στο κελί


Γειά σου, σύντροφε γλάρε !
Στητός εκεί, στην άκρια του βράχου, γέρνεις στο πλάϊ λίγο τ' όμορφο κεφάλι σου παρατηρώντας  σοβαρός ένα γύρο.
Άρχισαν σιγά - σιγά να κρυώνουν τα νερά, σύντροφε γλάρε.
Ήσυχη όμως είν' η ομορφιά. Γαλήνια είν' ακόμα κι ήσυχη.

photo foteini

Όπου βρεθώ, κάνω πάντα τα δυό μου χιλιόμετρα, ίσως και δυόμιση, όχι πάρα πάνω, κι ύστερα βγαίνω.
Αν έχει ήλιο, μπορείς ακόμα να σταθείς στην παραλία , είν' ένας ήλιος μετριοπαθής, ευγενής,  ευεργετικός, πολύ μα πολύ διαφορετικός απ' αυτόν του Ιούλη και τ' Αυγούστου.
Αν όμως δεν έχει ήλιο, τυλίγεσαι ζεστά και φεύγεις.




Τελείωσα σήμερα το βιβλίο της     Αθηνάς Κακούρη
"1821 - Η ΑΡΧΗ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ" (οι υπογραμμίσεις δικές μου...)

Θέλω πολύ να πω δυό λόγια γι αυτό το βιβλίο, που κυκλοφόρησε από τον ΠΑΤΑΚΗ το 2013, στην 12η χιλιάδα σήμερα, σελίδες 375...

Δεν ξέρω όμως από πού ν' αρχίσω να λέω...


Ελπίζω, να βάλω σε μιά τάξη τη σκέψη μου ίσαμε αύριο...

Την αφήγηση του Κολοκοτρώνη την είχα διαβάσει ανάμεσα στα δεκαπέντε και στα τριάντα μου, δεν θυμάμαι πότε...
τότε που ρούφαγα, σαν τρελή, τις βιβλιοθήκες.
" Φύσα, ρούφα, τράβα τονε..."
λίγο η γλώσσα του, λίγο η σύνταξη, λίγο τότε η α πειρία η δική μου, η α γνωσία μου και η α σχετοσύνη μου, λίγο είχα καταλάβει τι έλεγε, γι αυτό και λίγο μου άρεσε...

τώρα τα κάνω λιώμα.
ό, τι συνέβηκε και με τον Όμηρο...
διαβάζω αρκετές φορές την κάθε παράγραφο, κρατάω δίπλα σημειώσεις, συμπεράσματα, κύρια σημεία, ερωτηματικά που είχα μέσα απ' τα χρόνια, μαρκάρω ένα - ένα τα θέματα , ονοματίζω τα ζητήματα που προκύπτουν, είτε έχουν να κάνουν με την ίδια ιστορία, είτε με το  ιστόρημα, π.χ. την γλώσσα, τους ιδιωματισμούς κ.τ.λ.

όχι, πως τώρα τα καταλαβαίνω όλα...
το απολαμβάνω όμως.