Η μία γιαγιά "έφυγε" το ξημέρωμα από κοντά μας, πλήρης ημερών, ήσυχα, στο σπίτι της, με τα παιδιά της ολόγυρά της.

Δεν είχα ποτέ ξαναδεί, πώς ο άνθρωπος αφήνει την τελευταία πνοή του...

Μέγα μυστήριο ο θάνατος!

Και η ζωή, μέγα μυστήριο!

 Τι κάνω? Ό, τι μπορώ, κάνω... Ό, τι κάνει όλος ο κόσμος δηλαδή, κάνω...

All time job, καθημερινά. 9 το πρωί έως συνήθως 6 ή 7 το απόγευμα. Μετά πέφτω ξερή. Ξερή, λέμε!...

Ελαχιστότατα έως ελάχιστα βλέπω το f.b. Δεν μπορώ να πω ότι μου κινεί πολύ το ενδιαφέρον... Το μόνο πραγματικά θετικό, είναι ότι σε φέρνει σε επι κοινωνία με ανθρώπους, που πιθανόν είχες χάσει. Αυτό είναι αληθινά καλό! Συνεχίζω να μην έχω κάνει ούτε ένα αίτημα. Κανένα απολύτως. Μιλάμε στο  messanger με φίλους μακρινούς, αγαπημένους. 

Με βρήκαν συμμαθήτριες, οι Ζοζεφίνες μου. 

Τελευταία, με βρήκε ο Βαγγέλης. Γιά τον Βαγγέλη είχα φύγει απ' το σπίτι μου, κάποτε... Πήγα να ζήσω στη θεία Μαρία και τον θείο Κώστα, στον Πειραιά, όπου μ' έπαιρνε εκεί τηλέφωνο... Κορίτσι ήμουν... Με πήρε και πήγαμε μαζί στο Ηρώδειο, ν' ακούσουμε τον Μπιθικώτση. Το '75 να ήταν? το 76? κάπου εκεί... Ήταν όμως μπλεγμένος τότε αυτός , κι έτσι, έληξε άδοξα... Παρ' όλ' αυτά, κάναμε στενή παρέα, αρκετά χρόνια... Με αυτόν και με τον Σταύρο σπουδάσαμε την Ήπειρο! Τη μουσική, τα τραγούδια της, τα ήθη της... Κάθε βράδυ ταβέρνα, κάθε βράδυ κουτούκι, κάθε βράδυ χορό, στενή παρέα από μερικά παιδιά, εκδρομές, κοιμηθήκαμε σε μποστάνια με καρπούζια, σε περβόλια, στις παραλίες... Στον αγώνα μπροστά, έτσι ήσαν εκείνα τα χρόνια... Μου έλεγε ο Ν. προ ημερών, "δεν μπορώ να διανοηθώ, μάνα, ότι νέοι διασκεδάζατε τραγουδώντας αντάρτικα!" Έτσι ήσαν τα χρόνια! Πάνος Τζαβέλας και οι λοιποί αγαπημένοι... Ένα βράδυ θυμάμαι, μέσα στα αδιάκοπα βράδυα, κάπου σ' ένα μαγαζί, Κύριος οίδε πού, με jukebox η Αθηνούλα κι εγώ χορεύαμε, και γύρω, ο Βαγγέλης με τους άλλους σπάζαν πιάτα. Τέτοια πράγματα...

Σκέφτομαι ότι ΑΝ τελικά επιζήσουμε, η ζωή ίσως να είναι αλλιώς... Επί τα βελτίω...

 

Έκλαψα χτες σαν μέτρησα
τις πίκρες της ψυχής μου
κι εσύ δεν ήσουν πλάι μου
αστέρι της ζωής μου

Έκλαψα χτες σαν μέτρησα
τις νύχτες που `μαι μόνος
τις νύχτες που σ’ αναζητώ
και με καρφώνει ο πόνος

Όταν έφυγε ο Γ. Πουλόπουλος σήκωσα το "Άγαλμα". Τραγούδι σταθμός, στα  ύστερα παιδικά, πρώτα νεανικά μας χρόνια. Την ίδια μέρα, η αγαπημένη μου Εβίτα, έστειλε ένα μήνυμα στο messenger: Καταθλιπτικός ...

Η Εβίτα είναι η επόμενη από μας γενιά... Ίσως, λέω, κάθε γενιά κατανοεί καλύτερα τα της εποχής της... Ίσως... Απ' την άλλη, αναρωτιέμαι πάλι, εμείς πώς άραγε κατανοούμε και μας αρέσουν πράγματα προηγούμενων από μας εποχών? Ίσως λοιπόν, δεν είναι χρονικό μονάχα το ζήτημα... 

