.
πριν λλία χρόνια, έμεινα ξανά στην Λλεμεσό.

στην Τchύπρον την αέρινην
την μακαρίαν την γην
το ωραίο, πολύπαθον κορμίν
και το ριγμένο στην θάλασσα
χρυσοπράσινον φύλλον...


εδώ, είναι ένας ¨ξένος¨τόπος, που όμως, είναι σα να είν΄ο τόπος σου !

την ίδιαν λαλιάν μιλούσιν, τα ίδια χούγια έχουσιν, τους ίδκιους ελλαδίτικους ρυθμούς...



Πέμπτη 8 Οκτώβρη του 09

υπολόγιζα απόψε να φτάσω νωρίτερα.
κακά τα υπολόγισα.
η ώρα πήγε 12 παρά...
πήρα αγκαλιά το μικρό, νυχτερινό μου σύνδρομο, mikremoumozart, και βάδισα με τα πόδια άκρη άκρη στη θάλασσα.
δύσθυμα, αμήχανα...
πείναγα. δίψαγα πιό πολύ.
κάπου, βρήκα μπροστά μου ένα ταβερνάκι. τυπικό.
-έχεις τίποτα να φάω ;
-δώδεκα η ώρα ; μου λέει, μετά τάχατες κάμφθηκε. ήθελε καλά και σώνει να μου δώσει κατσίκι με πατάτες στο φούρνο, που είχε έτοιμο.
-δώδεκα η ώρα ;! του λέω
του ζήτησα μόνο, να μου ψήσει στα κάρβουνα λίγο χαλλούμι.
έχει στην αυλή μιά μικρή φουφού σχεδόν πρωτόγονη, όπου ανάφτει κάρβουνα.
το χαλλούμι μοσχοβόλησε καρβουνιά . μου έφερε μαζί και Τchυπραίϊκες ψητές πιττούλες. κι αυτές καρβουνιά μοσχοβολήσανε. πεντανόστιμες.
κάπως ¨μ΄έκοψε¨ φαίνεται ο τύπος με τα μπλοκάκια, τα μολύβια και τα ψωμοτύρια, και μου βαλε στο κασσετόφωνο Καζαντζίδη, έτσι, για να χουμε να ακούμε...
αντίκρυ μου ακριβώς, απ΄την απέναντι μεριά του δρόμου είναι η θάλασα. μαύρη και νυχτερινή κι αυτή...
πάνω μου, απ΄την κληματαριά κρέμονται τσαμπιά σταφύλια ροζακί.
δυόσμοι παντού, γεράνια και βασιλικοί.

αχ, Ελλάδα !
.
.
.