Πόσο πολύ χαίρομαι με την Άννυ!
Το βιβλίο που σκέφτεται (και που μου έδωσε να της το "κοιτάξω"), λέω, θα πάει καλά!
Γνώμη μου είναι πως το βιβλίο μοιάζει με λεξικό, που όμως χαρίζει απλόχερα τα πολιτιστικά στοιχεία των χρόνων και της περιοχής...
Γλώσσα και πολιτισμός μαζί! Της έδωσα και τίτλο και μου είπε: "ναι, παρόμοιο τίτλο σκέφτομαι να βάλω"!
Στο μεταξύ, ενδιαφέρθηκε σοβαρός οργανισμός, γιά παρουσίαση που με ξετρελαίνει!
Άντε να δούμε!
Και πόσο χαίρομαι, που με εμπιστεύονται οι φίλοι!

Στη "ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΤΗΣ ΒΑΒΕΛ", 
του J. Buchmann, εκδόσεις Gutenberg

"...μετά τις συνομιλίες του μέσερ Μάρκο Πόλο,ευγενούς από την Βενετία,

διά χειρός

μαϊστορα Ρουστικέλο ντα Πίζα......"

(Un manoscritto ignoto di Marco Polo)

συναντώ παρατηρήσεις ενδιαφέρουσες, που αφορούν στην επι κοινωνία ή στην μη επι κοινωνία των ανθρώπων...*1


- Να υπόσχεσαι τα πάντα, τα πάντα ν΄απαρνιέσαι
Η δάφνη που μ' αυτήν στολίζεται το Τίποτα 

- Η μορφή του ήχου ... είναι τόσο ευαίσθητη, ώστε ένας αφύλακτος τόνος, ένας δισταγμός, ένα τραύλισμα της γλώσσας, δημιουργούν μοιραία γλωσσικά παιχνίδια που προδίδουν ακριβώς τη σκέψη, την οποία η επιλεγμένη διατύπωση προσπάθησε να αποσιωπήσει  

*1 "Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων"...

Όταν η Ευγενία είπε ότι το βιβλίο που διαβάζει γιά τη Θεσσαλονίκη είναι πολύ καλό, σκέφτηκα ότι το βιβλίο της αρέσει και ότι την ενδιαφέρει, επειδή αυτή κι ο Μίμης σπούδασαν στην Θεσσαλονίκη κι έχουν ζήσει εκεί όλα τους τα φοιτητικά χρόνια...
Είναι φυσικό να σε ενδιαφέρει η πόλη όπου έζησες κι όπου ανδρώθηκες... Έτσι δεν είναι ;

Η Ευγενία όμως επέμεινε. Μου το είπε και μου το ξαναείπε : 
"το βιβλίο είναι πολύ καλό!"
Έτσι άρχισα κι εγώ να το σκέφτομαι...
Τριγύριζα καμιά εικοσαριά μέρες τώρα, τριγύρω στη βιβλιοθήκη, όπου τόχω το βιβλίο μερικά χρόνια στοκαρισμένο, σε ράφι ψηλό...
Αποφάσισα λοιπόν και το κατέβασα... Σελίδες 575. Άντε πάλι ! Σε μπελάδες, σκέφτηκα, θα μπούμε...

Και πάει απόψε η ώρα τρείς, και το πρωί θα σηκωθώ στις οκτώ, και δεν μπορώ να ξεκολλήσω τα μάτια μου απ' αυτές τις ιστορίες, απ' αυτήν την ιστορία της αγαπημένης πόλης,
Salonicco, Σελανίκ, Σόλουν; Salonicha, Salonique, Thessaloniki, Θεσσαλονίκη.

Ένα μυθ ιστόρημα που δεν είναι μύθος, μόνο είναι καθαρή ιστορία, histoire pure,  γραμμένη σαν μυθιστόρημα, 
σαν παραμύθι κυλάει, ένα ιστόρημα Ε Ξ Ο Χ Α γραμμένο, μέχρι τώρα τουλάχιστον - δεν ξέρω τι γίνεται παρακάτω...-
Ένα, μέχρι εδώ που έχω φτάσει, αληθινά σπουδαίο βιβλίο !

Mark Mazower

"ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 

ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ 1430 - 1950"

εκδ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

"Δεν υπάρχει τίποτε δυνατότερο από την αφήγηση.

Κανένα άλλο μέσο δεν μπορεί να δημιουργήσει στον ανθρώπινο εγκέφαλο και ψυχισμό δυνατότερες εικόνες και αισθήματα από αυτήν. 

Έχει πλασθεί ο εγκέφαλός μας στην κατεύθυνση αυτή λόγω του γεγονότος ότι, επί εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια – στη σπηλιά του κυνηγού, στην καλύβα του καρποσυλλέκτη, στο παραγώνι του γεωργού, στη στάνη του κτηνοτρόφου, στην κουπαστή του πλοίου του ναυτικού -, η γνώση, η ενημέρωση και οι ιστορίες μεταδίδονταν μέσα από την αφήγηση, μέσα από τον προφορικό λόγο.

Ο προφορικός λόγος είναι δυνατός γιατί εμπεριέχει – εκτός από το περιεχόμενο – και τη μουσική του λόγου, και την αύρα του αφηγητή, και την ενέργεια που αυτός εκπέμπει, και τη γλώσσα του σώματός του.

Και ακόμα σημαντικότερο, περιλαμβάνει τη δύναμη που εκπέμπεται από του αποδέκτες της αφήγησης.

Δύναμη που συνδυάζεται με εκείνην του αφηγητή, δημιουργώντας ένα συνολικά παλλόμενο διανοητικό και συναισθηματικό πεδίο.

...................................................................

Εξ αυτού, πιστεύω ότι τίποτε – ιδιαίτερα στην εκπαίδευση, όπου ο δάσκαλος είναι ο μέγας ηθοποιός, δηλαδή “ποιεί ήθος” – δεν μπορεί να συναγωνισθεί σε δύναμη και διαπεραστικότητα την αφήγηση, με τις χίλιες εικόνες που αυτή γεννά, την εγρήγορση του νου που συνεπιφέρει και την ερωτική σχέση μεταξύ διδάσκοντος και διδασκομένου που δημιουργεί.

....................................................................

Οι άνθρωποι είμαστε συνολικά όντα. Μέσα μας υπάρχει η λογική, το συναίσθημα, η διαίσθηση, η φαντασία. Όλα μαζί, κινητοποιούμενα από τον φωτισμένο δάσκαλο, προκαλούν μια συνολική έκρηξη που μπορεί να μετατρέψει τη διαδικασία του μαθήματος σε βίωμα συναρπαστικό."

από το βιβλίο "Μόνο λίγα χιλιόμετρα"

Ιστορίες γιά την Ιστορία

εκδ. ΠΑΤΑΚΗ

Με ενδιαφέρει "η Παναγιά της Θάλασσας", 
του Καταλανού Ιλδεφόνσο Φαλκόνες, 
σε ωραία μετάφραση της Αγαθής Δημητρούκα !