Τριγυρίζαμε τα βράδια στην οδό Φυλής. Είχε και τότε μπορντέλα στην οδό Φυλής, αλλά έμεναν κυρίως οικογένειες στα πέριξ και υπήρχε μιά κανονική ροή ζωής. Το σπίτι του Aki ήταν εκεί. Κανείς ποτέ δεν μας ενόχλησε... Μάλλον εμείς είμασταν οι ενοχλητικοί, που παίρναμε τηλέφωνα κάθε τρεις και λίγο, ν' ακούσουμε εκείνο το βραχνό, το καταπληκτικό "allo, allo, εδώ Γαβριέλα!"... Χασκογελάγαμε... Τα ατίθασα, τα παλιόπαιδα... Οργώναμε με τα πόδια Πατήσια και Κυψέλη. Ο ξάδερφός μου ο Γιώργος κι η Διώνη, που έμεναν πιό πάνω, στην οδό Καλλιφρονά κι ύστερα Πιπίνου, η συμμαθήτριά μου η Βάντα, ερχόταν απ' τη Νεάπολη, απ' την οδό Ναυαρίνου, ο Ερρίκος, έμενε τότε στην πολυκατοικία πάνω από τον κινηματογράφο "Αθήναιον", εγώ απ' την άλλη άκρη, ο Akis, ο Τζίμη απ' τα Πατήσια, ο Γιάννης απ' το Παγκράτι, η συμμαθήτριά μου η Μαρία απ' τον Χολαργό, ο Αλέκος απ' τα Πατήσια, ο Λάζαρος απ' τα Πατήσια, η συμμαθήτριά μου η Όλγα, είχαν έρθει με τους γονείς της εκδιωχθέντες από την Πόλιν, κι άλλα αρκετά παιδιά, άλλοι σταθεροί στην παρέα, άλλοι εμπαινόβγαιναν... Τραγουδούσαμε το "Άγαλμα". Και καταλαβαίναμε τι έλεγε... Κάθε φορά που είχαμε και μιάν ερωτική απογοήτευση, κλαίγαμε κι όλας... Είμαστε όμως μες τη χαρά της ζωής. Και ποτέ δεν σκέφτηκα τον Γ. Πουλόπουλο, ως "καταθλιπτικό" !

Αυτά, αστέρι της ζωής μου...

Λουκιανέ, καλέ μου, χαίρε...

Έχω κρατήσει τον Μικρό Ήρωα.
Όλη τη σειρά.
Αυτά ήσαν τα παιδικά μας αναγνώσματα...
Ίσως ΚΑΙ μέσα απ' αυτά μάθαμε ν΄αγαπάμε την πατρίδα...
Από τον Γιώργο Θαλάσση, την Κατερίνα και τον Σπίθα.

Μάθαμε να αγαπάμε την πατρίδα ΚΑΙ μέσα απ' τις διηγήσεις του θείου Κώστα, που γύρισε με τα πόδια από την Αλβανία με τρύπια άρβυλα.

Καθώς ΚΑΙ μέσα απ΄τις διηγήσεις του  νονού μου.

Καθώς ΚΑΙ μέσα απ΄τις διηγήσεις του πατέρα μου, που μικρό παιδάκι, έβλεπε τους Γερμανούς να μπαίνουν στην Αθήνα.

Καθώς ΚΑΙ απ΄τις διηγήσεις της μάνας μου, που μικρό παιδάκι, έζησε τον πόλεμο στον Πειραιά.

Καθώς ΚΑΙ από τους ποιητές :

"Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων 

απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον 

και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσι".

είδα το πρωί ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ,

νομίζω του Τάσου Μπιρσίμ,

ΜΕ ΧΑΡΤΕΣ και καταγραφή μέρα μέρα

τις πρώτες ημέρες του πολέμου.

εξαιρετικά ενδιαφέρον!

γηράσκω αεί διδασκόμενη.

αχ πατρίδα μου γλυκειά,

πόσο σ΄αγαπώ πιστά...

στην πεζούλα...

φυσάει μαϊστρος.
αυτό σημαίνει ότι όποιος είναι να πάει γιά μπάνιο, αν δεν θέλει να τον πάρει ο αγέρας, πρέπει να πάει καλύτερα "απ' τη μέσα μεριά" ...

