περπατώ, περπατώ εις το δάσος

όταν οι σειρήνες είναι εδώ...

η θάλασσα πέρα, η πόλη, 

το δάσος, τα κατσάβραχα, οι κυκλαμιές, οι βελανιδιές, τα πουλιά

και

οι σειρήνες του πολέμου...

περπατώ εις το δάσος...

Είκοσι δύο του μήνα Σεπτέμβρη, της χρονιάς 2021

Εγκαίνια άσκησης σώματος και ψυχής! Περπάτημα στον Υμηττό σήμερα!

-autrement, τα βουνά πήρα...-

κυκλαμιές παντού!

πιό κάτω, η πόλη...

Δευτέρα, 23 του μηνός Ιουλίου 2018
εμφανίστηκε το απόγευμα ένα ουράνιο τόξο, πάνω απ' τον Υμηττό.
Ήταν μία απατηλή, ουράνια υπόσχεση 
ή μάλλον, 
η υπόσχεση αφορούσε την περιοχή του Υμηττού, αποκλειστικά και μόνο !

photos

foteini

Την Παρασκευή, 27 μηνός Ιουλίου μπόρεσα να απαθανατίσω με κάποιαν επάρκεια, την ολική έκλειψη της αιμορροούσης Σελήνης, πάνω απ' το όρος Ζήρεια.
Η πρόβλεψη είναι, ότι το φυσικό φαινόμενο θα επαναληφθεί σε περίπου 200 χρόνια...

Την Δευτέρα, 30 μηνός Ιουλίου , στις πέντε και τριάντα επτά το ξημέρωμα
απαθανάτισα le chemin d' amour μέσα στον Κορινθιακό κόλπο.

Την Πέμπτη, 2 του μηνός Αυγούστου ζύμωσα ψωμιά.
Τέσσερα καρβέλια χωριάτικο ψωμί.

Σάββατο, 4 μηνός Αυγούστου, έκανα χαρά, γιατί καταδέχτηκε και μου ποζάρισε ένας ωραίος τσαλαπετεινός.

Κυριακή, 5 του μηνός Αυγούστου, πίεσα τον εαυτό μου να (ξανα) μπει επιτέλους σε θάλασσα... 
Μπάνιο δέκατο. Νυχτερινό.
Αυτό το καλοκαίρι κοντεύει να τελειώσει...

Δυό σχεδόν ώρες περπάτημα στο βουνό.
Ζωηρό πράσινο όλα, τα Globularia alypum (στουρέκι) άνθισαν.

Πλήρης διαύγεια στο λεκανοπέδιο, 
αν απλώσεις το χέρι αγγίζεις το λιμάνι του Πειραιά, όπου μετρήσαμε με την Σ. τουλάχιστον 15 καράβια αρόδο.

Πάρνηθα. Ύστερα Υμηττός.
Δυό ώρες σήμερα έντονο περπάτημα στο βουνό.

Αναρωτιέμαι (ή φοβάμαι ;) μήπως γίνομαι κάπως... μονόχνωτη.
Βγαίνω διαρκώς, συναντιέμαι με φίλους, μα αν κατά τύχη προκύψουν καινούργιοι, άγνωστοι, αδιάφοροι ή φασαριόζοι στις παρέες, τότε δεν συμμετέχω, μένω σιωπηλή, παγερά αδιάφορη, έως ενοχλούμαι, και κάνω προσπάθεια να μην δείξω ενόχληση, έως  αγένεια...

Καιρό τώρα διαβάζω τις "Ιστορίες γιά την Ιστορία".
Δεν προχωρούμε όμως... Πώς να προχωρήσουμε, αφού το πιάνω και το ξαναπιάνω απ' την αρχή... Απολαμβάνω, μαθαίνω.
Πολλές φορές απ' την αρχή την κάθε παράγραφο, κι άντε πάλι ξανά όλο απ' την αρχή...  Πάλι και πάλι... Πώς να προχωρήσουμε έτσι ;...

ήμουνα, λέει, ξαπλωμένη στο σπίτι μου.
στο κα- νο- νικό μου σπίτι.
(αυτό, πάντα μα πάντα, αυτό το σπίτι εγώ θα λέω "σπίτι μου"...)

photos

foteini

το δικό μου δωμάτιο κοιτάζοντας το σπίτι, εκεί λίγο προς τα πίσω δεξιά, όπου φαίνεται ένα πεύκο. 