Με ενδιαφέρει πολύ, αφ΄ενός λόγω της αγαπημένης μου Καταλονίας - Βαρκελώνης,
αφ' ετέρου γιά την Ιστορία αυτή καθ' εαυτή, που από μαθήτρια την γνώριζα, κατόπιν τη δίδαξα, χωρίς όμως ποτέ να έχω προσλάβει γι αυτά, τέτοια λεπτομερή γνώση...


Μεσα στο μυθ ιστόρημα, αναφέρεται :

Πώς ήταν οχυρωμένες κι οργανωμένες οι πόλεις στον Δυτικό μεσαίωνα.

H Φεουδαρχική ολιγαρχία.

Η ζωή των χωρικών κι ο φεουδάρχης *

Δουλοπάροικοι. Δικαιώματα ζωής και θανάτου των αστών  πάνω στους σκλάβους.

Μέσα από ποια διαδικασία οι χωρικοί είχαν την ευκαιρία να ανακηρυχθούν  ελεύθεροι πολίτες (recognoverunt  proceres).

Η κοινωνική θέση των Εβραίων στην Ισπανία του 1300.

Δημόσια ζωή. Συνοικία χαλκωματάδων, συνοικία αγγειοπλαστών-κεραμοποιών , αργυροχόων, αρτοποιών, καπελάδων, σπαθοποιών, δρόμος των εμπόρων μεταξιού, σιδεράδικα, αργυραμοιβοί, βαμβακέμποροι, κρεατέμποροι, κρασέμποροι, τυρέμποροι, οι αγορές. Εμπορική εξάπλωση. Δημιουργία αστών.

Εργαστήρια, μαστόροι, τεχνίτες και μαθητάδες. Σωματεία.

Η Μεσόγειος της εποχής. Εμπόριο και ισχύς. Γένουα, Βενετία, Πίζα, Μασσαλία, Καταλονία-Βαρκελώνη.

*  Ο αφέντης μπορούσε να απαιτήσει όρκο από το δούλο του, οποιαδήποτε στιγμή.

Είχε δικαίωμα να παίρνει ένα μέρος από το βιός του αν αυτός πέθαινε χωρίς διαθήκη ή, όταν όριζε το παιδί του κληρονόμο, αν ήταν στείρος, αν η γυναίκα του διέπραττε μοιχεία, αν έπιανε φωτιά η αγροικία, αν την υποθήκευε, αν τελούσε γάμο με δούλο άλλου αφέντη και, φυσικά, αν ήθελε να τον εγκαταλείψει.

Ο αφέντη ς μπορούσε να κοιμηθεί με τη γυναίκα του δούλου του την πρώτη νύχτα του γάμου τους.

Μπορούσε να ζητήσει τις γυναίκες  των δούλων του για να θηλάσουν τα παιδιά του ή να πάρει τις κόρες τους για υπηρέτριες στον πύργο του.

Οι δούλοι ήταν υποχρεωμένοι να δουλεύουν δωρεάν στα χωράφια του αφέντη, να συμβάλλουν στην άμυνα του κάστρου, να πληρώνουν μέρος από τα προϊόντα των αγρών τους, να φιλοξενούν τον αφέντη ή τους απεσταλμένους του στα σπίτια τους και να τους ταϊζουν κατά τη διάρκεια της παραμονής τους, να πληρώνουν για τη χρήση δασών και βοσκοτόπων, να χρησιμοποιούν, με προκαθορισμένο αντίτιμο, το σιδεράδικο, το φούρνο και το μύλο του αφέντη και να του στέλνουν δώρα τα Χριστούγεννα αλλά και σε κάθε γιορτή.

Και τι να πούμε για την Εκκλησία ;

“Μοναχοί, καλόγεροι, παπάδες, διάκονοι, αρχιδιάκονοι, μητροπολίτες, αβάδες, επίσκοποι, όλοι τους είναι ίδιοι με τον κάθε φεουδάρχη αφέντη, που μας καταπιέζει !  Απαγορεύουν ακόμα και το σχήμα σε μας τους χωρικούς, για να μην ξεφύγουμε από την γη και για να συνεχίσουμε να είμαστε δούλοι!”

Με γοητεύει,

με ενδιαφέρει αυτή η γνώση...

Il y a des mots qui font vivre Et ce sont des mots innocents Le mot chaleur et le mot confiance Amour justice et  le mot liberté Le mot enfant et le mot gentillesse Et certains noms de fleurs et Certains noms de fruits Le mot courage et le mot découvrir Et le mot frère et le mot camarade Et certains nom de pays de villages Et certains noms de femmes et d'amis. Paul Eluard ( 1895-1952)

Τον Παύλο Μάτεση τον παρακολούθησα, είναι χρόνια τώρα, στο "Τρένο στο Ρούφ".
Έχω διαβάσει και μερικά έργα του.
Γιά να πω την αλήθεια, εμένα δεν μου αρέσει ή... δεν τον καταλαβαίνω (?)
ή ίσως, δεν μου ταιριάζει...

Σήμερα το πρωί (Πέμπτη 28) είδα από το κανάλι της Βουλής ένα τρομερό ντοκυμανταίρ, από το "Ελεύθερο Πανεπιστήμιο".
Κώστας Γεωργουσόπουλος - Παύλος Μάτεσης !
Ασυναγώνιστοι ! Ο ένας καλύτερος από τον άλλο !
Δεν χόρταινες να ακούς όσα έλεγαν !
Ο Γεωργουσόπουλος - έτσι κι αλλιώς - ασυναγώνιστος σε γνώσεις και σε κρίσεις,
αλλά κι ο Μάτεσης δεν πήγαινε πίσω...

Ίσως κάποια στιγμή πρέπει να τον ξαναδιαβάσω...

Μέσα σε όλα τ' άλλα, μίλησαν και γιά την (κατά Τσέχωφ) αλαζονεία, φαρισαϊσμό, βλακεία κι αυθαιρεσία του "πνευματικού κόσμου"...
ό, τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί...
αναφέρθηκαν επίσης και στην πνευματική τρομοκρατία ...

τά χουμε δει όλα, λέω εγώ...


Κατά τα άλλα,
ανόρεχτες γιορτές, όλα στραβά κι ανάποδα ένα γύρω...

Είδα και τους Harlem Gospel Choir, τις προάλλες, που όμως τελικά δεν με ενδιέφεραν, κι ούτε Gospel (κατά την ταπεινή μου άποψη) τραγούδησαν...
Μιά απ' τις καλύτερες, λέει, Gospel χορωδίες του πλανήτη !
Τι να πω ; ! Μπορεί να είμαι εγώ παράξενη...

απόψε το ξημέρωμα τελείωσα τις "λίγες και μία νύχτες".
μέσα από έναν σχεδόν εβδομήντα χρόνια κρυφό, υπαρκτό και εν δυνάμει έρωτα, περνάει ζωντανά και η ιστορία της Θεσσαλονίκης - η Θεσσαλονίκη στοιχειώνει τον Ζουργό !...
φυσικά πολύ καλογραμμένο βιβλίο...