εμένα μου αρέσει καλύτερα η "έξω μεριά". κολυμπάω και ανασαίνω από μακριά τον τόπο όπου εκίσσησέ με η μήτηρ μου, κι όπου μετά το βρεφικό σαράντισμα με πήραν και πέρασα εκεί τους πρώτους μήνες της ζωής μου... έτσι ήσαν τα χρόνια... 

παρ' όλ' αυτά, δεν είχα σήμερα καμιάν όρεξη γιά θάλασσα - πράγμα κάπως ανησυχητικό -, κι έτσι έχασα το μπάνιο.
πολύ κουρασμένη...

κρατάω δυνατά το Αιγαίο των προγόνων στον νού μου...



στη Σύρα οι απάνω γειτονιές, δυό έμορφες πριγκηπέσσες  !

η Πάρος

η Νάξος

η Ίος

από το παράθυρό μου...

πολύ πρωινό μπάνιο !

Ο Ευαγγελισμός, στη Χώρα

Ο Ευαγγελισμός

Μονή Αγ. Ιωάννη Προδρόμου

γλυκό κουφέτο, παραδοσιακά γαμήλιο

αγαπημένο ! φράουλες και μπεζέδες !

Λύκειο Ελληνίδων 

- ένα υπέροχο, δροσερό μπουκέτο, με τις παραδοσιακές Κυκλαδίτικες φορεσιές !

της νύφης ο χορός !

διά χειρός,

λευκά γλυκίσματα γάμου 

των χειρών μου έργα...

Ελληνικός συμβολισμός!

ρόδα, αγάπανθοι, ρόδια, αμάραντοι !

γη των προγόνων

vieux sol natal !

στο κελί...

θαλάσσιο μπάνιο νuμερό deux, με νερό κάπως βελτιωμένο...
πότισα τα δέντρα.
κοιμήθηκα.

τελείωσα "the Secret Garden" (Frances Hodgson Burnett), παιδικό και καλό !

Ωχ, πόσο πολύ μου άρεσε, 
που ο Παπουτσωμένος Γάτος κι ο Χάμπι Ντάμπι σκαρφάλωσαν 
πάνω στην Φασολιά του Τζάκ !

Il y a des mots qui font vivre Et ce sont des mots innocents Le mot chaleur et le mot confiance Amour justice et  le mot liberté Le mot enfant et le mot gentillesse Et certains noms de fleurs et Certains noms de fruits Le mot courage et le mot découvrir Et le mot frère et le mot camarade Et certains nom de pays de villages Et certains noms de femmes et d'amis. Paul Eluard ( 1895-1952)

ακόμα χωρις το  computer μου...

εγώ σχολείο πήγα στα πέντε μου.
κατ' ευθείαν στην πρώτη δημοτικού, χωρίς νήπια και προνήπια...
γιά κάποιον λόγο που δεν γνωρίζω, οι γονείς μου, τω καιρώ εκείνω, έκριναν ότι ένα παιδάκι πέντε χρονώ έπρεπε , λέει, να κερδίσει ένα χρόνο στο σχολείο !  έτσι το έλεγαν : να κερδίσει !
σε συνέργεια λοιπόν με τα τότε ληξιαρχεία και τις αστυνομίες, πολλές οικογένειες άλλαζαν τον χρόνο ή τον μήνα γέννησης, έτσι ώστε να μπορέσει ένα παιδί να πάει νωρίτερα στο σχολείο !
ποτέ δεν έχω καταλάβει, γιατί έπρεπε να χάσω εγώ ένα χρόνο απ' τη μωρουδιακή μου ζωή, απ' τις ζεστές αγκαλιές μου και τα τρομερά παιχνίδια στις αλάνες και στα χώματα, και να κερδίσω ένα χρόνο στο σχολείο, πάντως έτσι έγινε, κι ό, τι έγινε τότε, έγινε... περσινά ξυνά σταφύλια.
μ' αυτά και μ' αυτά, γυμνάσιο δεν πήγα στα δώδεκά μου, αλλά στα έντεκα. και τι μυαλά να έχει τώρα ένα παιδάκι έντεκα χρονώ ; !

