Θυμώνω, που θυμώνω.
Θυμώνω, που είμαι απροσάρμοστη, και θέλω τα πράγματα να λειτουργούν κατά common sense...
Θυμώνω, που κοτζάμ γυναίκα, στέκομαι στους δρόμους και τσακώνομαι σαν κάτι αλητάκια, που προσπαθούν να βρούν το δίκιο τους...
Θυμώνω, που ενώ μιά ζωή στα κάγκελα, διά πυρός και σιδήρου, δεν λέω ακόμα να συνηθίσω και να πάρω απόφαση κάποια πράγματα...  
Θυμώνω που θυμώνω, μα έτσι είμαι φτιαγμένη, και δεν ξέρω πιά αν μπορώ να διορθωθώ...

Στο ταμείο του Φεστιβάλ Αθηνών, 
αφού έβγαλα προχτές γιά μιά παράσταση τα εισιτήρια που ήθελα, 
έκανα το λάθος να θέλω να αγοράσω και εισιτήρια γιά την Κάρμεν του Σάουρα (που θα παίξει στο Ηρώδειο!).

"Δεν βγάζουμε εμείς τα εισιτήρια", μου είπε ευγενώς ο υπάλληλος, στο ταμείο του Φεστιβάλ Αθηνών !
"Γιατί;" ρωτάω εγώ η αφελής...
"Διότι δεν είναι δική μας παραγωγή" (!), μου απαντάει ευγενώς ο υπάλληλος... (sic!)
"Ο. Κ, πού θα βγάλω εισιτήρια;" ξαναρωτάω εγώ η αφελής...
"Θα πάτε στο Σύνταγμα, μου λεν, όπου υπάρχει ένα τεράστιο περίπτερο, με μεγάλη ταμπέλα μπροστά, της VIVA, φαίνεται, θα το δείτε αμέσως, εκεί θα βγάλετε εισιτήρια"
"Εντάξει", συμφώνησα εγώ η αφελής, και πορεύτηκα προς το Σύνταγμα να βρω το τεράστιο περίπτερο με την μεγάλη ταμπέλα.

Δεν το έβρισκα όμως ! Έψαχνα και δεν το έβλεπα πουθενά !
"Μπα, λέω μες στην αφέλειά μου, είμαι ζαλισμένη, που ψάχνω μες στους 40' βαθμούς θερμοκρασία, και δεν το βλέπω το περίπτερο"...
Ξαναψάχνω, πάλι όμως δεν το έβρισκα... 
Ρωτάω σε κάτι fast καφενεία εκεί γύρω, "σας παρακαλώ, πού πουλάν εισιτήρια γιά την Κάρμεν του Σάουρα, γιά το Ηρώδειο, ξέρετε..." με κοίταζαν οι άνθρωποι με απορία, σαν να τους μιλούσε εξωγήινος...
Έπειτα, μες στην απελπισία μου, επειδή όπωσδήποτε τα ήθελα αυτά τα εισιτήρια της Κάρμεν του Σάουρα, πήρα σβάρνα τα περίπτερα... Τα κα νο νι κά περίπτερα, ξέρετε, αυτά που πουλάν τσίχλες, τσιγάρα, εφημερίδες, νερά και αναψυκτικά.
"Εισιτήρια της Κάρμεν, όχι ! Θέλετε ένα μπουκαλάκι κρύο νερό γιά τη ζέστη;"
"Δεν θέλω ένα μπουκαλάκι κρύο νερό γιά τη ζέστη ! Ψάχνω να βρω αυτά τα γ μ μ ν  τα εισιτήρια !"
Τέλος, γιά να μην πολυλογώ, προς το τέρμα της πλατείας Συντάγματος, ένας ευγενής κύριος, κα νο νι κός περιπτεράς, μέσα από ένα κα νο νι κό περίπτερο, που πουλάει τσιγάρα, κόκα κόλα και τσίχλες, μου είπε "Ναι, εδώ πουλάμε αυτά τα εισιτήρια" (!!!)

