.

όταν την Κυριακή, ξυπνήσουμε

θέλω εδωδά

να υπάρχει ένας ανθώνας !

.

.

μερικά απ' τα τριαντάφυλλα

δεν είναι μπουμπούκια...
.

μερικά, είναι ανοιχτά,
ξεφυλλισμένα



ώριμα

.

μερικά μπορεί να είναι και λίγο μαραμένα

έψαξα στ' αλήθεια

ανάμεσα σε εκατοντάδες τριαντάφυλλα

να βρω αυτά,

που είχα άλλοτε στον κήπο...

αυτά είναι !

.

στα χρώματά τους

.

στις μυρωδιές τους

στα μπουμπούκια

και τα ξεφυλλισμένα άνθη τους μεγάλωσα

.αυτά μου αρέσουν !

είναι τα δικά μου

εκόπιασα για να τα ξαναβρώ

.

μα, αυτά αγαπώ

.

.

.

.

.

κι οι γλάροι
τα γοργόφτερα πουλιά
λευκό μπαλέτο στα σκοτάδια...

.

.

.

Ψαχουλεύοντας λίγο
τις σημειώσεις της θάλασσας
ημέρα Παρασκευή, 30 του Οκτώβρη, έτους 2003

.

.

βράδιασε...
άρχισε πιά και βραδιάζει πολύ νωρίς. ε, φθινοπώριασε για τα καλά, θα μου πεις...
μπαίνουμε ήδη στον Νοέμβρη

.

γράφοντας τις δυό τελευταίες λέξεις στην παραπάνω πρόταση σκέφτομαι, πως σύμφωνα με την γραμματική που σήμερα ισχύει, δεν είναι όλωσδιόλου σωστό το άρθρο "στον" πριν από τη λέξη Νοέμβρη. κανονικά -σύμφωνα πάντα με την σημερινή γραμματική- , για να βάλεις ν στο τέλος του άρθρου, πρέπει να ακολουθεί σύμφωνο ψιλό, κ, π, τ ή έστω, ένα διπλό σύμφωνο. "στο" Νοέμβρη λοιπόν, θα ήταν σωστότερο να γράφω. δίχως ν .

.
δεν μπαίνω όμως σε τέτοια λογική.
αυτοί οι ελισσόμενοι (!) πανεπιστημιακοί προφέσσορες, που αποφάσισαν να απλοποιήσουν έτσι την ελληνική γλώσσα, θα μας κάνουν να ξεχάσουμε κι όσα ίσαμε τώρα ξέραμε...

ε, άει σιχτίρ, εγώ "τον" Νοέμβρη θα γράφω, με την παλιά γραμματική, και σ' όποιον αρέσει στο τέλος τέλος...
.

.

.
...η ώρα είναι ήδη δέκα και είκοσι πέντε λεπτά.
έχω άγχος.
γι αυτό κι έχω πιάσει τώρα την ακατάληπτη πάρλα... και την παρλάτα...
η γραμματική λες, να είναι τώρα εμένα η έγνοια μου !;
η έγνοια μου είναι που εσύ, σε πέντε λεπτά ταξιδεύεις...
κι εγώ, είμ' εδώ...

.

.

...δυό μερόνυχτα θα το οδηγείς το σκάφος, ίσαμε να το βγάλεις σε στεριά, αντίκρυ.
κι εγώ εδώ, θα βράζω στο ζουμί μου.
.

.

.

...η ώρα πήγε, δέκα και είκοσι οκτώ λεπτά.

βρίσκομαι ολόκληρη, ψυχή και σώμα, σε συγκέντρωση.
σε σταυρώνω , σε φιλώ στο μέτωπο, σου στέλνω την ευχή μου.
άειντε, ξεκίνα, παιδί μου !
σε κάρβουνα αναμμένα στέκομαι.

.

.

.
...εσύ τώρα, θα χαράζεις στο σκάφος σταθερή πορεία
εσύ τώρα, μπροστά στα μάτια σου τον μπούσουλα
εσύ τα καρτίνια, να διαβάζεις σωστά τους αέρηδες
εσύ το κουμπάσο
εσύ πλάϊ σου τον αστρολάβο και τον εξάντα, να μετράς τ' άστρο του βοριά και τη χοντρή ουρά του πρόβατου Άλιοθ
εσύ τα σκαντάγια, να μετράς τους βυθούς με τις οργιές, όπως ο άντρας ανοίγει μεγάλα, σα βαθιά αγκαλιά τα χέρια του
εσύ τα ναυτικά σου χρονόμετρα
εσύ τους φανούς σου
εσύ τα σκοινιά
εσύ τις άγκυρες

.

.

μήτε να καπνίσεις δεν γίνεται σε κάτι τέτοια μπάρκα...
...κι εγώ εδώ, να βράζω στο ζουμί μου.
.
...δεν είναι που ανησυχώ.
ήσυχη είμαι.
εσύ είσαι αληθινός καπετάνιος κι εγώ αυτό το γνωρίζω καλά.

