Πήρε τον δρόμο, το στρατί η γυναίκα κι ήρθε να σ' έβρει...

Τον δρόμο μου αργά να τραβώ, να τραβώ

αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω

Ψυχή να μη βρίσκω, και πάντα να μπλέκω

με κόσμο τυφλό και βουβό...

Βάδισε αργά, παρέα με κάτι γατούλες, και με ένα ασκέρι ολάκερο από περιστέρια, αυτά που φωλιάζουν κοντά στην αυλόπορτα...

Το κεφάλι της κάτω και σούρνοντας τα βήματα...

Ήρθε κι ακούμπησε το κούτελό της πάνω στο άσπρο σου μαρμαράκι.

Δεν είχε δάκρυα. Μόνο απ το σάλιο της, ως μέσα στην ψυχή της, ως κάτω στον αφαλό της, κι ύστερα πάλι προς τα πάνω, μέχρι  τα μηνίγγια της, μιά ξεραϊλα κι ένα σφίξιμο.

Πού είσαι? 

Ινσιέμε α τε ιο ρεστερό

Θυμάσαι αυτό, του Γιώργου Σεφέρη?

Είμαι βέβαιη, ότι το θυμάσαι!

"... η ζωή μου έγινε έτσι όπως έγινε 

και ξετυλίχτηκε πάνω σε δυό παράλληλους δρόμους 

- ένα δρόμο υποχρεώσεων, υπομονής και συμβιβασμών, 

κι έναν άλλο , 

όπου περπάτησε χωρίς συγκατάβαση , ελεύθερο, το βαθύτερο Εγώ μου-, 
γιατί γνώρισε και έζησε δυό κόσμους ξεχωρισμένους καθαρά..."

Ινσιέμε α τε ιο ρεστερο

Του Σεπτέμβρη δώδεκα. Μήνες έξι.

Μήνες έξι, περπατάω στα γόνατα.

Μήνες έξι, κανείς γύρω...

Καν είς...

Καν είς...

θυμήσου, που μου χάρισες :

"7 τραγούδια θα σου πω, γιά να διαλέξεις τον σκοπό

που θα μου πεις

και θα σου πω

το σ' αγαπώ!"

ωχ, μάνα μου...

Κάθε χρόνο, πρώτη σου έλεγα, ότι βγήκαν τα κυκλάμινα.

Βγήκαν κι εφέτος τα κυκλάμινα!

 Πονάω. Μουγκρίζω απ' τον πόνο. Σιγανά μουγκανητά μέσα στη θάλασσα, όπου φεύγω και ξανοίγομαι μονάχη μου, γιά να μπορώ να μουγκανίσω με την ησυχία μου. Και με την ψυχή μου.

Ίσως δεν θα τα βγάλω πέρα... Δεν γνωρίζω... Θα ήθελα να τα βγάλω πέρα και να επιβιώσω, γιατί έχω ακόμα αφημένες πολλές εκκρεμότητες με τα παιδιά, αλλά δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω...

Πονάω και σου μιλάω. Κλαίω σιωπηλά και σου μιλάω. Μουγκανίζω σιγανά και σου μιλάω. Σκέφτομαι και σου μιλάω. Προσεύχομαι και σου μιλάω.

Θέλω να είσαι καλά. Θέλω να είσαι στο φως. Νομίζω ότι είσαι στο φως. Αν δεν είσαι εσύ στο φως, τότε ποιός?! Αν η δική σου ψυχή δεν λούζεται με φως, τότε τι?!

Εχω σκληρούς πόνους. 

Εσύ ξέρεις, ότι τα σωματικοποιώ... Έτσι τώρα! Σχεδόν δυσκολεύομαι να περπατήσω... Σα να ξέχασα πώς περπατάνε... Εγώ, ο περιπατητής των βουνών, βαδίζω με δυσκολία αυτόν τον καιρό... Γνωρίζω όμως, πως αυτό ξεκινάει απ τα μέσα μου... Δεν περπατάνε τα μέσα μου... Δεν περπατάνε τα μέσα μου, και χάνω τον έξω μου βηματισμό...

Θα προσπαθήσω. Ανάγκη, εσύ πρώτα να είσαι καλά.

Σκέφτομαι...

Σκέφτομαι, πως δεν είναι καλό γιά σένα, γιά την ψυχούλα σου, ψυχή μου, να με βλέπεις σε τέτοια  χάλια!...

