στο κελί

βλέπω απόψε ένα ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ, για τον τρόπο με τον οποίο, οι μεγάλες δυνάμεις μοίρασαν μεταξύ τους , τον 19^ο αι., την Αφρικανική ήπειρο. 

La race blanche ! Φοβερό !

Η υστεροβουλία και η ξεδιαντροπιά, που ονοματίζει την βαρβαρότητα «διπλωματία, εκπολιτισμό» κ.τ.λ… 

Όταν ήμουν έφηβος ήθελα να πάω στην Αφρική, να δουλέψω για το ίδρυμα Ραούλ Φολλερώ. Διάβασα τότε ό, τιδήποτε υπήρχε, από τα ταξίδια του Λίβινγκστον και του Στάνλεϋ.

Έτσι κι αλλιώς, μ’ αρέσουν πάντα τα ταξίδια, οι ταξιδευτές, οι περιπέτειες, οι εξερευνήσεις - σε κάθε επίπεδο - και φυσικά οι κάθε λογιώ εξερευνητές.

Θυμάμαι τα ποτάμια… Ο ποταμός Σενεγάλης, ο ποταμός Ζαμβέζης, ο ποταμός Κόγκο, ο ποταμός Νίγηρας.

Κι ας μην πιάσουμε τώρα τον Νείλο...

Τελευταία, λόγω του φωτογράφου Hans Silvester, βρήκα τον ποταμό Όμο και τις φυλές της κοιλάδας του.

Κι ακόμα, τελευταία συνάντησα μιά σπουδαία, μια σπάνια Κυρία, μία «επίμονη κηπουρό», που έχει αφοσιωθεί κι έχει αφιερώσει όλη της τη ζωή στην Αφρική.

Γνωρίζω φυσικά, ότι αυτές οι λέξεις, «αφοσιωθεί και αφιερώσει» , δεν δίνουν πλέον έννοιες αυτονόητες στη σημερινή κοινωνία. Είναι έννοιες που δεν υπάρχουν ή τουλάχιστον δεν συνηθίζονται πιά. Σπάνιες λέξεις, άγνωστες κι ακατανόητες στον  κόσμο.
Σχετικά με πολύτιμες έννοιες που έχουν χαθεί,
το έχω ξαναπεί ως απλό παράδειγμα, οι δυό παππούδες μου που ήσαν έμποροι, καθώς και πολλοί άνθρωποι, τω καιρώ εκείνω, τις εμπορικές συμφωνίες τους, τις έκλειναν διά απλής χειραψίας ! πάει να πει, με το σφίξιμο του χεριού. Χωρίς να υπογράφουν συμφωνητικά. Το σφίξιμο του χεριού ίσον συμβόλαιο.

Αυτό δεν υπάρχει πιά. Αν το κάνεις ή αν το προτείνεις σήμερα στο εμπόριο, θα γελάνε… θα σε πάρουν για τρελό.

Το ίδιο ακριβώς έχει συμβεί αντίστοιχα και με τις ανθρώπινες έννοιες «αφοσιώθηκα» και «αφιέρωσα». Δεν υπάρχουν. Κι αν το κάνεις ή αν το προτείνεις σε ανθρώπινο επίπεδο, αν κάποιος βρε παιδί μου, το «έχει» και κρίνει ότι αξίζει να το δωρίσει, θα γελάνε… σε παίρνουν για τρελό.

Δεν αντέχει τέτοια η εποχή μας… 

Παρ όλ' αυτά, θεωρώ ότι η Αφρική είναι μιά υπόθεση, ένας προορισμός, που το δικαιούται και το αξίζει... 

Ας είναι…

Σήμερα, 

ξυπνήσαμε μέσα σ’ ένα κίτρινο σύννεφο. Οι γύρω λόφοι ήσαν βουτηγμένοι σε μιαν αχλύ . Σκέφτηκα πως ήταν ανοιξιάτικη γύρη στον αέρα. Απόψε όμως άκουσα, ότι  είναι κίτρινη σκόνη, φερμένη από την Αφρική.

Στο μεταξύ, η φύση μέσα στα περβόλια οργιάζει.

Είναι δύσκολη εποχή η άνοιξη. Συχνά, με εξουδετερώνει.

Σα να σου τραβάει ένα γερό κροσσέ στα μούτρα και σε ξαπλώνει ανάσκελα.

Είδα τη  θάλασσα.  

