Εκ παιδεύομαι
Διδάσκομαι
Αναγνωρίζω
Ξαναγνωρίζω
Ανησυχώ
Μαθαίνω
Παρατηρώ
Γνωρίζω
Χαίρομαι
Μαθαίνω
Συμμετέχω
Προσφέρομαι
Ξαγρυπνώ
Κουράζομαι
Μαθαίνω

Tabula rasa εγώ, 
εμπεδώνω το μεγάλο μυστήριο της ζωής...

Νῦν, οὐκ ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου...

Παρασκευή βράδυ προς ξημέρωμα Σαββάτου είδε στον ύπνο της ένα όνειρο
διαυγές

ένα ακόμα όνειρο είδε
Σάββατο μεσημέρι κι αυτή ονειρεύεται
με διαύγεια

η διαύγεια, η ζωή που κυλά, όπως κυλά, η επιθυμία, βράδυ Παρασκευής, το όνειρο, η διαύγεια, η επιθυμία, μεσημέρι Σαββάτου, όνειρο, διαύγεια, η επιθυμία

των ανθρώπων τα πάθη, με διαύγεια η επιθυμία

Σταχυολογώ 
από τα ποιήματα της Ελένης Σκούρτη :

1.

Εγώ έρχομαι από τους Δωριείς

Από το γένος των Πελασγών και των Τυμφαίων

Από τη δυσχείμωνη, πέρα Δωδώνη.

Προστάτη μου έχω το Δία

Φωτοστέφανο γιαννιώτικα μπακίρια.

Οι ήχοι μου είναι ρυθμοί στα τρία

Μοιρολόγια, τραγούδια πολυφωνικά

Κλαρίνα των Χαλκιάδων.

Έρχομαι από Άπειρο Χώρα

Από τόπο πίσω «απ’ το Βουνό».

Γι αυτό δεν ζητάω πολλά

Δεν σου ζητάω πολλά

Δεν ζητάω τίποτα

Αυτό μονάχα : να μ’ αφήσεις να δώσω

Ό, τι μάζεψα με αγάπη απ’ τις πέτρες μου

Ομορφιές που το φως τις πνίγει

Χαρές και χάρες της ψυχής μου

Να μ’ αφήσεις να τα δώσω απλόχερα

Χωρίς αντάλλαγμα κανένα.

2.

Μόνο στα όνειρα σε γνώρισα

Και σε προέκτεινα στο μέλλον.

Μόνο στο σκοτάδι σε απόκτησα

Και σ’ έκανα συνείδηση στο χώρο μου.

Μόνο στη νύχτα σε κέρδισα

Και σ’ έχασα το χάραμα.

Ανήκες πάντα αλλού

Εγώ όμως παραμέρισα

Ό, τι με κατείχε.

3.

Θα σου επιστρέψω κάποτε

Τα λίγα λόγια που μου δάνεισες

Στα γράμματα που ξόδεψα

Σελίδες λευκές στην ψυχή σου.

Θα ψάξω κάποτε κι ας περάσουν χρόνια

Και θα σου χαρίσω

Τη σκιά της γυμνής ματωμένης

Αγάπης μου.

4.

Το άλφα της άρνησης

Ας μην είναι κεφαλαίο.

Ας είναι μικρογράμματο.

Ας μην είναι τελεία

Στην πρόταση της αγάπης.

Ας καταλήξει κόμμα

Ή έστω αποσιωπητικά

Στο διηνεκές του χρόνου.

Ανείπωτα VII

signature

foteini

-          Εκείνος : Όχι ! (κάνοντας ένα βήμα πίσω…)

-          Εκείνη : Πόσο πολύ έχω νοσταλγήσει την παλίρροια, στη θάλασσα της Μάγχης !

-          Εκείνος : ...

-          Εκείνη : Αχ το ξέρω, θα σου άρεσε εκεί ! Πόσο πολύ θα σου άρεσε ! Αυτή η σκοτεινή, η συννεφιασμένη θάλασσα σαν πάει κι έρχεται, τα βράχια όρθια που διαπερνάν την ομίχλη, τα στενά περάσματα στην αμμουδέρα, ως πέρα ατελείωτη απλώνεται η αμμουδέρα, σπαρμένη με αχιβάδες και τα κοχύλια του Άγιου  Ιάκωβου! Ο τόπος θα σε ξετρέλαινε !

-          Εκείνος : … Μη με φιλήσεις !

