ΕΜΣΤ
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

(επιτέλους άνοιξε!...)


Δεν θα πω ότι το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, σήμερα δεν μου άρεσε...
Όχι, δεν θα το πω αυτό...

Θα πω απλά, ότι το παλιό εργοστάσιο του FIX, είναι ένα τόσο ευρύχωρο και τόσο  κατάλληλα διαμορφωμένο κτήριο, ώστε έχει τη δυνατότητα να στεγάσει ένα πλήρες σύγχρονο μουσείο στο κοντινό (?) ή μακρινό (?) μέλλον...

Επίσης, ενθαρρυντικό είναι, ότι είδα σήμερα πάρα πολλή νεολαία - επισκέπτες.

Ίδωμεν...






Ακούω απόψε το αφιέρωμα της ΕΡΤ1 στον Στέλιο Καζαντζίδη κι έχω διάθεση να πω κάτι τις.
"Σάββατο βράδυ έμορφο, ίδιο Χριστός Ανέστη !"


Από το πατρικό μου σπίτι, ως παιδί, δεν είχα ποτέ λαϊκά ακούσματα. Απολύτως κανένα!

Δεν είχα ακούσει ποτέ στο σπίτι μας, οι γονείς μου να βάζουν στο ραδιόφωνο λαϊκά τραγούδια ή να τα τραγουδάνε.
Ο πατέρας μου τραγουδούσε "κελαϊδήστε ωραία μου πουλάκια κελαϊδήστε" και το "γελεκάκι", τραγουδούσε καντάδες, ελαφρύ τραγούδι της εποχής του, Γούναρη, Μαρούδα, Πολυμέρη κτλ, κι ακόμα Σοφία Βέμπο και Μάνο Χατζιδάκι.

Η γιαγιά μου, μας τραγουδούσε γαλλικά.

Ο θείος Κώστας δεν ήξερε πολλά γράμματα, αλλά ήταν βαρύτονος και μας τραγούδαγε όλο ιταλικές άριες.

Κι ο νονός μου, όπερα κι αποκλειστικά κλασσική μουσική. 

Αυτά ήσαν τα μουσικά μου ακούσματα μέχρι τα δεκαεπτά μου χρόνια.

Αναρωτιέμαι καμιά φορά μονάχη μου, ποιά να ταν εκείνη η σπίθα, που μ' έσπρωξε εμένα να λατρέψω το λαϊκό τραγούδι! 
Γιατί ομολογώ, είναι λιγοστά τα λαϊκά τραγούδια που ίσως δεν γνωρίζω κι ακόμα πιό ελάχιστα είναι τα τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη, που ίσως δεν γνωρίζω...
Το σκέφτομαι καμιά φορά μονάχη μου, τι να ήταν εκείνο που εμένα μου έκανε "κλικ", με το λαϊκό τραγούδι;
Μπορεί, που έγινα πολιτικό ζώο... άλλη κοινωνική συνείδηση...
Μπορεί να ήταν τα χρόνια της δικτατορίας  κι η μεταπολίτευση... η εποχή...
Μπορεί οι παρέες που έκανα...
Μπορεί όλα μαζί...
Τόχω ξαναπεί, στα νεανικά μου χρόνια βίωσα το πανεπιστήμιο του δρόμου! το λέω συνειδητά κι είμαι περήφανη γι αυτό! Ο δρόμος (που έτυχε αρκετά χρόνια της ζωής μας), είναι σπουδαίο σχολείο! Το πιστεύω ! Το πανεπιστήμιο του δρόμου! Απ΄τα καλύτερα πράγματα που έχω ζήσει! Οι καλύτεροι φίλοι που έκανα! Τα καλύτερα αγόρια ! Σπουδαία κορίτσια !
Με όλους αυτούς γνώρισα τη "Ζιγκουάλα"...
Μ΄αυτούς τα μαθα, τ' αγάπησα, τα τραγούδησα και τα χόρεψα τα λαϊκά τραγούδια...
"κι αν χιονίζει και αν βρέχει, τ΄αγριολούλουδο αντέχει"
Χαίρε Στέλιο Καζαντζίδη ! (Με κουαρτέτο εγχόρδων!)






