photos foteini

6.30 το χάραμα, πετάχτηκα απ' το κρεβάτι κι έπεσα κατευθείαν στα νερά με το φανελάκι.
cache corset, μας το έλεγε η γιαγιά Φωτεινή. 
με το cache corset το λοιπόν, χάραμα στη θάλασσα.

απήλαυσα την αποκλειστικότητα του ήλιου να ανατέλει
κι απήλαυσα την αποκλειστικότητα της απέραντης σιωπής

μπορείς, αν το θες,να με κατηγορήσεις πάλι, ότι έχω εμμονή με την ... αποκλειστικότητα.
ναι, έτσι είναι. 
έτσι είμαι. έτσι ακριβώς είμαι. 
και δεν αλλάζω.




ο Σ. εφημέρευε κι έφυγαν σήμερα πρωί πρωί.

με τους δίδυμους βγάλαμε απ' τη θάλασσα ένα σωρό τσούχτρες.
κάτι έμορφες, καφεγυάλινες τσούχτρες !

το μεσημέρι φάγαμε τον μουσακά μου. καλός ήταν.

ύστερα, κοιμήθηκα έξω, κάτω απ' τη σκιά των δέντρων.

το απόγευμα μαζέψαμε ένα σωρό λεμόνια. σκέφτομαι να φτιάξω λεμονάδες.
μάζεψα και κάτι άγρια, μικρά, στρογγυλά, κόκκινα δαμάσκηνα καθώς και λίγα κανονικά δαμάσκηνα. μ' αυτά τα δεύτερα, λέω να φτιάξω τσάτνεϊ.

βραδυνό μπάνιο σε νερά σκοτεινά κι έπειτα βόλτα στο κοντινό χωριό.

συναντήσαμε τυχαία έναν παλιό φίλο, τον Β. Λ.

faber μου αθάνατο και χαρτάκια μου αθάνατα επίσης...

photos foteini

όλη μέρα ήμουν μέσα - έξω στα νερά.
το σκυλί βρίσκεται σταθερά κάτω απ' την καρέκλα μου.

ήρθαν η Κ. και ο Σ.
η Σούζη έφτιαξε την ψαρόσουπα του ψαρά, τηγάνισε και ψάρια.

εγώ καθάρισα απ' τον βρασμένο μπακαλιάρο τα κόκκαλα και τον ρίξαμε μες το ζουμί.

έπλυνα ένα βουνό πιάτα.
το βράδυ κατεβάσαμε το τραπεζάκι στο κύμα. 
ονοματίζαμε τ΄αστέρια, τραγουδήσαμε.
με την Άσπα ήπιαμε cidre.

μπλοκάκι και faber μου, αθάνατα !

βραδινό μπάνιο.
με τσίμπησε μιά τσούχτρα, ευτυχώς μικρή...

ονειρεύομαι το αυριανό ξημέρωμα στη θάλασσα...

κρατάω σημειώσεις,
μπλοκάκι αθάνατο,
τρανζιστοράκι επίσης αθάνατο.

"...οἵ θ' Ὑπερησίην τε καὶ αἰπεινὴν Γονόεσσαν Πελλήνην τ' εἶχον ἠδ' Αἴγιον ἀμφενέμοντο Αἰγιαλόν τ' ἀνὰ πάντα καὶ ἀμφ' Ἑλίκην εὐρεῖαν,

τῶν ἑκατὸν νηῶν ἦρχε κρείων Ἀγαμέμνων Ἀτρεΐδης..."


"και εκείνοι που είχαν την Υπερησία και την ψηλή Γονούσα
και την Πελλήνη, και όσοι κατοικούσαν στο Αίγιο και σε όλη την έκταση του Αιγιαλού, και γύρω στην πλατιά Ελίκη, 
σ᾿ αυτών τα εκατό καράβια αρχηγός ήταν ο βασιλιάς Αγαμέμνονας,
ο γιος του Ατρέα."

Ομήρου Ιλιάδα Β΄ 573-577

εδώ, όπου

"τῶν ἑκατὸν νηῶν ἦρχε κρείων Ἀγαμέμνων Ἀτρεΐδης",

  εφέτος 
internet δεν έχουμε...

 "...οἵ θ' Ὑπερησίην..."

photos 

foteini

να είσαι εκεί, σαν ξημερώνει στη θάλασσα !

"ξημέρωμα σε γύρεψα..."

το... ζουλάπι μου !