-          Εκείνη : Κάνει τόσο κρύο, μήνα Γενάρη, στη Μάγχη ! Τόσο κρύο ! Brouillard, γκρίζος αέρας, γλάροι που κρώζουν, έπειτα ο στέρεος δρόμος χάνεται, φύκια, αφροί πάνω στο κύμα κι ο θόρυβος του σκοτεινού νερού που κατακλύζει τη γη.

-          Εκείνος : Μη !

-          Εκείνη : Το ξέρω, θα σε γοήτευε να δεις το βαθύ αποτύπωμα του νερού πάνω στη γη !

-          Εκείνος : … Μη με φιλήσεις ! Τα μαλλιά μου έχουνε πάνω στάχτη…

-          Εκείνη : Το ασήμι μες τα μαλλιά σου, μου θυμίζει το γελαστό φεγγάρι, καθώς φωτίζει τις στέγες, τις καμωμένες με σκοτεινή πέτρα ! Έχεις ποτέ δει τις σκεπές, τις καμωμένες από μαυριδερή ardoise, πώς γίνονται σαν πέφτει πάνω τους ολόγιομο το φεγγάρι ; Έτσι ασημένιες λάμπουν οι στέγες, γκρι του καθαρού ασημιού, σαν τα δικά σου τα μαλλιά…

-          Εκείνος : … Μη με φιλήσεις, έριξα στάχτες στα μαλλιά μου… και στο πρόσωπο…

-          Εκείνη : Δε θέλω να λουστείς. Μη λούσεις τα μαλλιά. Μήτε να πλύνεις το πρόσωπό σου ! Έχω φυλάξει τα δάκρυα, απ’ όλα τα χρόνια που σε περίμενα... κι απ’ όλα τα χρόνια που σε περιμένω… Άσε με να σε πλύνω εγώ μ’ αυτά. Δροσιστικά, σταγόνα τη σταγόνα θα καθαρίσω το πρόσωπό σου. Ευλαβικά, χαϊδευτικά τα χέρια μου, λατρευτικά… μη φοβηθείς, μη διστάσεις.

            Συνεσταλμένα κόντρα μπάσα και πίπιζες, με συντροφεύουν σιγανά τις νύχτες.

            Στέλνω στον ύπνο σου, να ευφρανθείς, γκάϊντες, βιέλλες και μπομπάρντες . 

signature

foteini

 ανείπωτα VI

 - Εκείνη :
Αν, Βάου, Γρι, Διά

- Εκείνος :

είκοσι πέντε χιλιάδες, επτακόσιες εξήντα μία αλήθειες
και δύο
τρείς

- Εκείνη :

τΖια, Θέμα, Κώκ, εΛιά

- Εκείνος :
είκοσι πέντε χιλιάδες , επτακόσιες εξήντα πέντε αλήθειες
και τρείς
οκτώ

- Εκείνη :
Να, Ξουτ,  άρΠα,  άΡα

- Εκείνος :
είκοσι πέντε χιλιάδες , επτακόσιες εξήντα έξι αλήθειες
και τέσσερις
δέκα 

-Εκείνη :
λΥγξ, ούΦα, φλεΨ, Ωχρ

- Εκείνος :
Είναι εφευρετικοί οι άνθρωποι, όταν πρόκειται να εκπέμψουν σοβαρά σήματα που αφορούν στη ζωή τους.

-Εκείνη :
Δεν ξέρω σε ποιό γλωσσικό δέντρο επικοινωνίας θα καταλήξουμε τελικά να ενταχθούμε οι δυό μας...
Στο Αφροασιατικό ; στο Σημιτικό ; στο Σινοθιβετιανό ; στο Ουραλοαλταϊκό ; μας βλέπεις εσύ γιά το Ινδοευρωπαϊκό ; !

- Εκείνος (γελώντας) :
Γιατί να μη χρησιμοποιούμε κάτι ακόμα πιό βελτιωμένο !
Γιατί σου αρέσουνε τα Μορς ;! υπάρχει και άλλη τεχνολογία , άϋλη κι αυτή, που μάλιστα θα γίνει αντιληπτή από ακόμα λιγότερες ομάδες ανθρώπων -ίσως μονάχα από τους Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής- ( όσους έχουν απομείνει...) .
Σήματα καπνού με κουβέρτα, που θα απελευθερώνει κατά διαστήματα νέφη καπνού με συνθηματική σημασία !
Μπορούν οι άνθρωποι μιά χαρά να επικοινωνούν ακόμα και με κάτοπτρα! Κάτοπτρα με ηλιακές αντανακλάσεις !  Πεντέλη καλεί Πάρνηθα ! Λυκαβηττός καλεί Υμηττό ! Ελήφθη, Over !