Σκέφτομαι μήπως να κάνω μιά προσπάθεια... Αν μπορώ...

"Πράσινο σκοτάδι απ’ τα μάτια σου βαμμένο

Χύμηξε κι απόψε να με βρει

κι έγινε το σπίτι ένα δάσος πετρωμένο

που έμοιαζαν τα δέντρα του σταυροί.

Έρημο τραγούδι από αίμα κι από χιόνι

κλαίει στα παλιά μου τα χαρτιά

όπως το φτωχό μου το κορμί που δεν παλιώνει

για να το πετάξω στη φωτιά

Ήσουνα φεγγάρι κι ήμουνα πουλί

πέταξα για να σε φτάσω

κι όταν σ’ είχα φτάσει μέχρι το φιλί

σ’ έσβησε η ανατολή"

*

*

Σκληρά περνάν οι μέρες.

Κι οι νύχτες.

Δεν πρόκειται γιά κάτι θεωρητικό.

Δεν είναι φιλοσοφικό. 

Πρακτικό και καθημερινό είναι. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ. Δεν το αντέχω. Δεν θα το αντέξω.

Κινούμαι ένα γύρω κι όλοι με βλέπουν φυσιολογικά... 

Δεν είμαι. 

Εσύ ξέρεις, πως έχω μάθει να λειτουργώ και να μη φανερώνω... Εσύ βλέπεις.

Δεν ξέρω αν θα το αντέξω.

Στην ψυχή μου, στην καρδιά μου αλλά και στο μυαλό μου.

 Κοιμάμαι και ξυπνάω μ' ένα απελπισμένο ΓΙΑΤΙ?

mon évangile

mon miracle à moi

mon ange!

Αν έγραφα τώρα ένα βιβλίο, θα ήσαν λευκές οι σελίδες, άδειες, μόνο κάθε πρωί θα έγραφα σε σένα  "καλημέρα" και κάθε βράδυ "καληνύχτα"

Στον ύπνο μου βλέπω άδειον τον χώρο σου.

Ο χώρος είναι ο ίδιος, μα είναι άδειος, άδεια δωμάτια... δεν είσαι εσύ εκεί.

Άλλοτε βλέπω στον ύπνο μου, ότι βαδίζω σ έναν δρόμο και κλαίω.

absurde

 Τέσσερις μέρες είμ εδώ, και μου φαίνεται σα να πέρασε καιρός...

Ήρθα γιά να τακτοποιήσω διάφορα θέματα, αφού πιά δεν θέλω να ξανάρθω γιά διακοπές,,, 

Δεν θέλω τίποτα.

Κι εδώ, σου ανάβω καντηλάκι. 

3 μήνες.

Τα ξέρεις... Εδώ γύρω είσαι... Παρ' όλ' αυτά, δεν θα χαλάσω τις συνήθειες των χρόνων, γι αυτό στα στέλνω...

Τελείωσα, ΞΑΝΑτελείωσα δηλαδή χτες το βιβλίο... τον ατελείωτο έχει!

Εκεί που λέω, πάει, τελειώσαμε, ο Μ. σκέφτεται να προσθέσει κάτι, να αφαιρέσει κάτι ή να αλλάξει πράγματα... Πάμε πάλι απ' την αρχή!

Τέλος πάντων, ο εκδ. οίκος έκανε την πρώτη, την "πρόχειρη εκτύπωση" και μου το ξαναστείλανε, γιά το τελικό... Βιάζονται κι όλας...

Με πολύ άγχος τελείωσα χθες, Σάββατο πρωί πρωί, έστειλε αμέσως και το πήρανε.

467 σελίδες, γράμμα γράμμα, το άγχος χτυπάει κόκκινο.

Είναι ωραίο, μου αρέσει, δε λέω, απλά δεν αντέχω άλλο σε τόση πίεση...

Δεν αντέχω άλλο, γενικά...

Δεν αντέχω άλλο, γενικά...

Ούτε ειδικά...

Ούτε τίποτα δεν αντέχω...

Από την ενήλικη ζωή μου, 

πρόλαβα και σου αφιέρωσα περίπου τη μισή, σε χρόνια.

Αφοσίωση.

Γιατίι κάθομαι και μετράω τώρα?...