Σάββατο των ψυχών, κι έφτιαξα κόλλυβο γιά τις ψυχές των κεκοιμημένων...
Ήρθαν όλοι οι φίλοι από τριγύρω και πήραν. "Το καλύτερο, ever!", είπαν όλοι... 
Αληθινά, δεν ξέρω πώς γίνεται τόσο καλό αυτό το κόλλυβο...
Μάλλον τους αρέσει, γιατί έχει όσο σιτάρι, τόσο περίπου και ξηρούς καρπούς...






Διάβασα κάτι τις σήμερα στο βιβλίο της Φωτεινής, και δεν μπορώ να μην το αντιγράψω :
"απόψε, γράφει, σε έβλεπα όλη τη νύχτα στον ύπνο μου.
ήμουνα σε ένα δωμάτιο, μάλλον στο σπίτι μας, άνοιξε μιά πόρτα κι εσένα σε έφερε μέσα ο μπαμπάς μου. είδα πρώτα τα μαλλάκια σου. ήσαν ξανθά τα μαλλιά σου. όχι λευκά, όπως είναι τώρα στην πραγματικότητα, αλλά πολύ ξανθά. μα δεν ήταν ποτέ ξανθός, σκεφτόμουνα μες στον ύπνο μου... ήμουν ευτυχισμένη...
κατόπιν ήρθαν φίλοι, καθίσαμε όλο το βράδυ, παίζαμε, κουβεντιάζαμε και συζητούσαμε με φίλους... μόνο αυτό θυμάμαι και την αίσθηση της ευτυχίας..."

Αυτά γιά σήμερα.

Bernstein: 

Chichester Psalms - BBC Proms 2013

applaudito a Corfu

γι αυτό εγώ εδωπέρα τρελαίνομαι… οι  μουσικές είν’ ο λόγος !

όπου τυχαία  απόψε πέρασα από την πλατεία του δημαρχείου,  κι όπου ένα μικρό σύνολο από κόρνα ξεκίνησε να παίζει  όπερα !

κάθισα χάμω, στα πέτρινα σκαλοπάτια  και για μιάμιση ώρα άκουγα την χαρά της ψυχής…

Monteverdi, Ορφέας

Gluck, Ορφέας κι Ευριδίκη

Mozart, Nozze di Figaro

            Ο μαγικός αυλός

Delibes, Λακμέ

Offenbach, Τα παραμύθια του Χόφμαν

Puccini, άρια o mio babbino caro

            La Bohème

            Τουραντό

Βέρντι, Traviata

           Nabucco

Bizet, Carmen

μπάνιο 23ο, κακήν κακώς,

γιατί ένα μικρό ψάρι (σπάρος?)

με δάγκανε εξακολουθητικά...

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που καλή μοίρα έλαχε και σε γνώρισα από κοντά, έστω και γιά τόσο, μα γιά τόσο λίγο...

Πάνε ίσως 12 χρόνια τώρα, ήταν στο κέντρο της Αθήνας, γωνία Βουλής και Κολοκοτρώνη. Μεσημέρι, έβρεχε. Σήκωσα το χέρι μου κι ένα ταξί που ανέβαινε την Κολοκοτρώνη στάθηκε μπροστά μου. Όταν μπήκα και κάθησα στο πίσω κάθισμα, είδα ότι εσύ καθόσουν εμπρός. 
Σεβάσμιος γέροντας.
Από πάντα σε λάτρευα. Μες στο δικό σου πνεύμα είχα μεγαλώσει και με τα λόγια σου είχα ωριμάσει κι είχα ανδρωθεί. Ήτανε όμως η πρώτη φορά που σε έβλεπα από κοντά... Ήμουνα λίγο σαστισμένη γι αυτό. Και πολύ συνεσταλμένη. Ευχαριστήθηκα.
Έσκυψα μπρος και σε χαιρέτησα. "Καλημέρα σας, Ποιητά!"
Γύρισες προς τα πίσω, τα γλυκά σου μάτια μου χαμογέλασαν. Με χαιρέτησες κι εσύ.
Σε όλη την υπόλοιπη διαδρομή, συζητούσες ήσυχα με τον σωφέρ.