- Εκείνη (γελώντας) :
Πρωτόγονοι !
Κυνηγός και αιώνιο παιδί των δασών ο ένας, συλλέκτης καρπών χάμω απ' τη γη κι πάνω απ' τα δέντρα ο άλλος.

- Εκείνος :
Είχανε κι άλλα χαρακτηριστικά οι πρωτόγονοι...

- Εκείνη :
Σαν τι ;

- Εκείνος :
θυμήσου ! 
"... τῷ δὲ ᾿Αδὰμ οὐχ εὑρέθη βοηθὸς ὅμοιος αὐτῷ. καὶ ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς ἔκστασιν ἐπὶ τὸν ᾿Αδάμ, καὶ ὕπνωσε· καὶ ἔλαβε μίαν τῶν πλευρῶν αὐτοῦ καὶ ἀνεπλήρωσε σάρκα ἀντ᾿ αὐτῆς. καὶ ᾠκοδόμησεν ὁ Θεὸς τὴν πλευράν, ἣν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ ᾿Αδάμ, εἰς γυναῖκα καὶ ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὸν ᾿Αδάμ. καὶ εἶπεν ᾿Αδάμ· τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου·"

- Εκείνη :
Ναι το θυμάμαι... Οστούν εκ των οστέων... Και μυαλό εκ του μυαλού, και πόνος εκ του πόνου, ανάσα εκ της ανάσας και ψυχή εκ της ψυχής.

-Εκείνος : 
Ζωή εκ της ζωής.

-Εκείνη :
Θέλεις ν' ακούσεις μιάν αληθινή ιστορία ;
Ήμουνα λοιπόν κορίτσι, κι είχα το μωρό ακόμα πάνω στο βυζί , όταν με κάλεσε μιά γυναίκα από την έρημο, να με φιλοξενήσει ένα απόγευμα στο σπίτι της.
Την γυναίκα αυτήν δεν την γνώριζα, μήτε είχα ξαναμπεί ως τότε σε σπίτι ιθαγενών, όσον καιρό ζούσα εκεί.
Αυτό εδώ δεν ήταν σαν τα πλινθόκτιστα σπιτάκια στα χωριά, μα ήταν ένα κανονικό σπίτι, χτισμένοι τοίχοι με τούβλα και με αρκετά δωμάτια.
Μόλις μπαίνω εγώ με το μωρό αγκαλιά, έρχεται ο "αφέντης" και μου λέει "θέλετε να περάσετε στον γυναικωνίτη, με την γυναίκα μου ;"
Στον γυναικωνίτη λοιπόν εγώ με το μωρό, πάνω σε βαθειά χαλιά και μαξιλάρες ένα γύρο στον τοίχο, με μιάν κοπέλα άγνωστη απέναντί μου, να με κοιτάζει.
Σε ποιό γλωσσικό δέντρο επικοινωνίας να καταφύγουμε γιά να μπορέσουμε να αρθρώσουμε μ' αυτό  το κορίτσι μιά κουβέντα ;
Σε κανένα φυσικά !
Εκείνη δεν γνώριζε γαλλικά ή αγγλικά κι εγώ δεν εγνώριζα αραβικά.
Κοιταχτήκαμε γιά λίγο, χαμογελούσαμε η μιά στην άλλη, μα στέκαμε κι οι δυό σαν άλαλες, αμήχανες, σε αδυναμία επικοινωνίας.
Και τότε, ξέρεις τι κάναμε ;
Το πρώτο πράγμα που κάναμε, ήταν η μίμηση !
Με κινήσεις, παίζοντας αυτοσχέδιο θέατρο, το κορίτσι μου έδειξε ότι είναι δασκάλα !
Με τον ίδιο τρόπο, της έδειξα κι εγώ το ίδιο!
Ενθουσιάστηκε ! Και τότε έκανε την δεύτερη κίνηση. Πήγε και έφερε μιάν αριθμομηχανή ! Calculator!
Όπου, αν θες το πιστεύεις, περάσαμε ώρες εκείνο το απόγευμα, συζητώντας με αριθμούς !
Με ελάχιστες αγγλικές λέξεις που ήξερε εκείνη , με ελάχιστες αραβικές που ήξερα εγώ και με ατέλειωτες αλληλουχίες αριθμών πάνω στην αριθμομηχανή , μιλήσαμε η μιά γιά τη ζωή της άλλης, πόσων χρόνων είσαι ; τόσο ! εγώ τόσο ! πόσον καιρό είσαι εδώ ; τόσο ! πόσα αδέρφια είσαστε ; τόσα. πόσα παιδιά έχεις ; τόσα. πόσο μισθό παίρνεις ; τόσο. εσύ ; τόσο. πόσων μηνών είναι το μωρό σου ; τόσο. πόσους μήνες το χρόνο δουλεύεις ; πόσες ώρες ; πόσα χρόνια ; κι ένα σωρό άλλα, καθημερινά κι ανθρώπινα πράγματα, που μπορέσαμε να τα μιλήσουμε με την γλώσσα των αριθμών και μόνο !
η άλφα βήτα των αριθμών ! είναι απίστευτο; !
Έπειτα από χρόνια, σε επαγγελματικές μετεκπαιδεύσεις, σε ομάδες επικοινωνίας, σε ομάδες διδακτικής και παιδαγωγικών, ανέφερα πάντα αυτό το παράδειγμα, που μου έχει βαθειά εντυπωθεί στη ζωή, σαν αποτέλεσμα της ανθρώπινης ανάγκης γιά επικοινωνία.
Ώρες συζήτηση ανθρώπων άλαλων, κατάχαμα στην έρημο, πάνω σε μαλακά χαλιά, μέσα από ένα calculator !
Πώς η ανάγκη γίνεται εφευρετική !

