Πόσα χρόνια γκαρίζω, η γραφική, γιά τους καρπούς της γης τριγύρω μας, που συνηθίζουμε να τους προσπερνάμε αδιάφοροι...

Στους αστικούς κήπους, στην πρωτεύουσα γύρω, όπου, μην το ξεχνάμε, έχει συσσωρευτεί ο μισός Ελληνικός πληθυσμός, στους δρόμους, στα οικόπεδα, στα περισσότερα πεζοδρόμιά μας, παντού
ελιές, 
νερατζιές, 
λεμονιές, 
πορτοκαλιές, 
μυγδαλιές, 
κορομηλιές, 
δάφνες, 
μουσμουλιές, 
κληματαριές,
ροδιές, 
φορτώνονται τα ευλογημένα δέντρα καρπό, όταν είναι η εποχή τους, κι εμείς μες στην ηλιθιότητά, την αδιαφορία, τη ρηχότητα και την ασχετοσύνη μας, αφίνουμε τους καρπούς της γης να πέφτουν κατάχαμα και να σαπίζουν...

η γη υποσιτίζεται, άνθρωποι πεθαίνουν από πείνα κι εμείς κοιτάζουμε αδιάφορα τους καρπούς και δεν τους βλέπουμε, το εννοώ, τους κοιτάζουμε και δεν τους βλέπουμε... σαν οι καρποί γιά μας να είναι αόρατοι !

διαβάζω ότι ξεκινάν εδώ κι εκεί οργανωμένες προσπάθειες να μαζεύονται, π.χ. από τους κήπους και τα πεζοδρόμια οι ελιές τουλάχιστον...

ας είναι αυτό, μέσα σε διαφόρων προελεύσεων ανόητα, δήθεν "κινήματα", ένα κίνημα χρήσιμο, γιά τη συλλογικότητα και τους ανθρώπους...
άντε να δούμε...




déjà vu, vintage ή ό, τι αλλιώς, εγώ την ξαναείδα χτες την ταινία του αγαπημένου Μπουλμέτη.
"Πολίτικη κουζίνα",
όχι γιά τα μπαχαρικά, τα χρώματα κι αρώματα, μα κυρίως γιά την Πόλη των πόλεων και γιά κείνον τον τρελό, τον πεισματάρη έρωτα των σαράντα χρόνων...
κάθισα στη φωτιά, κοντά στο τζάκι και η ταινία ζέστανε την καρδιά μου.
σκέφτομαι πάντα και πάντα την ρήση του Hugo : 
"Comprendre est au delà d'aimer"
πόσο σοφό ! 
πρώτα ο Παλαμάς το μετέφερε, εκεί το πρωτοδιάβασα και το ενστερνίστηκα.

ο Παλαμάς.
"... μέσα στο - άω, μέσα στο – άω…”





    

Κωστή Παλαμά

.
.

Βωμοί - 1915

.
.

Λειτουργία

.
.
.
Όταν ξεσπερμεύονται οι λαοί
Και ξεθεμελιώνονται οι πατρίδες,
Μέσα στων πολέμων τη βοή
Κι έξω και παράμερα, δεν είδες;

Σιγοδέονται κάποιοι σαν ιερουργοί,
Κι ενώ κάτου από τα πόδια τους τραντάζει
Κι ενώ σειέται και χαλιέται γύρω η γη
Τίποτε, θαρρείς, δεν τους ταράζει

Σα ν’ ακολουθάνε μυστική
Μ’ ένα Κύριον αφανέρωτο ομιλία
Γυρτοί, ασάλευτοι, και σαν εκστατικοί
Στα λειτουργικά τους τα βιβλία

Όλοι γύρω τους, και γέροι και παιδιά
Και οι γυναίκες, τ’ άρματα στα χέρια,
Μόνο εκείνοι –αχτύπητη η καρδιά-
Με τα χέρια ανάερα προς τ’ αστέρια

Άδεια δεν είναι τα χέρια τους, κρατάνε
Τα πουλιά τα μαντικά της προσευχής,
Και την πρώτη ορμή, τους δίνουν και πετάνε
Προς τους θρόνους της Ιδέας και της Ψυχής

Καίει φωτιά σ’ ένα βωμό, ο βωμός
Φροντισμένος από κείνους και δε σβύνει.
Θα περάσουν κι ο θυμός κι ο χαλασμός,
Μα ο θνητός, ορθός ή χάλασμα, θα μείνει

Στου βωμού τη θεία φωτιά θα πάει ξανά,
Όπου η Πίστη, η Τέχνη, ο Λόγος, η Σοφία.
Στα παντοτινά Ωσαννά!
Στα λειτουργικά βιβλία.

