Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 2021

περπατώ, περπατώ εις το δάσος

όταν οι σειρήνες είναι εδώ...



η θάλασσα πέρα, η πόλη, 

το δάσος, τα κατσάβραχα, οι κυκλαμιές, οι βελανιδιές, τα πουλιά

και

οι σειρήνες του πολέμου...








περπατώ εις το δάσος...




Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2021

Είκοσι δύο του μήνα Σεπτέμβρη, της χρονιάς 2021

Εγκαίνια άσκησης σώματος και ψυχής! Περπάτημα στον Υμηττό σήμερα!

-autrement, τα βουνά πήρα...-





κυκλαμιές παντού!


πιό κάτω, η πόλη...


Τρίτη 31 Αυγούστου 2021

 Είκοσι επτά / 27

Τέλος και τω Θεώ δόξα!

Τρίτη 24 Αυγούστου 2021

 26

Σήμερα και μία

Τετάρτη 18 Αυγούστου 2021

 Είκοσι πέντε

-Σήμερα και δύο-

Κυριακή 15 Αυγούστου 2021

Τρίτη 10 Αυγούστου 2021

 24

Εικοσι τέσσερα

Δευτέρα 9 Αυγούστου 2021

23

Δύο (?) και σήμερα


Παρασκευή 6 Αυγούστου 2021

 22

Πέμπτη 5 Αυγούστου 2021

 21

Τετάρτη 4 Αυγούστου 2021

 20

Τρίτη 3 Αυγούστου 2021

 deka ennea

Δευτέρα 2 Αυγούστου 2021

 Deka okto

Παρασκευή 30 Ιουλίου 2021

Deka epta

Πέμπτη 29 Ιουλίου 2021

Δέκα έξι

Τετάρτη 28 Ιουλίου 2021

Δέκα πέντε

Τρίτη 27 Ιουλίου 2021

Δέκα τέσσερα

Δευτέρα 26 Ιουλίου 2021

 Δέκα τρία

Παρασκευή 23 Ιουλίου 2021

Δώδεκα

Πέμπτη 22 Ιουλίου 2021

 Ένδεκα

Τετάρτη 21 Ιουλίου 2021

Δέκα

Εκπαιδεύομαι σε ιδιαίτερα σοβαρές καταστάσεις!
Γιά παράδειγμα, όταν πρέπει να μένεις εντελώς ακίνητος, ούτε χιλιοστό κίνηση, κι εκείνην την ώρα να σε τρώει η μύτη σου! ή, απλώς να πνίγεσαι και να σου έρχεται βήχας! ή απλώς, να έχεις ανεξέλεγκτες τάσεις ανυπακοής!...
Αυτές κι αν είναι ασκήσεις! 
Επί τη λήξει, παίρνεις και diploma ZEN!

Δευτέρα 19 Ιουλίου 2021

 Εννέα

Κυριακή 18 Ιουλίου 2021

 Και απόψε, έτερον "διαυγές" όνειρο, tout au long de la nuit...



Παρασκευή 16 Ιουλίου 2021

 οκτώ

Σύντομο "διαυγές" όνειρο.

Πέμπτη 15 Ιουλίου 2021

 7

(επτά)

Τετάρτη 14 Ιουλίου 2021

 έξι 

σις

σιξ


Τρίτη 13 Ιουλίου 2021

 Πέντε

 "Ο ΠΑΤΕΡΑΣ"

Ε ξαι ρε τι κός ο Άντονι Χόπκινς, αλλά και η Ολίβια Κόλμαν...

Γράφουν διάφορα, πολλές φορές άσχετα πράγματα, εδώ κι εκεί οι κριτικοί, όμως εμένα, το έργο, μου φάνηκε μιά ΠΡΑΓΜΑΤΕΊΑ πάνω στο σύγχρονο φοβερό πρόβλημα, της γεροντικής άνοιας, που όλο και επιδεινώνεται, τα τελευταία χρόνια...

Πάρα πολύ καλή ταινία, όλα σωστά δοσμένα, επί της ουσίας, ήταν σα να βλεπα σκηνές με δικά μου πρόσωπα... Με έκανε να καταλάβω γι αυτήν την "αρρώστια" (?), "κατάσταση" (?), πράγματα που ως τώρα ήσαν γιά μένα ακατανόητα... Σκέφτομαι πως πρέπει να αναθεωρήσω τους τρόπους μου με τους ανθρώπους, να πάψω να θυμώνω με ό, τι ως τώρα δεν καλοκαταλάβαινα, και να έχω περισσότερη υπομονή μαζί τους...

Γιά μένα, η ταινία αυτή, είναι μιά καλή στιγμή του κινηματογράφου!

Στην έξοδο συνάντησα τον Γιάννη, με την καινούργια γυναίκα του...

Πριν λίγα χρόνια, ήμουν παρούσα σε μιά κοκορομαχία, που είχαν, ο Γιάννης με τον Άλλο... Ποιός απ' τους δυό έχει πάει με τις περισσότερες γυναίκες...

Ο ένας είπε 500.

Ο άλλος είχε λίγες περισσότερες.

Κέρδισε ο Άλλος...

"Επαγγελματίες" του είδους...

Είμαστε και με τους δυό μαζί, από παιδιά. Αγαπιόμαστε. Δεν μπορώ να τα βάλω πιά με κανέναν, ούτε γιά τα καλά τους, ούτε γιά τις βλακείες τους...

Η καινούργια γυναίκα, είναι γιατρός. Κουβεντιάσαμε λίγο...


Υ.Γ.

1/10/21

Συναντήθηκα προχτές με τον Γ. Όχι, η καινούργια γυναίκα δεν είναι γιατρός, όπως εκείνη είχε αφήσει να εννοηθεί!...



Δευτέρα 12 Ιουλίου 2021

4  Μαθαίνω σωστή αριθμητική

Μαθαίνω εγκαρτέρηση

Μαθαίνω ταπεινότητα





Παρασκευή 9 Ιουλίου 2021

 Ας κάνουμε μιάν εξάσκηση στην πρακτική αριθμητική...

3

Δευτέρα 17 Μαΐου 2021

Προσπαθώ.

Προσπαθώ να στυλωθώ... Γνωρίζω τον καθοριστικό ρόλο , που μπορεί να παίξει η καλή ψυχολογία... Πολύ συνειδητά, τα δουλεύω όλα με το μυαλό μου. Όλες τις εκδοχές... Μέρα νύχτα. Δεν είναι όμως εύκολο... Άλλα δουλεύω έξω, αλλά δουλεύουν μέσα... Παρ' όλ' αυτά προσπαθώ... Με επίγνωση.

Στο "κελί" σήμερα, τράβηξα τα λάστιχα, πότισα τα δεντράκια, ανακτώ σιγά σιγά δυνάμεις, πάντα ποτίζω και τα φυτά απ' το διπλανό χτήμα, που παλεύουν μονάχα τους τα έρμα, δίχως να υπάρχει κανείς να τα φροντίσει...

Ήπια ούζο δίπλα στη θάλασσα, γύρισα κι έκανα αρκετές δουλειές, προσεκτικά πάντα, 

τέλος έπιασα τη βραδυνή μας κουβέντα, με τις Ζοζεφίνες μου... Τρενάρω τον ύπνο...



Σάββατο 15 Μαΐου 2021

 Είναι λίγες μέρες, που "έφυγε" ο Γιάννης Σαρ. ροκ (1) 

Τον πήρε κι αυτόν ο καταραμένος ιός... Ξαφνικά, αναπάντεχα...

Καλός μουσικός, αλλά κυρίως Καλός Άνθρωπος, ήταν ο Γιάννης... Κάτι πρέπει να κάνω, μόλις μπορέσω, να απαλύνω τη θλίψη της Κατιάνας...

Πόσο άδικο είναι...






Πέμπτη 8 Απριλίου 2021

 Το 'κακό σκυλι", που λέω, το εννοώ ...