λίθοι λίθινοι

λιθινότεροι

και λιθινότατοι

έπιασε καλοκαιρινό μπουρίνι

φυσονάει ο άνεμος μέσα σε καλοκαιρινές παντιέρες κοραλένιες
και μέσα σε καλοκαιρινές παντιέρες του τρυφερού πεύκου

et voila,
μιά ωραία καλοκαιρινή τάρτα της αρμύρας !

et voila,
μιά τεράστια δηλητηριώδης αράχνη, σφιχτά χωμένη μέσα σε κόκκινο καπέλο
όπου μέσα στο κόκκινο καπέλο, σφιχτά χωμένο ξανθό κεφάλι...

(αφού την γλυτώσαμε απ' το δάγκωμα κι αυτής της αράχνης ...)

"...οἵ θ' Ὑπερησίην..."

Περιπατητής 

Παρασκευή 24 Ιούλη του 15

Γίλντζ Τζομπάν  (η Αφροδίτη !), καθώς μου την έμαθε ο φίλος μου ο ψαράς, ο Γιάννης ο  "Πατατούκας".

Βραδάκι στη θάλασσα.

Ίσως είναι το πρώτο κανονικό καλοκαιρινό μπάνιο, πέμπτο, μη κανονικό.

Μέτραγα αστερισμούς στο κύμα, ως αργά.

Σάββατο 25 Ιούλη του 15

Χάραμα στη θάλασσα, μοναχή και μόνη.

Ύστερα ξεμύτισε ο ήλιος. Γι αυτό είναι ωραία ετούτη η ώρα.

Διότι, έχεις αποκλειστικότητα στα νερά,

στα βότσαλα,

στον ορίζοντα,

στον ήλιο,

στη μοναξιά.

Ομιλεί έτσι το ώριμο τέκνο της αποκλειστικότητας.

Της απόλυτης, αποσβολωμένης, ανελαστικής, αποβλακωμένης και απολιθωμένης αποκλειστικότητας.

Βράδυ.

Η μέρα ήταν γεμάτη .

Το σκυλί με ακολουθεί στον μισό πόντο, ίσως από ανασφάλεια, μην φύγω ξανά. Όταν παίρνω στροφή πέφτω πάνω του.

Δεν του πολυαρέσει, του φουκαράκου μου, η θάλασσα. Οι δίδυμοι τον παίρνουν αγκαλιά όπως τα μωρά και τον βουτάνε, κι αυτός όπου φύγει φύγει, να βγεί στα γρήγορα απ’ το νερό…

photo foteini

Ήρθαν μονοήμερα και η Κ. με τον Σ.

Θυμηθήκαμε τα χρόνια που είμασταν παιδιά στην Αγιάπα, είπαν όλοι ιστορίες, ο Στέλιος μας έφτιαξε μιαν ωραία αλμυρή τάρτα, σολάρει πάντα στα ανέκδοτα, γελάσαμε, τα ουζάκια ήσαν σωστά – comme il faut, το καρπούζι γλυκό και παγωμένο.

Η Κατερίνα με την αδερφή μου έκαναν σιέστα στρωματσάδα στο χτήμα χαχανίζοντας, όπως, λέει, έκαναν όταν είμαστε παιδιά.

Το απόγευμα έβαλε μαϊστρο. Σήκωσε μπουρίνι κι έριξε χοντρές σταγόνες.

Apres la pluie, le beau temps.

Στα βοτσαλάκια, ως αργά.

Κυριακή 26 Ιούλη του 15     

Η γιορτή της Αγίας Παρασκευούλας σήμερα.

Χουζούρεψα μες στα σεντόνια ως τις οκτώμιση το πρωί.

Στον ύπνο μου σκεφτόμουν διάφορα και είχα ανησυχία… Έπειτα σκεφτόμουν, πως σαν υπάρχει τόση εργατικότητα, γνώση, τόσο πάθος , τόση τελειομανία για την τελευταία λεπτομέρεια, όταν υπάρχει τέτοια μαστοριά (αυθεντία το λέν αυτό), είναι όλα ήσυχα και καλά.

Τσαλαβουτάω και κολυμπάω όλο το πρωί, μέσα έξω, έξω μέσα… Κατακοκκίνησε η μούρη μου.

Το μεσημέρι ήθελαν να τους τηγανίσω μελιτζανούλες και κολοκύθια.

Έστειλα τον αδερφό μου στο χωριό, ν’ αγοράσει.

Μοσχοβολάει ένα γύρο, τηγανητή μελιτζανούλα και θάλασσα. 

Βράδυ

Εδώ Αθήναι.