Ένα εκατομμύριο επτακόσιες εβδομήντα επτά χιλιάδες κι εβδομήντα επτά αλήθειες, monpetitprince.

. . .  - - -  . . .

Γιάννης Ρίτσος
από την "Σονάτα του σεληνόφωτος"

...........................................................

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα...

Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

signature

foteini

Πασαπνοάριον 

μοναχικού όρθρου Κυριακής, στην εξοχή της Αττικής.

Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον

Κατά τον όρθρο της Κυριακής

Στην Αττική γη

Αινείτε τον Θεόν

Εν τοις όροις του λεκανοπεδίου Αυτού

Αινείτε Αυτόν

Εν στερεώματι του όρους Αιγάλεω

Εν στερεώματι του όρους Υμηττού

Εν στερεώματι του όρους Πάρνηθος και του Πεντελικού όρους, Αυτού.

Αινείτε Αυτόν

Επί τω βράχω του άκρου της πόλεως Αυτού

Αινείτε Αυτόν

Επί ταις μικραίς, βυζαντιναίς εκκλησίαις

Αινείτε Αυτόν

Στα αλειτούργητα, ασβεστωμένα ξωκκλήσια Αυτού

Αινείτε Αυτόν

Κατά το πλήθος της μεγαλωσύνης Αυτού.

Αινείτε τον Κύριον εν τοις πελάγοις,

Μπλέ αργοσαρωνικού, βαθύ μπλέ Αιγαίου

Αινείτε Αυτόν

Εκ των κάβων και των δωρικών στύλων του Ποσειδώνος

Σοι πρέπει ύμνος τω Θεώ

Αινείτε Αυτόν

Πάντες οι άνυδροι χείμαρροι μες στα περβόλια

Αινείτε Αυτόν

Πάσαι αι πικραί δάφναι και αι ελαίαι

Σοι πρέπει ύμνος τω Θεώ.

Αινείτε Αυτόν

Εν ήχω αυθάδικου κρωξίματος καρακάξας, μες τις κληματαριές

Αινείτε Αυτόν

Εν οσμή κοπριάς και ορθρινής πάχνης, στην πεδιάδα των Μεσογείων

Αινείτε Αυτόν

Εν τυμπάνω τζιτζικιού

Και χορώ λιμπελούλας

Αινείτε Αυτόν

Εν χορδαίς τριζονιού

Και συναυλία βατράχων

Τα πρωϊνά της Κυριακής στην Αττική γη

Αινείτε τον Κύριον

εν κυμβάλοις τιτιβισμών φωλιάς χελιδονιών

Αινείτε Αυτόν

Εν κυμβάλοις ευήχοις κυψέλης μελισσών

Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον

Αινείτε τον Κύριον εις τους αιθέρας

Εν κυμβάλοις ατάκτου σμήνους σπουργιτιών

Αινείτε Αυτόν εις τα όρη

εν κυμβάλοις αλαλαγμού ουρλιάσματος τσακαλιών

Αινείτε Αυτόν

κατά το πέταγμα των γερακιών

Αινείτε Αυτόν

Εν κραυγή γκιώνη

Αινείτε Αυτόν εν ανθισμένη μυγδαλιά

Αινείτε Αυτόν εν καρπισμένη ροδιά

Αινείτε Αυτόν

Εν τυμπάνω φθινοπωρινής βροχής

Αινείτε Αυτόν

εν χορώ διαττόντων αστέρων

Νύχτα καλοκαιριού

Στον ουρανό της Αττικής γης.

Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον

Σοι πρέπει ύμνος τω Θεώ

αυτό το τόσο ρεαλιστικό και τόσο απελπισμένο 
και τόσο παρακλητικό - σαν προσευχή - ποίημα του Paul FORT
το είχα πρωτοδιαβάσει στο βιβλίο του Παλαμά
"Γράμματα στη Ραχήλ"




Il faut nous aimer sur terre,
il faut nous aimer vivants

Ne crois pas au cimetière
il faut nous aimer avant.

Ta poussière et ma poussière
deviendront le gré des vents


αν θυμάμαι σωστά, στο βιβλίο του Παλαμά, η τελευταία πρόταση ήταν :
"deviendront le jouet des vents", μπορεί όμως να το θυμάμαι και λάθος...

το δημοσιεύω με μιά βδομάδα καθυστέρηση - γιά λόγους τακτ.

άνθισαν οι πασχαλιές.

έκοψα δυό κλαδάκια και μοσχοβόλησε ο τόπος !

 ανείπωτα V

Εκείνος : … Ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Εκείνη : Ξεχασμένη κι ατίθαση να περπατώ

κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Εκείνος : Είσαι εκεί.

Εκείνη : ..................................................

.................................................................

Αναρωτήθηκες άραγε, ποια είναι η χημική σύσταση των δακρύων ;

Εκείνος : Αυτό πάλι !
................................................................

Αναρωτήθηκα !

……………………………………….

πρωτεϊνες, ορμόνες – προλακτίνη, ενδορφίνες.

Τα δάκρυα της ψυχής απελευθερώνουν τοξίνες από τον οργανισμό.

Εκείνη : Όταν οι ορμόνες δεν απελευθερώνονται,

όταν οι τοξίνες δεν αυλακώνουν με χαρακιές τα μάγουλα, μόνο κυλάν εσωτερικά και αιωρούνται στις κόγχες…

………………………………………

τίποτα ! τίποτα !

Εκείνος : Χημεία ; !

Εκείνη : τίποτα ! τίποτα !

   

La grande bellezza κατέβηκα να δω, 
γιατί ό, τι έχει να κάνει με την μαγική Ρώμη, με κεντρίζει πάντα...
όταν όμως φτάσαμε στο ταμείο, είχαν μόλις εξαντληθεί τα εισιτήρια...
αμφιταλαντευτήκαμε λίγο με την ξαδέρφη μου, να μπούμε στην δεύτερη αίθουσα, με τους εραστές, που μένουν ζωντανοί - να μην μπούμε...  
- τι να δούμε ; vempiiiiiiiiiires ?!

λέω τελικά, τι καλά, που το είδαμε !
μέσα στην ευγενή ροκιά της και στη λώλα της, μιά artistique κι αληθινά ποιητική ταινία ...
πιάνει σφυγμό ο Τζάρμους...
ακούς, άρχοντά μου ; η αγάπη, λέει, μπορεί να είναι κραταιά, ως τη συντέλεια !
μην πάψεις να το πιστεύεις αυτό, άρχοντά μου, να μην πάψεις... 
αλλιώς στο έχει πει ο Ελύτης. "λαμπερά θα σας κάνουν πετρώματα", έτσι το είπε... 

κι εγώ, η ταπεινότης μου, άρχοντά μου, στο έχω γράψει έτσι :

Θεοδώρου Τήρωνος
Μαρκιανού και Πουλχερίας, βασιλέων
Πουλχερίας μοναχής †

* «Καὶ ἐὰν εἰς δύο εὐθείας εὐθεῖα ἐμπίπτουσα

τὰς ἐντὸς καὶ ἐπὶ τὰ αὐτὰ μέρη γωνίας δύο ὀρθῶν ἐλάσσονας ποιῇ,

ἐκβαλλομένας τὰς δύο εὐθείας ἐπ' ἄπειρον συμπίπτειν,

ἐφ' ἃ μέρη εἰσὶν αἱ τῶν δύο ὀρθῶν ἐλάσσονες»

Καὶ ἐὰν οι δύο παράλληλες ευθείες επεκταθούν στο άπειρο,
συμπίπτουν κάποτε ;
ποτέ ; !