ήμουνα στο κοριτσίστικό μου δωμάτιο.
μιλούσαμε στο τηλέφωνο, ώρα πολλή.
κάποια στιγμή είπες "είμαι ξενυχτισμένος, είμαι κουρασμένος, νυστάζω, κλείνουμε το τηλέφωνο, θέλω να πάω να κοιμηθώ".

μετά ξημέρωσε.
ήρθαν και με πήραν οι κοπέλες.
γερό περπάτημα μες στο βουνό.
ανασαίνει η ψυχή σου εκεί πάνω...

Είδα απόψε ένα έργο, που, λέω,  δικαιώνει την ύπαρξη του Εθνικού θεάτρου, στις μέρες μας !

Η τάξη μας 

του Πολωνού Ταντέους Σλομποτζιάνεκ

Έργο, που αφορά, θαρρώ,  όχι μονάχα στην Πολωνία, μα σε ολόκληρη την Ευρώπη, με την ιστορία της, με τις παλαιές και σύγχρονες ιστορίες της…

Καθώς σκέφτομαι το ακκορντεόν, τη μουσική και την ιστορία του αποψινού έργου, θυμάμαι κάτι που είχε πει ο μαέστρος Μπάρενμπόϊμ :

“ο πόλεμος , είχε πει, δεν θα τελειώσει ποτέ,

αν οι Παλαιστίνιοι δεν καταλάβουν πόσα έχουν υποφέρει οι Εβραίοι

κι αν οι Εβραίοι δεν καταλάβουν πόσα έχουν υποφέρει οι Παλαιστίνιοι”…

Δεν είναι αυτή η ιστορία του έργου, έκανα όμως τον συνειρμό…

Ιστορίες, που με στοιχειώνουν από τα πολύ νεανικά μου χρόνια…

Πολύ καλή η μουσική στο έργο.


Δυό ώρες σήμερα το πρωί με την φίλη Μ,  γερή πορεία πάνω στο βουνό.

photo

foteini

Είδαμε ένα γεράκι.

Μπροστά μας σύρθηκε και μια οχιά, ή δενδρογαλιά, δεν ξέρω…

Ξεκίνησε σήμερα το βάδισμα στο βουνό, κι έχω έναν ενθουσιασμό, και κάτι σαν ανάταση !
Περπάτησα κάπου δυό ώρες, ένα μέρος της διαδρομής είναι δύσβατο, κι επειδή είχα πολύ καιρό να το κάνω πόνεσαν τα πόδια μου.
Μάτσα μάτσα εδώ κι εκεί τα κυκλάμινά σου.

photos

foteini

Ησυχία... μονάχα καρακάξες είδα κι άκουσα...

Άκι Καουρισμάκι, όχι Γιαπωνέζος, Φινλανδός , απόψε το βράδυ.

The Other Side of Hope

αλλιώς,

εκεί  όπου τα κράτη είναι ανελέητα

ή

εκεί όπου επικρατεί ο παραλογισμός, η κρατική υποκρισία, το απρόσωπο, η αυστηρά βορειο ευρωπαϊκή κοινωνική ψύχρα

ακόμα κι εκεί

αλλά και παντού

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, να "σπρώχνουν" τα πράγματα... !

Είναι αυτό που σκέφτομαι και υποστηρίζω  εδώ και πολλά χρόνια, ότι

Ευτυχώς, το μυαλό των ανθρώπων δεν μπορούν να το ελέγξουν !

Τα μυαλά των ανθρώπων τους διαφεύγουν !

Και η καρδιά !

Φυσικά, κάνουν κάθε προσπάθεια για να διαμορφώσουν τα ανθρώπινα μυαλά όπως εκείνοι θέλουν και να τα πανε όπου εκείνοι θέλουν,

παρ’ όλ’ αυτά,

το ανθρώπινο μυαλό πάντα και πάντα θα βρίσκει τρόπους να αντιστέκεται…

Καλό το έργο !