Περιπατητής...

- στο σπιτάκι, στην άκρια της θάλασσας -


Σε 6 ημέρες πιάνουμε Αύγουστο και τα εφετινά μπάνια είναι τα παγωμένα μπάνια 4, που ξύλιασα  μέσα στον Μάη.
 Έτσι, αφού τα παιδιά με κάλεσαν, "έλα νονά, ξαναέλα νονά, μείνε, θα έρθεις, θα μείνεις ; θα κάνουμε και μάθημα ; !", ε, αν είναι γιά φευγιό εγώ δεν θέλω και πολλά παρακάλια, εμπρός, Σαββατοκύριακο στο σπιτάκι στην άκρια της θάλασσας...

 Περιπατητής...


Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

Ανατολή Ηλίου 5:09, Δύση 19:51

Γιορτάζουν: Λυκίας, Σάτυρος
.
.
.

Ο Θουκυδίδης στην Μικρή Επίδαυρο !
.

Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου

Ρούλα Πατεράκη, Το μανιφέστο του πολέμου (Μέρος Α’), 25-26 Ιουλίου, ώρα 21:30

Με ευχαριστεί πολύ, που μετά από εκείνον τον θεατρικό : 

όπου και να θολώνει ο νους σας, αδελφοί, μνημονεύετε στρατηγόν Μακρυγιάννην

"Μπαίνοντας εἰς αὐτὸ τὸ ἔργον καὶ ἀκολουθώντας νὰ γράφω δυστυχήματα ἀναντίον τῆς πατρίδος καὶ θρησκείας, ὁποῦ τῆς προξενήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀνοησίαν μας καὶ ῾διοτέλειά μας καὶ ἀπὸ θρησκευτικοὺς καὶ ἀπὸ πολιτικοὺς καὶ ἀπὸ ῾μᾶς τοὺς στρατιωτικούς, ἀγαναχτώντας καὶ ἐγὼ ἀπ᾿ οὗλα αὐτά, ὅτι ζημιώσαμε τὴν πατρίδα μας πολὺ καὶ χάθηκαν καὶ χάνονται τόσοι ἀθῶοι ἄνθρωποι, σημειώνω τὰ λάθη ὁλωνῶν καὶ φτάνω ὡς σήμερον, ὁποῦ δὲν θυσιάζομε ποτὲς ἀρετὴ καὶ πατριωτισμὸν καὶ εἴμαστε σὲ τούτην τὴν ἄθλια κατάστασιν καὶ κιντυνεύομεν νὰ χαθοῦμεν."

.

(4 étoiles !)

η απόλυτη αίσθηση της ελευθερίας.

κολύμπησα, έπαιξα στα νερά, είδος θαλάσσιο ...
.

το μεσημέρι όλοι έφαγαν ψάρι κι εγώ τον καλύτερο μεζέ, που δεν τον χαρίζω σε κανέναν ! απήλαυσα τα περίφημα ψαροκέφαλα ! 

τέλος ωραίων, τριήμερων διακοπών

Ηέατρο Αρχαίας Επιδαύρου Πηγή: www.lifo.gr

Περιπατητής...


Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Ανατολή Ηλίου 5:08, Δύση 19:51

.

Γιορτάζουν : Λαμπαδός


ασχολήθηκα αρκετά με το καρπούζι που βάλαμε το πρωί στη θάλασσα...
η Άσπα είπε ότι το καρπούζι είναι μεγάλο και ότι δεν χωράει στο ψυγείο.
τότε πρότεινα να το παγώσουμε στη θάλασσα.
δεν στέκονταν όμως καθόλου ήσυχα μήτε τα κύματα, μήτε το καρπούζι, που πήγαινε, ερχόταν, έκανε να καβαλήσει τους αφρούς να τραβήξει γιά μέσα, έσκαγε μαλακά στα βότσαλα κι όλο έλεγα τώρα θα φύγει το καρπούζι, και τώρα θα σκάσει το καρπούζι και θα γίνουν τα νερά κόκκινα...
τέλος κάπως το στερεώσαμε με κροκάλες κι είπαμε πως ό, τι γίνει, έγινε...

το απόγευμα πήγαμε στο αρχαίο θέατρο της Αιγείρας.
χώθηκα μέσα από μιά τρύπα που είχε το συρματόπλεγμα.
πήγα, ήρθα, πήγα, ήρθα, ανεβήκαμε με τους δίδυμους, σκαρφαλώσαμε, κατεβήκαμε, τριγυρίσαμε, θαυμάσαμε.