από τους δύο σοφούς, τον Πρόκλο και τον Πτολεμαίο,
θα ήθελα να είναι σωστή η απόδειξη θεωρήματος ,

μόνον του ενός,
ότι δηλαδή, οι δύο περήφανες παράλληλες ευθείες
επεκτεινόμενες μοναχικά εις το άπειρον
τελικώς τέμνονται.

συν πίπτουν.

* Και εάν ευθεία τέμνουσα δύο ευθείες

σχηματίζει τις εντός και επί τα αυτά μέρη γωνίες μικρότερες των δύο ορθών,

όταν οι δύο ευθείες επεκταθούν επ’ άπειρον,

θα συμπίπτουν προς τα μέρη όπου σχηματίζονται οι μικρότερες των δύο ορθών γωνίες

Υ.Γ.

κάπου μες την ταινία, έπαιξε και μιά amanita muscaria !

είναι αυτή, που με έμαθε το χέρι του Gaudi να την αγαπώ...

την αληθινή μου ζωή, εσωτερικά, σαν να την ορίζει μιά μυστική τελετουργία / αλληλουχία αριθμών.
οκτώ, επτά, έξι.
οι αριθμοί σα στρατιωτάκια στη σειρά.
μιά αρμονία.
οκτώ, επτά, έξι.
τόσο απλό , συστηματικό, τόσο ευρηματικό, βαθύ, αληθινό.
πώς μαθαίναμε παιδάκια 1 + 1 = 2, έτσι...
ή μάλλον, 1 + 1 = 1

βρήκα στις σημειώσεις μου 
υπέροχα γαλλικά τραγούδια :



1. ........................................


Cette bohème là c'est mon bien ma richesse,
Ma perle, mon bijou, ma reine, ma duchesse...

La femme qui est dans mon lit
N'a plus vingt ans depuis longtemps
Ne riez pas, n'y touchez pas
Gardez vos larmes et vos sarcasmes
Lorsque la nuit nous réunit
Son corps ses mains s'offrent aux miens
Et c'est son coeur couvert de pleurs
Et de blessures qui me rassurent

2. 

Du plus loin, que me revienne,
L'ombre de mes amours anciennes,
Du plus loin, du premier rendez-vous,
Du temps des premières peines,
Lors, j'avais quinze ans, à peine,
Cœur tout blanc, et griffes aux genoux,
Que ce furent, j'étais précoce,
De tendres amours de gosse,
Ou les morsures d'un amour fou,
Du plus loin qu'il m'en souvienne,
Si depuis, j'ai dit "je t'aime",
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous

C'est vrai, je ne fus pas sage,
Et j'ai tourné bien des pages,
Sans les lire, blanches, et puis rien dessus,
C'est vrai, je ne fus pas sage,
Et mes guerriers de passage,
A peine vus, déjà disparus,
Mais à travers leur visage,
C'était déjà votre image,
C'était vous déjà et le cœur nu,
Je refaisais mes bagages,
Et poursuivais mon mirage,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

Sur la longue route,
Qui menait vers vous,
Sur la longue route,
J'allais le cœur fou,
Le vent de décembre,
Me gelait au cou,
Qu'importait décembre,
Si c'était pour vous

Elle fut longue la route,
Mais je l'ai faite, la route,
Celle-là, qui menait jusqu'à vous,
Et je ne suis pas parjure,
Si ce soir, je vous jure,
Que, pour vous, je l'eus faite à genoux
Il en eut fallu bien d'autres,
Que quelques mauvais apôtres,
Que l'hiver ou la neige à mon cou,
Pour que je perde patience,
Et j'ai calmé ma violence,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

Les temps d'hiver et d'automne,
De nuit, de jour, et personne,
Vous n'étiez jamais au rendez-vous,
Et de vous, perdant courage,
Soudain, me prenait la rage,
Mon Dieu, que j'avais besoin de vous,
Que le Diable vous emporte,
D'autres m'ont ouvert leur porte,
Heureuse, je m'en allais loin de vous,
Oui, je vous fus infidèle,
Mais vous revenais quand même,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

J'ai pleuré mes larmes,
Mais qu'il me fut doux,
Oh, qu'il me fut doux,
Ce premier sourire de vous,
Et pour une larme,
Qui venait de vous,
J'ai pleuré d'amour,
Vous souvenez-vous ?