Περπάτησα προχτές αρκετά χιλιόμετρα πάνω στο βουνό

Βοηθάει την ψυχή η παρέα με τα δέντρα, τα λογής πουλιά, τ' άγρια φυτά, την απόλυτη ηρεμία...

globularia alypum

(στουρέκι)

και άγριες παιώνιες, λευκές

γεμάτος ο Υμηττός

ο Υμηττός, 

που τον περπάτησα γερά 

σήμερα το μεσημέρι 

τα βουνά αγάπησα.
την θάλασσα, ύστερα.
χιλιόμετρα ψυχικής δροσιάς βάδισα χτες , στις κορφούλες.

αργά το απόγευμα, βάδισμα στα βουνά

έχουν ανθίσει οι κουμαριές σου

photos

foteini

απ' το βουνό, πέρα η θάλασσα...

νυχτώνει

βαδίζω, αποτυπώνοντας την ομορφιά

αποτυπώνοντας το βράδιασμα

"Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα.
Όλα τα δάχτυλα
Σιωπή"

νύχτωσε ο Υμηττός

χιλιόμετρα βαδίζεις, όταν νοτιάς φυσάει, 

μετρώντας τα σκίνα, τα θυμάρια, νύχτα...

κολύμπησα χτες.
φύσαγε ένας μικρός βοριάς πάνω στο κύμα, σε βίτσιζε στην πλάτη, στο πρόσωπο, μα όσο ήσουν βουτηγμένος ολόκληρος, το νερό σε προφύλαγε...
μισή ώρα γερό κολύμπι, δεν άντεξα περισσότερο, βγήκα, τυλίχτηκα κι ύστερα ανακάλυψα τους θαυμαστούς μύκητες, πάνω στους κορμούς απ' τ' αρμυρίκια.

Ανεβήκαμε με την Σ. στο βουνό σήμερα.
Κάναμε τέσσερα χιλιόμετρα, μέσα στα ρείκια, στα θυμάρια, στους σκίνους, τις αγριελιές, τα πεύκα, τις κουμαριές, τους κρόκους, τα κυκλάμινα.

στου βράχου τη σχισμάδα...

ανασαίνουν τα πνεμόνια
ανασαίνει η ψυχή.

 ΠΗΡΕ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ;


Δεν κάνω την έξυπνη.

Δεν είμαι έξυπνη.

Ένας χαζός, απελπισμένος άνθρωπος είμαι, ένα βλαμμένο είμαι, ένας βλάκας είμαι, που όμως ρωτάει.

Βρε, τον φυλάτε τον Υμηττό ;

Βρε, φυλάτε ;

Τα φυλάτε τα βουνά ; Τους πνεύμονες της Αττικής, κοντά στον αστικό ιστό, αλλά και πάρα πέρα… Τα φυλάτε ;

Υπήρχε χρώμα κίτρινο επικινδυνότητας, από χτες.

Βαρέσατε συναγερμό ;

Επιφυλακή βαρέσατε ;

Πρόληψη οργανωμένη υπάρχει;

Αυτοδιοίκηση και κρατικός μηχανισμός, υπάρχουν ;

Ασχολήθηκε κανείς με τις εθελοντικές οργανώσεις;

Προληπτικές συνάξεις  με όλους τους τοπικούς φορείς, ιδρύματα, οργανώσεις, στρατό, πυροσβεστική, οργανισμούς, όπου ο καθένας να αναλάβει υπεύθυνα ένα κομμάτι ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗΣ  φύλαξης κ.τ.λ., γίνανε ;

Πλέγμα ανθρώπινο, ΧΤΕΝΙ, ορισμένο να φυλάει οριζόντια και κάθετα κάθε μεριά των βουνών υπάρχει ;

ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΛΕΓΜΑ ΣΕ ΣΗΜΕΙΑ, 

ΝΑ ΦΥΛΑΕΙ ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕΤΑ

Τους    εθελοντές ενδιαφερθήκατε να τους έχετε ήδη από πριν οργανώσει και αξιοποιήσει ;

Χτες βράδυ, η πολιτική προστασία, οι δημάρχοι, οι αντιδημάρχοι, οι εθελοντές, πήγανε σπίτι τους να   κοιμηθούνε !;

Πήγανε σπίτι τους  να κοιμηθούνε !;

Ανθρώπινο πλέγμα φύλαξης, είχατε εγκαταστήσει παντού ;

Σχεδόν γνωρίζω την απάντηση.