Μιάν άλλη φορά βγήκα απ' το γραφείο μου και στάθηκα στην λεωφόρο, να πάρω ένα ταξί, γιά να κατέβω στην Αθήνα.
Σε είδα ξαφνικά, ήσουν κοντά μου, λίγο πριν από μένα στο πεζοδρόμιο, είχες ήδη σταματήσει ένα αυτοκίνητο κι ετοιμαζόσουνα να μπεις μέσα. Όταν με είδες, με την περισσή σου ευγένεια, με φώναξες και μου είπες να περάσω κι εγώ μέσα. Έτσι, ξαναταξιδέψαμε μαζί... Φυσικά, δεν με άφησες να πληρώσω το ναύλο μου...


Όταν τα ξανασκέφτομαι, γελάω. Σχεδόν κάθε φορά, μέσα σε αυτοκίνητα έτυχαν οι συναντήσεις μας...
Η μοίρα μου, αφού εγώ δεν οδηγώ...


Μιά φορά είμασταν με την Άσπα στη λεωφόρο, έξω από το γραφείο μου, ψάχνοντας πάλι ταξί γιά να κατέβουμε στο κέντρο.
Από την αυλόπορτα της δικής σου εργασίας βγήκε ένα ταξί και στάθηκε μπροστά μας. Μπήκαμε και καθίσαμε στο πίσω κάθισμα. Εσύ ήσουνα μέσα, καθιστός μπροστά, δίπλα στον οδηγό.
Σε όλη τη διαδρομή, η Άσπα, γλωσσού, κουβέντιαζε μαζί σου... Εγώ σιωπηλή.
Κατέβηκες πριν από μας. Όταν εμείς φτάσαμε στον προορισμό μας κι ετοιμαστήκαμε να πληρώσουμε την κούρσα, ο ταξιτζής μας είπε "δεν χρωστάτε τίποτα, μου πλήρωσε ο Ποιητής και την δική σας διαδρομή"!


Μιάν άλλη πάλι φορά, ήμουνα βράδυ σε μιά πανήγυρη εκκλησίας. Στη γειτονιά μου.
Χιλιάδες κόσμος να περιφέρεται ένα γύρω, και κάπου στην άκρη να παρακολουθώ κι εγώ, που συστηματικά  αποφεύγω να χώνομαι μέσα στο πλήθος. Ξάφνου συναντώ κάπου εκεί έναν παλιό μου φίλο, που με τραβάει απ το χέρι και μου λέει, "πάμε να πιούμε ένα κρασάκι". Τον ακολουθώ ως το αυτοκίνητό του.
Μπαίνω και κάθομαι πίσω στο αυτοκίνητο. Μπροστά, συνοδηγός κάθεται η γυναίκα του, ένα καλό πλάσμα, που την εκτιμώ πολύ και στο πίσω κάθισμα, μόλις κάθομαι βλέπω δίπλα μου έναν άντρα γνωστό, ένα εξαιρετικό πνεύμα, που πολύ τ' αγαπώ, και πάρα δίπλα καθισμένος εσύ, Ποιητά! 

Γι αυτό καμμιά φορά γελάω και λέω "σχεδόν κάθε φορά, μέσα σε αυτοκίνητα οι συναντήσεις μας"...

