Δυό σχεδόν ώρες περπάτημα στο βουνό.
Ζωηρό πράσινο όλα, τα Globularia alypum (στουρέκι) άνθισαν.

Πλήρης διαύγεια στο λεκανοπέδιο, 
αν απλώσεις το χέρι αγγίζεις το λιμάνι του Πειραιά, όπου μετρήσαμε με την Σ. τουλάχιστον 15 καράβια αρόδο.

photos

foteini

καινούργιο κοσκινάκι μου
και πού να σε κρεμάσω ;

Eίναι χρόνια τώρα, που έχω μέσα στα μάτια μου, τις μωβ ορτανσίες 

της Auvergne !

Μεγάλα φυτά, πλούσια, σχεδόν μικροί θάμνοι στους κήπους, αλλού βαθύ μωβ, αλλού μπλε, το χρώμα του ωκεανού!

Τα ζήλευα αυτά τα χρώματα ! Περιδιάβαινα ζηλεύοντας και τα κοίταζα σαν μαγεμένη ...

Σκεφτόμουν ότι η ποιότητα, πώς να πω, η σύνθεση του εδάφους εκεί πάνω στα βουνά, που μάλλον είναι όξινη (;) , δίνει στις ορτανσίες φυσικό χρώμα μωβ και μπλε.

photos

foteini

 Και να τώρα, η δική μου ροζ ορτανσία, που μου την χάρισαν πέρυσι, εφέτος μεγάλωσε και τα άνθη της δεν βγήκαν πιά ροζ, μα γίνονται μωβ ανοιχτό, βιολέ, κι ίσως ανοίγοντας σκουρήνουν κι άλλο !

Κι είναι αυτό, μιά από τις μικρές χαρές της ζωής, να βγαίνεις το πρωί στη βεράντα και να βλέπεις την μωβ ορτανσία !

Άνθισε και η λευκή, πικρή μου δάφνη 

Έχω έναν μικρό θησαυρό !

Αληθινό θησαυρό ! Κι έχω μιά χαρά γι αυτό.

Ανακάλυψα άγριους μενεξέδες !

Αχ, πώς βρέθηκαν μες σ' αυτήν την πόλη ; Εδώ δεν υπάρχουν πιά μενεξεδάκια ! Είναι από τα φυτά που δεν τα βρίσκεις πιά...

Και τους είδα ξαφνικά εκεί μπροστά μου, φυτρωμένους άκρη άκρη στη ρεματιά, όρθια τα μωβ κεφαλάκια τους, σπαρμένα μες σε πευκοβελόνες, σε πέτρες και σε κυπαρισόμηλα.

Έσκυψα κάτω στη γη να μυρίσω. Θεία ευωδιά ! Τόσο λεπτή, θεία ευωδιά !

Δεν έκοψα λουλούδι. Έβγαλα όμως ένα προσεχτικά με τη ρίζα του, θέλω να το φυτέψω σε γλάστρα, μήπως μπορέσω και τα πολλαπλασιάσω...

Κι ύστερα, βρήκα το μονοπάτι των ελαφιών.

Βάδισα τέσσερα σκληρά χιλιόμετρα, σε σκληρή ανηφόρα, κι ακόμα σε πιό δύσκολη κατηφόρα...
Μετά απ' αυτό, σήμερα τρέμουνε κάπως τα πόδια μου.
Έχω όμως χαρά, που περπάτησα 
την Πάρνηθα.

Καλοκαιριάζει...
Ανθίζουν λευκά, διαβολικά μυρωδάτα κι αθώα !

Να σταθείς στη γωνία Κανάρη και Μέρλιν.
Καθώς πέρναγα χτες από κει, ζαλίστηκα απ' τις μυρωδιές. Δεν κατάλαβα αμέσως τι ευωδιάζει έτσι ! Μετά όμως είδα τις νερατζιές σου. Αυτές που αγαπάς. Άνθη γεμάτες και μιά ευωδιά, που ξεχύνεται και λιγώνει τους γύρω δρόμους. Μεθυστικό είναι !