το γυμνάσιό μου ήταν στο κέντρο της πόλης, κοντά στην οδο Ακαδημίας, όπου ήσαν και τα λεωφορεία από και προς το σπίτι μου.
το πρωί φυσικά χρόνος δεν μου περίσσευε, μόλις κατέβαινα απ' το ε λεωφορείο έτρεχα γρήγορα να προλάβω μην και κλείσει η καγκελόπορτα του σχολείου και μείνω απ' έξω, οπότε θα είχαμε μεγάλα προβλήματα... στο σχόλασμα όμως το απόγευμα, είχα όσο να πεις, λίγην ώρα γιά χάζεμα...
καμιά φορά, αν περίσσευαν στην τσέπη μου λίγες δραχμούλες, πέρναγα πρώτα απ' το Ερμείον - να θυμάσαι άραγε το Ερμείον ;- αγόραζα ένα φρο - όχι, προ ! ένα φρο - όχι, προ ! προ προ φιτερόλ (το Ερμείον ήταν από τα πρώτα ζαχαροπλαστεία που έφτιαξαν ΩΡΑΙΟ προφιτερόλ) σε μπωλ, κι ύστερα, γλύφοντας το πλαστικό κουταλάκι μου, πορευόμουν προς τα περίπτερα.

εκεί στα περίπτερα, από τύχη, πρωτογνώρισα τους Ισπανούς, τους Ρώσους, φυσικά τους Γάλλους και κάποιον αρχικά, ονόματι... Ο' Νηλ.
τα περίπτερα στο δεξί πεζοδρόμιο, ανεβαίνοντας την οδό Ακαδημίας, έκρυβαν θησαυρούς !
ναι, δεξιά κι αριστερά στα περίπτερα, ανάμεσα στα Ρομάντσο, τον Θησαυρό, το Ντομινό, το Φαντάζιο, τις Εικόνες, τα Βίπερ, τα καουμπόικα, τις γκοφρέτες ΜΈΛΟ και τα εικονογραφημένα κλασικά, κρεμασμένο με ξύλινα μανταλάκια, το enfant gâté της Δυτικής διανόησης, το σκέφτομαι τώρα κι ανατριχιάζω, ήταν πράγματι μιά άλλη εποχή, εκδόσεις λογοτεχνικές πάμφθηνες σε δραχμούλες, μεταφράσεις διόλου ευκαταφρόνητες, το θέατρο κι η λογοτεχνία καλυμένα με στρατσόχαρτο, κρεμασμένα σε ξύλινα μανταλάκια και παιδάκια έντεκα, δώδεκα, δεκατριώ χρονώ να στέκονται ένα γύρο ανυποψίαστα και να ψάχνουν...

το πρώτο απ' αυτά τα βιβλιαράκια που αγόρασα τότε και διάβασα (μετά την Περπέτουα, τη Φαβιόλα και τις κατακόμβες !), αν θυμάμαι σωστά, ήταν η ΕΡΗΜΙΆ , του Ευγένιου Ο' Νηλ. το έχω ακόμα...
κατόπιν, τον Θρήνο γιά τον Ιγνάθιο, ένα - ένα τον Λόρκα, τους Ρώσους, Σαρτρ le mur, θέατρο και ποίηση. τον Γκογκόλ, τον Τσέχωφ, τον Γκόρκι.


Τα παιδιά του ήλιου, το έργο του Γκόρκι που είδα χτες βράδυ στο αγαπημένο μικρό - ΜΕΓΑΛΟ θεατράκι, δεν το είχα απαντήσει ξανά, μήτε διαβάσει, μήτε καν ξανακούσει...
ήταν θαυμάσιο !

η πρώτη - πρώτη φράση, που με περίμενε στο έργο : "ο Νοτιάς φυσάει. Το κακό ζυγώνει !" 

έλα τώρα, άσε με λιγουλάκι ν' αστειευτώ ! 
όλοι το ξέρουμε, ο Νοτιάς είναι ένας άνεμος θερμός, που θωπεύει τον καιρό, ζεσταίνει και γλυκαίνει τις κρύες μέρες και τις κρύες νύχτες.

παρατήρηση δεύτερη : οι πρωταγωνίστριες Γελένα Νικολάγιεβνα  και Μελανία Νικολάγιεβνα
εϊ, σύντροφε Γκόρκι αγαπημένε, ας υπήρχε μέσα εκεί και μιά Alessandra Νικολάγιεβνα !
έλα, άσε με ν' αστειευτώ ξανά ! λατρεύω το χιούμορ, μου αρέσει ο αυτοσαρκασμός !

το έργο :
η αστική τάξη σε πλήρη και βαθειά παρακμή,

"κάνει τη σπουδαία μ' αυτήν την οδύνη της γιά τον κόσμο",

η χημεία και η φυσεία μ' έκαναν και γέλασα, "ο γιός του αυτουνού δεν είναι χημείος και φυσείος!",

ο "υδατοπολυμορφισμός" ή κάτι τέτοιο, (κι εγώ, που ήμουνα πολύ περήφανη, γιατί μπορώ και λέω γρήγορα σαν γλωσσοδέτη το δεσοξυριβοζονουκλεϊνικόν οξύ και τον Ρουμπή, τον κουμπή, τον ρουμποκομπολογή !)