πάντα στέγει, 

πάντα πιστεύει, 

πάντα ελπίζει, 

πάντα υπομένει

Ο Χ. Χωμενίδης, ως συγγραφέας, δεν μου πολυταιριάζει…

Το έχω διαπιστώσει στο παρελθόν με διάφορα δικά του βιβλία.

Έτσι, όταν η Άννα μου χάρισε να διαβάσω τη “Νίκη” του,  στραβομουτσούνιασα ελαφρώς…

Την άλλη μέρα το άνοιξα το βιβλίο. Διάβασα μερικές σελίδες. Στραβομουτσούνιασα πάλι ελαφρώς. Το έκλεισα.

Σε λίγες μέρες ξανά. Ας ξανακάνω, είπα, μια προσπάθεια… Διάβασα λίγο, το ξαναέκλεισα.

Το βιβλίο έμεινε έτσι ερμητικά κλειστό πλάϊ στο κρεβάτι μου, ανάμεσα σε άλλα βιβλία, πρόσφατα ή από καιρό διαβασμένα.

Διανύω μιά περίοδο μελέτης. Η αποσταθεροποίηση σε όλα όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια,  μου φαίνεται τόσο εφιαλτική, ώστε είχα την ανάγκη εδώ και καιρό να στραφώ πρώτα και να ψάξω μέσα “στις πηγές” μας, στους κλασικούς.

Μετά απ’ αυτό, σε μια πρόσφατη κρίση άτακτου παλιμπαιδισμού, διάβασα κάποια από τα λατρεμένα εφηβικά μου βιβλία – τα φυλάω εκεί στα ράφια άπειρα χρόνια τώρα, με απόλυτη στοργή αραδιασμένα, στη σειρά ένα ένα, “οι Ελβετοί Ροβινσώνες”, “Η Δεύτερη Πατρίδα”, “Μαρούσια”, "Μεγάλες Προσδοκίες", “Το μυστικό του Βίλελμ Στόριτς”, “Ο λαχνός με αριθμό 9672”, “Ο μικρός λόρδος Φοντλερόϋ”, “Αταλάντη, η νεράϊδα του δάσους”, “Οι αδελφοί Κίπ”, “Το μυστικό του κόκκινου σπιτιού”, “Το παιδί της μαύρης μάσκας” (το συγκεκριμένο, το ξανα ανακάλυψα με μεγάλη χαρά, τι λέω με χαρά ; με παλαβό ενθουσιασμό !  σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο της οδού Ιπποκράτους), και άλλα τινά τρελά, που δεν είναι της παρούσης...

Κατόπιν, ξαναδιάβασα όλον τον Βενέζη.

Οι ιστορίες του για τη ζωή στην Μικρασία καθώς και για την εγκατάσταση των προσφύγων σε Φώκαια κι Ανάβυσσο, με ενδιαφέρουν.

Mετά απ’ αυτά, ξαναέπιασα προχτές στα χέρια μου την “Νίκη” και τον Χ. Χωμενίδη.

Διάβασα τις πρώτες πενήντα ή εξήντα σελίδες του. “Τα ξέρουμε αυτά που γράφει, σκεφτόμουνα, ας το κλείσω πιά οριστικά, μη με βασανίσει αυτό το βιβλίο… ή μάλλον όχι, ας κάνω μια προσπάθεια ακόμα, μήπως διαβάσω ακόμα μερικές σελίδες…”

Έτσι έγινε.

Και μ’ έβαλε το βιβλίο μέσα του.

Απολογούμαι συνειδητά για την  négligence που έδειξα ως τα τώρα… Κι είμαι αληθινά, ευχαριστημένη που τελικά επέμεινα…

Διαβάζοντάς το, βρήκα ότι η “Νίκη” του Χ. Χωμενίδη είναι ένα βιβλίο πραγματικά συν αρπαστικό !

Απνευστί το συνέχισα, το ρούφηξα, το τελείωσα μέσα σε μιάμιση μέρα.

Και λυπήθηκα όταν το βιβλίο τελείωσε.

Μέσα από το μυθιστόρημα, η αφήγηση της αριστεράς (με διαφωτιστικές αναφορές και γιά την δεξιά) στον τόπο μας,

τα χρόνια  μετά την Μικρασιατική καταστροφή, δεύτερος παγκόσμιος και εμφύλιος, ως το πολύ πρόσφατο παρελθόν, εποχή των παππούδων μας κι εποχή της μάνας και του πατέρα μας…

Κάποια απ’ τα πράγματα που αφηγείται ο Χωμενίδης τα ξέραμε, κάποια όχι. Η προσέγγισή του όμως στην Ιστορία θεωρώ ότι είναι καλή… είναι τουλάχιστον δίκαιη…

Τα σύκα σύκα και η σκάφη σκάφη.

Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, τα του Θεού τω Θεώ.

Αυτά !

Γιατί θαρρώ, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε το παρελθόν…

Ίσως αυτό θα μας βοηθούσε να μην πέφτουμε σε φοβερά λάθη σήμερα…

Σήμερα, που δεν ξέρουμε πιά κατά πώς πορευόμαστε… όλοι μαζί δηλαδή…

Σήμερα, που οι κεντρικές εξουσίες μας οδηγούν στον απόλυτο παραλογισμό.

Σήμερα , που πορευόμαστε Ευρωπαϊκά παράλογα, Αμερικανικά παράλογα, Ρώσικα παράλογα, Κινεζικά παράλογα, παγκοσμιοποιημένα παράλογα…

Και βέβαια τώρα δεν πρόκειται για το θέατρο του παραλόγου ! Καλό και περίκαλο είναι το θέατρο του παραλόγου, γιατί μας κάνει, πώς να το πώ, θαρρώ πως με τον τρόπο του ίσως μας μαθαίνει να αντιλαμβανόμαστε πιο ουσιαστικά την λογική...

Σήμερα όμως πρόκειται πιά για την αληθινή ζωή των ανθρώπων !

Πόσο μπορεί να συνεχίσει, να ζούμε όλοι μαζί έτσι παραχωμένοι μέσα στη μαζική απαξίωση και τρέλα ;

Πόσο θα μπορεί ο καθένας μας να κρατάει τις αντιστάσεις του σ αυτήν την  παγκοσμιοποιημένη πολιτικο οικονομική ανηθικότητα που ζούμε ; και τα μυαλά στο κεφάλι του ;

Γύρω απ’ αυτά, μου έρχεται στο νου το αφήγημα –νομίζω είναι του προφήτη Φώτη Κόντογλου-  για το “τρελό νερό”. Μάλλον κάπου πρέπει να ψάξω να τόβρω…

Όσο η παγκόσμια πολιτική, που αφορά στους λαούς και τις χώρες, αυτά τα δύσβατα χρόνια ασκείται με υπεροψία, με ιδιοτέλεια, με αναλγησία και με εκβιασμούς μέσω facebook  και μέσω  twitter…

Το “Τρελό νερό” !