Τόσο χαλαρή, που είμαι, μα πόσο πιό χαλαρά?! Παίρνω κοντά μου την Ιλιάδα και τη Μορφή του λύκου, το κινητό και το pc. 

Σα να πηγαίνω γιά κούρα και ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ! Ευκαιρία γιά 4 μέρες ξεκούραση! Τέλειο?!

Κανέναν πάνω στο κεφάλι μου, διότι υπάρχει απαγορευτική είσοδος, γιά τους πάντες!...

Εκείνο που με στυλώνει, εκτός απ' τα εντελώς προσωπικά χαρακτηριστικά, είναι σίγουρα οι ομάδες  στήριξης! Πολύ σημαντικό! Το χω ξαναζήσει αυτό, κι έχω άποψη, γιά τις ομάδες στήριξης...

Οι φίλοι -όσοι είναι ενήμεροι- , οι Ζοζεφίνες μου, τα πλήθος παιδιά (!), οι άνθρωποι. 

Εξαιρετικό αυτό! Τόσο εξαιρετικό, που γίνεται πηγή άντλησης καλής ενέργειας!

Φοβερή δύναμη οι ομάδες στήριξης!... Απ' το πρωί σήμερα, δεν ξέρω πόσες ώρες, μαζί με όλα τ' άλλα που έκανα, απαντώ σε διαφόρων λογιών μηνύματα. Μηνύματα με κάθε τρόπο δοσμένα. Άνθρωποι συντονισμένοι, ώρες σήμερα... Πορεύομαι. Με ευγνωμοσύνη...


Τετάρτη 7 Απριλίου 2021

Προσπαθώ να το φιλοσοφήσω... 

Άλλοτε μπορώ, άλλοτε όχι.

Σκέφτομαι τους πολυ αγαπημένους μου. Την Τζούλη. Την Αλεξάνδρα.

Την Σωσώ. Τη Νίτσα. Τον Μίμη. Τον μπαμπά μου. Τον Κώστα. Την Μαρία. Τον Δημήτρη.

Τον Aki. Τον Andrew. Τον Γιάννη. Τον Λευτέρη. Τη Δάφνη.







Τρίτη 6 Απριλίου 2021

 Το σκέφτομαι καιρό τώρα... Δεν είναι απλό...  Ήρθε ίσως η ώρα...

ΑΝ όλα παν καλά, θα ψάξω στον δρόμο να βρω, να περιμαζέψω ένα σκυλάκι. 


Δευτέρα 5 Απριλίου 2021

 Πήρα έναν μικρό, προσωπικό θησαυρό στα χέρια μου...

Η Βάντα είχε φυλάξει όλα αυτά τα χρόνια ένα τετράδιο με ποίήματά μου, που της είχα δώσει, μετά που τελειώσαμε το σχολείο!

Τα φωτοτύπισε όλα προχτές και μου τα έστειλε.

Δεν πιστεύω στα μάτια μου, που τα βλέπω, γιατί εγώ φυσικά δεν τα είχα... Γραπτά άλλων χρόνων, μεγαλοϊδεατικά, αλλιώς γραμμένα, σε μιάν ωραία καλλιγραφία, γιά την Κύπρο, γιά την πατρίδα και τα βάσανά της, γιά το βουνό, γιά τον Ε, γιά τον έρωτα... Αυτός ο άτιμος ο έρως πάντα, να βασανίζει των ανθρώπων τα μέσα...

Ας περάσει με το καλό αυτή η βδομάδα η δύσκολη, κι αν όλα πάνε καλά, αν από Δευτέρα γυρίσω σπίτι, μπορεί να ασχοληθώ λίγο με αυτά...


Κυριακή 4 Απριλίου 2021

 Προσπαθώ να το φιλοσοφήσω, μου λέει ο Κωνσταντίνος... Δεν παραπονιέμαι. Δεν γκρινιάζω... Ούτε μιά στιγμή δεν σκέφτηκα να πω "γιατί εγώ?" "γιατί πάλι εγώ?!"

Όχι, δεν παραπονιέμαι. Προσπαθώ να το φιλοσοφήσω... Όσο γίνεται... Κι έπειτα ό, τι γίνει...

Φυσικά η ψυχή μου είναι περίλυπη, είμαι αγωνιστής όμως... Τι στο καλό, τον μοίραζα τόσα χρόνια τον "ΑΓΩΝΙΣΤΗ" στις γειτονιές!... Τέτοια λέω στον εαυτό μου, και σκάει κανα χαμόγελο...

Προσπαθώ να μην ενοχλώ τους ανθρώπους... Σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι είναι ήδη πολύ επιβαρυμένοι, αυτόν τον φονικό καιρό... Τι να κάθομαι να τους ιστορώ κι εγώ? Σκέφτομαι ότι είναι γαϊδουριά να τους στεναχωρώ, να τους επιβαρύνω κι εγώ... Silence λοιπόν, κι ό, τι γίνει... 



Τετάρτη 24 Μαρτίου 2021

 Μου μίλησε ο Κωνσταντίνος.

Τον άκουσα πολύ ταραγμένο. Στενοχωρημένο.  "Τα πράγματα, μου είπε, δεν πήγαν καλά! Δεν πήγαν όπως τα υπολόγιζα... Κακή υγεία...






Κυριακή 21 Μαρτίου 2021

 Ν. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ 


Αν δεν μού 'δινες ποίηση Κύριε


Ἂν δὲ μούδινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θάχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θάταν δικά μου.
Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό, τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.

Λοιπόν; Πῶς σου φαίνονται;
Εἶδες τὰ στάχυά μου, Κύριε;
Εἶδες τ' ἀμπέλια μου;
Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;

Κι' ἔχω ἀκόμη καιρό! Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.
Μ' ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι' ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.
Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.
Ὅμως, δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.
Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ' ὅ,τι μοῦ δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.
Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι τὸ βράδι μου, Κύριε,
καὶ πρέπει νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ 
γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.


Σάββατο 20 Μαρτίου 2021








Τρίτη 16 Μαρτίου 2021

Άκουσα τα παιδιά την Κυριακή να συζητάν μεταξύ τους, κι έλεγαν:

"σου φαίνεται αυτός γιά άνθρωπος, που εχτές ήτανε στο χειρουργείο?!"

Το "σκυλί μονάχο" λοιπόν είναι καλά.

Και το "σκυλί μονάχο" έχει αυτόν τον "ευλογημένο" καιρό, μες στους καιρούς, πολλά να μιλήσει, πολλά να συζητήσει, πολλά να απαντήσει, πολλά να ζητήσει...

Σκέφτεται όμως να μην τρέχει... 

Είναι λίγο περήφανο σκυλί... Δεν θέλει να ενοχλεί κανέναν. Δεν είναι παραξενιάρικο. Δεν είναι αμίλητο! Μόνο σκυλάκι discret είναι. 

Κι ίσως χρειάζεται και λίγη ενθάρρυνση...




Σάββατο 13 Μαρτίου 2021

Έτσι έγινε! Έκαμα σήμερα ένα ξουτ, ξουτ, με το χέρι μου κι έπεσαν χάμω, έφυγαν και σκόρπισαν όλα...

Βγήκαν όλες οι δύσκολες εξετάσεις, οι πρώην κι οι επόμενες, οι πιθανές και οι απίθανες... Σκυλί μονάχο είμαι. 

Χαλάλι κι η ταλαιπώρια που πέρασα... Μαθήματα ζωής είναι όλα.

Γηράσκω, αεί διδασκόμενη... Όχι! Δεν γηράσκω... :)





Πέμπτη 11 Μαρτίου 2021

 Πάνε 10 ή 12 μέρες τώρα, είδα ένα όνειρο, που με τρόμαξε.

Άνοιξα, λέει, την ντουλάπα στο υπνοδωμάτιό μου κι έβγαλα από μέσα μιά τσάντα μου.

Ανοίγω την τσάντα και βλέπω τον εσωτερικό της πάτο να κουνιέται...