Τώρα, χωρίς να έχω κάποιο πρόβλημα με τον συμπαθή κλάδο των περιπτεράδων, ξέρω πως ακούγεται τρελό, αλλά τελικά από κει εισιτήρια δεν αγόρασα.
Τα ήθελα τόσο πολύ, τα ήθελα πάρα πολύ, τα ήθελα τόσο πάρα πολύ, αλλά δεν τα αγόρασα.
Γι αυτό λέω, θυμώνω που θυμώνω, κοτζάμ γυναίκα αντί να κάνω εκειπέρα τη δουλειά μου όπως όπως και να τελειώνω, στέκομαι σαν κάτι αλητάκια και τσακώνομαι στους δρόμους.
Τέτοια είμαι... Τέτοια λογιώ σκατά είμαι...


Η χτεσινή επίσης επίσκεψη στο Αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας 
θα μου μείνει γιά καιρό αξέχαστη...

Το μουσείο αυτό δεν μου είναι άγνωστο... Γνώριμο, μου είναι.
Από παιδιά, μας μπαινοβγάζανε εκεί μέσα, παιδιά μπαινοβγάζαμε κι εμείς εκεί μέσα, κατά καιρούς παρακολουθούμε όποιες εκθέσεις μας ενδιαφέρουν, πρόκειται γιά ένα μουσείο γνώριμο, μουσείο σπουδαίο, με πολλά κομμάτια μέσα -αριστουργήματα έργα τέχνης !  Chefs-d'œuvre !  Έργα κλασικά, από τα σπουδαιότερα στον κόσμο, γι αυτό και επισκέπτες χιλιάδες, απ' όλον τον κόσμο !
Στην μεγάλη πλειοψηφία τους επισκέπτες Αγγλόφωνοι.

Τώρα τι μου ήρθε, εμένα της βλαμένης γυναίκας, να πάω στο κατάστημα του μουσείου και να ζητήσω το βιβλιαράκι του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου σε αγγλόφωνη έκδοση, αληθινά δεν ξέρω !...
Τέτοιες περίεργες ιδέες καταβάζει το κεφάλι μου...

Είναι που πήγαμε την ξενάγηση μαζί με τον Hadi και σκέφτηκα "του άρεσε το μουσείο ! ας του πάρω και το βιβλιαράκι με τα κλασικά εκθέματα ή, ας του πάρω το βιβλίο γιά ολόκληρο το Αρχαιολογικό, να το βάλει στη βαλίτσα του, να το πάρει μαζί του στο Λίβανο, να χει να θυμάται αυτή του την επίσκεψη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας!"

"Δεν υπάρχει ο οδηγός του μουσείου στα Αγγλικά!", με ενημέρωσαν οι ευγενείς πωληταί. "Ούτε το βιβλίο με τις κλασικές αρχαιότητες υπάρχει στα Αγγλικά!"
"Γιατί δεν υπάρχουν;!", ρώτησα η ανόητη, εγώ...
"Έχουν τελειώσει..." με ενημέρωσαν με ευγένεια. 
"Πότε θα τα φέρετε;" ξαναρώτησα ο βλαξ, εγώ...
"Όταν μας τα στείλουν", μου απάντησαν.
"Πότε θα σας τα στείλουν;" επέμεινα, το ξερό κεφάλι, εγώ... "τώρα είναι η τουριστική περίοδος, αυτούς τους καλοκαιρινούς μήνες ! μπορεί δηλαδή να σας τα στείλουν τον Σεπτέμβριο ;"
Οι ευγενείς πωλητές σήκωσαν τους ώμους...
Τότε, με πλησίασε ένας κύριος εξ αυτών. "Ξέρετε, μου λέει, έχουμε και τον Σεπτέμβρη πολύ τουρισμό στο μουσείο" (sic!)
"Το γνωρίζω , κύριε, αλλά πώς γίνεται να μην έχετε τα αγγλόφωνα βιβλία του μουσείου, τους μήνες της καλοκαιρινής αιχμής;!" επιμένω βλακωδώς εγώ... 
"Μία βιομηχανία έχει η Ελλάδα! Μία βαρειά βιομηχανία, τον τουρισμό! Αν χάσουμε την τουριστική περίοδο το κατακαλόκαιρο, τότε τι κάνουμε ;"
"Ξέρετε, μου λέει ο ευγενής κύριος, όταν εγώ είχα πάει στην Μαδρίτη, στο μουσείο Reina Sofia, το μουσείο δεν είχε τυπωμένα βιβλιαράκια στα Ελληνικά! Και ξέρετε, συνεχίζει ο ευγενέστατος πωλητής, η Reina Sofia είναι Ελληνίδα! Δεν θα πρεπε λοιπόν, να υπάρχουν τα βιβλία εκείνου του μουσείου και στα Ελληνικά;! " 