"εξομολογήθηκα στη νοικοκυρά μου τον έρωτά μου, κι εκείνη μου κανε αύξηση στο νοίκι 3 ρούβλια το μήνα!",
αμ, σεβαστέ σιορ Διονύσιε, "σ' αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί..."

"άνθρωποι που βαδίζουν μέσα στην έρημο κι έχουνε αταλάντευτα τα θέλω τους !"
η αλήθεια βέβαια είναι, ότι ο Γκόρκι δεν είπε "βαδίζουν ξυπόλητοι μέσα στην έρημο"...

και τέλος πέρα απ' τ' αστεία, το βασικό ζήτημα, τι είναι ή μάλλον τι πρέπει να είναι η τέχνη...
έχει σκοπό ύπαρξης η τέχνη ; οφείλει να έχει σκοπό ;
η τέχνη πρέπει να τους αφορά όλους;
τα θέματά της πρέπει να είναι οικεία σε όλους ;
είναι και μπορεί η τέχνη να είναι κτήμα των ολίγων ;
μήπως ο στόχος της τέχνης θα πρέπει να είναι το μέλλον ;
μήπως ένα φωτεινό μέλλον ;
μήπως το ταξίδι πρέπει να ονομασθεί "πηγαίνοντας προς τον ήλιο ;"
εύγε σε σένα oncle Γκόρκι !

σηκώθηκα μετά από γρίπη κι ένιωθα άσχημα μέσα στο θέατρο, κάποια στιγμή έπαθα δύσπνοια, μα η παράσταση με συν επήρε.

κοιμάμαι άτσαλα, άλλοτε κοιμάμαι τη μέρα άλλοτε τη νύχτα.

πεντέμιση χάραμα είδα ένα ντοκυμανταίρ γιά την "Ιατρική των Σαολίν". μας περιστοιχίζουν πράγματα, χωρίς εμείς να έχουμε χαμπάρι... ανυποψίαστοι γιά το σύμπαν και τις δυνάμεις του, αλλά και γιά τις ανθρώπινες δυνάμεις και δυνατότητες !
ακούω μουσικές, που και που βλέπω ντοκυμανταίρ, θαυμάσια Η Οδύσσεια του Κινηματογράφου, οι Θεατρικές Στιγμές, η Ιατρική και οι λαϊκές παραδόσεις και άλλα τινά.
υπάρχουν ευτυχώς, σκαπανείς.

Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006

A.K.

-

προφητειας το αναγνωσμα

 

Χτες, έπιασε να φυσάει νοτιάς.
Η πληγή στο στέρνο πονάει.. Δεν πρόκειται για μικρούς, οξείς πόνους. Ούτε ίσως, όπως το αλάτι που ψήνει το τραύμα. Ούτε καν, σαν της απονιάς τον πόνο. Όχι. Πόνος ξεκάθαρα σωματικός. Ξεκινάει ανάμεσα στη βάση από τα δύο στήθια κι απλώνεται σιγά-σιγά. Διαπερνάει το μέσα. Χτυπάει στην πλάτη. Πιο πολύ δεξιά μεριά. Άρα, καμιά σχέση με την καρδιά. Σωματικός.
Νοτιάς, υγρασία. Ένα άσπρο σύννεφο κατέβηκε στην κορφούλα. Το βλέπω μεσ’ απ’ το τζάμι. Απλώνει, μαζεύεται, στρογγυλεύει, πυκνώνει, απλώνει ξανά.
Τέλειωσε ο ήλιος. Τα γελαστά πρωινά. Και το χάδι στα μάτια, σαν κοιταζόσουνα στον καθρέφτη.
Τώρα ο καθρέφτης δε θα σε χαϊδεύει. Μόνο, θα στέλνει πίσω την πραγματική σου εικόνα . Αυτή την εικόνα, του άχαρου κοριτσιού.
... Και κάθε που φυσάει νοτιάς, θα σε πονάει η πληγή στο στέρνο.
.

 Αναρτήθηκε στις 1:03 π.μ.



 

χτες, Σαββατο βραδυ το λοιπον, επιασε  να φυσαει δυνατος Νοτιας, θα  ξεριζωνε λες εξω τα δεντρα...

αναψα φωτια, τυλιχτηκα και κουβαριαστηκα διπλα. 

καταιγιδα ! 

βροχη για ωρες, tempo vivace, fortissimo, crescendo, βροχη concerto grosso...