Μου φάνηκε περίεργο. Το κοίταζα...  Όλος ο πάτος κουνιόταν πέρα δώθε.

Ξαφνικά, καταλαβαίνω ότι όλα αυτά που κινούνται είναι ερπετά, δίνουν έναν σάλτο και πηδάν πάνω στο στήθος μου.  

Κάνω τότε με το χέρι μου μιά ενστικτώδικη κίνηση, ένα ξουτ, και τα τινάζω από πάνω μου, από το στήθος τα πετάω χάμω...

Ξύπνησα αρκετά τρομαγμένη και σκέφτηκα "μήπως είναι αυτό καμιά αρρώστια?"

Πήρα τηλέφωνο την Άσπα, που κάνει ότι ξέρει τα όνειρα, και κάθε φορά όλο και κάτι τις λέει...

"Με τρομάζει", μου είπε..."Αλλά αφού τα πέταξες χάμω, ό, τι κι αν είναι θα περάσει..."



Δευτέρα 8 Μαρτίου 2021

 “Εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων”

Χρόνους XVIII, μετά την Ευλογία που την είπανε Αμαρτία

βλέπω μία μοναδική λέξη, ως άνθος σινάπεως να ανθίζει μες την αιωνιότητα.

Βλέπω, όχι χαλκόν να ηχεί και κύμβαλα να αλαλάζουν,

μα βλέπω την προοπτική βάθους.

Βλέπω κάθε στιγμή μέσα στον καιρό, ξεκίνημα από την αρχή.

Σαρώνοντας η καταιγίδα που εγέννησε η καρδιά του ανθρώπου,

βλέπω πως, ό,τι ο άνθρωπος προσδοκά, δεν είναι βολετό να μην έρθει.

Βλέπω, του μέλλοντος την ανθοφορία.

Πάντα στέγει.


 

Πέμπτη 4 Μαρτίου 2021

 

"Δεν έχει λέξη να σου πω και να μη σε πετύχει"

 



Τετάρτη 3 Μαρτίου 2021

Είναι, σα να ντύνεσαι ξαφνικά με μιά πανοπλία. Φοράς, ας πούμε, ένα ένδυμα που αρχίζει να σε κάνει κάπως άτρωτο. Γίνεσαι κάπως άτρωτος. 

Ο κόσμος και τα χάλια του, σε τρομάζουν λιγότερο.

Κοιτάς στον καθρέφτη , κι είσαι κάπως αλλιώς.

Σα να μη σε αφορά, σα να μη σε αγγίζει πιά το κακό, που τριγυρνάει στη γη.

Αποκτάς τόλμη. Βγάζεις γλώσσα.

Ψηλαφίζεις στη βιβλιοθήκη το βιβλίο του Μαρκές , με τα χρόνια της χολέρας.

Μετα σχηματίζεσαι.







Τρίτη 2 Μαρτίου 2021

Προσπαθώ να σκεφτώ. Προσπαθώ να αναπνέω. Σιγανά.
Είμαστε και σε ηλικίες όπου τα εγκεφαλικά καραδοκούν... Χρειάζομαι ένα σημάδι... Μιάν επ αλήθευση. Ένα ειδικό κάτι τις, που εγώ να μπορώ να το κατανοήσω.
Προσπαθώ. Σιγανά.







Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2021

Εις τα εξ ων συνετέθησαν. Όλα.

Θα γίνει ο κόσμος από την αρχή ή κάποτε θα επανέλθουμε σε ενός είδους ζωή σιγά σιγά? Υπάρχουν τόσοι αστάθμητοι παράγοντες, που τίποτα δεν θεωρώ προβλέψιμο... Παρ' όλ' αυτά, το προσπαθώ, να μη με εξοντώσει ψυχικά το κακό... Προσπαθώ και γιά όσους μπορώ. Όσον αφορά στην υγεία, δεν ξέρεις από πού να φυλαχτείς...

Η Angelique μου στο κρεβάτι με υψηλό πυρετό. Λέει, ότι δεν έχει δύναμη ν' ανοίξει ούτε τα μάτια της. Ο Κωστής είναι ακόμα χειρότερα. Με οξυγόνο, προς το παρόν στο σπίτι, σε κατάσταση κρίσιμη. Η γιαγιά μάλλον ξεπερνάει την ασθένεια σιγά σιγά, ενώ τα παιδιά τους είναι πολύ καλύτερα. Φοβάμαι πολύ γιά τον Κωστή. Και γιά την Angelique μου, που έχει επιβαρυμένη υγεία... 

Γιά όλους μας φοβάμαι δηλαδή...

Συνεχίζω φυσικά ολημερίς, κάθε μέρα, να μεγαλώνω το παιδί. Άγνωστο σε τι κόσμο θα ζήσουν αυτά τα παιδιά...

Σαν σήμερα "έφυγε" ο μπαμπάς μου. Το 2004. Ένα χρόνο μετά, που σε γνώρισα.

Αδυνατώ να διαβάσω. Μονάχα μουσική ψάχνω.

Ύπνος ανήσυχος, λίγος και κακός. 

Ανησυχώ γιά όλους. Πολύ. 


Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2021

 "Τόσο πιστός, που απόμεινα μονάχος."


Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2020

 Τι κάνω? Ό, τι μπορώ, κάνω... Ό, τι κάνει όλος ο κόσμος δηλαδή, κάνω...

All time job, καθημερινά. 9 το πρωί έως συνήθως 6 ή 7 το απόγευμα. Μετά πέφτω ξερή. Ξερή, λέμε!...

Ελαχιστότατα έως ελάχιστα βλέπω το f.b. Δεν μπορώ να πω ότι μου κινεί πολύ το ενδιαφέρον... Το μόνο πραγματικά θετικό, είναι ότι σε φέρνει σε επι κοινωνία με ανθρώπους, που πιθανόν είχες χάσει. Αυτό είναι αληθινά καλό! Συνεχίζω να μην έχω κάνει ούτε ένα αίτημα. Κανένα απολύτως. Μιλάμε στο  messanger με φίλους μακρινούς, αγαπημένους. 

Με βρήκαν συμμαθήτριες, οι Ζοζεφίνες μου. 

Τελευταία, με βρήκε ο Βαγγέλης. Γιά τον Βαγγέλη είχα φύγει απ' το σπίτι μου, κάποτε... Πήγα να ζήσω στη θεία Μαρία και τον θείο Κώστα, στον Πειραιά, όπου μ' έπαιρνε εκεί τηλέφωνο... Κορίτσι ήμουν... Με πήρε και πήγαμε μαζί στο Ηρώδειο, ν' ακούσουμε τον Μπιθικώτση. Το '75 να ήταν? το 76? κάπου εκεί... Ήταν όμως μπλεγμένος τότε αυτός , κι έτσι, έληξε άδοξα... Παρ' όλ' αυτά, κάναμε στενή παρέα, αρκετά χρόνια... Με αυτόν και με τον Σταύρο σπουδάσαμε την Ήπειρο! Τη μουσική, τα τραγούδια της, τα ήθη της... Κάθε βράδυ ταβέρνα, κάθε βράδυ κουτούκι, κάθε βράδυ χορό, στενή παρέα από μερικά παιδιά, εκδρομές, κοιμηθήκαμε σε μποστάνια με καρπούζια, σε περβόλια, στις παραλίες... Στον αγώνα μπροστά, έτσι ήσαν εκείνα τα χρόνια... Μου έλεγε ο Ν. προ ημερών, "δεν μπορώ να διανοηθώ, μάνα, ότι νέοι διασκεδάζατε τραγουδώντας αντάρτικα!" Έτσι ήσαν τα χρόνια! Πάνος Τζαβέλας και οι λοιποί αγαπημένοι... Ένα βράδυ θυμάμαι, μέσα στα αδιάκοπα βράδυα, κάπου σ' ένα μαγαζί, Κύριος οίδε πού, με jukebox η Αθηνούλα κι εγώ χορεύαμε, και γύρω, ο Βαγγέλης με τους άλλους σπάζαν πιάτα. Τέτοια πράγματα...