Ο Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας  Edward Franklin Albee

γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου 1928 και έφυγε απ' τη ζωή στις 16 Σεπτεμβρίου 2016.

(η ημερομηνία γέννησής του, 12 Μαρτίου,  

είναι η ίδια, αν θυμάμαι σωστά, με την ημερομηνία γέννησης 

του αγαπημένου μας ποιητή Μάνου Ελευθερίου).

Διαβάζω στον πρόλογο του Φώντα Κονδύλη, 
από το βιβλίο "Ισορροπία τρόμου", σε μετάφραση Φ. Κονδύλη , 
7ο στη σειρά "Παγκόσμιο θέατρο" των εκδόσεων ΔΩΔΩΝΗ 
(το έργο έχει μεταφραστεί και με τον τίτλο "Ευαίσθητη ισορροπία" 
- a delicate balance)


... "Επιχειρώντας μιά σύντομη ανακεφαλαίωση, θα πρέπει να τονίσουμε ότι ύστερα από τόσα χρόνια αποτελμάτωσης που μεσολάβησαν απ' τις κορυφαίες επιτεύξεις του Άρθουρ Μίλλερ και του Τεννεσή Ουίλλιαμς, απ' τις αρχές δηλαδή του 1950 ως το 1959, το αμερικάνικο θέατρο γνώρισε μιά σημαντική αναγέννηση...

... Από τις φυσιογνωμίες που έγιναν σπουδαίες τα τελευταία χρόνια .............
ο Έντουαρντ Άλμπυ, σαν θεατρικός συγγραφέας, είναι αναμφισβήτητα ο πιό σημαντικός.
..........................................................................................................

Το αμερικάνικο θέατρο άλλαξε.
Ο Έντουαρντ Άλμπυ δεσπόζει πάνω σ' αυτή την αλλαγή".

Ζάουμε Καμπρέ, Confiteor, 707 σελίδες, το τελείωσα απόψε.

Φυσικά πρόκειται γιά μεγάλη προσπάθεια βιβλίου ! 
Κατά την ταπεινή άποψη ενός μη ειδικού,
(που το διάβασε ωστόσο με προσοχή...) , είναι βιβλίο υπέρ εκτιμημένο.


τα μπάνια του λαού έγιναν μόλις είκοσι επτά.

- με αφορμή την Καταλάνικη γλώσσα, στην οποία γράφτηκε αρχικά το Confiteor,
(προσεγγίζοντας και το θέμα της μετάφρασης των κειμένων),
και έχοντας στο παρελθόν μιά (πολύ σύντομη είναι η αλήθεια) επαφή με την δύσκολη Καταλάνικη γλώσσα

- με πρόσφατη αφορμή ακόμα το γλωσσικό ιδίωμα του Πιεμόντε της βόρειας Ιταλίας, που έτυχε αυτές τις μέρες κι ανακάλυψα, ψάχνοντας γιά ένα προσωπικό, δικό μου ενδιαφέρον


το γλωσσικό ζήτημα :

να υπάρχει

μία διεθνής, ομοιόμορφη γλώσσα, παγκόσμια και παγκοσμιοποιημένη, 
ΠΟΥ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ανάμεσα στους ανθρώπους

ή

η "lingua naturalis" του Dante, η γλώσσα με την οποία ο καθένας μεγάλωσε και πρωτομίλησε στον τόπο του, που όμως αυτό ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΙ  ΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ των ανθρώπων




το ζήτημα κοινωνιολογικά μάλλον τίθεται :


- παγκοσμιοποίηση της γλώσσας, μία διεθνής, ομοιόμορφη, κοινή γλώσσα γιά όλους, προς χάριν της ΑΜΕΣΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ή

- προσπάθεια να διατηρήσουμε τις "μειονότητες" με τις ντοπιολαλιές τους,
να διατηρήσουμε τις εθνικές γλώσσες και προσπάθεια να διατηρήσουμε τις εθνικές ταυτότητες ;



δηλαδή,
εκείνο που τελικά θα βαρύνει, πρέπει να είναι η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ;

ή 

η αναγκαστική ομοιομορφία πρέπει να μας ενοχλεί κι οφείλουμε να συντηρούμε τις ιδιαιτερότητες, τα ειδικά και εθνικά χαρακτηριστικά ;




έχοντας από πολλά χρόνια ξεκαθαρισμένο μέσα στο δικό μου κεφάλι το δεύτερο,
την διατήρηση δηλαδή των χαρακτηριστικών, των ντοπιολαλιών και των εθνικών γλωσσών, 
γνωρίζω ότι η απάντηση δεν είναι διόλου αυτονόητη !


κατά τα συμφέροντα ή από άγνοια ή, τέλος πάντων γιά διάφορους και διαφορετικούς λόγους, υπάρχουν διάφορες απόψεις γιά το γλωσσικό...

κοιμούμαι

και η καρδιά μου ξαγρυπνά...

"Confiteor Deo omnipotenti , 
beatae Mariae, semper virgini, 
beato Michaeli Archangelo, 
beato Joanni Baptistae, 
sanctis Apostolis Petro & Paulo, 
omnibus Sanctis 
& vobis, frattes, quia peccavi nimis cogitatione , verbo & opere : 
mea culpa : mea culpa : mea maxima culpa"

από το "Le Missel  romain, latin et francois  I"

του Ζάουμε Καμπρέ το Confiteor, είναι κάπως περίεργα γραμμένο βιβλίο...
στις πρώτες σελίδες μπήκα στον πειρασμό να το κλείσω, μα δεν το έκανα...
όσο προχωρεί καλυτερεύει, παρ' όλ' αυτά έχω την αίσθηση ότι η μετάφραση ίσως θα μπορούσε να είναι κάπως πιό "δουλεμένη".

Σταχυολογώ 
από τα ποιήματα της Ελένης Σκούρτη :

1.

Εγώ έρχομαι από τους Δωριείς

Από το γένος των Πελασγών και των Τυμφαίων

Από τη δυσχείμωνη, πέρα Δωδώνη.

Προστάτη μου έχω το Δία

Φωτοστέφανο γιαννιώτικα μπακίρια.

Οι ήχοι μου είναι ρυθμοί στα τρία

Μοιρολόγια, τραγούδια πολυφωνικά

Κλαρίνα των Χαλκιάδων.

Έρχομαι από Άπειρο Χώρα

Από τόπο πίσω «απ’ το Βουνό».

Γι αυτό δεν ζητάω πολλά

Δεν σου ζητάω πολλά

Δεν ζητάω τίποτα

Αυτό μονάχα : να μ’ αφήσεις να δώσω

Ό, τι μάζεψα με αγάπη απ’ τις πέτρες μου

Ομορφιές που το φως τις πνίγει

Χαρές και χάρες της ψυχής μου

Να μ’ αφήσεις να τα δώσω απλόχερα

Χωρίς αντάλλαγμα κανένα.