Ce fut, un soir, en septembre,
Vous étiez venus m'attendre,
Ici même, vous en souvenez-vous ?
A vous regarder sourire,
A vous aimer, sans rien dire,
C'est là que j'ai compris, tout à coup,
J'avais fini mon voyage,
Et j'ai posé mes bagages,
Vous étiez venus au rendez-vous,
Qu'importe ce qu'on peut en dire,
Je tenais à vous le dire,
Ce soir je vous remercie de vous,
Qu'importe ce qu'on peut en dire,
Je suis venue pour vous dire,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous...

 3.

................................................

 

C'est que ça la vie
C'est que ça l'amour
T'aimer à tout prix tout le temps
T'aimer maintenant comme avant
Comme avant

 à genoux

 

 

.

.foteini

.

μικρή, νυχτερινή προσευχή

.

Θορύβους γιομάτη η νύχτα

στο ταβάνι ένα μολυντήρι

σούρνεται αργά

κροταλίζοντας σιγανά την ουρά του

θροϊζουν τα φύλλα της ελιάς

μιά χρυσόμυγα

ζουζουνίζει
πεσμένη ανάσκελα στα κόκκινα πλακάκια

το κοχύλι μπουρού
βουίζει τον χτύπο των χελιδονόψαρων
στον αφρό

νερά ακούγονται εδώ
στα πόδια του βουνού
στις αλεπότρυπες σιμά και στις φωλιές των λαγών

φτεροκοπάει ο έρως των περιστεριών μες στα φυλλώματα
της καρακάξας ο έρως
του κοκκινολαίμη
των σπουργιτιών

κάθε πλάσμα του θεού
έχει έναν ήχο
τις νύχτες

ένα θρόϊσμα

μια συντροφιά

ένα άλλο πλάσμα



κι ο άνθρωπος, Κύριε ;

ο άνθρωπος, Κύριε ;
Κύριε ;

.

.

.

.

.

.

.

.

Θεοδώρου Τήρωνος
Μαρκιανού και Πουλχερίας, βασιλέων
Πουλχερίας μοναχής †
.

* «Καὶ ἐὰν εἰς δύο εὐθείας εὐθεῖα ἐμπίπτουσα

τὰς ἐντὸς καὶ ἐπὶ τὰ αὐτὰ μέρη γωνίας δύο ὀρθῶν ἐλάσσονας ποιῇ,

ἐκβαλλομένας τὰς δύο εὐθείας ἐπ' ἄπειρον συμπίπτειν,

ἐφ' ἃ μέρη εἰσὶν αἱ τῶν δύο ὀρθῶν ἐλάσσονες»

.
.

.

Καὶ ἐὰν οι δύο παράλληλες ευθείες επεκταθούν στο άπειρο,
συμπίπτουν κάποτε ;
ποτέ ; !

από τους δύο σοφούς, τον Πρόκλο και τον Πτολεμαίο,
θα ήθελα να είναι σωστή η απόδειξη θεωρήματος ,

μόνον του ενός,
ότι δηλαδή, οι δύο περήφανες παράλληλες ευθείες
επεκτεινόμενες μοναχικά εις το άπειρον
τελικώς τέμνονται.

συν πίπτουν.

.

.

* Και εάν ευθεία τέμνουσα δύο ευθείες

σχηματίζει τις εντός και επί τα αυτά μέρη γωνίες μικρότερες των δύο ορθών,

όταν οι δύο ευθείες επεκταθούν επ’ άπειρον,

θα συμπίπτουν προς τα μέρη όπου σχηματίζονται οι μικρότερες των δύο ορθών γωνίες

.

.

.

.

.

.
ξύπνησα στις τρισήμιση, τάχα ότι ήταν εξήμιση.
λάθος συναγερμός.
ξύπνησα τεσσεράμιση, τάχα ότι ήταν εξήμιση.
πάλι λάθος συναγερμός.
έβλεπα στον ύπνο μου το πατρικό σπίτι στην Αθήνα
κι όλη νύχτα αναρωτιόμουνα, αν έχω σήμερα πιό πολύ άγχος για το πρωί ή για το βράδυ...
για το βράδυ, φυσικά !
χαστούκια θέλεις, εαυτέ μου, αδιόρθωτε...
κι εσύ, ψυχούλα βασανισμένη, ένα φύσημα του αγέρα, κι ένα χάδι ας είχες...
.
.
.
.
... Κύριε ;
.
.
.
.