Σκέφτομαι ότι ΑΝ τελικά επιζήσουμε, η ζωή ίσως να είναι αλλιώς... Επί τα βελτίω...





Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2020

 


Έκλαψα χτες σαν μέτρησα
τις πίκρες της ψυχής μου
κι εσύ δεν ήσουν πλάι μου
αστέρι της ζωής μου


Έκλαψα χτες σαν μέτρησα
τις νύχτες που `μαι μόνος
τις νύχτες που σ’ αναζητώ
και με καρφώνει ο πόνος


Όταν έφυγε ο Γ. Πουλόπουλος σήκωσα το "Άγαλμα". Τραγούδι σταθμός, στα  ύστερα παιδικά, πρώτα νεανικά μας χρόνια. Την ίδια μέρα, η αγαπημένη μου Εβίτα, έστειλε ένα μήνυμα στο messenger: Καταθλιπτικός ...

Η Εβίτα είναι η επόμενη από μας γενιά... Ίσως, λέω, κάθε γενιά κατανοεί καλύτερα τα της εποχής της... Ίσως... Απ' την άλλη, αναρωτιέμαι πάλι, εμείς πώς άραγε κατανοούμε και μας αρέσουν πράγματα προηγούμενων από μας εποχών? Ίσως λοιπόν, δεν είναι χρονικό μονάχα το ζήτημα... 

Τριγυρίζαμε τα βράδια στην οδό Φυλής. Είχε και τότε μπορντέλα στην οδό Φυλής, αλλά έμεναν κυρίως οικογένειες στα πέριξ και υπήρχε μιά κανονική ροή ζωής. Το σπίτι του Aki ήταν εκεί. Κανείς ποτέ δεν μας ενόχλησε... Μάλλον εμείς είμασταν οι ενοχλητικοί, που παίρναμε τηλέφωνα κάθε τρεις και λίγο, ν' ακούσουμε εκείνο το βραχνό, το καταπληκτικό "allo, allo, εδώ Γαβριέλα!"... Χασκογελάγαμε... Τα ατίθασα, τα παλιόπαιδα... Οργώναμε με τα πόδια Πατήσια και Κυψέλη. Ο ξάδερφός μου ο Γιώργος κι η Διώνη, που έμεναν πιό πάνω, στην οδό Καλλιφρονά κι ύστερα Πιπίνου, η συμμαθήτριά μου η Βάντα, ερχόταν απ' τη Νεάπολη, απ' την οδό Ναυαρίνου, ο Ερρίκος, έμενε τότε στην πολυκατοικία πάνω από τον κινηματογράφο "Αθήναιον", εγώ απ' την άλλη άκρη, ο Akis, ο Τζίμη απ' τα Πατήσια, ο Γιάννης απ' το Παγκράτι, η συμμαθήτριά μου η Μαρία απ' τον Χολαργό, ο Αλέκος απ' τα Πατήσια, ο Λάζαρος απ' τα Πατήσια, η συμμαθήτριά μου η Όλγα, είχαν έρθει με τους γονείς της εκδιωχθέντες από την Πόλιν, κι άλλα αρκετά παιδιά, άλλοι σταθεροί στην παρέα, άλλοι εμπαινόβγαιναν... Τραγουδούσαμε το "Άγαλμα". Και καταλαβαίναμε τι έλεγε... Κάθε φορά που είχαμε και μιάν ερωτική απογοήτευση, κλαίγαμε κι όλας... Είμαστε όμως μες τη χαρά της ζωής. Και ποτέ δεν σκέφτηκα τον Γ. Πουλόπουλο, ως "καταθλιπτικό" !

Αυτά, αστέρι της ζωής μου...




Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2020

Δέκατο τρίτο μπάνιο του λαού σε θάλασσα blue lagoon.

Έκανα χτες το εμβόλιο πνευμονιόκοκκου. Εφ άπαξ. Άντε να δούμε...

Όλα ένα γύρω άνω κάτω...


Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2020

 Σχεδιάζαμε με την Ευγενία, τον Μίμη, την Μαρία και την Ασπασούλα , να πάμε εφέτος στην Νότια Ισπανία. Στην Ανδαλουσία. Να δούμε τη Σεβίλλη. Τη Γρανάδα. Να δω στην Κόρντομπα την "μακρινή και μόνη", σε ποιο ποτάμι της Σιέρα Μορένα  θα ήθελα να «λούζεται η αγάπη μου»...

Το ονειρευόμαστε και το συζητάμε, αρκετά χρόνια αυτό το ταξ’ιδι… Κι έπρεπε να το χουμε ήδη κάνει…

Προχτές που το κουβεντιάσαμε πάλι, είπαμε, ΑΝ επιζήσουμε μες τους επόμενους μήνες, ΑΝ βγουν τα εμβόλια, ΑΝ η κοινωνία ξεθαρρέψει πάλι κι αρχίσει να λειτουργεί, ΑΝ είμαστε όλοι καλά, θα πάμε. Θολά όμως τα βλέπω όλ’ αυτά…

 

Θυμήθηκα πάλι την ιστορία με τις ταυρομαχίες στη Βαλένθια…

 

Η Ευγενία έλεγε πάντα «εγώ, ιδεολογικά αντίθετη με τις ταυρομαχίες, ποτέ μα ποτέ δεν πρόκειται να πάω να δω τέτοιο θέαμα!»

Σε ένα ταξίδι μας λοιπόν στην Βαλένθια, αφού πρώτα είχαμε θαυμάσει τις δημιουργίες του αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα, σταθήκαμε έξω από την αρένα της Βαλένθια , μην έχοντας καμιά πρόθεση να μπούμε και μέσα… Άνθρωποι όμως εμπαινόβγαιναν… Πλησιάζει περίεργος ο Μίμης στο ταμείο της αρένας και ρωτάει «ταυρομαχία γίνεται μέσα?» «Α, όχι! Απαντά ο ταμίας. Όχι, δεν έχει ταυρομαχία! Επιδείξεις γίνονται…» «Ε, αφού δεν είναι ταυρομαχία, είπαμε (και η Ευγενία συμφώνησε…), πάμε να δούμε τι επιδείξεις κάνουν οι Ισπανοί μες στην αρένα!»

Βγάλαμε κανονικά τα εισιτήριά μας, και μπήκαμε.

Την στιγμή ακριβώς που μπαίναμε στην αρένα και πριν προλάβουμε να καθίσουμε καλά καλά στις κερκίδες (η Ευγενία πρώτη- πρώτη…) , ακριβώς την στιγμή εκείνη, ο ματαντόρ έμπηγε το ξίφος του στη ράχη του ταύρου, που ο δόλιος γονάτισε χάμω και μπάμ, σωριάστηκε μπροστά μας νεκρός. ΣΟΚ!

Από τις απέναντι κερκίδες μια μπάντα παιανίζει ένα φοβερό, αξέχαστο πάσο ντόμπλες κι οι θεατές όρθιοι χειροκροτάνε και παραληρούν! ΣΟΚ! ΣΟΚ λέμε!

Η Ευγενία βγαίνει τρέχοντας απ’ την αρένα φρικαρισμένη. Όλοι οι υπόλοιποι μένουμε ακίνητοι, καθόμαστε στις θέσεις μας και παρακολουθούμε επί δίωρο το θέαμα, που δεν ήταν, λέει, ταυρομαχίες, αλλά ήσαν «επιδείξεις…».