Εκείνο το βράδυ, καθίσαμε οι πέντε παρέα κι ήπιαμε ένα κρασάκι. Με μπαρμπούνια και χόρτα, αν θυμάμαι καλά...
Στο πλαϊνό τραπέζι, καθόταν μιά παρέα, μεγάλοι άνθρωποι, που εγώ έτυχε και τους γνώριζα. Έσκυψες και με ρώτησες "ποιός είναι αυτός ο κύριος ;"
Σου είπα το όνομά του κι εσύ τότε φώναξες "καλά το κατάλαβα ! με αυτόν είμαστε συμμαθητές στο σχολείο!"
Έτσι σηκωθήκαμε απ' το τραπέζι μας, πήγαμε δίπλα και μιλήσαμε με τον συμμαθητή σου. Θυμάμαι τη χαρά που έκανες ! 



Η τελευταία φορά, ήταν ατυχής...
Η τελευταία φορά ήταν μία ΜΗ συνάντηση...

Είχα προγραμματίσει, ένα απόγευμα στο τέλος του καλοκαιριού, να κάνουμε ένα αφιέρωμα σε εσένα και την ποίησή σου.
Όταν το προγραμμάτισα σε πήρα τηλέφωνο στο σπίτι σου και σου το είπα.
Ευχαριστήθηκες, αλλά "δεν θα είμαι τότε εδώ, μου είπες, θα είμαι στην Σύρο"

Έφτασε ο καιρός της εκδήλωσης. Μουσικές μπάντες, όλα έτοιμα.
Εγώ δεν τόλμησα να σε ξανακαλέσω, αφού είχες πει, θα είσαι στη Σύρο...
Εκείνο το απόγευμα ξαφνικά έβρεξε. Ψιλοέβρεξε, αλλά έβρεξε.
Και η εκδήλωση ήταν έξω, σε πλατεία. Κι οι καρέκλες βρέχονταν, κι οι μουσικοί βρέχονταν, κι όλα πήγαν στραβά... Οι μουσικοί είπαν δεν μπορούν να παίξουν...
Τότε μόλις, έμαθα ότι βρίσκεσαι στην Αθήνα κι ότι ετοιμάζεσαι να έρθεις...
Πανικόβλητη σου τηλεφώνησα. "Βρέχει", σου είπα...
"Έξω είναι η εκδήλωση;" με ρώτησες...
"Έξω"

Εκτίμησα λάθος τον καιρό. Όλο εκείνο το καλοκαίρι, όλες οι εκδηλώσεις έγιναν υπαίθρια, με έναν πολύ καλό καιρό...
Πώς να το φανταστώ ? ! 
Τέλος.  Εκτίμησα λάθος τον καιρό. 
Έγινε το λάθος την ημέρα ακριβώς που δεν ήθελα και την ημέρα ακριβώς που δεν έπρεπε να γίνει...
Το φέρω βαρέως...

Κι υπάρχει λόγος, Ποιητά, που στα γράφω αυτά απόψε, στις 12 του Μάρτη, 2019.

Che La Luna Mezzo Mare

Lou Monte

Sicilian Dialect

Pavarotti

Louis Prima

Ωραία ταινία "Το βιβλιοπωλείο της κυρίας Γκρίν".
Εμένα δηλαδή μου άρεσε - κυρίως η ατμόσφαιρα, αλλά και η ιστορία στα σημεία της...

Έφαγα και μιά τούμπα στα σκαλιά και με πονάει ένα δάχτυλο...

Eurovision 2018

1ος ημι τελικός - από την Αρένα της Λισσαβώνα !

Αζερμπαϊτζάν

Ισλανδία

Αλβανία – ερμηνεία εις την Αλβανικήν !

Βέλγιο

Τσεχία – εμένα ΑΥΤΟ μου ήρεσε !

Λιθουανία

Ισραήλ

Belarussia

Εσθονία- ερμηνεία στα Ιταλικά ! ? 