Σιγοδέονται κάποιοι σαν ιερουργοί,
Λαοί τριγύρω τους, με τ’ άρματα στα χέρια
Και χαλιέται η γη, και ρυάζεται η σφαγή.
Με τα χέρια εκείνοι, ανάερα προς τ’ αστέρια

Όμως, όσο κι αν ασάλευτοι φαντάζουν
Στους χορούς των Ερινύων και των Κυκλώπων,
Τα υψωμένα χέρια τρέμουν και σπαράζουν
Σαν απ’ όλη τη λαχτάρα των ανθρώπων

Και τα μάτια τους κι ας φαίνονται δεμένα
Σαν αδάκρυστα, με μια υπερκόσμια φέξη.
Είναι από το δάκρυο θολωμένα
Το πικρότερο, που δεν μπορεί να τρέξει

Όταν ξεσπερμεύονται οι λαοί
Και ξεθεμελιώνονται οι πατρίδες,
Μέσα στων πολέμων τη βοή
Κι έξω και παράμερα, δεν είδες ;

εξήμιση η ώρα πρωϊνή,
έβλεπα σήμερα στην ΕΡΤ3 ένα ντοκυμαντέρ γιά τους μετανάστες.
τους Έλληνες οικονομικούς μετανάστες, τα χρόνια ανάμεσα στο ' 50 και το ' 60.
από κάποιες πολύ φτωχές περιοχές της Ελλάδας, μαζική μετανάστευση.
Βέλγιο, Γερμανία, Σουηδία, ακόμα κι Ελβετία. και αλλού... Αυστραλία.

Στέλιο Καζαντζίδη, με το κλάμα σου χαίρε !

θυμήθηκα τον πατέρα μου που με πήρε από το χέρι και με κατέβασε στο λιμάνι του Πειραιά.
ήμουν τότε τεσσάρων ή πέντε χρονώ.
"θα ρθουν οι θείοι μας απ' την Αμερική" μου είπε.
έχω μπροστά στα μάτια μου ένα υπερωκεάνιο να ζυγώνει στο λιμάνι. τεράστιο, σαν φωτεινή πολιτεία.
κόσμος μυρμήγκιαζε και κρεμόταν απ' τις γέφυρες και στα μεγάφωνα έπαιζαν "τα παιδιά του Πειραιά".
δεν καταλάβαινα τότε γιατί ο πατέρας μου με κρατούσε σφιχτά απ' το χέρι κι έκλαιγε.
το συζητήσαμε αυτό έπειτα από πολλά χρόνια...

"H ξενητιά, η εργατιά, η πίκρα κι η αγάπη τα τέσσερα τα ζύγισαν, βαρύτερα είν' τα ξένα"

"ήξερα ότι θάκανα πολλά χρόνια να γυρίσω πίσω", κατέγραφε την μαρτυρία ενός ανθρώπου, το πρωϊνό ντοκυμαντέρ. "άνοιξα το μαντήλι μου κι έβαλα μέσα μιά χούφτα χώμα. άνοιγα και το μύριζα στην ξενιτειά..."


οι πρόσφυγες το ' 22 ξεκληρισμένοι.
(όχι φυσικά από "συνωστισμό" στην παραλία της Σμύρνης ! - τι ΠΡΟΣΤΥΧΙΑ, τι ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΙΑ κι αυτή, Θεέ μου !...) 
οι μετανάστες το 30, το 50, το 60...
τα ΠΑΙΔΙΑ μας ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, το 2010 - 2015 !
οι πρόσφυγες της Λέσβου, το Αιγαίο, το Αιγαίο, το Αιγαίο...

"Στην αργατιά, στην χωριατιά

το χιόνι, η γρίπη, η πείνα, οι λύκοι

ποτάμια, πέλαγα, στεριές, ξολοθρεμός και φρίκη.