Όλο το σκηνικό της corrida… Είσοδος ταυρομάχων, μπροστά ο ματαντόρ, πίσω πάνω στα άλογα οι πικαντόρ, και τριγύρω νεαροί πεζοί. Πολύχρωμη επίδειξη νιάτων και ρώμης… Ελευθερώνεται ο ταύρος, αρχίζουν οι αψιμαχίες και τα στριφογυρίσματα με τους πεζούς, ακολουθούν οι πικαντόρ πάνω στα άλογα να τον λογχίζουν, τέλος, αφού ο ταύρος εξαντληθεί αρκετά, ο ματαντόρ με το σπαθί του κάτω απ’ την κόκκινη μπέρτα δείχνει την τέχνη του και δίνει το τελειωτικό χτύπημα στο ζώο… ΒΑΡΒΑΡΟ… Που φυσικά ανάγεται σε παλαιές δοξασίες κτλ, δεν είναι όμως θέμα τούτης εδώ της σημείωσης…

Μια φορά αρκεί. Δεν θα επαναληφθεί…

 

ΑΝ τους επόμενους μήνες ζούμε, κι ΑΝ δεν μας έχει βρεί το κακό, στην Ανδαλουσία, μες τους Εβραίους, τους Τσιγγάνους, τους Μουσουλμάνους και τους Χριστιανούς, για φλαμένκο.


Καλό πράγμα είναι να ονειρεύονται οι άνθρωποι!...




Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2020

 Δωδέκατο "καλοκαιρινό" μπάνιο

σε θάλασσα κρύα, 

που ήταν όμως σαν γαλάζια λίμνη ή σαν πισίνα! έβλεπες κάτω τους κόκκους της άμμου!



Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2020

 Τον τελευταίο καιρό, μερικές φορές σα να χάνω το κουράγιο μου. Όχι ακριβώς... Να, κάποιες φορές έχω αρχίσει κι αναρωτιέμαι, αν θα τα βγάλουμε πέρα... Δεν είναι μονάχα η επιδημία που με φοβίζει... Νομίζω πιό πολύ με στενοχωρεί και με τρομάζει αυτό που γίνεται στην κοινωνία, γύρω μας... Στην πατρίδα και παντού! Παντού όμως... Απορρυθμίστηκε ξαφνικά ο κόσμος. Σα να διαλύεται, εις τα εξ ων συνετέθη, μου μοιάζει... Εδώ, εκεί και παρακεί, σα να μην υπάρχουν πιά "σταθερές"... Σα να έχουν απασφαλίσει οι άνθρωποι... Ακούμε, βλέπουμε γύρω τρελά πράγματα και ανισόρροπα... Φυσικά πάντα υπήρχαν τρελοί και ανισόρροποι, αλλά μακάρι να λαθεύω και μακάρι να είναι μόνο δική μου αντίληψη, θαρρώ όλα αυτά είναι πιά στο πολλαπλάσιο...

Ανησυχώ. Πολύ. 





Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2020

στο κελί...

Πέμπτη 17 Σεπτέμβρη, ολημερίς καφές και ψωμί μονάχα,

μπάνιο του λαού ενδέκατο, εσπερινό, κατά την ηλίου δύση,
σε γαλήνια θάλασσα, με θερμοκρασία καλή.






Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2020

 Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2020


Κοινωνία σε αποσύνθεση.

Το διαπιστώνεις παντού, αν έχεις τεντωμένες τις αισθήσεις. Παντού, πάει να πει παντού, σε όσα λέει, κάνει, φαίνεται να ζει, ο πολύς ο κόσμος... 

Τρομακτικό μου φαίνεται αυτό που ζούμε, όλους τους τελευταίους μήνες... Είναι σαν κάτι διηγήσεις που λέει η μάνα μου γιά τον δεύτερο παγκόσμιο, χτυπούσαν οι σειρήνες και τρέχανε στα καταφύγια, δεν ξέρανε ανά πάσα στιγμή ποιόν θα βρεί στο κεφάλι η οβίδα, ποιός θα ζήσει, ποιός θα πεθάνει, όλα και όλοι άνω κάτω... Άνθρωποι τρομαγμένοι και σε μεγάλο βαθμό ανήμποροι. 

Έχει περάσει κι άλλοτε η ανθρωπότητα επιδημίες, χολέρα, πανούκλα, φοβερά πράγματα, όμως φαινόταν ότι οι καιροί έχουν αλλάξει, πως η ανθρωπότητα πιά δεν κινδυνεύει από τέτοια...

Στο μεταξύ, όσα ακούς τριγύρω, συχνά είναι γιά κλαυσίγελο... Ένας μάστορας εχτές κι ένας ταξιτζής σήμερα, μόνο που δεν μου χύμηξαν, ο πρώτος μέσα στον φούρνο γιατί τον ρώτησα (γλυκά και καθόλου εριστικά!) γιατί μέσα στον φούρνο δεν φοράει μιά μάσκα, κι αυτός άρχισε να καγχάζει ότι καλά κορόϊδα είμαστε όλοι όσοι πιστεύουμε πως υπάρχει επιδημία, αλλά αυτός κορόϊδο σαν εμάς δεν είναι, και δεν θα του πω εγώ αν θα φορέσει αυτός μάσκα, κι ο ταξιτζής επίσης σήμερα, δεν μπορούσε λέει να φοράει τη μασκούλα του, γιατί η μάσκα θα τον αρρωστήσει αυτόν (!), και ότι αυτού του αρέσει να ακούει όλες τις απόψεις, κι όχι μονάχα αυτά που λένε οι γιατροί, κι εμένα τότε μου ήρθε στο νου η ατάκα που μου έστειλε η Πόπη, και σκέφτηκα κάνε λίγο υπομονή, σε λίγο τελειώνει η κούρσα...

Ε, δεν μπορώ, θα το βάλω εδώ το αστειάκι της Πόπης... Συμπαθητικό είναι, αλλά κυρίως ενδεικτικό του κλίματος και του αλαλούμ, που επικρατεί...

Και εάν ζούσε ο φίλος μου ο Akis, θά έλεγε τώρα με το βροντερό του γέλιο, βρε δεν γ....... να ξαλαφρώσετε...


Κατά τα άλλα, κατέβηκα στην Αγία Σοφία σήμερα. Το έχω τάμα και το κάνω πολλά χρόνια. 

Αραία αραία λίγες καρέκλες μες στο εκκλησάκι, κανείς καθιστός μέσα, κάθησα κι εγώ παράμερα, πίσω πίσω σε μιά καρεκλίτσα, να κάνω την προσευχή μου. Από λίγο, ήρθε ένας κύριος, που μου φάνηκε ο νεωκόρος και μου είπε "να μην καθήσετε μέσα, να βγείτε έξω!" Ξαφνιάστηκα λιγάκι και τον ρώτησα γιατί πρέπει να βγω απ' την εκκλησία, δεν υπήρχε άλλος καθήμενος, κι οι καρέκλες πολύ αραιά τοποθετημένες... "Κανείς δεν θα καθήσει μέσα!" , ξαναήταν η απάντησή του! 

Φυσικά δεν έδωσα καμιά σημασία και προσπάθησα να έχω αυτοσυγκέντρωση.

Από λίγο ήρθε κοντά μου μιά άλλη κυρία, πολύ καλοντυμένη, που την βλέπω εκεί κάθε χρόνο, και μου είπε "σας παρακαλώ να βγείτε έξω!" Βρε επιμονή!... Δεν μπορεί, κάτι σημαίνει αυτή η επιμονή!... Γιατί να βγω απ' την εκκλησία; ρώτησα... Και ήρθε επιτέλους η απάντηση, διά στόματος της πολύ καλοντυμένης κυρίας : "Μέσα στην εκκλησία, θα έρθουν να καθήσουν οι επίσημοι! το συμβούλιο!"

Έτσι εξηγούνται όλα... Ω, οι επίσημοι! Και ω, το συμβούλιο!

Κι αυτό το ευλογημένο το μυαλό μου, όλο συνειρμούς θέλει να κάνει... 

Έτσι, αυτόματα, μου ήρθαν στο νου τρία πράγματα.

Πρώτα σκέφτηκα τον Ιησού με το φραγγέλιο μέσα στον ναό, να κυνηγάει τους ... αργυραμοιβούς.

Έπειτα σκέφτηκα να τους πω (αλλά δεν το είπα!) αυτό που συνήθιζε να λέει με το βροντερό του γέλιο ο φίλος μου ο Akis.