Αυτό το τελευταίο τους επιχείρημα , στο ερώτημα 
"γιατί σε καιρό τουριστικής αιχμής το Αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας, δεν έχει τον οδηγό του σε αγγλόφωνη έκδοση, μήτε το βιβλιαράκι γιά τις κλασικές του αρχαιότητες σε αγγλόφωνη έκδοση"; (!)
αυτό λοιπόν το τελευταίο επιχείρημα (ότι ούτε στο ίδρυμα Reina Sofia υπάρχουν Ελληνόφωνα βιβλία...) με αποτελείωσε κι επέδρασε πάνω μου ως κίνηση ROI MAT (!)

Μάζεψα αποκαμωμένη τα μπογαλάκια μου, μάζεψα τον Hadi και τους δίδυμους κι έφυγα , βλαστημώντας τις εμμονές μου περί common sense...

Ελλάς, το μεγαλείο σου !
Αχ, Ελλάδα !... Αχ!

Γιώργος Σεφέρης

Ο βασιλιάς της Ασίνης

Lord of Asine

12ος αι. π.Χ, 

αρχαιολ. μουσείο Ναυπλίου

Ἀσίνην τε… 
ΙΛΙΑΔΑ

(στίχοι 559 – 560:

"Οι δ’ Άργος τ’ είχον Τίρυνθά τε τειχιόεσσαν,  

Ερμιόνην Ασίνην τε, βαθύν κόλπον εχούσας…")

Κοιτάξαμε ὅλο τὸ πρωὶ γύρω-γύρω τὸ κάστρο
ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ μέρος τοῦ ἴσκιου ἐκεῖ ποὺ ἡ θάλασσα
πράσινη καὶ χωρὶς ἀναλαμπή, τὸ στῆθος σκοτωμένου παγονιοῦ
Μᾶς δέχτηκε ὅπως ὁ καιρὸς χωρὶς κανένα χάσμα.
Οἱ φλέβες τοῦ βράχου κατέβαιναν ἀπὸ ψηλὰ
στριμμένα κλήματα γυμνὰ πολύκλωνα ζωντανεύοντας
στ ἄγγιγμα τοῦ νεροῦ, καθὼς τὸ μάτι ἀκολουθώντας τις
πάλευε νὰ ξεφύγει τὸ κουραστικὸ λίκνισμα
χάνοντας δύναμη ὁλοένα.