 

Χειμώνας άγριος. Κι η φωτιά

καλοκαιριά στην κάμαρά μου.

Ντρέπομαι για τη ζέστα μου

και για την ανθρωπιά μου".

Κωστής Παλαμάς

"............................

μέσα στο - άω, μέσα στο - άω

πότε πως ουρλιάζει ένα σκυλί,

πότε να στενάζει ένα φιλί

γρικάω"

αυτό το τόσο ρεαλιστικό και τόσο απελπισμένο 
και τόσο παρακλητικό - σαν προσευχή - ποίημα του Paul FORT
το είχα πρωτοδιαβάσει στο βιβλίο του Παλαμά
"Γράμματα στη Ραχήλ"




Il faut nous aimer sur terre,
il faut nous aimer vivants

Ne crois pas au cimetière
il faut nous aimer avant.

Ta poussière et ma poussière
deviendront le gré des vents


αν θυμάμαι σωστά, στο βιβλίο του Παλαμά, η τελευταία πρόταση ήταν :
"deviendront le jouet des vents", μπορεί όμως να το θυμάμαι και λάθος...

το δημοσιεύω με μιά βδομάδα καθυστέρηση - γιά λόγους τακτ.

άνθισαν οι πασχαλιές.

έκοψα δυό κλαδάκια και μοσχοβόλησε ο τόπος !

Προς το παρόν, μπορούμε να παρακολουθούμε ΕΔΩ :

Δείτε LIVE τι μεταδίδει η ΕΡΤ -Συνεχίζουν την εκπομπή οι δημοσιογράφοι



Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ


 ΕΚΑΤΟ ΦΩΝΕΣ

  II

Και τέτοιος που είμαι, και με τέτοια καρδιά, 
πουλί ολοτρέμουλο σ' αρρωστημένα στήθια,  
από τους δυνατούς και τους μεστούς του κόσμου 
εγώ είμαι πιό κοντά στο φως και στην αλήθεια.
.

Γι αυτό μουγκρίζει μέσα μου βαθιά,
και μ' όλη την αχάμνια μου και μ' όλο το μαράζι,
προς όλους τους μεστούς και δυνατούς του κόσμου
μιά καταφρόνεση. Και μου ταιριάζει.

Τσομπανάκος ήμουνα

.
μία και είκοσι πέντε άρχισε απόψε να ανατέλει
στον ουρανό το φεγγάρι.
.
από Δευτέρα, λέω να πάω σ' ένα φυτώριο, να πάρω νέα φυτά - βεράντας.
χρειάζομαι μιά λεμονιά
μιά πορτοκαλιά
μιά καλή ελιά
ένα δεντρολίβανο
δυόσμο
λεβάντα
ένα χιώτικο γιασεμί
μιά γαρδένια
μιά ορτανσία αν βρω λιλά
μιά καμέλια
ένα φούλι
αν βρω χρυσάνθεμα ή ντάλιες
ίσως μιά πικροδάφνη
ίσως μιά βουκαμβίλια
αν βρω μυρωδάτα γαρύφαλλα
τριανταφυλλιές διάφορες
.
.
cultivons notre jardin ...
.
.
.
.
.
.
«Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρνεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.
κι αν αγαπάς τ’ ανθρωπινά κι όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής. Κι αν είναι
κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα,
Ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνου του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,
π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει,
κι όλο συντρίμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.
Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είν’ απάνου απ’ όλα.”
.
.

Κωστής Παλαμάς
.
.
.
.
.
.

.

* οι φωτογραφίες
είναι της Foteinis
.

Παρασκευή 5 του Μάρτη, 2010
.
.

απογευματινός περίπατος

στην Ακρόπολη

.
.

.

.

.

΄.

στα Αναφιώτικα

μιά ανθισμένη γαζία στον ήλιο,

μπορεί να σε λωλάνει...

.

.

τα ακροκέραμα

να υψώνονται...

.

.

.

.

το παλιό κουδούνι

μεράκι παλιού τεχνίτη

στην αυλόπορτα

.

.

σφραγίδα

στον Αττικό ουρανό

.

.

.

.

ο Βράχος !

.

.

διαβάζω

από τον Gustave Flaubert

.

"ταξίδι στην Ελλάδα"

.