Έπειτα μου ήρθε στο νου ένα άλλο συμβούλιο, που όταν πήγαινε σε δοξολογίες, σε εορτές, σε τελετές, στεκόταν πάντοτε όρθιο, προσοχή μες στους ναούς.

Τι να λέμε τώρα?... Να τα ξαναπιάσουμε απ' την αρχή? "Servire non servirsi!" Voilà η αρχή, σεβαστό μου συμβούλιο! 

Με τούτα και με κείνα, αποφάσισα να αυτοσυγκεντρωθώ απόψε στο σπίτι, μονάχη μου. 




Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2020

 στο κελί...


"Ένα κοπάδι γυναίκες, παιδιά και γέροντες βογκούν δυνατά, κυνηγημένοι από τον ήλιο, από τη στέρηση και από την εξάντληση του δρόμου. 

Στα πρόσωπα ο ιδρώς ζυμωμένος με τη σκόνη στάζει σα λάσπη. Νέοι άντρες είναι λίγοι. Οι πιο πολλοί του κοπαδιού περπατούν ξυπόλυτοι, κι όλοι σηκώνουν στον ώμο ένα φορτίο, ένα τσουβάλι γεμάτο ή ένα μπόγο..." 

Η. Β.


Βουουούμ, βουουούμ, λυσσασμένος αέρας, αέρας τρελός φυσάει. Γι αυτό ίσως έδωσαν υποπτεύομαι -δύσπιστη εγώ προς την κρατική καλωσύνη-, τούτην τη γης την έδωσαν στους πρόσφυγες, που έφθασαν εδώ ταλαίπωροι το '24, κυνηγημένοι από την Ελληνική Ιωνία. Γιατί ετούτη είναι πάντοτε γης ξερή, στεγνή και άνυδρη. Ίσως γι αυτό και να τους τη χάρισαν... Ο αέρας, βουουούμ, βουουούμ, την ξυρίζει σαν τρελός, χειμώνα καλόκαίρι.

Βουουούμ, βουουούμ, σειώνται οι λεβάντες, τα λιόδεντρα κι οι φιστικές, βουουούμ, βουουούμ, οι ξερικές συκές του Ιούδα πλαγιάζουν και στεριώνουν το κορμί τους κατά τη βούληση του αφέντη ανέμου. 

Κατά τη βούληση του αφέντη ανέμου κι οι φλόγες, κάθε φορά που άνθρωποι εγκληματίες σπέρνουν στη γη τον τρόμο και το κακό... Τρελός ο άνεμος , βουουούμ, βουουούμ, πετάει τις φλόγες μιά εδώ, μιά εκεί, καίει τα χωράφια με τα σπαρτά, καίει τα φίδια που φωλιάζουν στους ξερούς χείμαρρους, καίει τις χελώνες που προσπαθούν να σωθούν μέσα στο καύκαλο, καίει τα μάραθα που φυτρώνουν στην άκρια των δρόμων, καμιά φορά καίει και τα σπίτια, και τις ζωές των ανθρώπων...
Στάχτη ένα γύρο οι λόφοι με τα τρυφερά πεύκα... στάχτη ένα γύρο γκρίζα κι  αποκαρδιωτική...

Μόνη ελπίδα η θάλασσα...
Μπάνιο του λαού δέκατο.



Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2020

 Τα πήδηξα και τα σαράντα κύματα, ίσως και πάνω από σαράντα, εκατόν σαράντα ίσως, αφού είχε έναν αέρα το πρωί στη θάλασσα και κύματα βουνά...

Μιά ώρα μέσα, δεν κολύμπησα, μόνο περίμενα να ρθεί το ένα κύμα πίσω από τ' άλλο, και τι ωραίο παιχνίδι να πηδάς το κύμα και να βγαίνεις στην κορφή!

Μπάνιο του λαού, τέλος καλοκαιριού, ένατο... μεγαλεία!...



 


Με τον τρόπο του Γιώργου Σεφέρη...



Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2020

Ημέρες δεκατέσσερις

Φτου και βγαίνω!




Δευτέρα 31 Αυγούστου 2020

 11 ημέρες, 12, 13

όλα δείχνουν να βαίνουν καλώς.

Το καλοκαίρι όμως προχωρεί από μόνο του... δίχως μεγάλες συμμετοχές... 

8 μπάνια εφέτος! ρεκόρ! πρωταθλητισμός! από τα οποία, το ένα τον μήνα Μάϊο και το δεύτερο τον Ιούνιο...

Ο Μ. με πήρε τηλέφωνο σήμερα. "Προχωρώ το δεύτερό μου βιβλίο. Να ετοιμάζεσαι... Ετοιμάσου."

Δεν έχω κέφι, τα παλεύω όμως σχεδόν όλα... Με έμφαση στο  "σχεδόν".


 


Σάββατο 29 Αυγούστου 2020

28 Αυγούστου 
πέρασαν μέρες 10

Χτες βράδυ είδα ένα "διαυγές" όνειρο.
Πριν 15 ίσως μέρες, είδα ένα άλλο.
Αυτό το παλιό το θυμάμαι. Ήσουνα μέσα σε ένα λεωφορείο με τη μάνα μου. Τι όμορφα κουβεντιάζατε! Κι εγώ μαζί. Με εμπιστοσύνη κι αγάπη.
Το χτεσινοβραδυνό όνειρο, δεν το θυμάμαι...



Πέμπτη 27 Αυγούστου 2020

 Σήμερα, 27 Αυγούστου 2020,

έχουν περάσει ημέρες εννιά... 


Ιδροκοπώντας, θερμομετρήθηκα. 36.6


Ο Γιάννης Α., παλαιός φίλος, μου εμπιστεύθηκε το βιβλίο του.

Δεν ξέρω τι ακριβώς περιμένει να κάνω, μάλλον ούτε εκείνος ξέρει... 

Αρχικά το διαβάζω. Μου αρέσει. Όλη η εισαγωγή έχει ύφος Παπαδιαμάντειο! Του το είπα. Κατόπιν αλλάζει. Μέσα από την προσωπική διήγηση της οικογένειας, αναδεικνύεται η εποχή των παιδικών μας χρόνων, στη νησιωτική Ελληνική περιφέρεια. Τα ήθη, η νοοτροπία, η κοινωνία και φυσικά το κράτος...

Μου αρέσει.


Μου έγινε μιά πρόταση χθές. Απ' έξω έξω πρόταση, ΑΝ συντρέξουν οι συνθήκες, ΑΝ τα πράγματα γίνουν έτσι κι όχι αλλιώς, είμαι διατεθειμένη να αναλάβω την ευθύνη οργανισμού, που ΘΑ δημιουργηθεί?


Σκέφτομαι... ΑΝ συντρέξουν οι συνθήκες, ΑΝ τα πράγματα γίνουν έτσι κι όχι αλλιώς, δεν ξέρω αν είμαι διατεθειμένη να αναλάβω την ευθύνη οργανισμού, που ΘΑ δημιουργηθεί...

Δεν είμαι καθόλου σίγουρη... Άσε να δούμε πρώτα, ΑΝ θα συντρέξουν οι συνθήκες και ΑΝ τα πράγματα γίνουν έτσι κι όχι αλλιώς...

Και πρώτα πρώτα ΑΝ ΖΟΥΜΕ, Vangel ευλογημένε, μέρα ένατη που είμαστε σήμερα... 




 Σήμερα, 26 Αυγούστου 2020,

έχουν περάσει ημέρες οκτώ...


Da Vinci τον είχε ονοματίσει ο πατέρας μου τον μάστορα! Πολύ καλός μάστορας, λέμε! Επί παντός... Άνθρωπος εμπιστοσύνης, δεν σε γέλαγε στα λεφτά, εκείνο που ανελάμβανε να σιάξει το έκανε πάντα με συνείδηση, με τον καλύτερο τρόπο, έκοβε το μυαλό του κι έδινε λύσεις στα τεχνικά προβλήματα που έχουν πάντοτε τα σπίτια κι επιπλέον είχε πάντα κοντά του να τον βοηθάνε ένα επιτελείο από καλούς μαστόρους , διάφορες ειδικότητες, υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους, μπογιατζήδες, χτιστάδες... 