Ἀπὸ τὸ μέρος τοῦ ἥλιου ἕνας μακρὺς γιαλὸς ὁλάνοιχτος
καὶ τὸ φῶς τρίβοντας διαμαντικὰ στὰ μεγάλα τείχη.
Κανένα πλάσμα ζωντανὸ τ᾿ ἀγριοπερίστερα φευγάτα
κι ὁ βασιλιὰς τῆς Ἀσίνης ποὺ τὸν γυρεύουμε δυὸ χρόνια τώρα
ἄγνωστος λησμονημένος ἀπ᾿ ὅλους κι ἀπὸ τὸν Ὅμηρο
μόνο μία λέξη στὴν Ἰλιάδα κι ἐκείνη ἀβέβαιη
ριγμένη ἐδῶ σὰν τὴν ἐντάφια χρυσὴ προσωπίδα.
Τὴν ἄγγιξες, θυμᾶσαι τὸν ἦχο της; κούφιο μέσα στὸ φῶς
σὰν τὸ στεγνὸ πιθάρι στὸ σκαμμένο χώμα-
κι ὁ ἴδιος ἦχος μὲς στὴ θάλασσα μὲ τὰ κουπιά μας.
Ὁ βασιλιὰς τῆς Ἀσίνης ἕνα κενὸ κάτω ἀπ᾿ τὴν προσωπίδα
παντοῦ μαζί μας παντοῦ μαζί μας, κάτω ἀπὸ ἕνα ὄνομα:

"Ἀσίνην τε… Ἀσίνην τε…"

καὶ τὰ παιδιά του ἀγάλματα
κι οἱ πόθοι του φτερουγίσματα πουλιῶν κι ὁ ἀγέρας
στὰ διαστήματα τῶν στοχασμῶν του καὶ τὰ καράβια του
ἀραγμένα σ᾿ ἄφαντο λιμάνι-
κάτω ἀπ᾿ τὴν προσωπίδα ἕνα κενό.

Πίσω ἀπὸ τὰ μεγάλα μάτια τὰ καμπύλα χείλια τοὺς βοστρύχους
ἀνάγλυφα στὸ μαλαματένιο σκέπασμα τῆς ὕπαρξής μας
ἕνα σημεῖο σκοτεινὸ ποὺ ταξιδεύει σὰν τὸ ψάρι
μέσα στὴν αὐγινὴ γαλήνη τοῦ πελάγου καὶ τὸ βλέπεις:
ἕνα κενὸ παντοῦ μαζί μας.
Καὶ τὸ πουλὶ ποὺ πέταξε τὸν ἄλλο χειμώνα
μὲ σπασμένη φτερούγα σκήνωμα ζωῆς,
κι ἡ νέα γυναίκα ποὺ ἔφυγε νὰ παίξει
μὲ τὰ σκυλόδοντα τοῦ καλοκαιριοῦ
κι ἡ ψυχὴ ποὺ γύρεψε τσιρίζοντας τὸν κάτω κόσμο ὁ χείμαρρος τοῦ ἥλιου
μὲ τ᾿ ἀρχαῖα μνημεῖα καὶ τὴ σύγχρονη θλίψη.

Κι ὁ ποιητὴς ἀργοπορεῖ κοιτάζοντας τὶς πέτρες κι ἀνάρωτιέται
ὑπάρχουν ἄραγε
ἀνάμεσα στὶς χαλασμένες τοῦτες γραμμὲς
τὶς ἀκμὲς τὶς αἰχμὲς τὰ κοῖλα καὶ τὶς καμπύλες
ὑπάρχουν ἄραγε
ἐδῶ ποὺ συναντιέται τὸ πέρασμα τῆς βροχῆς τοῦ ἀγέρα καὶ τῆς φθορᾶς
ὑπάρχουν, ἡ κίνηση τοῦ προσώπου τὸ σχῆμα τῆς στοργῆς
ἐκείνων ποὺ λιγόστεψαν τόσο παράξενα μὲς στὴ ζωή μας
αὐτῶν ποὺ ἀπόμειναν σκιὲς κυμάτων καὶ στοχασμοὶ μὲ τὴν ἀπεραντοσύνη τοῦ πελάγου
ἢ μήπως ὄχι δὲν ἀπομένει τίποτε παρὰ μόνο τὸ βάρος
ἡ νοσταλγία τοῦ βάρους μιᾶς ὕπαρξης ζωντανῆς
ἐκεῖ ποὺ μένουμε τώρα ἀνυπόστατοι λυγίζοντας
σὰν τὰ κλωνάρια τῆς φριχτῆς ἰτιᾶς σωριασμένα μέσα στὴ διάρκεια τῆς ἀπελπισίας
ἐνῶ τὸ ρέμα κίτρινο κατεβάζει ἀργὰ βοῦρλα ξεριζωμένα μὲς στὸ βοῦρκο
εἰκόνα μορφῆς ποὺ μαρμάρωσε μὲ τὴν ἀπόφαση μιᾶς πίκρας παντοτινῆς.
Ὁ ποιητὴς ἕνα κενό.