Βουλγαρία

F.Y.R.O.M

Κροατία

Αυστρία

Ελλάδα – ερμηνεία εις την Ελληνικήν !

Φινλανδία

Αρμενία

Ελβετία

Ιρλανδία

Κύπρος

·         Basta, παιδιά με την αγγλικούρα ! basta !

·         Επί τη ευκαιρία, οι παρουσιαστές που απεστάλησαν (?) για την μετάδοση, κατά την ταπεινή μου  γνώμη  “...ανεπαρκείς...”

Κάποια στιγμή, μας είπαν και το περίφημο “ε, δε σας λέμε και πολλά, αν θέλετε περισσότερα να ψάξετε στην google” !



Portugal ! αχ, Portugal !
αγαπημένη χώρα !

Viana do Castelo - Saint Martin des champs - Porto - Coimbra - Lisboa λατρεμένη- Setubal


στη Viana do Castelo, σ' ένα παλαιό μοναστήρι της Santa Luzia (πορτογαλικά),
πίνοντας όλη τη νύχτα κόκκινο κρασάκι και κουβεντιάζοντας με την φίλη μου Ελένη Τζ., έτρεξαν κάποτε τα δάκρυά μας απ' το ανοιχτό παράθυρο στον Ατλαντικό ωκεανό...


στο Porto περίμενα μιά νύχτα επί ώρες τη βαλίτσα μου, που πήγε κατά λάθος στην Ελβετία, κι έκαναν τρείς μέρες να μου την φέρουν πίσω στη Viana do Castelo... τρείς μέρες με τα ίδια ρούχα !


στην Λισσαβώνα (Ulysse) το άγαλμα του Cristo Rei με την αγκαλιά ανοιχτή προς την πόλη, η σκιά του Fernando Pessoa, ο ποταμός Τάγος, το τράμ, α, το τράμ στα στενά και στις ανηφόρες των λόφων, τα ευλογημένα φάδο, τα pasteis de belem, που θα μπορούσα μόνο γι αυτά να ξαναγυρίζω, οι άνθρωποι όχι πλούσιοι, σχεδόν Μεσογειακοί, να περιμένουν υπομονετικά, χωρίς σπρωξίδι, με αξιοπρέπεια, ένας ένας, ο ένας πίσω από τον άλλο στη σειρά το αστικό λεωφορείο


η Setubal στην περιφέρεια, με την κλειστή της αγορά, κάθε σπίτι είχε στην αυλίτσα του μιά φουφού, όπου κάθε μεσημέρι έψηναν εκεί οι νοικοκυρές τις σαρδέλες και τον μπακαλιάρο τους


η νύχτα !
δέκα η ώρα το βράδυ, έφεγγε ακόμα ο ήλιος στον ουρανό !


τα  azulejos του μαγικού μπλέ, οι πάγκοι με τα όστρακα και τα θαλασσινά σε όλο το μήκος του Ατλαντικού, οι χωματόδρομοι στην περιφέρεια, η φτώχεια, οι οικισμοί από τσίγκο (που πιστεύω δεν θα υπάρχουν πιά σήμερα...), η σκόνη, το χώμα, οι άνθρωποι, οι παλιοί συνάδελφοι και σύντροφοι... 


Portugal ! γη αγαπημένη !
   

Τον Παύλο Μάτεση τον παρακολούθησα, είναι χρόνια τώρα, στο "Τρένο στο Ρούφ".
Έχω διαβάσει και μερικά έργα του.
Γιά να πω την αλήθεια, εμένα δεν μου αρέσει ή... δεν τον καταλαβαίνω (?)
ή ίσως, δεν μου ταιριάζει...