2.

Μόνο στα όνειρα σε γνώρισα

Και σε προέκτεινα στο μέλλον.

Μόνο στο σκοτάδι σε απόκτησα

Και σ’ έκανα συνείδηση στο χώρο μου.

Μόνο στη νύχτα σε κέρδισα

Και σ’ έχασα το χάραμα.

Ανήκες πάντα αλλού

Εγώ όμως παραμέρισα

Ό, τι με κατείχε.

3.

Θα σου επιστρέψω κάποτε

Τα λίγα λόγια που μου δάνεισες

Στα γράμματα που ξόδεψα

Σελίδες λευκές στην ψυχή σου.

Θα ψάξω κάποτε κι ας περάσουν χρόνια

Και θα σου χαρίσω

Τη σκιά της γυμνής ματωμένης

Αγάπης μου.

4.

Το άλφα της άρνησης

Ας μην είναι κεφαλαίο.

Ας είναι μικρογράμματο.

Ας μην είναι τελεία

Στην πρόταση της αγάπης.

Ας καταλήξει κόμμα

Ή έστω αποσιωπητικά

Στο διηνεκές του χρόνου.

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2015

βράδυ, πολύ αργά

στο κελί

«Σήμερα το πρωί κάθισα και ξανασκέφτηκα γιατί άραγε τα γράφω όλα αυτά, δεν είναι γράμματα για να σου τα στείλω, ούτε σημειώσεις για βιβλίο που πρόκειται να γράψω…»

«Σου γράφω για την ανάγκη μου να τα διαφυλάξω όλα, πιο πολύ γιατί καμιά συγκίνηση δεν πρέπει να σβήνει και να χάνεται αχαρτογράφητη»

Από την «Αηδονόπιτα», του Ισίδωρου Ζουργού

Δοκιμάζω τον εαυτό μου.

Μου είναι σαφές, απόλυτα συνειδητό, ότι εδώ και μιά εβδομάδα, Σάββατο με Σάββατο ημέρες οκτώ, με δοκιμάζω.

Δοκιμάζω, λέω μέσα μου, την αντοχή, την περηφάνια μου, τον θυμό, την λογική, τα υφάδια νεύρα μου.

Ο καιρός είναι πολύς, κι αυτή η τελευταία εβδομάδα ήταν σκληρή.

Το έργο το χω ξαναδεί… Déjà vu … Πρόκειται για κατάσταση τόσο πνευματική, όσο και, τουλάχιστον άλλο τόσο σωματική. Γιά να μην πω, πρώτα και κύρια σωματική !...

Στη δουλειά !

Εργάσθηκα σα μουλάρι. Πρώτα, καθάρισα το χτήμα. Με βοήθησε ο φίλος μου ο Λευτεράκης και το καθαρίσαμε. Κόψιμο τα ξερόκλαδα, με τις τσουγκράνες μάζεμα σε σωρούς τα πούσια, σενιάρισμα η μουριά για ν’ ανοίξει ομπρέλα τα κλαδιά της, αραίωμα στο πυκνό φύλλωμα των ξυνών, σωριάσαμε στίβες τα ξύλα στην άκρια,  ως να ρθει ο μήνας Νοέμβρης, να τα μαζέψουμε στη μέση στο οικόπεδο και να τα κάψουμε.

Ύστερα, με μακριά ξύλα ραντίσαμε τις αμυγδαλιές. Έσκυψα και σύναξα απ’ το χώμα  τ’ αμύγδαλα ένα – ένα.

Τα καθάρισα, και για ώρες τα έσπαζα ένα – ένα. Πόνεσαν τα χέρια μου.

Έκοψα απ’ τη συκιά λίγα σύκα, όσο ψηλά δηλαδή έφτανα...

Μάζεψα  πράσινες ελιές και τις έβαλα σε νερό να τις ξεπικρίζω για δέκα μέρες. Μιάμιση μέρα δεν πρόλαβα να τις αλλάξω, παραζεστάθηκαν μες στο νερό, σάπισαν απ’ τον καύσωνα κι ύστερα τις πέταξα.

Σε χτήμα άδειο κι έρημο βρήκα και μάζεψα τσαμπιά χοντρή ρόγα φράουλα. Έτσι,  έφτιαξα γλυκό σταφύλι.

Έσιαξα μαρμελάδα από σύκα.

Έβρασα αλατισμένη ντομάτα κι έβαλα σε βάζα, για τον χειμώνα.

Παρακολούθησα τον τρύγο, στο απέναντι αμπέλι .

Πότισα με τις ώρες τα δύστυχα τα φυτά, ξανά και ξανά και ξανά, να ξεδιψάσουν, να χορτάσουν νεράκι.

Έκανα κάθε μέρα μπάνιο στη θάλασσα. Έφευγα με τις ώρες βαθειά, να κουράζομαι, να μη βασανίζω το μυαλό μου.

Μια μέρα, που η αδερφή μου έπαψε να με βλέπει, νόμιζε πως πνίγηκα κι ετοιμάστηκε να καλέσει το λιμενικό...

Διάβασα μονοκοπανιά.

Περπάτησα μερικά χιλιόμετρα πήγαιν έλα ως τον ναό του Ποσειδώνα, γιατί ήθελα να δω μες τις κολώνες την πανσέληνο τ’ Αυγούστου.

Έκανα κι άλλα πράγματα, ένα σωρό, να κουράζεται το σώμα, να μην πέφτει στην πολυτέλεια της σκέψης.

Απόψε Σάββατο, μετά από αρκετόν καιρό, είδα τηλεόραση.

Δευτέρα 7 Σεπτέμβρη 2015

βράδυ, πολύ αργά

Μ’ έσκασε η «Αηδονόπιτα» του Ισίδωρου Ζουργού.

Διαβάζω αδιάκοπα μια βδομάδα τώρα και σωσμό δεν είχε… μ’ έσκασε, λέμε, ως να τελειώσει.

Δεν θέλω με αυτό να πω ότι οι «σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο», του ιδίου, ήταν βιβλίο – μισή κλάση πάρα πάνω, όχι, δεν το λέω, κάθε ένα βιβλίο έχει το δικό του θέμα, την δική του προσωπικότητα, τις δικές του αρετές και τα δικά του ελαττώματα.  Τα βιβλία, όπως ακριβώς και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες…

Ήταν λοιπόν ένα πολύ καλό μυθιστόρημα και αυτό !

«Η αηδονόπιτα» ή αλλιώς, η πίτα γεμισμένη με όνειρα, πίτα  γεμάτη από το άπιαστο, το χιμαιρικό.

Κι εγώ η ανόητη ερασιτέχνης μαγείρισσα, που αγνοούσα την αηδονόπιτα, σου τραγούδησα για να σε σαγηνέψω, εκείνο το παλιό  τραγούδι του Brendan Behan «θα σου φτιάξω μιά πίτα με κρέας…»

Να σε σαγηνέψω !... Πίτα με κρέας !... Αυτό κι αν ήταν χίμαιρα !...