.
από το "Ημερολόγιο Ταξιδιού"
της k.m.
.
.
Δυτική Αφρική.
.
στο χωριό εκείνο (...), μου είπαν πως το Έϊτζ θερίζει. όσοι δεν ήσαν ασθενείς, ήσαν φορείς.
εγώ, είχα μαζί μου ένα καμιόνι με φάρμακα - ανθρωπιστική βοήθεια -, και είπα "θα πάω" !
καβάλα στο φορτηγό, και δρόμο... κοντά μου, ήσαν δυό στρατιώτες για φρουρά, και ο οδηγός .
ταξιδεύαμε για ώρες σε δρόμους απίστευτους ! οι λακκούβες είχαν διαστάσεις ελέφαντα.
φτάσαμε κάποτε...
.
στο χωριό, μας υποδέχτηκαν γυμνοί. ολόγυμνοι, όλοι.
εκεί, οι άνθρωποι είναι "ανιμιστές".
-η λέξη δεν προέρχεται από το animal, αλλά από το animus, δηλαδή την ψυχή.
ασχολούνται με τα πνεύματα-
μου ζήτησαν να βγάλω κι εγώ τα ρούχα μου.
"αυτό δεν μπορεί να γίνει, τους είπα. εγώ ήρθα εδώ για να φέρω και να σας αφήσω φάρμακα."
"δεν μπορούμε, μου είπαν να πάρουμε τα φάρμακα, αν πρώτα δεν ρωτήσουμε τις ψυχές"
"ρωτήστε λοιπόν τις ψυχές" λέω εγώ, και περίμενα με υπομονή.
χρειάζεται πολύ μεγάλη υπομονή για να επικοινωνήσεις με αυτούς τους ανθρώπους. μιά φίλη μου, μου δώρισε ένα εικόνισμα. την Αγία Υπομονή.
ήξερες πως υπάρχει Αγία Υπομονή ;
.
μου έφεραν ένα χαμηλό σκαμνάκι και κάθησα κοντά τους.
έπειτα από λίγο, άρχισαν να φέρνουν ζώα, για να κάνουν θυσίες στις ψυχές.
έφεραν ελέφαντα, τίγρη, λιοντάρι, κατσίκια, γάτες, ποντίκια, πουλιά.
.
άρχισαν σιγά - σιγά κι ολοένα πιό γρήγορα, να χορεύουν.
έχυναν με ένα κύπελλο στη γη και προσεύχονταν. χόρευαν όλο και πιό γρήγορα.
έσφαζαν ένα - ένα τα ζώα, για να κάνουν θυσίες.
λυπόμουν τα ζώα. μα δεν μπορούσα να κουνηθώ απ' τη θέση μου.
.
"Μάμα,
μου είπαν μετά, οι στρατιώτες της συνοδείας μου, Μάμα, κάναμε λάθος που ήρθαμε εδώ.
αν μας ζητούσαν αίμα λευκού, θα αναγκαζόμαστε να σε δώσουμε. δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς..."
.
ήθελα να φύγω. αποκεφάλιζαν μπροστά μου τα ζώα κι έριχναν τα κεφάλια τους σε ένα πηγάδι, δίπλα μας. στο πηγάδι το κεφάλι του ελέφαντα. όλα...
ο τόπος όλος ήταν μιά λάσπη από χώμα και αίμα. μύριζε απαίσια. έδιωχνα τις μύγες από πάνω μου, να μη με τσιμπήσουν, γιατί μεταδίδουν (εδώ ξεχνάω τη λέξη...).
αυτό κράτησε για ώρες, όλο το απόγευμα.
όσην ώρα οι άνθρωποι χόρευαν και προσεύχονταν, φώναζαν το όνομά μου.
.
ξάφνου, έπιασε ένας δυνατός αέρας, που λύγιζε τα δέντρα. σαν θύελλα.
τότε σταμάτησαν το χορό και περίμεναν.
η θύελλα κόπασε.
.
απ' το βάθος του πηγαδιού άκουσα να μου μιλάει η φωνή του πατέρα μου.
ελληνικά.
"παιδί μου, να συνεχίσεις τη δουλειά που ξεκίνησες να κάνεις.
συνέχισε να βοηθάς τον κόσμο και μη φοβάσαι !"
οι άνθρωποι άρχισαν να του μιλάνε και να του κάνουν ερωτήσεις, άλλοι στη ντόπια γλώσσα, άλλοι στα γαλλικά (διάλεκτος) .
σε όποια γλώσσα τον ρωτούσαν, το πνεύμα, τους απαντούσε.
κάποια στιγμή, άκουσα που είπε :
"τώρα θέλω να φύγω !"
έγινε ξανά ένας τρομερός αέρας, σα θύελλα.
μετά πάλι ησυχία.
.
ήταν πολύ αργά.
"δεν μπορείς να φύγεις μες τη νύχτα. είσαι "αρχή", μου είπαν. απόψε θα μείνεις εδώ. στο σπίτι του φύλαρχου"
ήξερα τις συνήθειες.
να μείνεις στο σπίτι του φύλαρχου, σημαίνει να σε πάρει στο κρεββάτι του.
"θα μείνω στο καμιόνι" είπα.
οι δυό φρουροί κοιμήθηκαν έξω. είναι συνηθισμένοι.
εγώ κοιμήθηκα για λίγο καθιστή, στο καμιόνι.
πρωί - πρωί, παραδώσαμε τα φάρμακα και φύγαμε.
.
.
.
.
.
.
.
.