Ἀσπιδοφόρος ὁ ἥλιος ἀνέβαινε πολεμώντας

κι ἀπὸ τὸ βάθος τῆς σπηλιᾶς μία νυχτερίδα τρομαγμένη

χτύπησε πάνω στὸ φῶς σὰν τὴ σαΐτα πάνω στὸ σκουτάρι:

"Ἀσίνην τε Ἀσίνην τε…" 

Νἄ ῾ταν αὐτὴ ὁ βασιλιὰς τῆς Ἀσίνης

ποὺ τὸν γυρεύουμε τόσο προσεχτικὰ σὲ τούτη τὴν ἀκρόπολη

ἀγγίζοντας κάποτε μὲ τὰ δάχτυλά μας τὴν ὑφή του πάνω στὶς πέτρες

*

Στό αρχείο Σεφέρη βρέθηκαν έξι ”σχεδιάσματα ” του “βασιλιά της Ασίνης”

-Ημερολόγιο Καταστρώματος Α-, πού γράφτηκαν μεταξύ 1938 και 1940.

εδώ,
το “σχεδίασμα πρώτο”

Ο Βασιλιάς της Ασίνης

Οι ραψωδοί δεν ήρθαν ως εδώ οι τραγικοί με ξέχασαν κι έπειτα

ήταν αργά για τα βουκολικά και τα ειδύλλια.

Οι άνθρωποι της Σίβυλλας με σμαραγδένια μάτια

με πηγαδίσια φωνή και με κόκκινα προσωπεία

προτίμησαν τους γειτονές μου: τίς Μυκήνες ,το Αργος

άνομες γυναίκες,βασιλιάδες φονικούς,κληρονομώντας το αίμα

σαν κόκκινη κλωστή πού δεν μπορεί να σπάσει.

Οι πέτρες μου – εξω από τον καιρό,κι ο γιαλός μου

ο μακρύς γιαλός μου βράδυ κι αυγή μονότονος

με τον άφθαρτο κυματισμό των κυμάτων-

εξω από τον καιρό - έξω από τον ρυθμό σωμάτων

τυφλών: ιστορίες της Κλυταιμνήστρας η του Θυέστη,

σάρκες κουρασμένες, σκοτωμένη η ζωή

μ άυτήν εζήσαν κι οι ψυχές κατέβηκαν στον Αδη

τσιρίζοντας λιγνά σπασμένα ,σα νυχτερίδες

κι η δικαιοσύνη γεννούσε την αδικία, στόν αιώνα.

Πήρα τον άλλο δρόμο τον απάνθρωπο.

Αρνήθηκα τα θυμωμένα χέρια,τα χείλια τα υγρά,τα δάκρυα

και τη λύσσα της ύπαρξης με σώματα παράφορα

τη φρίκη του ήλιου όταν πεθαίνει το παλικάρι

τη φρίκη της νύχτας σαν η γυναίκα γεννά

άπλωσα την ψυχή μου σ ένα μεγάλο κύκλο αδειανό

δεν ένιωθα τίς πέτρες, ηξερα πώς εκείνες με νιώθουν

δεν έβλεπα τ άστέρια,ήξερα πώς εκείνα με βλέπουν

κι η θάλασσα σκιρτούσε γύρω στη σάρκα μου.