Σπύρο τονε λένε δηλαδή τον άνθρωπο, Άκη τονε φωνάζουνε όλοι οι δικοί του, εμείς όμως στην οικογένειά μας, όταν θέλουμε να μιλήσουμε γι αυτόν, τονε φωνάζουμε χαϊδευτικά Da Vinci. Έτσι μας βγαίνει, μπορεί απ' την βαθειά παραδοχή που χουμε μέσα μας γιά την ικανότητά του στην τέχνη του.

Στις 14 Αυγούστου του τρέχοντος έτους 2020, 

ο Σπυρος-Άκης-Da Vinci έστειλε τον μάστορά του, τον Βαγγέλη στο σπίτι μου, να πάρει κάτι οικοδομικά υλικά, που είχε αφήσει ο αδερφός μου. 

Εγώ αυτόν τον Vangel ούτε που τον ήξερα, ούτε που τον έχω δει τον άνθρωπο ποτέ στη ζωή μου, και την ώρα που ήρθε στο σπίτι μου έτυχε να λείπω. Μου είπαν πάντως ότι ο Vangel μπήκε στο σπίτι χωρίς να φοράει μάσκα στο πρόσωπό του (συνηθίζεται αυτήν την εποχή, αιώνα 21ο, έτος 2020, μήνα Αύγουστο, οι απανταχού άνθρωποι να φοράμε στο πρόσωπο μάσκα), πήρε τα υλικά του κι έφυγε αμέσως.


Στις 18 Αυγούστου του τρέχοντος έτους 2020,

ο αδερφός μου συνάντησε τον αρχιμάστορα Da Vinci και τον παραμάστορα Vangel και τους εξόφλησε γιά τις οικοδομικές εργασίες που έκαναν στο εξοχικό του.

Σε αυτό το δεύτερο ραντεβού, έμαθα ότι ο Vangel ενεφανίσθη με καλά στερεωμένη μάσκα στο πρόσωπό του!

Αμέσως μετά από αυτή του τη συνάντηση με τον Vangel, ο αδερφός μου ήρθε στο σπίτι μου, φάγαμε μαζί το μεσημέρι ψητό κοτόπουλο που είχα φτιάξει με πατατούλες στον φούρνο, στη συνέχεια του έστρωσα καθαρά σεντόνια στον καναπέ κι έκανε την μεσημεριανή του σιέστα, τέλος πάντων συνυπήρξαμε γιά μιάν ημέρα.


Την Κυριακή, 23 Αυγούστου του τρέχοντος έτους 2020,

μας έφτασε η είδηση , ότι ο Vangel έχει αρρωστήσει από τον ιό Covid 19. Κάποιοι από το περιβάλλον του επίσης...

Το πρώτο πράγμα που έκανα, μόλις οσμίστηκα τον κίνδυνο, είναι να στραφώ στην πρακτική αριθμητική. Λες και μπορεί η αριθμητική με κάποιον τρόπο να σε σώσει! 

Μέτρημα με τα δάκτυλα. 14 Αυγούστου, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, είναι ήδη εννέα ολόκληρες μέρες. Θα είχαμε ήδη αρρωστήσει... Αν ο Vangel στις 14 του Αυγούστου, στην πρώτη του επίσκεψη στο σπίτι μου ήταν άρρωστος, θα είχαμε ήδη αρρωστήσει... Ουφ, φεύγει ήδη ένα βάρος από μέσα μου...


Κι η συνάντηση στις 18 Αυγούστου του 2020?

Όπου ο Vangel ήρθε να πληρωθεί, παραδόξως με μάσκα στο πρόσωπό του?...

Η υπόθεση που κάνω, είναι ότι ο άνθρωπος ήξερε ήδη ή υποψιαζόταν πως ασθενεί! εξ αυτού και η μάσκα...

Άντε πάλι μετρήσεις με τα δάχτυλα... 18 Αυγούστου, 19, 20, 21, 22, 23 που το έμαθα, το βράδυ τρομοκρατημένη, 24 βρίσκω και διαβάζω τα συμπτώματα του Covid 19 :

-Πυρετός ή ρίγη
-Βήχας
-Δύσπνοια ή δυσκολία στην αναπνοή
-Κόπωση (τσεκ)
-Πόνος στους μυς ή στο σώμα (τσεκ)
-Πονοκέφαλος
-Πρωτοεμφανιζόμενη απώλεια όσφρησης ή γεύσης
-Πονόλαιμος
-Συνάχι ή ρινική συμφόρηση ("μπούκωμα" στη μύτη)
-Ναυτία ή έμετος
-Διάρροια 

2 τσεκ...

Το βράδυ έβηξα λίγο στον ύπνο μου και πετάχτηκα πολύ ανήσυχη... τρομοκρατημένη...

25 το πρωί στις 6.30 πήρα τον αδερφό μου και κάναμε μιά πορεία, χιλιόμετρα στο βουνό. Με κάποιον τρόπο που δεν κατανοώ ακριβώς, ο Υμηττός κάπως με ηρεμεί... Έχουνε βγεί και τα πρώτα κυκλάμινα... Οι κουμαριές έτοιμες, καταπράσινες, φουντωμένες...

-Δε φοβάσαι, τον ρώτησα, μήπως έχουμε κολλήσει? 

-Μετράω τις μέρες, μ' απάντησε. Σήμερα έχουν περάσει 7 ημέρες... Μάλλον το αποφύγαμε...

Τότε κατάλαβα ότι στον κίνδυνο, η πρακτική αριθμητική βοηθάει κι άλλους, όχι μόνο εμένα...


Σήμερα, 26 Αυγούστου 2020,

έχουν περάσει ημέρες οκτώ...



Κυριακή 19 Ιουλίου 2020

Δεν παραπονούμαι. Απλά περιγράφω.  
Κουράζομαι. Πολύ. Δεν προλαβαίνω να κάνω το παραμικρό, γιά μένα. Κατα τις 7 το απόγευμα, κάθε μέρα, μόλις τελειώνω τις υποχρεώσεις μου, είμαι τόσο εξουθενωμένη, καμιά φορά θέλω να κλαίω απ' την κούραση. Συνήθως ξεραίνομαι, χωρίς να μπορώ να κάνω οτιδήποτε άλλο...
Ούτε έργα, ούτε βιβλία, ούτε παρέες... 
Ελπίζω, δεν θα κρατήσει γιά πολύ αυτό...



Με την Δέσποινά μου, μεγαλώσαμε μαζί. Φίλες αδερφές, όλα τα χρόνια που από παιδάκια, γίναμε γυναίκες. Παιδικά-εφηβικά σου σου σου και μου μου μου, όλα μαζί. 
Κατόπιν, Ελλάδα-Αμερική, άλλες καριέρες, άλλοι εργασιακοί στόχοι και χώροι. Εκείνη κλίση στα θετικά, εγώ στα θεωρητικά. 
Συναντηθήκαμε από χρόνια στα blogs, ευλογημένη νά ναι γι αυτό η τεχνολογία!
Συναντηθήκαμε ενδιάμεσα στην Ελλάδα , συναντηθήκαμε ύστερα ξανά με την τεχνολογία, ας είναι και fb...
"Σα να μην πέρασε μιά μέρα!", σχολιάζει η Δέσποινά μου, προσθέτοντας και το παιδικό συνθηματικό μας "κυριούλα μου"...
"Έχει περάσει πιά μισός αιώνας!", της θυμίζω... Εκείνη όμως, λέει τα δικά της...