ξυπνησα με ασπιρινη.

ειδα το  εργο του Μπουλμετη αποψε.

απο την πρωτη σκηνη μεχρι την τελευταια, σε ψυχικο  οργασμο.

κι αν εισαι απ τα παιδια, που εζησαν ακριβως αυτην την  εποχη, τοτε, απο την πρωτη σκηνη μεχρι την τελευταια, χυνεις.

δεν υπαρχει κατι αλλο να πω, καθως ειμαι απ τα  παιδια, που εζησαν ακριβως αυτην την  εποχη...

καθε σκηνη του εργου ηταν σα να βλεπω σε  προβολη τις σκηνες της ζωης μου, τιποτα  περισσοτερο, τιποτα  λιγοτερο, δεν ξερω αν υπηρχε καποια σκηνη απ αυτες, οπου δεν εχω παιξει...  

μια μια οι σκηνες της ζωης μας... 

εσιαξε αρκετα το κεφι μου...

απογευματιν'η 'εξοδος ,με'ολους ςχεδ'ον τουςπαλιο'υς συναδελφους.
παιχν'ιδια, γ'ελια και χαρ'ες.

προαναγγέλουν άμεσα την μεγάλη μου ευτυχία, του χιονιού.

και οι άστεγοι ;
στους δρόμους τα προσφυγάκια ;

τι καλά, που συνάντησα ανθρώπους πολυ αγαπημένους μου, κάποιους είχα χρόνια να τους δω, κάποιους συναντώ όχι τόσο σπάνια... ξαδέρφια, παλιούς φίλους.
βαθειά χαρά γι αυτό, μ' όλο το δύσκολο της περίστασης...

à Pariiiiiis !

Θέμος ο μάγκας

Toulouse

Berlioz

Marie

Lady

Ο ποντικός Κασέρης φόρεσε τη νιτσεράδα του και βγήκε στη βροχή να τους σώσει.

Η συμμορία των γάτων.

Ο Διονύσιος και ο Νιόνιος.

Οι Εγγλέζες δίδυμες, κουτσομπόλες χήνες και ο μπεκρούλιακας θείος τους.

Le petit café.

Ξετρελάθηκα χτες με την παλιά – καινούργια, αγαπημένη παιδική (;) ταινία.

a Pariiiiiis !

εξήμιση η ώρα πρωϊνή,
έβλεπα σήμερα στην ΕΡΤ3 ένα ντοκυμαντέρ γιά τους μετανάστες.
τους Έλληνες οικονομικούς μετανάστες, τα χρόνια ανάμεσα στο ' 50 και το ' 60.
από κάποιες πολύ φτωχές περιοχές της Ελλάδας, μαζική μετανάστευση.
Βέλγιο, Γερμανία, Σουηδία, ακόμα κι Ελβετία. και αλλού... Αυστραλία.

Στέλιο Καζαντζίδη, με το κλάμα σου χαίρε !

θυμήθηκα τον πατέρα μου που με πήρε από το χέρι και με κατέβασε στο λιμάνι του Πειραιά.
ήμουν τότε τεσσάρων ή πέντε χρονώ.
"θα ρθουν οι θείοι μας απ' την Αμερική" μου είπε.
έχω μπροστά στα μάτια μου ένα υπερωκεάνιο να ζυγώνει στο λιμάνι. τεράστιο, σαν φωτεινή πολιτεία.
κόσμος μυρμήγκιαζε και κρεμόταν απ' τις γέφυρες και στα μεγάφωνα έπαιζαν "τα παιδιά του Πειραιά".
δεν καταλάβαινα τότε γιατί ο πατέρας μου με κρατούσε σφιχτά απ' το χέρι κι έκλαιγε.
το συζητήσαμε αυτό έπειτα από πολλά χρόνια...

"H ξενητιά, η εργατιά, η πίκρα κι η αγάπη τα τέσσερα τα ζύγισαν, βαρύτερα είν' τα ξένα"

"ήξερα ότι θάκανα πολλά χρόνια να γυρίσω πίσω", κατέγραφε την μαρτυρία ενός ανθρώπου, το πρωϊνό ντοκυμαντέρ. "άνοιξα το μαντήλι μου κι έβαλα μέσα μιά χούφτα χώμα. άνοιγα και το μύριζα στην ξενιτειά..."


οι πρόσφυγες το ' 22 ξεκληρισμένοι.
(όχι φυσικά από "συνωστισμό" στην παραλία της Σμύρνης ! - τι ΠΡΟΣΤΥΧΙΑ, τι ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΙΑ κι αυτή, Θεέ μου !...) 
οι μετανάστες το 30, το 50, το 60...
τα ΠΑΙΔΙΑ μας ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, το 2010 - 2015 !
οι πρόσφυγες της Λέσβου, το Αιγαίο, το Αιγαίο, το Αιγαίο...