Διαβάζοντας μετά για τ’ αηδόνια (και τον έρωτα) με οδήγησε αναπόφευκτα το μυαλό στον Γκάτσο, τον Χατζιδάκι και την Αρλέτα «… αν θα πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι…»

Έπειτα συλλογιζόμουνα τ’ αηδόνια που «δεν σ’ αφίνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες»

κι έπειτα , όσα  μου έλεγε για τ’ αηδόνια στην Πρίγκηπο, ο φίλος μου ο Γιάννης ο «Πατατούκας»:

«Άκουσες, λέει, στην Πρίγκηπο να λαλεί τ' αηδόνι ; Τ' αηδόνι εδώ είναι τόσο μικρό, σαν το φουντούκι ! Πώς μπορεί ένα φουντουκάκι και βγάνει τέτοια λαλιά το χάραμα ;!»

Η «αηδονόπιτα», που την διάβασα μανιασμένα επί μία βδομάδα και μόλις απόψε την  τελείωσα, σελίδες περίπου εξακόσιες, κινείται ανάμεσα στο μυθ ιστόρημα και στο ιστορικό ντοκουμέντο, και αφορά κυρίως στα χρόνια της Ελληνικής επανάστασης.

Με αυθεντικότητα , εκτός απ’ την ιστορία, ο συγγραφέας περιγράφει και όλο το κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής στην Ελλάδα, με αναφορές σε Βαλκάνια, Ευρώπη και Αμερική, από το 1821 έως και την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, κατά τον 19^ο αιώνα.

Αλλιώς να το πω, πρόκειται για αφήγηση ιστορικών γεγονότων, που είναι έξυπνα δοσμένα μέσα από ένα εκτενές μυθ ιστόρημα (σε κάποια σημεία είχα την αίσθηση ότι λίγο πλατειάζει…) , μυθιστόρημα που εκτείνεται σε τρεις γενεές...

Η γλώσσα του συγγραφέα μου άρεσε και πάλι, θεωρώ την κατέχει άριστα, είναι εξαιρετικά πλούσια, ζωντανή, με ιδιωματισμούς, ακόμα και ντοπιολαλιές όπου χρειάζεται, επιπλέον η γλώσσα του έχει πολλές και κάποτε εξαιρετικές ποιητικές αιχμές. Θεωρώ ότι κάποιες φράσεις ή παράγραφοι , θα μπορούσαν μεμονωμένα να στέκουν και ως ποιήματα !

Οι διάφορες αναδρομές του στην Δημώδη παράδοση, καθώς επίσης στην κλασική Ελληνική και Λατινική γραμματεία είναι πυκνές και θαρρώ σημαντικές.

Αληθινά συγκλονιστικός ο χρόνος (οι μέρες, οι μήνες, τα έτη) , που αφορούν – εξιστορούν την πολιορκία και την Έξοδο, της ιερής πόλης του Μεσολογγίου.

( Είναι πεποίθησή μου, εδώ και πολλά χρόνια, ότι, όσοι εκπαιδευτικοί-φιλόλογοι διαθέτουν μιάν ευρύτητα πνεύματος, όσοι δεν στέκουν "κολλημένοι" και κακομοιριασμένοι στον τύπο και το γράμμα του νόμου, όσοι έχουν γνώση, όσοι το ψάχνουν και (κυρίως!) όσοι δεν βαριούνται και δεν κάνουν δουλειά αγγαρεία, πρέπει λέω να διδάσκουν την ιστορία στην τάξη και μέσα από τέτοιες πηγές.
Είναι βέβαιο ότι οι μαθητές βρίσκουν απίστευτα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στις "πηγές", τους ενδιαφέρουν περισσότερο τα ντοκουμέντα, κατανοούν και μαθαίνουν την ιστορία πολύ πιό ευχάριστα και εύκολα, όταν δεν υποχρεώνονται να παπαγαλίσουν την -συχνά- ξύλινη παράγραφο ενός σχολικού βιβλίου. ) 


βλέπε    ΕΔΩ  σχετικά, τον      Θουκυδίδη  γιά παράδειγμα !

Φιλοσοφικοί στοχασμοί στην "Αηδονόπιτα" και αναφορές που έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα της φυλής, πολιτικές αναλύσεις ενταγμένες στο ιστόρημα, που μια χαρά αρμόζουν ακόμα και σήμερα στην Ελληνική πραγματικότητα, όλα δοσμένα με γνώση, με καρδιά, με ευαισθησία και με πάθος , με έχει εντυπωσιάσει ο συγγραφέας, σε αυτά τα δύο βιβλία του, που έχω μέχρι τώρα διαβάσει.

Και φυσικά, κυρίαρχος απ’ την αρχή ως το τέλος στο ιστόρημα, ο έρως, ο απόλυτος, ο αιώνιος, ο πανδαμάτωρ και ζωο ποιός έρως …

«Θες με, ως σφραγίδαν επί την καρδίαν σου

…………………………………………….

Ότι κραταιά ως θάνατος αγάπη

…………………………………………….»

Πώς, πιο κραταιά ;…

Το πολιτικό ζώο παρακολουθεί με αγωνία τα πάντα, μα έχει σταματήσει να πολυ κουβεντιάζει γιά την τρέχουσα πολιτική...
Και τι να πεις ;...
Και τι να πεις, όταν λείπει πιά από τη ζωή μας η αληθινή γνώση, η φιλοπατρία, το Ελληνικό φιλότιμο, η ντροπή,  η ΥΠΕΡΒΑΣΗ, μα κυρίως η ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ;

Και πώς να μιλήσεις σήμερα, γιά πολιτικούς ;
Πώς να μιλήσεις εν Ελλάδι, σήμερα, γιά βλαχούδια άσχετα, ανήμπορα, ανόητα, ανίδεα, φασαριόζικα, αναιδή, ιδιοτελή, φανφαρόνικα, ή άλλοτε στρεβλά κι αρρωστημένα...   
- Εξαιρούνται φυσικά από αυτούς τους χαρακτηρισμούς, όλοι οι σπουδαίοι μας, οι ευπατρίδες πολιτικοί μας, όλοι οι ευγενείς και λογικοί, όλοι όσοι δεν βρίζουν και δεν βρίζονται στα τηλεοπτικά παραθύρια, όλοι αυτοί που δεν λένε διαρκώς ανοησίες, μα που βάζουνε το μυαλό και τον κώλο τους κάτω και δουλεύουνε σα ζώα, μήπως και βγάλουνε αυτόν τον υπέροχο τόπο, από το βρωμερό τέλμα όπου μέσα βρίσκεται...(να τους δούμε, παρακαλώ, αυτούς τους "υπεράνω", τους λογικούς, τους σοφούς, τους εργατικούς, τίμιους, ανιδιοτελείς, ευπατρίδες πολιτικούς...) -

Και τι να πεις πιά ;
Και σε ποιόν να τα πεις ;
Αναρωτιόμαστε αν για τον τόπο μας υπάρχει ακόμα ελπίδα , ή άραγε, μετά από πόσες γενεές θα υπάρξει ελπίδα...
Μετά από πόσες γενεές "απόντων και εκπατρισθέντων" Ελληνοπαίδων δηλαδή...