Οι νάρκισσοι, που είχα φυτέψει στις γλάστρες πριν δυό μήνες, άνθισαν κι αυτοί.

και το γαρούφαλό μου !

Πολλά χρόνια πριν, τέτοια μέρα ψάλλαμε τη λειτουργία στην Ζωοδόχο Πηγή.


Μιλήσαμε απόψε με τον Φαίδωνα. Μου εξήγησε την "ολιστική" προσέγγιση , κατά την ιατρική επιστήμη. Είναι κάτι που γνώριζα, και μάλλον πρέπει να το λάβω , όσο γίνεται, υπ' όψιν μου...

.

το άνθος του κάκτου !

.
.

.
είδα το άνθος του κάκτου και ξαφνιάστηκα !
όπου υπάρχουν κάκτοι, όταν το μπορώ, παρακολουθώ την άνθισή τους.
είναι εντυπωσιακό το πώς λουλουδίζουν οι κάκτοι, πώς προβάλει απ' το αγκαθωτό σώμα μιά ομορφιά, συνήθως χρωματιστή, πανέμορφη !
.
ετούτος ο κάκτος στη γλάστρα μου, έβγαλε ένα ολόκληρο κλωνί με άνθη λευκά.
.

.
ακούω έξω τον αέρα που βουίζει.
με πήρε πάλι η νύχτα, μα δε με νοιάζει.
.
αύριο θα πάω να γραφτώ στο γυμναστήριο.
έχει μιά καλή προσφορά, γιά όλο το χρόνο.
δεν θα επωφεληθώ από τα γκρουπ γυμναστικής, γιατί δεν μ' αρέσουν, θα κάνω όμως όργανα.
είναι μεγάλο γυμναστήριο, πήγαινα και παλιότερα, θαρρώ έχει όλα τα όργανα.
.
συμφωνήσαμε απόψε με την Κατερίνα μου, την Παρασκευή πρωί - πρωί να πάμε πεζοπορία στο βουνό.
δρόσισε αρκετά ο καιρός, γιατί με ζέστη δεν το αντέχω.
.
.
.
ζούμε όλοι σαν σε εμπόλεμη κατάσταση...
όχι, ίσως δεν είναι έτσι η εμπόλεμη... στον πόλεμο τουλάχιστον έχεις ένα στόχο !
έχεις ξεκάθαρον εχθρό και ξεκάθαρους συμμάχους.
ξέρεις και τι πρέπει ή τι δεν πρέπει να κάνεις.
ξέρεις κι ότι κάποτε ο πόλεμος θα τελειώσει.
εδώ οι απώλειες δεν είναι ακόμα ολοφάνερες , μήτε όλωσδιόλου μετρήσιμες.
.
.

ο Σ., 50 χρονών, είναι δυό χρόνια τώρα άνεργος. δουλεύει ευτυχώς η γυναίκα του.
ο Π., 50 χρονών, είναι χρόνια άνεργος με 4 παιδιά, αλλά δούλευε καλά η γυναίκα του στον ιδιωτικό τομέα. πριν μήνες, την απέλυσαν. ίσον και οι δύο άνεργοι.
ο Σ., 50 χρονών, ψευτοδουλεύει. έχει δίδυμα μωρά. δούλευε όμως καλά η γυναίκα του στον ιδιωτικό τομέα. χτες την απέλυσαν.
η Σ. , 50 χρονών, δουλεύει γερά, στον ιδιωτικό τομέα, γιά χρόνια. έχουν δυό μήνες τώρα να τους πληρώσουν. το αφεντικό είπε "μη σας κάνει εντύπωση, θά ρθουν και χειρότερες μέρες." και ισχυρίστηκε ότι δεν έχει λεφτά να τους πληρώσει.
η Σ. όμως ξέρει ότι τον περασμένο μήνα τα κέρδη της επιχείρησης ήταν πολλες χιλιάδες ευρώ.
άραγε κοιτάζει κανείς, ελέγχει κανείς τι κάνουν οι επιχειρηματίες ;
.
κι ας μη συζητήσω γιά τα νέα παιδιά, που κάθονται, σε απόγνωση...
.
.
πού τον οδηγούν τον κόσμο ;
πώς θα καταλήξει όλο ετούτο ;
πού οδηγούν τον κόσμο ;
.
φυσάει έξω δυνατός άνεμος.
.
μικρέμουμότσαρτ,
πάλι μας πήρε η νύχτα...
πάμε ;
.
.
.
.
.
.
.