Σήμερα το πρωί (Πέμπτη 28) είδα από το κανάλι της Βουλής ένα τρομερό ντοκυμανταίρ, από το "Ελεύθερο Πανεπιστήμιο".
Κώστας Γεωργουσόπουλος - Παύλος Μάτεσης !
Ασυναγώνιστοι ! Ο ένας καλύτερος από τον άλλο !
Δεν χόρταινες να ακούς όσα έλεγαν !
Ο Γεωργουσόπουλος - έτσι κι αλλιώς - ασυναγώνιστος σε γνώσεις και σε κρίσεις,
αλλά κι ο Μάτεσης δεν πήγαινε πίσω...

Ίσως κάποια στιγμή πρέπει να τον ξαναδιαβάσω...

Μέσα σε όλα τ' άλλα, μίλησαν και γιά την (κατά Τσέχωφ) αλαζονεία, φαρισαϊσμό, βλακεία κι αυθαιρεσία του "πνευματικού κόσμου"...
ό, τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί...
αναφέρθηκαν επίσης και στην πνευματική τρομοκρατία ...

τά χουμε δει όλα, λέω εγώ...


Κατά τα άλλα,
ανόρεχτες γιορτές, όλα στραβά κι ανάποδα ένα γύρω...

Είδα και τους Harlem Gospel Choir, τις προάλλες, που όμως τελικά δεν με ενδιέφεραν, κι ούτε Gospel (κατά την ταπεινή μου άποψη) τραγούδησαν...
Μιά απ' τις καλύτερες, λέει, Gospel χορωδίες του πλανήτη !
Τι να πω ; ! Μπορεί να είμαι εγώ παράξενη...

Είδα απόψε ένα έργο, που, λέω,  δικαιώνει την ύπαρξη του Εθνικού θεάτρου, στις μέρες μας !

Η τάξη μας 

του Πολωνού Ταντέους Σλομποτζιάνεκ

Έργο, που αφορά, θαρρώ,  όχι μονάχα στην Πολωνία, μα σε ολόκληρη την Ευρώπη, με την ιστορία της, με τις παλαιές και σύγχρονες ιστορίες της…

Καθώς σκέφτομαι το ακκορντεόν, τη μουσική και την ιστορία του αποψινού έργου, θυμάμαι κάτι που είχε πει ο μαέστρος Μπάρενμπόϊμ :

“ο πόλεμος , είχε πει, δεν θα τελειώσει ποτέ,

αν οι Παλαιστίνιοι δεν καταλάβουν πόσα έχουν υποφέρει οι Εβραίοι

κι αν οι Εβραίοι δεν καταλάβουν πόσα έχουν υποφέρει οι Παλαιστίνιοι”…

Δεν είναι αυτή η ιστορία του έργου, έκανα όμως τον συνειρμό…

Ιστορίες, που με στοιχειώνουν από τα πολύ νεανικά μου χρόνια…

Πολύ καλή η μουσική στο έργο.


Δυό ώρες σήμερα το πρωί με την φίλη Μ,  γερή πορεία πάνω στο βουνό.

photo

foteini

Είδαμε ένα γεράκι.

Μπροστά μας σύρθηκε και μια οχιά, ή δενδρογαλιά, δεν ξέρω…

ίσως κάποτε, κάπου, το έχει ξαναπεί...
ιδιαίτερο ήταν εκείνο το βράδυ...

ένας πολύ "ιδιαίτερος" άνθρωπος καθόταν κοντά της, έπαιζε την μουσική του, τραγουδούσε.
όλη νύχτα την κοίταζε ίσα βαθειά μέσα στα μάτια της και τραγουδούσε.
γιά κείνη.
ώρες.
έξυπνος άντρας, χαρισματικός, ιδιοφυής στον τομέα του, ζωηρός, τρελούτσικο αλάνι, τολμηρός, τρυφερός, αισθηματίας, βίος και πολιτεία...
"ήθελα κάτι να σου πω και στο τραπέζι σου να ρθώ..." 

να αναπαύεται η ψυχούλα του...

ωχ, η Ελληνική Τηλεόραση 2 και τα ωραία της αφιερώματα...