το βράδυ αργά βούτηξα γιά νυχτερινό μπάνιο.
ανάψαμε φωτιά στην παραλία και ψήσαμε σουβλάκια.
κόψαμε επι τέλους και το ταλαίπωρο το καρπούζι !

καλά τα λέει ο λαός, πως
"η φτώχεια θέλει καλοπέραση"...
νυχτερινό μπάνιο, bavardage, σουβλάκια και καρπούζι.

έτσι τελείωσε αυτή η μεγάααλη μέρα !

αθάνατο ελληνικό καλοκαιράκι !




* κρίμα, να μη γνωρίζουμε και κανέναν Λαμπαδό, να μας καλέσει σήμερα στη γιορτή του !

Περιπατητής...

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Ανατολή Ηλίου 5:08, Δύση 19:51

Γιορτάζουν : Λαμπαδός


η Αιγείρα.

Στην Ιλιάδα, την συναντούμε με το όνομα Υπερησία.


"...οἵ θ' Ὑπερησίην τε καὶ αἰπεινὴν Γονόεσσαν Πελλήνην τ' εἶχον ἠδ' Αἴγιον ἀμφενέμοντο Αἰγιαλόν τ' ἀνὰ πάντα καὶ ἀμφ' Ἑλίκην εὐρεῖαν,τῶν ἑκατὸν νηῶν ἦρχε κρείων Ἀγαμέμνων Ἀτρεΐδης..."


"και εκείνοι που είχαν την Υπερησία και την ψηλή Γονούσα
και την Πελλήνη, και όσοι κατοικούσαν στο Αίγιο και σε όλη την έκταση του Αιγιαλού,
και γύρω στην πλατιά Ελίκη,
σ᾿ αυτών τα εκατό καράβια αρχηγός ήταν ο βασιλιάς Αγαμέμνονας,
ο γιος του Ατρέα."

Ομήρου Ιλιάδα Β΄ 573-577

 

Η Υπερησία, σε άγνωστο χρόνο, την εποχή που την κατοικούσαν οι Ίωνες, άλλαξε το όνομα της σε Αιγείρα.
Ο μύθος λέει πως όταν οι Σικυώνιοι επιτέθηκαν στην Υπερησία οι κάτοικοί της μάζεψαν όσο περισσότερα πρόβατα (αιγές) μπόρεσαν και βάζοντας δάδες στα κερατά τους τα έστειλαν νύχτα στο αντίπαλο στρατόπεδο. Οι Σικυώνιοι βλέποντάς τα, τα πέρασαν για στρατιώτες και υποχώρησαν. Από τότε η πόλη ονομάστηκε Αιγείρα προς τιμήν του γεγονότος.

 "Ὁμήρου δὲ ἐν τοῖς ἔπεσιν Ὑπερησία ὠνόμασται: τὸ δὲ ὄνομα τὸ νῦν ἐγένετο Ἰώνων ἐποικούντων"

  Παυσανία Αχαϊκά





Το αρχαίο θέατρο είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Αρχαίας Αιγείρας.
Κτίστηκε σε ένα επικλινές βραχώδες ύψωμα της πόλης με θέα ανατολικά τον Κορινθιακό κόλπο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 350μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και βόρεια της Ακρόπολης.
Το μεγαλύτερο μέρος του κοίλου και της ορχήστρας του είναι λαξευμένο στο βράχο ! 
Η  κατασκευή του χρονολογείται στο Α μισό του 3ου αι πΧ  οπότε και ιδρύεται  το Β΄ Κοινό των Αχαιών.  
Το ίδιο διάστημα αναδιοργανώνεται η Αχαϊκή Συμπολιτεία, ενώ η ευημερία  και η πολιτική σταθερότητα της εποχής ευνόησαν  την πραγματοποίηση ενός μεγαλόπνοου οικοδομικού προγράμματος στην πόλη, στο οποίο περιλαμβανόταν   η  ανέγερση του θεάτρου και των ναών γύρω του.