Κι επειδή, και αυτή η στενοχώρια δεν κάνει καλό, ας κουβεντιάζουμε καλύτερα γιά τίποτε άλλο...
"περί άλλα τυρβάζει..."


Δεύτερη φορά, που δοκίμασα να διαβάσω το "κοιμητήριο της Πράγας".
Δεύτερη φορά, που γύρω στη σελ.60 το ξανακλείνω, μάλλον οριστικά.

Καλά το αρχίζει, με αρκετές αναφορές στο Παρίσι του 19ου αιώνα.

Μετά ο αφηγητής,
μας εξηγεί γιατί μισεί τους Εβραίους - ο Εβραίος , πέρα από ματαιόδοξος σαν Ισπανός, αδαής σαν Κροάτης, ερωτύλος σαν Λεβαντίνος, αχάριστος σαν Μαλτέζος, θρασύς σαν τσιγγάνος, βρώμικος σαν Άγγλος, λιγδιάρης σαν Καλμούχος, αυταρχικός σαν Πρώσος, και συκοφάντης σαν αυτούς που είναι από το Άστυ, είναι και μοιχός, εξαιτίας του ασυγκράτητου πόθου του - ο οποίος οφείλεται στην περιτομή, που τους κάνει να έχουν πιό εύκολα στύσεις...  


Κατόπιν ο αφηγητής,
μας εξηγεί γιατί μισεί τους Γερμανούς : το κατώτερο είδος ανθρώπων, που μπορεί να διανοηθεί κανείς. Ο Γερμανός παράγει κατά μέσον όρο τον διπλάσιο όγκο περιττωμάτων από έναν Γάλλο. 
.......................... Ο Γερμανός ζει σε μιά κατάσταση διαρκούς εντερικής αμηχανίας , που οφείλεται στην υπερβολική μπύρα και στα χοιρινά λουκάνικα, που καταβροχθίζει.
.......................... Γεμίζουν το στόμα με το Geist τους, που πάει να πει πνεύμα, αλλά είναι το πνεύμα του ζύθου τους, που τους αποβλακώνει...
.......................... Η κατάχρηση της μπύρας , τους κάνει ανίκανους να σχηματίσουν την παραμικρή ιδέα γιά τη χυδαιότητά τους, αλλά ο υπερθετικός βαθμός της χυδαιότητας αυτής είναι ότι δεν ντρέπονται, που είναι Γερμανοί. Πήραν στα σοβαρά έναν λαίμαργο και λάγνο μοναχό, όπως τον Λούθηρο, μόνο και μόνο επειδή κατέστρεψε την Βίβλο, μεταφράζοντάς την στη γλώσσα τους...
.......................... Με τους Γερμανούς είναι όπως με τις γυναίκες, δεν φτάνεις ποτέ στο βάθος.


Μετά από αυτά,
ο αφηγητής κακολογεί τους Γάλλους : οι συμπατριώτες μου είναι τεμπέληδες, απατεώνες, οξύθυμοι, ζηλιάρηδες, φαντασμένοι, σε σημείο να πιστεύουν ότι όποιος δεν είναι Γάλλος, είναι άγριος...
.......................... Είναι κακοί. Σκοτώνουν από πλήξη. Είναι ο μόνος λαός, που κράτησε επί πολλά χρόνια τους πολίτες του απασχολημένους με το να κόβουν ο ένας το κεφάλι του άλλου...
.......................... Είναι περήφανοι, που έχουν ένα κράτος το οποίο ονομάζουν ισχυρό, αλλά περνούν το χρόνο τους προσπαθώντας να το ρίξουν : κανείς άλλος σαν τους Γάλλους δεν στήνει οδοφράγματα γιά το παραμικρό και, ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος...
.......................... Ο Γάλλος δεν ξέρει τι θέλει, απλώς ξέρει πολύ καλά ότι δεν θέλει αυτό που έχει. Και γιά να το πει, δεν κάνει άλλο από το να λέει τραγούδια.
Πιστεύουν ότι όλος ο κόσμος μιλάει γαλλικά.
......................... Οι Γάλλοι λόγιοι δεν έχουν ιδέα ότι οι άλλοι λαοί μιλούν άλλη γλώσσα , πλην της Γαλλικής.
......................... Η φιλαργυρία τους φαίνεται και στα σκονισμένα διαμερίσματά τους, με τις ταπετσαρίες που ποτέ δεν αλλάζονται, τις μπανιέρες που ανήκαν στους προπάππους τους, τις κυκλικές σκάλες με τα ξεχαρβαλωμένα ξύλα...



Κατόπιν ο αφηγητής
παραλαμβάνει τους Ιταλούς : το ότι έγινα Γάλλος οφείλεται στο ότι μου ήταν ανυπόφορο να είμαι Ιταλός. 
............................... Ναπολιτάνοι και Σικελοί, μιγάδες κι αυτοί, μέσα από διασταυρώσεις αναξιόπιστων Λεβαντίνων, ιδρωμένων Αράβων κι έκφυλων Οστρογότθων, κι έτσι έχουν πάρει το χειρότερο από τους προγόνους τους, από τους Σαρακηνούς την τεμπελιά, από τους Σουήβους τη θηριωδία, από τους Έλληνες την έλλειψη αποφασιστικότητας και τη χαρά να χάνονται σε άσκοπες κουβέντες, μέχρι να τριχοτομήσουν την τρίχα.
............................... Ο Ιταλός είναι αναξιόπιστος, ψεύτης, δειλός, προδότης...
............................... Φταίει που οι Ιταλοί είναι πλασμένοι με πρότυπο τους παπάδες...



Μετά, παραλαμβάνει τους παπάδες : Αυτός που γίνεται ιερέας ή μοναχός, το κάνει γιά να ζήσει τεμπέλικα...
............................... Και μεταξύ των πιό ανάξιων ιερέων , η κυβέρνηση διαλέγει τους πιό βλάκες, και τους χρίζει επισκόπους.
............................... Λένε και ξαναλένε ότι η βασιλεία τους δεν είναι του κόσμου τούτου και βάζουν χέρι σε οτιδήποτε μπορούν να αρπάξουν...



Μετά, παραλαμβάνει τους Ιησουίτες και τους Μασόνους : Χειρότεροι απ' όλους είναι βέβαια οι Ιησουίτες. Έχω την εντύπωση ότι τους έριξα μερικές κλωτσιές ... δεν καλοθυμάμαι. Ή, μπορεί να ήταν οι ομοαίματοι αδελφοί τους, οι Μασόνοι, ίδιοι με τους Ιησουίτες, μόνο λίγο πιό μπερδεμένοι...