.

.

Africa → إفريقيا Afrika Αφρική África Afrikka Afrique Afrika Africa アフリカ 아프리카 Afryka África Африка Afrika ทวีปอัฟริกา ...

.

.

.

.

.

.

.

.

Να λοιπόν, που υπάρχουν ακόμα «επίμονοι κηπουροί».
Ευτυχώς !
Ευτυχώς για τον κόσμο δηλαδή…
Γνώρισα τελευταία έναν ακόμη τέτοιο.
Τον πρόσθεσα στον κατάλογο των ελάχιστων «επίμονων κηπουρών», που εγώ γνωρίζω…
Και που το θεωρώ μεγάλη τύχη στη ζωή μου, να τους γνωρίζω…

… και όμως, γυρίζει !...
… και όμως, υπάρχουν !...
σε πείσμα των καιρών, σε πείσμα της κάθε λογιώ κοινωνικής και πολιτικής αλητείας, αναλγησίας και ξετσιπωσιάς που περιφέρεται ανά τον κόσμο, ΥΠΑΡΧΟΥΝ πάντα άνθρωποι που επιμένουν, υπάρχουν !
ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΓΗΣ !

Κατά τα άλλα,

είχα την τύχη απόψε, ν’ ακούσω από πρώτο χέρι, ιστορίες και θάματα, για τον πλανήτη γη, που μας φιλοξενεί …

Ταξιδέψαμε απόψε με το νου, ταξίδι μαγικό
στη Μαυριτανία, στο Μαλί, στην Ακτή Ελεφαντοστού, στο κράτος του Νίγηρα.
Με φελούκα διασχίσαμε ώρες, τον ποταμό Νίγηρα. Βρεθήκαμε σε απόσταση αναπνοής με ανοιχτά στόματα από αλιγάτορες, τεράστια στόματα στο μέγεθος της φελούκας, είδαμε πυκνά δάση κροκοδείλων, ιπποπόταμους και παραδείσια πουλιά.
Φτάσαμε κάποτε με τη φελούκα στα χωριά των ανθρώπων δίχως μύτες και δίχως αυτιά.

Οι διάσπαρτες ανά τον κόσμο Σπιναλόγκες...

Η εγκαταλειμμένη Αφρική.
Η Αφρική στα ενδότερα, που τρώει για να χορτάσει μυρμήγκια, χοντρά κουνούπια, αρουραίους, σκύλους, γάτες, δηλητηριασμένα φρούτα και ψάρια από τοξικά απόβλητα, η αποδεκατισμένη Αφρική από AIDS, ελονοσία, λέπρα, φυματίωση.

Θεέ μου,
πόσο μικροί και πόσο τίποτα είμαστε…
Εμείς η "Δύση", με τον «πολιτισμό» μας , τα λεφτουδάκια μας, τα σπιτάκια μας, τις δουλίτσες μας, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα θέατρά μας, τους δρόμους μας, την υγεία μας, την ησυχία μας,
πόσο ελάχιστοι και πόσο μικροί είμαστε, πάνω στον πλανήτη γη …
και τι άραγε, οφείλουμε εμείς να κάνουμε για να φτιάξουμε απ' την αρχή τούτον τον κόσμο που τον διαλύσαμε,
τον κόσμο που εσύ ίσα, δίκαια, με σοφά μοιρασμένη ομορφιά, έπλασες, θεέ μου ;

ο κόσμος
ο μικρός
ο μέγας…

.

.

.

.

.

.

.

.