Δεκέμβριος 1850 - Φεβρουάριος 1851

μετάφραση Π. Ζάννα,

εκδ. Ολκός

.

.

.

.

Σήμερα 23 Ιανουαρίου, Πέμπτη,

πήγα να αποχαιρετήσω την Ακρόπολη.

Μέσα στον Παρθενώνα, στη βάση μιάς πλάκας, ένας μηρός φαγωμένος, εντελώς γκρίζος.

Φυσούσε δυνατά, ο ήλιος βασίλευε, ο ουρανός ήταν κατακόκκινος πάνω από την Αίγινα.

Πίσω από τους κίονες των Προπυλαίων, ο ουρανός απλωνόταν με χρώμα κίτρινο, κροκάτο.

Καθώς επέστρεφα από το ναό του Ποσειδώνα, δύο μεγάλα πουλιά ξεπετάχτηκαν πάνω από το αέτωμα και έφυγαν ανατολικά, κατά τη μεριά της Σμύρνης, της Ασίας.

Σπρώχνοντας την πόρτα της Ακρόπολης, παρατήρησα πως έτριζε πονεμένα , σαν πόρτα σιταποθήκης.Βγήκα και κοίταζα το θέατρο του Ηρώδη, όταν ένας στρατιώτης ήρθε να μου πουλήσει για δύο δραχμές, μιά μικρή, γυναικεία φιγούρα με τα μαλλιά της ανασηκωμένα στην κορυφή του κεφαλιού.

.

Πηγαίνοντας στον Παρθενώνα και επιστρέφοντας εκεί, κοίταξα για πολλήν ώρα εκείνο το στήθος με τους ολοστρόγγυλους μαστούς, που είναι φτιαγμένοι για να σε τρελλάνουν από έρωτα

.

Χαίρε Αθήνα ! Αλλού τώρα !

Ώρα 10 και 1/2 το βράδυ

.

.

.

.

.

.

.

διαβάζω

από τον Κωστή Παλαμά

.

"Γράμματα στη Ραχήλ"

.

εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1960

.

.

Ένα από τα σχέδιά μας που έμειναν ανεκτέλεστα, είναι ένα ανέβασμα στην Ακρόπολη, μιά επίσκεψη στο θείο το Βράχο.

Έχω πολύν καιρό να βρεθώ κατά τα μέρη εκείνα.

Σε θυμήθηκα σήμερα το πρωί (όχι εσένα, γιατί βέβαια η θύμηση προϋποθέτει διαλείμματα ξεχασιάς, και η Chère Clarté πάντα στέκεται εμπρός μου), θυμήθηκα το σχέδιο.

Το θυμήθηκα διαβάζοντας σήμερα το πρωί στο περιβόλι, το πρώτο κεφάλαιο από τους "Etérnels compagnons" του ρώσσου Merezkovsky

.....................

.

Το πρώτο αυτό κεφάλαιο επιγράφεται "Ακρόπολις" και διηγείται σ' αυτό, την επίσκεψή του στα ιερά λείψανα, γυρίζοντας από τη Φλωρεντία, τη "merveilleuse Cité", καθώς την ονομάζει

......................

.

Περιμένω να ξαναβρεθούμε στο κελλί ήσυχοι για να ιδής ή για ν' ακούσης τις σελίδες που αφιερώνει στην αττική ολόγυμνη γεμάτη από πνευματικότητα φύση, στο θέαμα του κόσμου και στην ομορφιά του, ξανοίγοντάς το ανάμεσ' από τις κολώνες του Παρθενώνα !

"Mon ame...........

η ψυχή μου πλημμύρισε από τη χαρά που δίνει το κάλλος.

Σαν χαμένος, σαν τρελός, επαναλάμβανα : Κύριε, τι αριστουργήματα είναι αυτά !

...................

Αντί για φυτά , στη βραχώδη γη, κάτω από τον φλογερό ήλιο της Αττικής, φύτρωσαν αυτές οι κολόνες, άσπρες σαν το χιόνι και στεφάνωσαν τους κοκκινωπούς όγκους της Ακροπόλεως.

Γύρω τριγύρω ούτε ένα δέντρο. Αλλά, τι να τα κάνουμε τα δέντρα ;"

.