Έχει πεταλόσχημο κοίλο, το οποίο λαξεύτηκε στο φυσικό βράχο με σειρές εδωλίων, ενώ όπου αυτός δεν υπήρχε , διαμορφώθηκε κατάλληλα το έδαφος και τοποθετήθηκαν λίθινα εδώλια. Ένα  διάζωμα  διαιρεί το κοίλο σε 2 οριζόντια τμήματα, και έχει 11 κερκίδες με ισάριθμες σειρές εδωλίων. Η συνολική χωρητικότητά του ανέρχεται σε 3.000 θεατές. Στο φυσικό βράχο λαξεύτηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος και η πεταλόσχημη ορχήστρα με  διάμετρο  14,40μ., στα κράσπεδα της οποίας κατασκευάστηκε αγωγός (εύριπος)  για την απορροή των όμβριων υδάτων, που συνεχιζόταν  κάτω από το προσκήνιο και την σκηνή,  απολήγοντας  σε ένα καλά σχεδιασμένο αποχετευτικό δίκτυο που οδηγούσε στο υδραγωγείο της πόλης.


Τον  3ο αι. μ.Χ., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μάξιμος Θράκας (236-238 μΧ), ανάγεται η σημαντικότερη απόπειρα ανακατασκευής του μνημείου που απέβλεπε στη μετατροπή του ελληνιστικού θεάτρου σε ρωμαϊκό. Ωστόσο, στα μέσα του 3ου αι. μ.Χ., οι οικοδομικές εργασίες διακόπηκαν ξαφνικά, με αποτέλεσμα να μην χρησιμοποιηθούν τα αρχιτεκτονικά μέλη, που βρέθηκαν στο χώρο του θεάτρου έτοιμα προς τοποθέτηση. Το θέατρο έκτοτε δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε για παραστάσεις.


*μετά από αιώνες “σιωπής”, το Σάββατο 28 Ιουνίου 2014, το Αρχαίο Θέατρο της Αιγείρας φιλοξένησε στο χώρο του τη θεατρική παράσταση του Δήμου Αβδελιώδη
 "Η Γυναίκα τση Ζάκυθος". 

Η πρώτη μετά από αιώνες, θεατρική παράσταση στο χώρο του Αρχαίου Θεάτρου Αιγείρας!


τι κρίμα να μην είμαστε τότε εδωδά...

Περιπατητής...


Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Ανατολή Ηλίου 5:08, Δύση 19:51

Γιορτάζουν : Λαμπαδός

με ξύπνησαν τα πουλιά.

κι η λαχτάρα που έχω, να κολυμπάω το χάραμα, όταν βρίσκομαι πλάϊ στην θάλασσα.

μιά θάλασσα μόνο δική μου...

κίσσες κοπάδια σηκώνονται απ' το έδαφος κρώζοντας με τις στριγγιές τους φωνές. κάνουν σχηματισμούς, κάθονται στα σύρματα , ξανά στο κοπάδι, ξανά όλες μαζί στο έδαφος, ξανά σχηματισμός στον αέρα.

τα βλέπω απ' το ανοιχτό παράθυρο. ξύπνησα γιά τα καλά. κοιτάζω το ρολόϊ. πήγε 6 η ώρα. 

σηκώνομαι, φοράω μαγιώ, βγαίνω στην παραλία. δεν υπάρχει ψυχή, πουθενά !

είναι λάδι σήμερα το νερό ! σε προκαλεί ! ησύχασε ο αέρας κι ο ήλιος σηκώνεται σιγά - σιγά.

κολυμπάω, παίρνω τον χρόνο μου, απλωτές, ξαπλωτές, τούμπες, ανάσκελα, μικρές βουτιές, γαλήνη, δροσιά, χαλαρές ασκήσεις νερού, το γλεντάω ! καθαρίζει έτσι και το μυαλό, ξελαμπικάρει.

βλέπω κάτω τα βότσαλα. μακάρι να βλεπα και κανένα δελφίνι σήμερα ! έστω και από μακριά. τα έχω πολλές φορές συναντήσει στον Κορινθιακό κόλπο.

οι καρακάξες έρχονται κι εδώ, χώνονται στις καλαμιές, κρώζουν χειρότερα απ' τα κοράκια.

όταν είμασταν παιδιά, μας έλεγε η μάνα μας ότι οι καρακάξες κλέβουν μικροπράγματα που γυαλίζουν ή που έχουν ζωηρά χρώματα ! τις κοιτάζω κι αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια...

βγαίνω απ' το νερό. τώρα που όλοι κοιμούνται κι έχει ησυχία πάω να περπατήσω λίγο στο περβόλι.

με το κινητό τηλέφωνο τραβάω φωτογραφίες τα δέντρα, τα πορτοκάλια, τις λεμονιές, τα σαλιγκάρια, τους δυόσμους.