Τρελαίνομαι γμτ.

Θα τρελαθούμε.

Υ.Γ.

Διαβάζουμε στον τύπο, την επομένη !...

"Δόθηκε εντολή στις ένοπλες δυνάμεις γιά περιπολίες - εκτιμάται πως οι πυρκαγιές μπορεί να είναι μαζικοί εμπρησμοί"
 (sic !)

Έλα ! Λες, βρε, να είναι μαζικοί εμπρησμοί ;! Όλο στο πονηρό πάει το μυαλό σας !...

πήρα τον δρόμο, το στρατί.
τα βουνά δηλαδή πήρα.

μου έλειψε το βουνό όλη την χρονιά πέρυσι...
άλλος βαριεστημένος, άλλος κουρασμένος, άλλος ξυνισμένος, το αποτέλεσμα είναι ότι δεν ακολουθούσε απάνω κανείς...
φέτος είπα, δεν μπορώ να το στερηθώ μήτε το βουνό, μήτε το βάδισμα, έτσι αποφάσισα κι ανέβηκα μόνη μου, σήμερα πρώτη μέρα, φθινόπωρο έπιασε γιά τα καλά, 4 το απόγεμα απάνω στo βουνό.
είπα, εγώ θα ανεβαίνω έστω και μόνη μου.

η αλήθεια είναι, ότι κάθε πρωί, ειδικά όμως τα Σαββατοκύριακα, το βουνό έχει μέσα πολύ κόσμο.
άλλοι παν, άλλοι έρχονται, άλλοι τρέχουν, άλλοι κουβεντιάζουν, βολτάρουν, παρέες ή και μοναχικά.
στις 4 όμως το απόγευμα, κι ως λίγο να πέσει το φως, απάντησα στον δρόμο μου εδώ κι εκεί ίσως 10 ανθρώπους, όχι παραπάνω και σχεδόν όλοι έτρεχαν... δρομείς.

διόλου δεν με ενόχλησε αυτή η ερημία...
τα βήματά μου ξέρουν καλά που πάνε, εδώ χωματόδρομος, πιό κει άσφαλτος, εδώ έχουν μείνει λακκούβες απ' τις βροχές, πιό κει φυλάκιο, δενδροστοιχίες, πεύκα, ελιές, ξέφωτο, θέα στη θάλασσα, θέα στον "βράχο", το λεκανοπέδιο κάτω, στροφές, ανηφόρες, κατηφόρες, κουμαριές που ετοιμάζονται, βελανιδιές φορτωμένες, ρείκια ανθισμένα, θυμάρι ξερό αυτήν την εποχή, κυκλαμιές σαν στολίδια και κρόκοι πανέμορφοι!
το βουνό όπου παιδιά παίζαμε, στα ξέφωτα αμολάγαμε τους αετούς μας, δεν ανεβαίναμε από δρόμο μα το καβαλάγαμε απ' την μιάν άκρια ως την άλλη, φοβόμαστε να μπούμε στο ορυχείο, παίζαμε κρυφτό στα έρμα κελλιά της βυζαντινής μονής, ακούγαμε εδώ το τσακάλι να ουρλιάζει, έφηβοι ήρθαμε εδώ πάνω τα πρώτα μας ραντεβού, ενήλικες φτιάξαμε δίχτυ να το προστατέψουμε, τα βράδια ταϊζαμε τις μικρές αλεπούδες, το βουνό, ο λατρευτός τόπος, καλά λέω γω πως είμαι ένα βλαχούδι κι έχω μεγαλώσει βέρο βουνίσιο χωριατόπαιδο ...


αυτές είναι φωτογραφίες σημερινές :

 

" κυκλαμιὲς θ' ἀνθοῦν στὸ χῶμα ταίρια ταίρια "

 

"πού βρήκες χρώματα κι ανθείς

πού μίσχο και σαλεύεις" 
.

 

 

η θάλασσα πέρα... !

       βγήκε το πρώτο κούμαρο !

όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα άλλο...

από τώρα μέχρι τα Χριστούγεννα οι κουμαριές θα φορτωθούν

 

οι βελανιδιές που μ' αρέσουν

αυτούς τους έρημους δρόμους αγάπησα...

κι αυτούς τους κακοτράχαλους...