Πού την ηύρεν όλην αυτήν την αττικολατρεία ο βάρβαρος αυτός Σκυθοσλαύος, ο Δοστογιεφσκιστής, ο μεσσιανιστής, ο μοσχοβιτικώτατα μυστικιστής ;

.

.

στολίδια

στα γύρω σπίτια

.

.

.

διαβάζω

από τον Le Corbusier

"Κείμενα για την Ελλάδα. Φωτογραφίες και σχέδια."

.

εκδ. 'Αγρα, Αθήνα 1992

.

.

Το να δεις την Ακρόπολη είναι ένας ευσεβής πόθος που τρέφεις χωρίς καν να διανοείσαι ότι θα τον πραγματοποιήσεις.

Δεν ξέρω γιατί αυτός ο λόφος κλείνει μέσα του την ουσία της καλλιτεχνικής σκέψης.

Ξέρω να εκτιμώ την τελειότητα αυτών των ναών και να αναγνωρίζω τον απαράμιλλο χαρακτήρα τους.

Έχω προ πολλού αποδεχθεί, ότι εδώ βρίσκεται ο χρυσός κανόνας, βάση κάθε καλλιτεχνικής μέτρησης.

Γιατί αυτή η αρχιτεκτονική κι όχι κάποια άλλη ;

Θα ήθελα να εξηγήσω με τη λογική ότι εδώ όλα βρίσκουν τη λύση τους κατά τον πλέον ασυναγώνιστο τρόπο. Ωστόσο, γιατί η διάθεση, ή μάλλον το συναίσθημα που καθοδηγεί τους λαούς και υπαγορεύει το πιστεύω τους, γιατί, παρά την επιθυμία τους κάποτε να ξεφύγουν, επαναφέρεται εδώ, το επαναφέρουμε εδώ, στην Ακρόπολη, στους πρόποδες των ναών ;

Αυτό είναι για μένα ένα πρόβλημα ανεξήγητο. Πόσο συναρπάζεται όλο μου το είναι από έναν απόλυτο ήδη ενθουσιασμό για τα έργα άλλων φυλών, άλλων περιόδων, άλλων γεωγραφικών πλατών !

Όμως γιατί, ύστερα από τόσους άλλους, πρέπει να ορίζω τον Παρθενώνα - έτσι καθώς ξεπροβάλλει από το πέτρινο πιάτο του - ως τον αδιαμφισβήτητο Άρχοντα και, έστω και οργισμένος, να υποκλίνομαι μπροστά στην υπεροχή του ;

.

.

.

.

Signature

a.k.

.
.

... δεν είναι ήσυχος άνθρωπος. Ποτέ δεν ήταν...
Τα διαβάσματα από παιδί, είναι ίσως που την ξεσήκωναν.
Ο Καζαντζάκης, οι Γραφές, οι Ποιητές.
Ούτε φαντάζεται κανείς, πόσο μπορούν να ξεσηκώσουν ένα ήσυχο παιδί οι ποιητές ... Αντάρτη μπορούν να το κάνουν !
Οι ψαλμοί, ο Ιώβ, το άσμα ασμάτων, η Αντιγόνη, η Αντιγόνη, η Αντιγόνη, η Αντιγόνη.
Η Αντιγόνη με το μοναχικό της θάρρος.
Κολλάς εκεί για μια ζωή
Και στο μοναχικό
Και στο θάρρος
.
Χρόνια παιδιάτικα, γραμμένο στο προσκέφαλό της :
«πατρός τε και μητρός τε και των άλλων προγόνων
απάντων τιμιότερον εστί η πατρίς
και σεμνότερον και αγιότερον...»
ώσπου, τον στίχο τον κατέκτησε.
Πέρασε μέσα της και την κατέκτησε κι αυτός.
Αυτή είναι η σειρά.
.
Κατόπιν,την παίδεψε πολύ η Ακρόπολη.
Την Ακρόπολη, την έβλεπε πλάϊ της τους χειμώνες, μες στο παράθυρό της!
Ούτε φαντάζεται κανείς, πόσο μπορεί να ξεσηκώσει ένα ήσυχο παιδί η Ακρόπολη!
Η ελληνική, λιτή γραμμή. Η λευκή.
Φουρτούνα μπορεί να κάνει την ψυχή του...
.
Κάθε καλοκαίρι πάλι, ερωτευόταν τον Υμηττό.Ίσως κι αυτός την ερωτεύονταν κάποτε...
Ο Υμηττός, με τα μωβ, μυρωδάτα θυμάρια, τις αλεπότρυπες, τη μυρωδιά απ’ τις ξερές πευκοβελόνες και τους σκατζόχοιρους.
Ο Υμηττός την έφτιαξε βουνίσια.
Χωριάτικες βουνοκορφές, τραχιές, ολοένα που υψώνονται μέσα της. Δύσβατα...
.
Και πέρασε παιδί, γερά μυστικά μονοπάτια. Ψαξίματα εσωτερικά, όπου κανείς δεν είχε πρόσβαση. Απολύτως κανείς.
Μικρό κορίτσι, ήθελε να πάει στην Αφρική, να δουλέψει κοντά στον Ραούλ Φολλερώ.
Θαύμαζε πάντα τον Δον Κιχώτη, μα σίγουρα, εμπιστεύονταν περσότερο τον Σάντσο.
Πάταγε πάντα σταθερά στα δυό ποδάρια της.
.