παίρνω βαθειές ανάσες στην ησυχία. ξαναγυρίζω στη θάλασσα. φτιάχνω στιγμιαίο καφέ, πίνω λίγο, ξαναβουτάω, κάνω με απλωτές κατά μήκος την παραλία αριστερά, έπειτα δεξιά.

το απόγευμα έχουμε πει θα πάμε να δούμε το αρχαίο θέατρο της Αιγείρας.  

 Περιπατητής...

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

Ανατολή Ηλίου 5:08, Δύση 19:51

Ανδρέου αρχιεπισκόπου Κρήτης του Ιεροσολυμίτου, ποιητού του μεγάλου κανόνος 
και Μιχαήλ του Χωνιάτου αρχιεπισκόπου Αθηνών (†1220)


Βρίσκομαι σ' ένα σπιτάκι, στην άκρια της θάλασσας.
Κάπως, σαν σε τόπο ενός Έλληνα αδελφού Γκρίμ ή ενός Έλληνα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.
Αυτά τα μικρά σπιτάκια στη σειρά, αραιά, με απόσταση το ένα απ' το άλλο, σε χρόνια παλιά θα ήσαν καλύβες ψαράδων, που έρχονταν με τη φαμίλια και τη βάρκα τους να ξεκαλοκαιριάσουν πλάϊ στο κύμα ή ίσως και να ήσαν καλύβες περβολαραίων, που έρχονταν να φυτέψουν, να τσαπίσουν, να κλαδέψουν, να ποτίσουν, να τρυγίσουν τα περβόλια τους. 
Το περβόλι είναι κάπως παραπίσω, πυκνά πράσινο ως εκεί που φτάνει το μάτι μου.
Λεμόνια, πορτοκάλια, κοντούλες αχλαδιές, δυό - τρεις κυδωνιές, μιά μουσμουλιά, δυό δαμασκηνιές, μιά ροδιά, μιά νέα μπανανιά.
Φυσάει ολημερίς σήμερα. Η θάλασσα σηκώνεται και πέφτει με ορμή έξω στα χαλίκια.
Μαϊστρος είναι. Βορειοδυτικός άνεμος. 
Μου αρέσει να μαθαίνω να διαβάζω τους ανέμους. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου αρέσει. Όπως μ' αρέσει να διαβάζω κάτι μικρούλια, κάτι ψιλά γράμματα που υπάρχουν μέσα στη φύση και κανείς δεν πολυασχολείται μαζί τους, παρά μονάχα κάτι τύποι λιγάκι βαρεμένοι ή φυσικά οι επαϊοντες... όμως εγώ επαϊων δεν είμαι...

Το μεσημέρι, ντάλα ήλιος, έκανα μπάνιο στη θάλασσα. Με κάποιον δισταγμό βέβαια, αφού υπάρχει ακόμα ο συναγερμός "όχι ήλιο, όχι, κούραση, όχι σκύψιμο, όχι βάρος", δεν άντεξα όμως να στέκω να κοιτάζω το νερό και βούτηξα. Κολύμπησα χαλαρά, φοβάμαι πάντα τα ράμματα. Κουράστηκα, κοιμήθηκα.

Το βράδυ, μέσα στα μαύρα, πηχτά σκοτάδια, βάλαμε τις καρέκλες στην ακρογιαλιά στη σειρά, και κοιτάζαμε τους αστερισμούς.
Απέναντι, στην άλλη μεριά του Κορινθιακού κόλπου, φαίνονται αμυδρά τα φωτάκια της Ιτέας, παρακείθε, του Γαλαξιδιού.
Η γιαγιά μου η Φωτεινή, που έζησε κοντά μας γιά πολλά χρόνια, τα βράδια στην Αγιάπα, τα καλοκαίρια, μας κάθιζε πάνω στις πεζούλες και μας έδειχνε τους αστερισμούς. Μας τους έλεγε έναν - έναν, με το όνομά τους. Δεν ξέρω πώς τους γνώριζε, πάντως τους γνώριζε.
Εγώ παιδί, κατάφερα να μάθω μονάχα την μεγάλη και την μικρή άρκτο, τον αυγερινό και τον πολικόν αστέρα. Τίποτε άλλο. Πολύ αργότερα έμαθα να αναγνωρίζω την Κασσιώπη και μόλις απόψε (βοηθούσης της τεχνολογίας - υπάρχουν διαδικτυακά - διαδραστικά προγράμματα !) έμαθα να αναγνωρίζω τον αστερισμό του Σκορπιού.
 
Έτσι, μας πήρε απόψε η νύχτα πολύ αργά, σχεδόν ξημέρωμα.