Έχω στον κήπο μου ένα πουλί killer. Πουλί φονιάς σαρκοφάγος... Φρικτό! Δεν ξέρω τι να κάνω με αυτό...
Σχεδόν κάθε χρόνο, εφ' όσον υπάρχει εδώ γύρω, κατασπαράζει τα μικρά περιστέρια, που γεννιούντα μες τη ζαρντινιέρα μου... 
όχι πως τα θέλω τα περιστέρια... βρώμικα πουλιά είναι, ίσως τα ποντίκια του ουρανού, γεμίζουν τον τόπο μικρόβια. είναι όμως πουλιά ήσυχα κι έχουν θυμητικό και νοημοσύνη. η φύση, που τα φερε εδώ, δε με ρώτησε αν μ' αρέσουν! έτσι, έρχονται κάθε καλοκαίρι και γεννάν τ' αυγά τους μέσα στη ζαρντινιέρα μου. Τα επωάζουν μέρες, ξέρουν ότι απ' τη στιγμή που γέννησαν κανείς δε θα τα διώξει και κανείς δεν θα τα πειράξει, κάθονται λοιπόν ακίνητα και κλωσσάν τ' αυγά, ώσπου να βγούν τα μωρά τους.
μόλις τα μωρά βγούν, έχουμε άλλη φάση. γυμνά, τα προστατεύουν η μάνα και ο πατέρας. Καμμιά φορά, βοηθάει η τύχη και προλαβαίνουν να μεγαλώσουν, Οι δυό γονείς τα μαθαίνουν να πετάνε. Παρακολουθώ όλο το σκηνικό. Έπειτα φεύγουν... 
Αυτά, όταν δεν υπάρχει τριγύρω το πουλί killer. Όταν ένα γύρω φωλιάζει η κίσσα, τα νεογνά αργά ή γρήγορα δεν γλυτώνουν... Σε ανύποπτο χρόνο, τα βουτάει απ' τη φωλιά και τα τρώει. Φοβερό είναι... Πριν λίγα χρόνια, μετά από σκληρή μάχη με τη γάτα στον κήπο, το αγρίμι βούτηξε κι έφαγε το νεογέννητο γατάκι...



Σαββατοκύριακο, λίγη ξεκούραση.












Παρασκευή 26 Ιουνίου 2020

Από τον Οκτώβρη που έφυγε ο Φελούπε, ενάμιση χρόνο τώρα, έχω ισχυρή την ανάγκη να φροντίζω τα σκυλιά.
Τ' αδέσποτα σκυλιά. Εκείνα που τριγυρνάν στους δρόμους, που έρχονται κοντά σου γυρεύοντας μιά καλή κουβέντα, μιά μπουκιά φαϊ , μιά στάλα νερό, ένα χάδι.
Άλλα γέρικα, άλλα μωρά, άλλα έξυπνα, άλλα βασανισμένα, εγκαταλειμμένα, αρρωστημένα, αφρόντιστα, απορημένα, ένας παράλληλος κόσμος, που περνάει δίπλα μας, συχνά απαρατήρητος...
Αν δεν είχα υποχρεώσεις με γερόντους και μωρά, θα μάζευα ένα σκυλάκι απ' το δρόμο, κάθε μέρα τα κοιτάζω και κάθε μέρα είμαι στο τσακ, ν' απλώσω το χέρι μου να περιμαζέψω κάποιο. Σε αυτήν όμως τη φάση, είναι των αδυνάτων αδύνατο να περιμαζέψω, να φροντίσω συστηματικά και σκυλί. Γνωρίζω καλά, πως το σκυλί είναι μεγάλη ευθύνη. Είναι σα να έχεις πάνω σου ακόμα ένα μωρό ή έναν γέροντα, σε καθημερινή βάση... Μένω έτσι με τον καϋμό και με τ' απωθημένο μέσα μου, να χω κοντά μου ένα σκυλάκι. Ίσως  αργότερα... 
Στο μεταξύ δεν μπορώ, γιά παράδειγμα, να παρακολουθώ αξιόλογες σελίδες γιά ζώα, όπως αυτή της I, γιατί στενοχωριέμαι να τα βλέπω ολοένα να ψάχνουνε σπίτι... Με διαλύει αυτό κι η ανημπόρια μου να βοηθήσω... 





Πέμπτη 25 Ιουνίου 2020

Μιά σουρεαλιστική, μεγάλη φέτα πεπόνι κρέμεται στην κορφή του Πάνειου όρους, πάνω στους αττικούς σχιστόλιθους και τις ρεματιές ανάμεσα .

Μιά σουρεαλιστική, μεγάλη φέτα πεπόνι κρέμεται πάνω στη βόρεια κορφή του Υμηττού, μες σε φρυγανοτόπια και σε θυμάρια, 
ρίχνοντας φως στου χίλια εκατό μετά Χριστόν τα λίθινα κελιά, 
όπου παιδιά, πετάγαμε τον χαρταητό μας.

Μιά σουρεαλιστική, μεγάλη φέτα πεπόνι φωτίζει τ' αμπέλια και τις ελιές του κάμπου, 
φωτίζει ακόμα τις κοίτες των ρυακιών που φράζονται, 
τους πόρους, που η αλόγιστη χρήση τους 
μειώνει τον καρπό γιά τις γενιές που θά ρθουν...

Μιά σουρεαλιστική, μεγάλη φέτα πεπόνι, αναρωτιέται 
τι άραγε δουλειά έχει ένα αεροδρόμιο μες τους αρχαίους οικισμούς του Λιόπεσι, της Ερχιάς, του Σφηττού, του Αγνούντος, του Μυρρινούντος, 
ένα σουρεαλιστικό αεροδρόμιο ανάμεσα σε άγριες ορχιδέες και κρόκους ριγμένο 
μέσα σε μάρμαρα ελαφρά ερυθρίζοντα, στου Ιουρασικού αιώνα των ερπετών, τα ανώτερα ερυθρίζοντα μάρμαρα... 


Κυλά η ζωή...




"ο Αλεξανδρινός, ο καθαρός ο ουρανός
σαν διαμάντι ανθεκτικός..."

αυτό το ανθεκτικός, συνειρμικά, μου θυμίζει κάτι πορείες και κάτι διαδηλώσεις, ο μεγάλος περίπατος της Αθήνας με τα βαρειά, ξύλινα πανώ στα χέρια, 
κι οι ντουντούκες να φωνάζουν κάθε λίγο "αντέχετεεεε"?!
- "αντέχουμε" !



Τρίτη 23 Ιουνίου 2020

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2020

Εθερμομετρήσασί με.

Θες από την παραξενιά των ημερώνε, ν' αρχίσω να κουβεντιάζω σε διάλεκτο, δεν ξέρω σε τίνος άτοπου τόπου διάλεκτο, φανταστικού τόπου, του πέραν, καθώς στις ταινίες που βλέπουμε, με τους extraterrestrials? !

Διότι επήγα το τσαμένο μίαν απλήν πλάκαν στο δόντι μου να βγάλω, κι εκεί όπου επήγα εστέκονταν εμπρός στην είσοδο του ιατρικού ένα πλάσμα με λευκή στολή, φορούσε μάσκα το πλάσμα στο πρόσωπό του και γάντια εις τα χέρια του, όπου μόλις εζύγωσα στην πόρτα ήλθεν ολίγο κοντά μου (όχι πολύ κοντά μου...) , εξετρύπωσε από την μία του τσέπη ένα ματζαφλέκι όπου μου έριχνε στο κούτελο μία δέσμη ακτίνες φωτός και φαίνεται ότι αυτό το ματζαφλέκι με τις ακτίνες του φωτός ήτο κάτι σα θερμόμετρο!

Εθερμομετρήσασί με!



ούφ πχιά!








Ο ερωτικά ερωτικός Κραουνάκης, 
δίνει ρέστα απόψε, με τη Συμφωνική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης !














Ξυπνώ μεσάνυχτα
κι ανοίγω το παράθυρο
κι αυτό που κάνω
ποιος σου το' πε αδυναμία
Που λογαριάζω
το μηδέν μου με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο
τον κόσμο στα σημεία
Θα κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια