια γιά το γλωσσάρι...
λίγα και πολύ κόσμια ήσαν τα πάρα πάνω,
γι αυτούς που μας ζητάν να βγάλουμε τα παιδιά μας στα φανάρια των δρόμων...
.
ο θεός να βάλει το χέρι του.
.
.
.
.
.

2011-10-01T22:26:00.005+03:00

στο κελί
.

photos foteini

πήρα απ’ τα Μεσόγεια ζυμωτό ψωμάκι, ζεστό μόλις βγήκε απ’ το φούρνο.

έφαγα ψωμάκι, ελιές και τυρί, λαδοτύρι που μου έφερε ο Γ. απ’ τη Μυτιλήνη.

δεν χρειάστηκα τίποτε άλλο.

μοιράστηκα το ψωμί μου με τον Πέπε. μία μπουκιά εσύ, μία εγώ. με κοιτάζει παραδομένος και βγάζει γουργουρητά ικανοποίησης, λες και είναι γάτα…

ο καρπός της ελιάς έχει φουσκώσει, μα δεν είναι ακόμα έτοιμος.
.

.
το ίδιο και τα ρόδια.
.

.
μήτε τα κάστανα είναι ακόμα έτοιμα. καλά κλεισμένα στο αγκαθωτό κουκούλι τους. είναι μια μικρούλα καστανιά που βγάζει εφέτος για πρώτη φορά κάστανα.
.

.
μάζεψα απ’ το διπλανό χτήμα σταφύλι, χοντρόρωγη κοκκινωπή φράουλα.
.

.
κοιτάζω πέρα και βλέπω τα σύννεφα να ταξιδεύουν. φυσάει σιγανά, ήσυχα…
.

.

η ώρα πήγε δέκα και μισή κι εγώ πλήττω.

θαρρώ σε λίγο θα πάρω το βιβλίο και θα πάω για ύπνο.

2011-09-30T16:34:00.000+03:00

όμορφα Φθινοπώριασε...

.
φωτίζει σιγά - σιγά...

.
ο ήλιος βγαίνει στον Υμηττό
.
.
θα φέξει σε λίγο κι ο ευλογημένος βράχος...
.

.
σε λίγο θα φέξει κι η θάλασσα
.

.
δεν είν' εύκολη η πορεία...
.

.
βαδίζω αδιάκοπα όμως...
.

.
κυκλαμιές παντού
.

.
πρέπει να χω σταθερό προσανατολισμό
.

.
και να συνεχίσω να βαδίζω ...
.
κρόκοι πανέμορφοι
.

.
τριγύρω, αρχίζουν τα καφεκόκκινα χρώματα
.

.

.
η Κ. είναι ορειβάτισσα
.

.
ω, οι υπέροχοι κρόκοι !
.

.
.
.
.
.
.
.

2011-09-29T02:26:00.002+03:00

το άνθος του κάκτου !

.
.

.
είδα το άνθος του κάκτου και ξαφνιάστηκα !
όπου υπάρχουν κάκτοι, όταν το μπορώ, παρακολουθώ την άνθισή τους.
είναι εντυπωσιακό το πώς λουλουδίζουν οι κάκτοι, πώς προβάλει απ' το αγκαθωτό σώμα μιά ομορφιά, συνήθως χρωματιστή, πανέμορφη !
.
ετούτος ο κάκτος στη γλάστρα μου, έβγαλε ένα ολόκληρο κλωνί με άνθη λευκά.
.