"Στην αργατιά, στην χωριατιά

το χιόνι, η γρίπη, η πείνα, οι λύκοι

ποτάμια, πέλαγα, στεριές, ξολοθρεμός και φρίκη.

 

Χειμώνας άγριος. Κι η φωτιά

καλοκαιριά στην κάμαρά μου.

Ντρέπομαι για τη ζέστα μου

και για την ανθρωπιά μου".

τίποτα, μου φαίνεται, δεν γνωρίζουμε γιά την πόλη μας !
από το εντελώς τίποτα έως ελάχιστα πράγματα...

κάναμε σήμερα έναν μεγάλο περίπατο * στην οδό Αιόλου πάνω - κάτω και παραπάνω, ως τους αέρηδες, την πύλη της Ρωμαϊκής αγοράς, την Αδριάνειο βιβλιοθήκη, κι ως παρακάτω, στις παλαιές  εκκλησίες, στην τέως πλατεία Ταχυδρομείου νυν πλατεία Κοτζιά, κι ως το αγαπημένο μου στενάκι, την οδό Στρέϊτ, που εγώ μονάχα ξέρω γιατί την αγαπάω...

στα μάτια μου μπροστά έχω πάντοτε έναν άντρα, αφοσιωμένο στα γράμματα, στον λαϊκό πολιτισμό, αλλά και στο λαϊκό κίνημα (παιδάκι του δημοτικού τότε, δεν σκάμπαζα τέτοια ακόμα), τον έχω πάντα μες στα μάτια μου, να κρατάει με στοργή ένα παιδί απ' το χέρι και να το αμολάει μέσα σε ράφια με βιβλία, να ψάχνει...
ça suffit ... 


*ξενάγηση του Δήμου της Αθήνας

photos

foteini

Μ’ άσπρα πουλιά και σύννεφα
τον ουρανό θα ντύσω
και τ’ όνομά σου αθάνατο
στην πέτρα θα κεντήσω

Στο περιβόλι τ’ ουρανού
θα μπω για να διαλέξω
δάφνη μυρτιά κι αμάραντο
στεφάνι να σου πλέξω

Αθήνα, Αθήνα

Χαρά της γης και της αυγής
μικρό γαλάζιο κρίνο
Κάποια βραδιά

στην αμμουδιά
κοχύλι σου θα γίνω

Χαρά της γης

και της αυγής
μικρό γαλάζιο κρίνο

ça suffit ... 

Κάτι τις,
πάνω στον Ψαλμό ΡΛΣΤ΄ - 136

του προφήτη Ιερεμία

(ο ψαλμός της εξορίας)

Επί των ποταμών Βαβυλώνος, εκεί εκαθίσαμεν και εκλαύσαμεν εν τω μνησθήναι ημάς της Σιών.

Επί ταις ιτέαις εν μέσω αυτής εκρεμάσαμεν τα όργανα ημών• ότι εκεί επηρώτησαν ημάς οι αιχμαλωτεύσαντες ημάς λόγους ωδών και οι απαγαγόντες ημάς, ύμνον•

 ΄Ασατε ημίν εκ των ωδών Σιών.

Πώς άσωμεν την ωδήν Κυρίου επί γης αλλοτρίας;

Εάν επιλάθωμαί σου, Αθήνα,

Εάν επιλάθωμαί σου, Κωνσταντινούπολις,

Εάν επιλάθωμαι σου, Ιερουσαλήμ,

επιλησθείη η δεξιά μου• 

κολληθείη η γλώσσα μου τω λάρυγγί μου, εάν μη σου μνησθώ,

εάν μη προανατάξωμαι την Αθήνα,

εάν μη προανατάξωμαι την Κωνσταντινούπολιν,

εάν μη προανατάξωμαι την Ιερουσαλήμ,
ως εν αρχή της ευφροσύνης μου.

Μνήσθητι, Κύριε, των υιών Εδώμ, την ημέραν Ιερουσαλήμ, των λεγόντων•  

Εκκενούτε, εκκενούτε, έως των θεμελίων αυτής.

Θυγάτηρ Βαβυλώνος η ταλαίπωρος, μακάριος, ός ανταποδώσει σοι το ανταπόδομα σου, ό ανταπέδωκας ημίν.

Μακάριος, ός κρατήσει και εδαφιεί τα νήπια σου προς την πέτραν.