Θυμάσαι, που σου λεγα:

"μου ήρθε μιά τρομερή ιδέα, μικρέμουμότσαρτ !

πάει να μιλάμε μεταξύ μας α-λατινικά ; !
δεν θα μας καταλαβαίνει κανείς !
(μήπως και μας καταλαβαίνει κανείς τώρα ;...) " 

:)

Αλατινικά κουβεντιάζω πιά, ολημέρα...

Μούδιασμα στο κεφάλι.

Πόνοι στα σπλάχνα. Πόνοι στο στέρνο. Πόνοι στον λάρυγγα. Πόνοι στο σάλιο. Πόνοι στα μάτια. Πόνοι στα δάκρυα. Πόνοι στο μυαλό. Πόνοι παντού.

Μιά γυναίκα αισιόδοξη, θετική στη ζωή, δραστήρια και δυνατή, ποτέ μα ποτέ δεν το είχε πραγματικά βάλει με τον νου της...

Προσπαθεί. Προσπαθεί κάθε μέρα. Κάνει σχεδόν τα πράγματα που έκανε. Δουλεύει. Έρχεται. Μεγαλώνει το μωρό. Φροντίζει τους γέρους. Προσπαθεί. Περπατάει. Ψωνίζει. Κάνει περιπάτους. Βάφει τα μάτια της. Ακούει μουσική. Φοράει κοσμήματα. Προσπαθεί. Βλέπει φίλους. Διαβάζει λίγο. Μαγειρεύει. Ανάβει κάθε πρωί το καντηλάκι σου. Βάζει κάθε πρωί στην άκρη ένα καθαρό ποτήρι με δροσερό νερό, να έχεις, να δροσίζεσαι.

Χρειάζονται κι οι άγγελοι δροσιά!

14 χρόνια πριν, 

στις 15 Ιουνίου του 2008, η γυναίκα, σου έλεγε:

Κυριακή, Ιουνίου 15, 2008

"Καμιά φορά, όταν σ’ ακούω να λες πως αψηφάς το θάνατο,

συλλογίζομαι ποιός απ’ τους δυό, θα τύχει να φύγει νωρίτερα…
Έπειτα από πολλά χρόνια ή τώρα, δεν έχει να κάνει, γι αυτό που θέλω να πω…
Αν τύχει και φύγω εγώ πρώτα, μη φοβηθείς. Να ξέρεις, εδώ γύρω θα είμαι.
Εγώ, ο κοντορεβυθούλης με τα σημάδια του, όπως λες κι εσύ…
Αν όμως τύχει και φύγεις εσύ πρώτα, να ρθεις να τον μαζέψεις τον κοντορεβυθούλη, κοντά σου".

Έτσι την έλεγες... "ο κοντορεβυθούλης με τα σημάδια του"...

Ο κοντορεβυθούλης έχει πιά χάσει τον δρόμο

τον μπούσουλα

και το σημείο αναφοράς στη ζωή.

Ζωή point final.

12 Μάρτη

12 Μάη

rosa mutabilis

Έχει στα ουράνια κήπους

με γελαστά τριαντάφυλλα

και, μέσα στα λογιώ-λογιώ

το Ρόδο το θαυματουργό

κατά τον αγαπημένο

 F. G. L

 Δεν θα σταματήσω να σου τα λέω τα νέα. Όσο εγώ ζω.

Τίποτα δεν θα σταματήσω, το ξέρεις... 

Insieme a te io resterò

Είμαστε και οι δυό, άνθρωποι εντελώς σταθεροί κι απόλυτοι. Και στα καλά και στις παραξενιές μας.

Insieme a te io resterò

ή αλλιώς "τεθεμελιωμένοι και στερεοί, και μή μετακινούμενοι"

ή αλλιώς "ne bouge pas!"

κι απόψε, όπως σου το έλεγα τα τελευταία χρόνια, θα σου πω, ότι άκουσα λίγο την Eurovision, κι ότι απ' τα μισά τραγούδια, εμένα μου άρεσε κάπως η Μολδαβία.

kalinifta!

Ύπνος πιά, 01.00 με 03.00 ή 02.00 με 05.00 ή 03.00 με 06.00...

Δυό ώρες το 24ωρο ή τρείς... ό, τι να ναι...

Μη μιλάω καλύτερα... Τι να πουν τα λόγια; Σε ποιόν;

Nessun Dorma...