Μετά, ο αφηγητής παραλαμβάνει τις γυναίκες : Μισώ τις γυναίκες, από τα λίγα που ξέρω γι αυτές κ.τ.λ., κ.τ.λ...


 Καλά τα πήγε ως εδώ...
Διασκέδασα πραγματικά με όλ' αυτά, περίπου ως τη σελίδα 40 του βιβλίου.
Στις 20 επόμενες σελίδες διάβαζα κάνοντας απλά υπομονή.
Γύρω στη σελ. 60 το βιβλίο μου φάνηκε ότι έγινε κουραστικό και αδιάφορο. Εσφραγίσθη. Οριστικώς.

Γέλασα πολύ ολημερίς, διαβάζοντας "ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΣΑΝ" του Αύγουστου Κορτώ.
Το διάβασα μονοκοπανιά, από χτες - που μου το δάνεισε η σαυρούλα των τεχνών.
Με ενδιαφέρει πολύ το χιούμορ - θεωρώ ότι το χιούμορ δείχνει εξυπνάδα, και μου αρέσει η εξυπνάδα!
Μου αρέσει επίσης πολύ, ο αυτοσαρκασμός.
Μακάρι να μπορούσα να αυτοσαρκαζόμουν όσο θα το ήθελα...
Όταν το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός συνυπάρχουν, είναι όλα τα λεφτά...

Το βιβλιοπωλείο "Ευριπίδης", στο Χαλάνδρι, μου αρέσει.
Είναι ικανοποιητικά ενημερωμένο και νοικοκυρεμένο.
Δεν είναι ένα super market ατάκτως ερριμμένων και πλουραλιστικά τυχαίως στιβαγμένων βιβλίων, όπως συχνά συναντάμε στην αγορά.
Υπάρχει εκεί στα βιβλία μιά τάξη, καθώς επίσης και συνθήκες γιά τους πελάτες ανθρώπινες.


Ανεβαίνω πάντα στον όροφο ή στον πιό πάνω όροφο, υπάρχουν πάγκοι, τραπέζια και καρέκλες, αναπαυτικές πολυθρόνες και table ronde, όπου στιβάζω μπροστά μου τα βιβλία που θέλω και τα ψάχνω, όσο θέλω.
Μπορεί έτσι να καθίσει κανείς εκεί με τις ώρες. Και μπορεί κανείς να πίνει κοντά τον καφέ του ή τα φρούτα του.
Το περιβάλλον είναι φιλικό κι αν θέλεις το κάνεις κάπως προσωπικό.
Γενικά με απωθεί η ουδετερότητα κι η ψύχρα στους χώρους...



Ψάχνοντας έτσι τις προάλλες, βρήκα στα ράφια ένα βιβλίο, το Finis Graeciae, του καθηγητή κ. Χρήστου Γιανναρά.
Δεν το αγόρασα, γιατί δεν είχα λεφτά, θα το πάρω όταν μπορέσω.
Με ενδιαφέρει όμως εξαιρετικά η περιγραφή του βιβλίου από τον συγγραφέα στο οπισθόφυλλο, γι αυτό και την αντέγραψα.

Ιδού :

Περιγραφή

"Το 1986 γράφεται και δημοσιεύεται στο Βήμα η επιφυλλίδα "Finis Graeciae" : 

"η Ελλάδα τέλειωσε, τη σκοτώσαμε εμείς". 
Είκοσι πέντε χρόνια πριν την κατάρρευση του κράτους, την οικονομική καταστροφή, την απώλεια ανεξαρτησίας της χώρας. 
Δεν χρειαζόταν προφητικό χάρισμα για την πρόβλεψη, αρκούσε ελάχιστη οξυδέρκεια.

Ήταν φανερή η κατεδάφιση κάθε στοιχείου ζωντανής συνέχειας του Ελληνισμού, μεθοδική σαν προγραμματισμένη: 

Μονοτονικό, 

εξοβελισμός των Αρχαίων από τα σχολειά, 

στρέβλωση της Ιστορίας, 

καταργημένη η αξιολόγηση της ποιότητας, 

σε διωγμό η αριστεία. 

Χλεύη μανιασμένη για τον πατριωτισμό,  
για κάθε όσιο και ιερό στις ρίζες των Ελλήνων. 
Μοναδική χαρά ζωής για τον Έλληνα η καταναλωτική ευωχία - ποδοσφαιρολαγνία, τζόγος, κρετινικ τηλεθέαση. 

Τα κείμενα που συνόδευαν τότε το Finis Graeciae φωτίζουν τώρα τη "λογική" της αυτοχειρίας. Επομένως, και την προσωπική έξοδο από το αδιέξοδο."




Με ενδιαφέρει πολύ όλο αυτό. Αυτή η οπτική. Αυτή η θεώρηση των πραγμάτων δηλαδή...

Είναι απ' τα προβλήματα που γιά χρόνια, καθημερινά βασανίζω ολοένα μ' αυτά το μυαλό και την ψυχή μου.

Και βρίσκω ότι μιάν ελπίδα δίνει - προσωπικά στον καθένα μας και γιά όλους μαζί -, εκείνο το :

 

"την προσωπική έξοδο από το αδιέξοδο "

Ηλιού του προφήτου. 
Οσίων Αλεξίου (Medvedkov), 
Δημητρίου (Klepinine), 
Μαρίας (Skobtsov), 
Γεωργίου (Iuri Skotsov) και 
Ηλία (Elie Fondminskii).




συμβαίνουν τόσα φοβερά 
και τέτοια κακά και τρελά πράγματα πιά γύρω μας , πάνω στη γη...

 

από το ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ


"..................................................................................

Οι καλοί
βοήθεια δεν βρίσκουν κι οι θεοί είναι
ανίσχυροι κι αυτοί.
Γιατί να μην κατέχουν οι θεοί τανκς και κανόνια,
πλοία πολεμικά, αεροπλάνα, βομβαρδιστικά και όλμους,
γιά να θερίζουν τους κακούς, να προστατεύουν τους καλούς ;
Έτσι θα ταν καλύτερα γιά μας, μα και γι αυτούς.


...................................................................................

Γιατί δεν τους στηρίζουν τους καλούς με τανκς και με κανόνια ;
και δεν βροντοφωνάζουν : Πύρ !
Γιατί ανέχονται την ανοχή ; Γιατί ; "

από τον καλό άνθρωπο του Σε Τσουάν

του Μπέρτολτ Μπρέχτ

"Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο"




τελείωσα το βιβλίο του Ζουργου, μονορούφι.
ήταν μιά έκπληξη !
κατά την ταπεινή μου άποψη, θα το κατατάξω στα "μεγάλα"  βιβλία,
λ.χ. Eco "το όνομα του ρόδου", Márquez "ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας" κ.τ.λ...
θαρρώ θα είχε ενδιαφέρον να το πάρει στα χέρια του ένας μεγάλος σκηνοθέτης και να το κάνει ταινία.
νομίζω, μιά χαρά προσφέρεται...