Ημουνα το κενό πού εχτρεύεται η φύση

και πονέσαν άνθρωποι πολλοί εξαιτίας μου.

Σα δε γυρεύεις τίποτε γίνεσαι παράξενα σκληρός.

Ωστόσο μια φορά...

photos

foteini

πυξίδα

Ασίνη, ακρόπολη

730-690 π.Χ.

κρίμα γιά τη ζωή...
κρίμα γιά τον ατέρμονα χρόνο...
κρίμα αληθινό...

photos

foteini

η θέα από το μπαλκόνι της Βιβής

αρχαιολογικό μουσείο Ναυπλίου

τοιχογραφία / ρόδακες και τρέχουσα σπείρα με άνθη παπύρου

ανάκτορο Τίρυνθας, 13ος αι. π. Χ

γυναικεία ειδώλια τύπου Ψ

γυναικεία κοσμήματα

χρυσός !

χάντρες από γυαλί, φαγιεντιανή, αμέθυστο, κορναλίνη και Αιγυπτιακό μπλέ !
15ος αι. π.Χ.

Ασίνη ,  ακρόπολη

Πυξίδα 730 - 690 π.Χ.

τα γυάλινα φιαλίδια που μ' αρέσουν !

5ος αι. π.Χ.
terracotta

χελώνα
κριός
χοίρος
περιστέρι

πέντε γυναίκες κάθονταν 
μιά μέρα, ένα βράδυ, ένα ξημέρωμα και μιάν ακόμα μέρα

πέντε γυναίκες βάδιζαν 
μιά μέρα, ένα βράδυ, ένα ξημέρωμα και μιάν ακόμα μέρα 

και μιλούσαν, μιλούσαν, κουβέντιαζαν, κουβέντιαζαν...

photo

foteini

αρχαιολογικό μουσείο Ναυπλίου

ειδώλια γυμνών γυναικείων μορφών
Επίδαυρος 2ος αι. π.Χ

τα ονόματα αυτών :

Παρασκευή, Ευγενία, Ασπασία, Μαρία, Αλεξάνδρα

σύντομο προσκύνημα 

σε ωραίο τόπο Μυκηναίων Ελλήνων

Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο παρουσιάζει: «Ένα όνειρο ανάμεσα σε υπέροχα ερείπια…» Περίπατος στην Αθήνα των περιηγητών, 17ος- 19ος αιώνας Πηγή: www.lifo.gr

Έκθεση 

στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

"ένα όνειρο ανάμεσα σε υπέροχα ερείπια"

η Αθήνα των μνημείων και των ξένων περιηγητών, 17ος - 19ος αιώνας.

Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο παρουσιάζει: «Ένα όνειρο ανάμεσα σε υπέροχα ερείπια…» Περίπατος στην Αθήνα των περιηγητών, 17ος- 19ος αιώνας Πηγή: www.lifo.gr

photos

foteini

η αρχόντισα Ηγησώ

είναι ένα έργο λατρεμένο

απ' τα χρόνια μας τα μαθητικά

είδα γιά πρώτη φορά και μου άρεσε

το κορίτσι με ένα πουλάκι στο χέρι (επιτύμβιο).

είναι εκτεθειμένο 

γιά την έκθεση των "ξένων περιηγητών"

ο αγαπημένος , αληθινός Φιλέλλην !

μικρά, στρουμπουλά αγγελούδια, που μου αρέσουν, όπου τα συναντώ...

* οι περισσότερες φωτογραφίες είναι από τα μόνιμα εκθέματα του μουσείου 
και όχι από την περιοδική έκθεση, 
η οποία είναι μικρότερη και αρκετά διαφορετική 
από την σχετική έκθεση της Γενναδείου Βιβλιοθήκης.