είδα την Ida -Πάβελ Παβλικόφσκι-, που δεν είχα προκάμει να την δω στο σινεμά.
ένα μικρό, μαυρόασπρο αριστούργημα.
τουλάχιστον δύο -εκτός απ' το ασπρόμαυρο- στοιχεία της ταινίας, παίζουν εντός μου και θα παίζουν διαρκώς.

στην πεζούλα...

πιάνο και τραγούδι επί ώρες, κατάσταση σχεδόν privé, 

ευρύ ρεπερτόριο, ξεκινήσαμε από Por una Cabeza 

και καταλήξαμε σε Χατζιδάκι,

Κραουνάκη  - κι ο σεβντάς μιά φυλακή...-

και τελικά είχαμε (φυσικά) special αφιέρωση στο γαλλικό τραγούδι...

τραγουδάω πάντα μαζί...

στην πεζούλα...


στάθηκα στην Ανουντσιάτα, νύχτα Κυριακής, βοριαδάκι κι υγρασία...

photos

foteini

άκουσα Libiamo 

το χορωδιακό του Trovatore που μου αρέσει

και το αγαπημένο από το Nabucco - Hebrew Slaves Chorus .

μου έτρεξαν και λίγα δάκρυα, αλλά δεν ασχολούμαι πιά πώς και γιατί,

απλά τ' αφίνω να τρέχουν...

είναι τρελοί αυτοί οι Ισπανοί !

ζούσε ακόμα ο Γιώργος Γ., που έφυγε πολύ νέος, όταν είχαν κάνει μαζί μιάν εκδρομή στην Αυστρία.

βράδυ στη Βιέννη, δεν θυμάται ακριβώς πού, ίσως να ήταν σε μιά ταβέρνα στο Grinzing, η δική τους Ελληνική ομάδα βρέθηκε να δειπνεί σε ένα διπλανό τραπέζι με μιάν ομάδα Ισπανών εκδρομέων... 

ποτήρι στο ποτήρι, μπύρα στη μπύρα, κοντά στα γέλια και τις προπόσεις, eviva España, eviva la Grecia,  δεν άργησαν να μπουν στα τραγούδια και στον χορό... 

το παιδί, το παρολίγον σεφαρντίμ άλλοτε - δεν ξεχνάει, τους ξαναβλέπει όλους, Έλληνες και Ισπανούς, χαμαί ξυπόλυτους να επιδίδονται σε χορό διονυσιακό , κι ύστερα να χορεύουν όρθιοι πάνω στα τραπέζια...

eviva España, eviva la Grecia !

Κάπως έτσι λοιπόν μπορεί να συνέβησαν κάποτε τα γεγονότα, 
και, κατα τους κριτικούς τέχνης πάντα, 

"ο Mérimée έφερε την Κάρμεν στη Γαλλία, 
ο Gades και ο Saura την επέστρεψαν στην Ισπανία" !


πώς αλλιώς να πω, γιά την Κάρμεν - χορο θέατρο, 
που παρουσίασε Σάββατο βράδυ 2 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο,
η Compañía Antonio Gades !

πόσο πιό ανάλαφρα μπορώ να προσεγγίσω 
την βαρύτητα και την αξία του αριστουργήματος που είδαμε !

η ταινία των Saura / Gades, με είχε χαράξει στο παρελθόν και τις δυό φορές που την είδα
και η παρούσα μεταφορά του έργου στο Ηρώδειο με χάραξε επίσης!
ένα Ηρώδειο κατάμεστο όσο λίγες φορές, και μιά συμπεριφορά κοινού που με εξέπληξε, έμειναν ακίνητοι μπιζάροντας και δεν έφευγαν, αν δεν ξαναβλέπαμε 4 (ή 5 ?) επαναλήψεις !

αχ, η Ισπανία, αχ !
τι άλλο να πώ;...