.
monpetitmozart,

έχω άγχος.
φοβάμαι,
μήπως δεν έρθουν οι άνθρωποι...
γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι σήμερα, να σκουντήσεις τους ανθρώπους, ν' αφίσουν τον ύπνο τους Κυριακή πρωί, και να πάρουν τα βουνά...
.
φοβάμαι,
μην έρθουν πολλοί άνθρωποι...
με κάποιον μαγικό τρόπο, πρέπει να τους διαχειριστώ ακίνδυνα και σωστά...
.
φοβάμαι, μην γίνει καμιά στραβή, χτυπήσει κανείς,
μη συμβεί κανένα ατύχημα
.
φοβάμαι τις φωτιές...
.
φοβάμαι
κι έχω άγχος
και κανείς γύρω,
να του πω
πόσο άγχος έχω
ή
ν' ακούσω μιά
μονάχα μιά
μονάχα μιά
κουβέντα...
.
.
.
.
... Κύριε ;
.
.
.

.

θαρρώ, ίσως είμαστε έτοιμοι για αύριο...

ειδοποίησα φορείς κι οργανώσεις.

συνεργεία, εργάτες, χορτοκοπτικά, καθαριστικά, μηχανές, φορτηγάκια.

παρήγγειλα σακκούλες, χοντρά γάντια.

κρύα νερά.

να είναι δεμένα όλα τ' αδέσποτα.

το έστειλα σε δύο ραδιόφωνα.

το ένα ανταποκρίθηκε, το ανακοίνωνε μες τη βδομάδα, θα χουμε επαφή πάλι αύριο, πρωί πρωί.

είναι σπουδαίο, όταν παλεύεις με κινδύνους και μηχανισμούς - θηρία, να χεις κάποιον να σε βοηθάει ! κι η παραμικρή βοήθεια, κάνει καλό...

ο Σωτήρης, με ρώτησε "εμείς θα μαζέψουμε ;" "θα βάλουμε τα μποτάκια μας, του λέω, και στολή εκστρατείας, και θα αρχίσουμε να καθαρίζουμε ήσυχα, πρώτοι απ' όλους, μπροστά απ' όλους !" με κοίταζε περίεργα... "δε μου ταιριάζεις, λέει, για ιχθύς, αλλά εσύ ξέρεις !" γελάσαμε...

έτυχε , ο μεγάλος είναι στο εξωτερικό. έτσι έχω άγχος, που το παίρνω όλο πάνω μου...

αυτό όμως είναι τώρα, δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο,

την προσοχή μου τεντωμένη

.

.

να βοηθήσει ο θεός ...

.
.
Ζαχαρίας Παπαντωνίου
.
Η Προσευχή Του Ταπεινού
.
.
Κύριε,
σαν ήρθεν η βραδιά, σου λέω τη προσευχή μου.
'Αλλη ψυχή δεν έβλαψα στο κόσμο απ' τη δική μου.
Εκείνοι που με πλήγωσαν ήσαν αγαπημένοι.
Την πίκρα μου τη βάσταξα, μου δίνεις και την ξένη.
.
Μ' απαρνηθήκαν οι χαρές.
Δε τις γυρεύω πίσω.
Προσμένω τα χειρότερα.
Ειν' αμαρτία να ελπίσω.
.
Σαν ευτυχία αγαπώ της νύχτας τη φοβέρα.
Στη πόρτα μ' άλλος δε χτυπά κανείς, απ' τον αγέρα.
Δεν έχω δόξα.
Ειν' ήσυχα τα έργα που 'χω πράξει.
'Ακουσα τη γλυκειά βροχή,
τη δύση έχω κοιτάξει,
έδωκα στα παιδιά χαρές,
σε σκύλους λίγο χάδι,
ζευγάδες καλησπέρισα που γύριζαν το βράδι.
.
Τώρα δεν έχω τίποτε να διώξω ή να κρατήσω.
Δεν περιμένω ανταμοιβή, πολλή 'ναι τέτοια ελπίδα!
Ευδόκησε ν' αφανιστώ, χωρίς να ξαναζήσω.
Σ' ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα.
.
.
.
.
.

.
.

la priere

de Foteini

.
.
έβαλα το φλυτζάνι πάνω στη φωτιά
κι ακούμπησα το μπρίκι του καφέ στο τραπέζι.

αν είσαι, Θεέ μου,
πού είσαι ;
μακριά απ' τα πλάσματά σου ;
.
.
.