.
ακούω έξω τον αέρα που βουίζει.
με πήρε πάλι η νύχτα, μα δε με νοιάζει.
.
αύριο θα πάω να γραφτώ στο γυμναστήριο.
έχει μιά καλή προσφορά, γιά όλο το χρόνο.
δεν θα επωφεληθώ από τα γκρουπ γυμναστικής, γιατί δεν μ' αρέσουν, θα κάνω όμως όργανα.
είναι μεγάλο γυμναστήριο, πήγαινα και παλιότερα, θαρρώ έχει όλα τα όργανα.
.
συμφωνήσαμε απόψε με την Κατερίνα μου, την Παρασκευή πρωί - πρωί να πάμε πεζοπορία στο βουνό.
δρόσισε αρκετά ο καιρός, γιατί με ζέστη δεν το αντέχω.
.
.
.
ζούμε όλοι σαν σε εμπόλεμη κατάσταση...
όχι, ίσως δεν είναι έτσι η εμπόλεμη... στον πόλεμο τουλάχιστον έχεις ένα στόχο !
έχεις ξεκάθαρον εχθρό και ξεκάθαρους συμμάχους.
ξέρεις και τι πρέπει ή τι δεν πρέπει να κάνεις.
ξέρεις κι ότι κάποτε ο πόλεμος θα τελειώσει.
εδώ οι απώλειες δεν είναι ακόμα ολοφάνερες , μήτε όλωσδιόλου μετρήσιμες.
.
.

ο Σ., 50 χρονών, είναι δυό χρόνια τώρα άνεργος. δουλεύει ευτυχώς η γυναίκα του.
ο Π., 50 χρονών, είναι χρόνια άνεργος με 4 παιδιά, αλλά δούλευε καλά η γυναίκα του στον ιδιωτικό τομέα. πριν μήνες, την απέλυσαν. ίσον και οι δύο άνεργοι.
ο Σ., 50 χρονών, ψευτοδουλεύει. έχει δίδυμα μωρά. δούλευε όμως καλά η γυναίκα του στον ιδιωτικό τομέα. χτες την απέλυσαν.
η Σ. , 50 χρονών, δουλεύει γερά, στον ιδιωτικό τομέα, γιά χρόνια. έχουν δυό μήνες τώρα να τους πληρώσουν. το αφεντικό είπε "μη σας κάνει εντύπωση, θά ρθουν και χειρότερες μέρες." και ισχυρίστηκε ότι δεν έχει λεφτά να τους πληρώσει.
η Σ. όμως ξέρει ότι τον περασμένο μήνα τα κέρδη της επιχείρησης ήταν πολλες χιλιάδες ευρώ.
άραγε κοιτάζει κανείς, ελέγχει κανείς τι κάνουν οι επιχειρηματίες ;
.
κι ας μη συζητήσω γιά τα νέα παιδιά, που κάθονται, σε απόγνωση...
.
.
πού τον οδηγούν τον κόσμο ;
πώς θα καταλήξει όλο ετούτο ;
πού οδηγούν τον κόσμο ;
.
φυσάει έξω δυνατός άνεμος.
.
μικρέμουμότσαρτ,
πάλι μας πήρε η νύχτα...
πάμε ;
.
.
.
.
.
.
.

2011-09-26T23:21:00.008+03:00

.
θυμάται το παιδί μιά κουβέντα από άλλοτε.
πότε άλλοτε ; ε, άλλοτε... το παιδί δεν λογαριάζει πιά τον καιρό... ό, τι καιρός κι όποιος καιρός θέλει, ας είναι...
"δεν μου έχει φύγει ποτέ άνθρωπος, αν δεν τόχω θελήσει εγώ"
αυτή η πρόταση, είναι λογικά ξεχασμένη... όπως τόσα άλλα... έπεα πτερόεντα...
μα το παιδί δεν την ξέχασε την κουβέντα...
μες στο χρόνο, τα βράδια πάντα προσεύχεται στη ζωή "ας μην το θελήσει !"
.
.
ζύμωσα ψωμάκι σήμερα. το έστειλα στην Χ. μας, που κάθεται στο κρεβάτι.
συνεχίζω να κάνω τον Polichinelle στα ξαδέρφια μου... περνάν απ' εδώ σχεδόν κάθε μέρα γιά λίγη ώρα.
κάνω ό, τι μπορώ, χρειάζονται υποστήριξη οι άνθρωποι γύρω μας.
οι καλοί, οι κακοί, οι δικοί μας άνθρωποι και οι ξένοι, όλοι δικοί μας...
.
.
.
.
πώς πήγε μιάμιση !
στο μεταξύ, έπλυνα στο χέρι απίστευτες στίβες πιάτα, ποτήρια, κουταλομαχαιροπίρουνα, μπωλάκια, κατσαρόλες και κατσαρολάκια.
παπάριασαν τα χέρια μου, μα δεν με πειράζει... μου αρέσει να καθαρίζω το νεροχύτη.
είναι μέρες τώρα, που το πλυντήριο τάφτυσε... κι όλα τα κάνω στο χέρι...
άντε τώρα, εδώ ο κόσμος χάνεται, ν' αγοράζεις εσύ πλυντήριο... μα δε με πειράζει, λέω. μου αρέσει να τα φτιάχνω κι έτσι. στο χέρι.
μόνο σκέψου, να ξανάχουμε εκείνο το προχθεσινό χειροφίλημα και να μυρίζει, λέει, το χέρι σου Ajax πιάτων ! λέμε τώρα...
.
.
.
.
.
.
κατέβασα τους χάρτες που ήθελα να βλέπω, και αύριο, αν προλάβω, θα τους τακτοποιήσω σε μιά μεριά.
Ελλάδα relief, Ευρώπη πολιτικός και relief, Αραβική χερσόνησος, Γαλλία και Ιταλία.
.
.