.

.

Signature

Foteini
.
.
.
Στο Λούξορ,

σιμά στο ναό, που μετράει τρισήμιση χιλιάδες χρόνια πίσω,

στέκεις εσύ νύχτα με αστροφεγγιά .

Αρχαίος μύθος σ’ έφερε εδώ.

Κι εγώ που σ’ αγαπώ, βαδίζω σιωπηλά στα χνάρια της μοίρας σου

.

Στου Νείλου τις όχθες παρέκει , κοντά σου γυναίκα αιχμάλωτη,

της εικοστής έκτης δυναστείας μαγεμένη ,

ή , από μύθο ίσα βγαλμένη του Σικελιώτη Διόδωρου,

να σ’ αγαπώ και να βαδίζω στα χνάρια της μοίρας σου, εγώ

.

Στη Θήβα την εκατοντάπυλη, ανάμεσα σε τραγούδια ιερά,

σε ανατολίτικους χορούς, σε jongleurs, σε ιαχές και σε πολεμικά εμβατήρια,

κρατώντας στα χέρια το άγιο ξίφος του Ήφαιστου,

τη ζωή παίζω, τη μοίρα υπερασπίζομαι εγώ

.

Στην Arena , κοντά στο ναό της Αθήνας,

μπρος στις οκτώ σάλπιγγες,

σε τόνους «λα» και σε «σι» ύφεση μείζονα,

ευμετάβλητο ρόδο Δωριέων εγώ,

μιά κοιτάζω τα πέτρινα φύλλα και τους βλαστούς της ακάνθου,

μιά κοιτάζω την ατίθαση χαίτη, λιοντάρι μου,

να σ’ αγαπώ, εγώ

.

οι κάκτοι της Αττικής
και
του Κώστα Παρθένη
οι κάκτοι






























.

.

δεν υπάρχουν λόγια !

.

.

.

.

κουμαριές στα πόδια σου
λευκά γιασεμιά
και δεντρολίβανο
πικρό








.
.
.
.
.
.

.

Κωστής Παλαμάς

.

Από τη συλλογή Βωμοί (1915)

.

Λειτουργία
.

.
Όταν ξεσπερμεύονται οι λαοί
και ξεθεμελιώνονται οι πατρίδες,
μέσα στων πολέμων τη βοή
κι έξω και παράμερα, δεν είδες;


.
Σιγοδέονται κάποιοι σαν ιερουργοί
κι ενώ κάτου από τα πόδια τους τραντάζει
κι ενώ σειέται και χαλιέται γύρω η γη,
τίποτε, θαρρείς, δεν τους ταράζει.


.
Σαν νακολουθάνε μυστική
μ’ έναν Κύριον αφανέρωτο ομιλία
γυρτοί ασάλευτοι και σαν εκστατικοί
στα λειτουργικά τους τα βιβλία.


.
Όλοι γύρω τους και γέροι και παιδιά
και οι γυναίκες, τ'άρματα στα χέρια,
μόνο εκείνοι – αχτύπητη η καρδιά –
με τα χέρια ανάερα προς τ'αστέρια.