"Τὰ σπίτια ποὺ εἶχα μου τὰ πῆραν. Ἔτυχε

νά᾿ ναι τὰ χρόνια δίσεχτα πόλεμοι χαλασμοὶ ξενιτεμοὶ
κάποτε ὁ κυνηγὸς βρίσκει τὰ διαβατάρικα πουλιὰ
κάποτε δὲν τὰ βρίσκει- τὸ κυνήγι
ἦταν καλὸ στὰ χρόνια μου, πῆραν πολλοὺς τὰ σκάγια-
οἱ ἄλλοι γυρίζουν ἢ τρελαίνουνται στὰ καταφύγια.
Μὴ μοῦ μιλᾶς γιὰ τ᾿ ἀηδόνι μήτε γιὰ τὸν κορυδαλλὸ
μήτε γιὰ τὴ μικρούλα σουσουράδα
ποὺ γράφει νούμερα στὸ φῶς μὲ τὴν οὐρά της-
δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια
ξέρω πὼς ἔχουν τὴ φυλή τους, τίποτε ἄλλο.
Καινούργια στὴν ἀρχή, σὰν τὰ μωρὰ
ποὺ παίζουν στὰ περβόλια μὲ τὰ κρόσσια τοῦ ἥλιου,
κεντοῦν παράθροφυλλα χρωματιστὰ καὶ πόρτες
γυαλιστερὲς πάνω στὴ μέρα-
ὅταν τελειώσει ὁ ἀρχιτέκτονας ἀλλάζουν,
ζαρώνουν ἢ χαμογελοῦν ἢ ἀκόμη πεισματώνουν
μ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔμειναν μ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔφυγαν
μ᾿ ἄλλους ποὺ θὰ γυρίζανε ἂν μποροῦσαν
ἢ ποὺ χάθηκαν, τώρα ποὺ ἔγινε
ὁ κόσμος ἕνα ἀπέραντο ξενοδοχεῖο.
Δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια,
θυμᾶμαι τὴ χαρά τους καὶ τὴ λύπη τους
καμιὰ φορά, σὰ σταματήσω-
ἀκόμη
καμιὰ φορά, κοντὰ στὴ θάλασσα, σὲ κάμαρες γυμνὲς
μ᾿ ἕνα κρεβάτι σιδερένιο χωρὶς τίποτε δικό μου
κοιτάζοντας τὴ βραδινὴν ἀράχνη συλλογιέμαι
πὼς κάποιος ἑτοιμάζεται νὰ ῾ρθεῖ, πὼς τὸν στολίζουν
μ᾿ ἄσπρα καὶ μαῦρα ροῦχα μὲ πολύχρωμα κοσμήματα
καὶ γύρω του μιλοῦν σιγὰ σεβάσμιες δέσποινες
γκρίζα μαλλιὰ καὶ σκοτεινὲς δαντέλες,
πὼς ἑτοιμάζεται νὰ ᾿ ρθει νὰ μ᾿ ἀποχαιρετήσει-
ἤ, μιὰ γυναίκα ἐλικοβλέφαρη βαθύζωνη
γυρίζοντας ἀπὸ λιμάνια μεσημβρινά,
Σμύρνη Ρόδο Συρακοῦσες Ἀλεξάντρεια,
ἀπὸ κλειστὲς πολιτεῖες σὰν τὰ ζεστὰ παράθυροφυλλα,
μὲ ἀρώματα χρυσῶν καρπῶν καὶ βότανα,
πὼς ἀνεβαίνει τὰ σκαλιὰ χωρὶς νὰ βλέπει
ἐκείνους ποὺ κοιμήθηκαν κάτω ἀπ᾿ τὴ σκάλα.
Ξέρεις τὰ σπίτια πεισματώνουν εὔκολα, σὰν τὰ γυμνώσεις"

.

Γιώργος Σεφέρης

Σχολείο δεν είχαμε κάθε τέτοια μέρα, τρείς του Οκτώβη, σαν σήμερα.
Γιορτάζαμε τον πολιούχο των Αθηνών, τον Άγιο Διονύσιο.
Έτσι θυμάμαι πάντοτε την τρίτη μέρα του Οκτώβρη, σαν χαρούμενη μέρα αργίας !

Έχω ξαφνικά ιλίγγους και ταχυπαλμία.
Εδώ και 2-3 μέρες...
Δεν δίνω καμμιά σημασία.  Ανεβοκατεβαίνω εδώ κι εκεί, βλέπω ανθρώπους, κάνω διάφορα...