2.07 π. μ.
έξω φυσάει... mikremoumozartkalinyhta !
.
.
.
.

.
.
.
.
.
.
.

2011-09-26T00:36:00.012+03:00

Van Gogh

"έλιωσα παπούτσια σιδερένια"
.

.

"γύρε στον ώμο μου να ονειρευτείς"

.

.

.

.

.

.

le café de la nuit,
de la place Lamartine d' Arles

.

.

terrace du café le soir
place du Forum, à Arles

.
.
.

.
τι όμορφα μπαίνει το φθινόπωρο !
κάνει ακόμα ζέστη μες τη μέρα, τιραντάκια και μπλουζάκια ξεμανίκωτα, μα απ' το απόγευμα δροσίζει σιγά - σιγά.
κατέβασα πικέ κουβερτούλα γιατί το βράδυ κρυώνω.

.
σκέφτομαι αυτές τις μέρες την Προβηγκία.
την αγορά των λουλουδιών στη παλιά πόλη στη Νίκαια, τα χωράφια με τις λεβάντες και τα ηλιοτρόπια σ' όλον το νότιο δρόμο, κοντά στην Άρλ ως το Μονακό.
σκέφτομαι το φως.
το φως πληγωμένο απ' την απουσία.
τις ελιές, ως εκεί που φτάνει το μάτι.
και τα σιταροχώραφα.
.
χρειαζόμαστε να ονειρευόμαστε λίγην ομορφιά, ετούτον τον καιρό...
έτσι δεν είναι ;
.
.
δύσκολος καιρός γιά την πατρίδα...
λες και ζούμε σε πόλεμο...
δύσκολα είναι γιά όλους μας, μα ειδικά γιά τους πολύ νέους και τις οικογένειες που βρίσκονται σε ανεργία...
.
αληθινά, δεν ξέρω τι θα μπορούσαμε όλοι μας να κάνουμε...
.
.
.
.
.

2011-09-22T00:59:00.017+03:00

les roses de mon jardin...

.
.

.

.

.

.

.

.
.
.
.
.
.
.
.

2011-09-22T00:08:00.006+03:00

.
τελείωσα το ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΒΟΣΠΟΡΟ του Livaneli.
είναι βιβλίο που έχει αξία.
τα κατάλοιπα της Οθωμανικής κοινωνίας,
τα βαθειά ριζωμένα δόγματα και ήθη,
η προσπάθεια γιά εξευρωπαϊσμό,
η ιστορία - Βυζάντιο, Έλληνες, Οθωμανοί, Νεότουρκοι, Κούρδοι, Αρμεναίοι,
το πέρασμα όλων από Εις την Πόλιν (Εις ταμ Πούλ), καλογραμμένο βιβλίο, έχει περισσότερο ενδιαφέρον από τη μέση κι έπειτα.
.
ξεκίνησα απόψε
οι "ψίθυροι στο Μπέγιογλου" του Boratav.
.
.
δεν είμαι καλά.
κοιμάμαι πολύ.
η Ά. λέει ότι κοιμάμαι γιατί έχω περάσει πολλά χρόνια σε αγρυπνία.
δεν με ικανοποιεί η εξήγηση...
είναι αλήθεια ότι τα τελευταία αρκετά χρόνια έχω ελάχιστα κοιμηθεί, εκτιμώ όμως ότι δεν είναι αυτός λόγος γιά να χρειάζομαι τόσο τον ύπνο.
τέλος, παρατηρώ εμαυτόν ...
.
.
.
.
.
.