.
Άδεια δεν είναι τα χέρια τους, κρατάνε
τα πουλιά τα μαντικά της Προσευχής
και την πρώτη ορμή τους δίνουν και πετάνε
προς τους θρόνους της Ιδέας και της Ψυχής.


.
Καίει φωτιά σ’ ένα ΒΩΜΟ, ο βωμός
φροντισμένος από κείνους και δε σβύνει·
θα περάσουν κι ο Θυμός κι ο Χαλασμός,
μα ο θνητός, ορθός ή χάλασμα, θα μείνη.


.
Στου βωμού τη θεία φωτιά θα πάη ξανά,
όπου η Πίστη, η Τέχνη, ο Λόγος, η Σοφία.
Στα παντοτινά, Ωσαννά!
Στα λειτουργικά βιβλία.


.
Σιγοδέονται κάποιοι σαν ιερουργοί
λαοί τριγύρω τους με τ'άρματα στα χέρια,
και χαλιέται η γη, και ρυάζεται η Σφαγή·
με τα χέρια εκείνοι ανάερα προς τ'αστέρια.


.
Όμως όσο κι αν ασάλευτοι φαντάζουν
στους χορούς των Ερνύων και των Κυκλώπων,
τα υψωμένα χέρια τρέμουν και σπαράζουν
σαν απ’ όλη τη λαχτάρα των ανθρώπων.


.
Και τα μάτια τους κι ας φαίνονται δεμένα
σαν αδάκριστα με μια υπερκόσμια φέξη·
είναι από το δάκρυο θολωμένα
το πικρότερο, που δεν μπορεί να τρέξη.


.
Όταν ξεσπερμεύονται οι λαοί
και ξεθεμελιώνονται οι πατρίδες,
μέσα στων πολέμων τη βοή
κ’ έξω και παράμερα, δεν είδες;


.


.


.


.

.
συνεχίζω εδωδά,
το θαυμάσιο ποίημα του Κωστή Παλαμά,

που ξεκίνησε χτες
η trianta fylla - genna


.

Ο γκρεμιστής
.
Ἀκοῦστε.

Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,

ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.

Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.

Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι

Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,

πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.

ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·

τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης

καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι

τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.

Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,

κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,

καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,

παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.

Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια

ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.

Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει

τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι

δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει

τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει

Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,

καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.

Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι

καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,

καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,

καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;

Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε

γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή : Γκρεμίστε !

.

.

.

.

.

.

.
Λειτουργία σ' εξωκκλήσι
.
.
Είπες, μπορεί να 'ρθής, είπες, μπορεί
και να μην έρθης αύριο στο ξωκκλήσι
το ερημικό που θα σε καρτερή
ανοιγμένο για σε να λειτουργήση.
.
Έρθης δεν έρθης, ο ύμνος θα ψαλή,
το ερημικό ξωκκλήσι θα γιορτάση,
τ' ορθρινό του τραγούδι το πουλί
με τη φωνή του ψάλτη θα ταιριάση.
.
Τα κεράκια θα τρέμουν αναμμένα
σα να είναι από τα χέρια τα δικά σου,
του λιβανιού τα κρίνα φουντωμένα
θα 'χουν την ευωδιά της παρθενιάς σου.
.
Δίχως να ρθής, θα σ' έχουν εκεί φέρει
η δέηση κι η λατρεία σαν αγιασμένη.
Πνεύμα, με κάποιον άγγελο, ποιός ξέρει !
τη λειτουργία θ' ακούς γονατισμένη.
.
Η Παναγιά στο τέμπλο της θα στέκη.
Με την αόρατή σου παρουσία
Χάρη κ' εσύ της Παναγιάς παρέκει
για τη θυσία, τη μυστική θυσία...
.
.
Κωστής Παλαμάς
6.10. 22
.
.
.
.

.

Πέμπτη, Απρίλιος 12, 2007

.
12:43 πμ 0 comments

α.κ.

"...Η οδός της θάλασσας οδηγεί
σε ξωκκλήσι αλειτούργητο
στην άκρη στα βράχια,
στις ερμιές
όπου ακοίμητες οι αστροφεγγιές σεμνύνονται
να γίνει μ' ευλάβεια
λειτουργιά..."

.

.

.

.

.

.

.