.

Παιώνια

.

(πηγουνιά - ψευθιά - παγώνι - τσαλαπετεινός -

τριαντάφυλλο του βουνού - αψουνιά - αγριομαντζουράνα)

.
* Η συλλογή αυτού του φυτού συνοδευόταν από παράξενες δοξασίες.
.
Σύμφωνα με τον Θεόφραστο,
οι ρίζες του φυτού έπρεπε να συλλέγονται τη νύχτα,
αλλιώς ό συλλέκτης κινδύνευε να υποστεί την επίθεση δρυοκολάπτη
και να απολέσει την όρασή του
.
(!)
.

Παιώνια του Κλούζιους

στο χτήμα είχαμε τέτοια φυτά.
αυτοφυή φυσικά...
.
το κοτσανάκι τους ήταν σκληρούτσικο,
άγριο κι αυτό
.
το κόβαμε μαζί με το άνθος

.
το άνθος υπήρχε σε δυό λογιώ χρώματα
λευκό
κι ένα μωβ φωτεινό, πιό ανοιχτό απ' το μωβ,
πιό βαθύ απ' το κυκλαμινί.

το πέταλο τρυφερό, σαν ελαφρά τσαλακωμένο λεπτό ύφασμα . το έπιανες στο χέρι κι αποτυπωνόταν η δαχτυλιά σου.

παιδιά όταν φτιάχναμε μικρά μπουκέτα μ' αυτά,
δεν ξέραμε ότι τα λουλούδια λέγονταν "παιώνιες",
μήτε ότι αυτή η συγκεκριμένη Paeonia clusii είναι βασίλισσα ανάμεσα στα φαρμακευτικά φυτά !
.
κάθε άνοιξη τα μικρά φυτά ανθίζανε.
έχω στο μυαλό μου αποτυπωμένο ακόμα και το κλειστό, σπυρωτό μπουμπούκι τους.





.
αυτό εδώ είναι άλλο είδος
.
παιώνιες









.
αυτές
που σου έφερα χτες, στη χαρά,
κοριτσάκι μου

.

.

.

.

.

.
. .
σήμερα,
ένας φίλος
μου έκοψε την πρώτη
του χρόνου παπαρούνα.
γελώντας την έφερε...
την έβαλα στο νερό
μαζί με τ' άλλα λουλούδια.
τις φρέζιες, τον υάκινθο,
τις άγριες ανεμώνες
που αγαπάς.
έπειτα,
ένα παιδί
σκαρφάλωσε στη λεμονιά,
έκοψε ένα λεμόνι και μου το πρόσφερε.
μετά, έκοψε και τη ροζ καμέλια.
μου γέλαγε...
κράτησα το λεμόνι κοντά μου,
κάθε που ήθελα κάτι να με τονώσει, έξυνα τη φλύδα του λίγο με το νύχι και το μύριζα.
έτσι, ζήσαμε ίσαμε το βράδυ μες στο δωμάτιο
ο υάκινθος, οι φρέζιες , οι άγριες ανεμώνες, η καμέλια, το λεμόνι, οι άνθρωποι κι εγώ.
τι απίστευτο πράγμα, ένα, μονάχα ένα
φρέσκο λεμόνι,
ως πού μπορεί να υποστηρίξει τη μέρα σου !
.
.
.

.
.

.
. .

.

.

.

.
.
.