2011-09-20T23:16:00.014+03:00

.
η ημέρα ήταν ιδιαίτερης δυσκολίας...
χάραξε.
σκληρά.
αναγκάστηκα να τους κάνω τον Polichinelle. κάποιος πρέπει να το κάνει κι αυτό.
δεν αναγκάστηκα, ήθελα και το έκανα. έτσι κάνω. έτσι έπρεπε. στα αληθινά δύσκολα, μπορώ και κάνω τον Polichinelle. το καραγκιοζάκι. ζήτημα χαρακτήρος...
.
το απόγευμα με κάλεσαν σε μιά σύσκεψη. ξαναείδα κάποιους φίλους μου.
με χρειάζονται - επιμένουν - στο άμεσο μέλλον.
δε νομίζω πως θα υπαναχωρήσω...
.
.
στο μεταξύ εγώ η ιδία ,
"κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά
μέσα στην απέραντη σιωπή ..."
.
.
.
.
.

.
.
.
.
.
.
.

2011-09-19T23:13:00.020+03:00

.
πήγα να υπηρετήσω στο Λαύριο, ενώ ήμουν ήδη μόλις δυό - τρία χρόνια διορισμένη.
σ' αυτήν την ιστορική πολιτεία, δεν υπήρχαν τότε δουλειές. οι οικογένειες ήσαν σε πολύ δύσκολη θέση. δεν είχαν την καθημερινή τροφή, μήτε γιά τα παιδιά.
αξιοπρεπή έρχονταν τα παιδιά στο σχολείο, μα πεινασμένα και στενοχωρημένα.
- τέτοια πράματα εμείς είχαμε ακούσει απ' τους γονείς μας, που ήσαν παιδιά της Κατοχής -.
ο Δήμος Λαυρίου έστησε τσουκάλια στην πλατεία. καθημερνό συσσίτιο.
έως ότου έλαβαν μιά πρόνοια, πήραν κάποια μέτρα, έδωσαν στον τόπο μιάν ανάπτυξη, άνοιξαν σιγά - σιγά ξανά οι δουλειές, ορθοπόδησαν ξανά οι άνθρωποι...
.
.
με τούτα και με κείνα, μην καταλήξει εκεί η πατρίδα !...
. .
στο μεταξύ,
μην αποθαρρύνονται οι άνθρωποι ...
μην αποθαρρύνονται τα παιδιά κυρίως, που δεν έχουν δουλειές ...
.
λέω, όποιος από μας μπορεί, όποιος έχει αυτήν τη δυνατότητα, όποιος έχει πρόσβαση στον κόσμο, όποιος γνωρίζει τον τρόπο να το κάνει, ας ενθαρρύνει τον κόσμο... ο καθείς το στενό ή το ευρύτερο περιβάλλον του, ο καθείς όσο και όπως μπορεί...
ήδη, κάποιοι το κάνουν !
.
ήρθε πάλι ο καιρός, όπου πρέπει να μιλάμε πρώτα γιά το "εμείς" κι έπειτα γιά το "εγώ"...
.
έχουμε ευτυχώς άξιους ανθρώπους !
καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, δασκάλους όλων των βαθμίδων, κοινωνικούς λειτουργούς, λειτουργούς κάθε λογιώ, υπαλλήλους κι εργαζόμενους κάθε λογιώ που έχουν καθημερινή επαφή με κόσμο, γιατρούς, εθελοντές κι άλλους, κι άλλους, που μπορούν να σηκώσουν το βάρος της υποστήριξης κι ενθάρρυνσης του κόσμου, μέσα σε τούτην την κοινωνική λαίλαπα και στη μαζική αποθάρρυνση.
.
.
.
.
.
.
.

. . . . . . . . . .

2011-09-19T00:06:00.012+03:00

.
στο video αυτό γιά την ΠΑΙΔΕΙΑ
με παρέπεμψε η
.
σαυρούλα των τεχνών

.
.

.
.
.
"ακόμα και οι τοίχοι της πόλης εκπαιδεύουν τους ανθρώπους" έλεγε ο Πλάτων
.
ακούω τον αγαπημένο μου Κ. Κ. να το λέει και προσπαθώ να θυμηθώ
τι γνωρίζω εγώ ΓΙΑ ΤΟΙΧΟΥΣ...
.
.

- έτσι, θυμήθηκα κάτι τις,
που έγραψε κάποιος, κι εγώ το διάβασα στο ιστολόγιό του, πάνε μερικά χρόνια τώρα :

"Κατόπιν,την παίδεψε πολύ η Ακρόπολη.

Την Ακρόπολη, την έβλεπε πλάϊ της τους χειμώνες, μες στο παράθυρό της!

Ούτε φαντάζεται κανείς, πόσο μπορεί να ξεσηκώσει ένα ήσυχο παιδί η Ακρόπολη!

Η ελληνική, λιτή γραμμή. Η λευκή.

Φουρτούνα μπορεί να κάνει την ψυχή του..."
.
.
.
- ύστερα θυμάμαι
ένα τεράστιο, μακρύ τείχος...
ήμουν μικρό κορίτσι. στεκόμουν εκεί κοντά κι έβλεπα με απορία τους ανθρώπους, μαυροντυμένους, που άγγιζαν το τείχος, χτύπαγαν πάνω ελαφρά το κεφάλι τους και έκλαιγαν.
πλησίασα κι εγώ. ακούμπισα το μέτωπό μου στις ζεστές πέτρες και προσευχήθηκα να χει ο κόσμος ελευθερία και ειρήνη.
.
.
.
- έπειτα αναρωτιέμαι
πώς να εκπαίδευσε άραγε τους ανθρώπους το τείχος του Βερολίνου ;
δεν πρόλαβα να δω το τείχος στο Βερολίνο, μα η Άννα κι η Ματίλντα , μου πήραν και μου έφεραν ένα κομματάκι πέτρα, "να, πάρε ! είναι μιά σταλιά απ' το τείχος του Βερολίνου!"
το κρατάω σα φυλαχτό...
πώς άραγε, και πόσες γενιές να εκπαίδευσε αυτό το τείχος; ...
.
.
.
τι άλλο ξέρω γιά τοίχους ;
- μουτζουρωμένους και κακοποιημένους - άθλιους τους τοίχους σε πολλές σχολές στα Ελληνικά μας Πανεπιστήμια...
πώς αλήθεια, εκπαιδεύουν αυτοί οι τοίχοι τα Ελληνόπουλα ;...
κάποτε, στη διάρκεια ενός εργασιακού ταξιδιού που έκανα με τη φίλη μου τη ζωγράφο, με πήγε στη Σορβόννη, να μου δείξει τη σχολή που σπούδασε...
μπήκαμε σε μιάν αίθουσα γεμάτη φοιτητές εν ώρα μαθήματος - αίθουσα σα ναό της τέχνης!
οι τοίχοι ως τη μέση ντυμένοι με σκούρο ξύλο και μπρούτζο που άστραφτε, κι απ' τη μέση κι απάνω "φρέσκα" ! τοίχοι ζωγραφιστοί, που εκπαιδεύουν τους φοιτητές να προστατεύουν την ομορφιά και την καθαριότητα και την κρατική περιουσία... ποιός ν'αγγίξει τέτοιες παραστάσεις ;!
οι τοίχοι που εκπαιδεύουν !
.
.
.
το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι από τοίχους,
είναι οι τοίχοι του σπιτιού μας όταν γκρεμίζονταν...
παρούσα δεν ήμουνα, μα όσοι παρόντες, λεν ότι οι τοίχοι του σπιτιού δεν έπεφταν. την άκουσα πολλές φορές αυτήν την ιστορία...
ξανά και ξανά ο γερανός με την μπάλα στην άκρια, ξανά και ξανά, μα οι τοίχοι δεν ήθελαν να πέσουν και δεν έπεφταν...
"το σπίτι που πόνεσε"...
τέτοιος τοίχος να είσαι γιά τους άλλους. γερός. άφοβα ν' ακουμπάνε οι άνθρωποι απάνω σου. να τους τυλίγεις με προσοχή, με στοργή, με άπλα, με αέρα, να τους προστατεύεις και να τους αφίνεις να αναπτύσσονται.
.
αυτά τα λίγα, είναι όλα όσα εγώ γνωρίζω γιά τοίχους...
.
.
.
είπε κι άλλα όμως σ' αυτή του την ομιλία γιά την εκπαίδευση ο Κ.Κ.
αύριο πάλι, μικρέμουΜότσαρτ.
.
.
.
.
.
.
.
.

2011-09-18T00:38:00.003+03:00

.
Σάββατο 17 / 9
.
δρόσισε λίγο απ' το απόγευμα.
όμορφα είναι κι έτσι... κάθε καιρός έχει την ομορφιά του.
.
δε βγήκα σήμερα καθόλου απ' το σπίτι.
έφαγα όλη μέρα λίγο ψωμάκι, ήπια έναν καφέ και νερό. δεν πείνασα.
έκανα και λίγη δουλειά.
.
ξέρω πως η πολιτική τέχνη είναι ένα φοβερό εργαλείο, αν θες να δουλέψεις μ' αυτό γιά το καλό των ανθρώπων... γιά να βελτιώσεις τη ζωή τους, να τους μορφώσεις, να τους περιθάλψεις, να τους προστατέψεις, να παράγεις προς όφελός τους - ό, τι μπορείς να παράγεις, από μηχανές έως πολιτισμό -, να τονώσεις την κοινωνία των ανθρώπων, να την ενθαρρύνεις, να της δημιουργείς ελπίδα, να δίνεις ευκαιρίες, να υποστηρίζεις τις ευπαθείς ομάδες...
.
πώς γίνεται κι έχει πέσει η πολιτική στα χέρια ανθρώπων που την κακοποιούν τόσο βάναυσα;
πώς γίνεται και διαστρεβλώθηκαν τα πάντα ;
άλλοτε λέγαμε πως οι πολιτικοί μας μιλάν ξύλινη γλώσσα. τώρα, δεν μιλάν πιά ούτε καν αυτήν !
πώς κάνουν το μαύρο άσπρο και το άσπρο μαύρο ;! κι άλλοτε γινόταν αυτό, μα δεν τόκαναν όλοι, όπως γίνεται σήμερα !...
έχει χαθεί από καιρό το μέτρο, κι ο θεός να βάλει το χέρι του...
.
.
.
.
.
.
.
.

2011-09-16T23:04:00.008+03:00

.
θα ήθελα να πήγαινα αύριο στη θάλασσα γιά κολύμπι. να χαρώ την ερημιά και το κρύο καθαρό νερό.
.
θα ήθελα να πάω να ποτίσω τη γη, να ξεδιψάσουν τα δέντρα, να μαζέψω τα τελευταία τσαμπιά σταφύλι.
.
να μάσσω τα βιβλία μου σ' ένα σακίδιο και να πάω να τ' απλώσω στο περβόλι, ακόμα κι αν δεν πρόκειται να διαβάσω καθόλου...
.
να μείνω τη νύχτα έξω ως αργά, να κοιτάζω τ' αστέρια, τις δυό αρκουδίτσες, την κασσιώπη και το απέραντο ποτάμι τον γαλαξία.
.
να δω αν μεγάλωσαν στο κλαδί οι ελιές.
.
ν' ακούσω αν φωνάζουν ακόμα το τριζόνι και ο τζίτζικας.
.
ν' ακούσω αν θα βγουν το βράδυ η κουκουβάγια κι ο γκιώνης.
.
την αυριανή μέρα - Σοφίας, Πίστης, Ελπίδας και Αγάπης,
κρατώ αυστηρά τα τελευταία 25 χρόνια, πίνω μόνο καφέ και νερό και τρώγω μοναχά ψωμάκι.
.
μας έχουν στη σκέπη τους, μικρέμουΜότσαρτ...
.
.
.
.
.
.
.
.

2011-09-16T12:46:00.002+03:00

Ολοένα και περισσότεροι καθηγητές, από διάφορα πανεπιστήμια,
εκδίδουν ανακοινώσεις ή διακινούν ηλεκτρονικά κείμενα και συγκεντρώνουν υπογραφές με στόχο την ανάληψη πρωτοβουλιών,
προκειμένου να ανοίξουν τα Πανεπιστήμια.

Μετά τους καθηγητές του Οικονομικού Πανεπιστημίου,
του Πολυτεχνείου,
του Γεωπονικού,
της συγκλήτου του Αριστοτέλειου
και η Ανεξάρτητη Κίνηση του Πάντειου Πανεπιστημίου,
υποστηρίζει με ανακοίνωση της ότι
«τα πανεπιστήμια πρέπει να ανοίξουν και να μείνουν ΑΝΟΙΧΤΑ,
με πλήρεις ακαδημαϊκές λειτουργίες»
καθώς «η πρόκληση ενός νέου μακρού κύκλου ταραχών, θα απαξιώσει ακόμα περισσότερο το Δημόσιο Πανεπιστήμιο σε μια εξαιρετικά κρίσιμη εθνική και κοινωνική συγκυρία».
.
.
.
άντε να δούμε...
.
.
.
.
.
.
.

2011-09-15T00:05:00.007+03:00

.
μου άρεσε η ΠΡΩΤΗ ΛΕΞΗ του Αλεξάκη.
μου άρεσε γιατί ασχολείται βασανιστικά - μα με τρόπο ανάλαφρο με το θέμα της γλώσσας / των γλωσσών...
οι αλληλεπιροές και αλληλεπιδράσεις των γλωσσών...
ασχολήθηκα με τις γλώσσες πολλά χρόνια απ' τη ζωή μου.
και με θυμώνει, με διαολίζει αφάνταστα και με απελπίζει το κακό που γίνεται στη γλώσσα μας - μέσω της Α παιδείας (άλφα στερητικόν) και
λόγω Α παιδείας των εκάστοτε ιθυνόντων (τραγικό) αλλά ακόμα χειρότερο λόγω μιάς μόνιμης (?) ίσως σκοπιμότητας...

δε θα βρεθεί ποτέ ένας άνθρωπος να "τρέξει" την παιδεία και τη γλώσσα ;
κανείς, ρε γμτ ?
.
.
.
.

διαβάζω ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΒΟΣΠΟΡΟ του Zulfu Livaneli.
οτιδήποτε, το πιό ασήμαντο πράγμα, που όμως έχει να κάνει με την Κωνσταντινούπολη, γιά μένα είναι ερωτεύσιμο !
στα όνειρά μου η Κωνσταντινούπολη !

πρώτα η Ελλάδα στα όνειρά μου κι έπειτα η Γαλλία, η Αραβία, η Κωνσταντινούπολη και η Ιταλία, με ανακατεμένη σειρά...
.
.
.
ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα
κι ώρα να βγάλω εγώ το σκύλο.
.
.
.
.
.
.

2011-09-14T16:35:00.007+03:00

.
σκέφτομαι,
ότι αυτός ακριβώς είναι σήμερα και στο εμπόριο
ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης...
.
"έχω πολλές προσφορές και ανεξαρτήτως ποιοτικών χαρακτηριστικών, τις χώνω όλες προς εκτίμησιν σε ένα τσουβάλι"
.
πώς είπατε ; θα υποτιμηθούν έτσι και κάποιες προσφορές που πολύ αξίζουν ;
ε, και λοιπόν ; !
θα καταργηθούν έτσι αδιαπραγμάτευτες, ιστορικές και αξιόπιστες συντροφικότητες και συνεργασίες χρόνων ;
ε, και ; !
θα δυναμιτισθούν έτσι δοκιμασμένοι στο χρόνο και στις αντιξοότητες χαλύβδινοι ανθρώπινοι δεσμοί ;
ε, και τι έγινε ; !
.
.
.
.
.
λέω, καλά θα είναι
όποιος αρνείται κατηγορηματικά να αντικρύσει τη ζωή του
ως εμπόρευμα
μέσα στον νόμο της πλούσιας προσφοράς - μειωμένης ζήτησης

να διατηρεί το προσωπικό του έρμα
και να μένει σιωπηλός.
.
.
.
.
.
.
.