...........................................


Τέσσερα και τέσσερα οχτώ
οχτώ κι οχτώ κάνουν δεκάξι
δεκάξι και δεκάξι πόσα κάνουν;
Δεν κάνουν τίποτα δεκάξι και δεκάξι
και προπάντων όχι τριάντα δύο
έτσι ή αλλιώς
και φεύγουν.
Και το παιδί έκρυψε το πουλί
μες στο θρανίο του
κι όλα τα παιδιά
ακούν το τραγούδι του
κι όλα τα παιδιά ακούν τη μουσική
κι οχτώ κι οχτώ στη βόλτα τους φεύγουν
και τέσσερα και τέσσερα και δυο και δυο
στη βόλτα τους το σκάνε
κι ένα κι ένα δεν κάνουν ούτε ένα ούτε δύο
ένα ένα το ίδιο φεύγουν.
Και το πουλί λύρα παίζει
και το παιδί τραγουδάει
κι ο καθηγητής φωνάζει:
Πότε θα πάψετε να κάνετε τον καραγκιόζη!
Μα όλα τ' άλλα παιδιά
ακούν τη μουσική
και οι τοίχοι της τάξης
σωριάζονται ήσυχα.

Και τα τζάμια ξαναγίνονται άμμος

 
 
το μελάνι ξαναγίνεται νερό
τα θρανία ξαναγίνονται δένδρα
η κιμωλία ξαναγίνεται ακρογιαλιά
το φτερό ξαναγίνεται πουλί.

Ζακ Πρεβέρ, Κουβέντες

μτφρ. Μιχάλης Μεϊμάρης

εκδ. Καστανιώτη

photo foteini

«Το κύπελλο, το κρατούσε σκυφτός, ο άνθρωπος, που το έπλασε.
Ήταν σαν ένα από αυτά τα θαυμαστά λουλούδια που ανθίζουν πάνω σε καχεκτικούς και στριφτούς θάμνους.
Πολύ όμορφο, πράγματι, αυτό το κύπελλο και μυστηριώδες, όπως είναι τα φυσικά πράγματα, διατηρεί μέσα στην κοιλότητα του τη ζωή της ανθρώπινης ανάσας.

Η διαφάνειά του ανταγωνίζεται τα νερά και τους ουρανούς, όμοιο στην βιολετιά του άκρια με τις μέδουσες που επιπλέουν στις θάλασσες, απλό, καθαρό, δίχως στολίδι άλλο από αυτήν τη ναυτική άκρια, δίχως άλλα μέλη, παρά μονάχα το πόδι του, τον μίσχο και τα χείλη.

Και γιατί ήταν τόσο όμορφο, κανείς δεν θα μπορούσε να το πει, μήτε με μιά λέξη, μήτε με χίλιες. Και η τιμή του ήταν μηδαμινή, τιποτένια, μπροστά στην ποιότητα , που το μάτι θαύμαζε.»

Gabriele d'Annunzio - Η φωτιά

μετάφραση α.κ.

νεκρές φύσεις

.
στην Αθήνα, πάντα...


.

τα απογεύματα

βάζω ένα μικρό τραπέζι

στη μέση στα χωράφια
.

ώσπου νυχτώνει...

.

νεκρές

είναι οι φύσεις

.

.

.

.

.