ήσυχη είμαι.
ξέρεις καλύτερα απ' τον καθένα, καλύτερα απ' τους άλλους καπεταναίους και μελετάς τα ανεμολόγια. δε σε φοβάμαι. σε έχω δει σε φουρτούνες, όταν στέκεσαι ορθός σαν κατάρτι στη μέση του βαποριού, με ανοιχτά τα ποδάρια σου, να κρατάς την ισορροπία.
ξέρω, δε λογαριάζεις την τραμουντάνα, ξέρω, μήτε τον γρέγο φοβάσαι.
με τον λεβάντε χαριεντίζεσαι. στον σορόκο χαλαρώνεις. στην όστρια και στον γαρμπή παραπονιέσαι πως σε πιάνουν λίγο τα αθριτικά, στον πουνέντε και στον μαϊστρο έχεις τσιτωμένο το νου σου, βλέπεις, τα χω μάθει κι εγώ απ' έξω κοντά σου, πες πες, ακούγοντάς σε να τα διηγιέσαι στα ταξίδια, κοντεύω κι εγώ να οδηγήσω καράβι, έλα τώρα, αστειεύομαι...
.
σε είδα πολλές νύχτες στη σειρά, να ξαστοχάς τα κύμματα και να περνάς στη γέφυρα, καμαρώνοντας τον σταυρό του νότου.
σε είδα στη μεσημβρινή διάβαση να χτυπάς οχτώ φορές την καμπάνα του πλοίου. μία φορά στο πρώτο μισάωρο της τετραωρίας, δύο φορές στην πρώτη ώρα, τρείς φορές, τέσσερις, οχτώ φορές στο τέλος της τετραωρίας, ν' αλλάξουν οι μουσκεμένες βάρδιες

.
α ναι, τα χω δει, τα χω ζήσει, χρόνια κοντά σου στη θάλασσα. δεν ανησυχώ, όχι, για το ταξίδι δεν ανησυχώ...
μόνο να, λαχταράω να ήμουν εκεί.
εκεί σε μιά γωνιά, στην πλώρη, στην πρύμνη, στο κατάρτι, στην κουβέρτα, στις μηχανές, στο αμπάρι, όπου να ναι...
λαχταράω τη θάλασσα
λαχταράω το ταξίδι

.

.

και μένω εδώ, ξέμπαρκη στη στεριά
εγώ, ποτέ σε κανέναν να μη φορτώνομαι
ποτέ σε κανέναν μην επιβάλλω τον εαυτό μου, την παρουσία μου, μήτε αυτήν ακόμα τη φροντίδα μου
εγώ, η ερωτευμένη της θάλασσας, ξέμεινα απόψε στη στεριά, μακριά απ' το ταξίδι

πάνω σε τούτην την καυτή άμμο

μέσα στην έρημο ετούτη

να τριγυρνάω

ξυπόλητη

.

.

.

.

.

"Cultivons

.

notre

.

jardin"...

Ευτυχισμένος
.
αν στο ξεκίνημα
ένιωθε γερή
την αρματωσιά
μιάς αγάπης
απλωμένη μέσα στο κορμί του,
σαν τις φλέβες όπου βουίζει το αίμα.

Μιάς αγάπης

με ακατέλυτο ρυθμό,
ακατανίκητης σαν τη μουσική
και παντοτινής
γιατί γεννήθηκε όταν γεννηθήκαμε
και σαν πεθαίνουμε, αν πεθαίνει, δεν το ξέρουμε

ούτε εμείς ούτε άλλος κανείς.

.

Παρακαλώ το θεό

να με συντρέξει να πω, σε μια στιγμή μεγάλης ευδαιμονίας,

ποια είναι αυτή η αγάπη...
.

.

Γ. Σεφέρης
.

.

.

.

.
η ευχή μου

.

.

.

.
mikremoumozart,

καληνύχτα !

.

Signature
Foteini

Ένα γκρίζο αραχνοϋφαντο, λεπτό όσο η γάζα, απλώθηκε από νωρίς πάνω στα φορτωμένα λιόδεντρα, πάνω στα κλήματα που πήραν πιά να κιτρινίζουν, κι απάνω στα νωπά χωράφια.
Μουντή διαφάνεια του Οκτώβρη, χρώματος γκρι.
Τα κεραμίδια, ο αέρας, το πλακόστρωτο μυρίζουν ψιχάλες.
Ένα γκρίζο μουντό, αραχνοϋφαντο, λεπτό όσο η γάζα, σκεπάζει τις κορφές των βουνών και ως πέρα τη θάλασσα.
Στην καρδιά μου βαθιά, δειλός, φθινοπωρινός ήλιος.

.
.
.

.
ένας μικρός,
λιγνός,
χρυσός ήλιος
έστειλε σήμερα τις αχτίνες του
στον γυάλινό μου τοίχο.
κι αυτές οι παιχνιδιάρες, χώθηκαν μέσα απ' τα τζάμια,
έτρεξαν γελαστές, κουτρουβαλιαστές,
να σπρώχνονται πατείς με πατώ σε, του σκοτωμού
και χώθηκαν στην καρδιά μου.
τι ζεστασιά !
θα ταν το απομεσήμερο, τέσσερις θαρρώ.
.
.
.

à Paris II

.

.

.

.

.

.
Γιάννης Ρίτσος
.
- Τὰ ἐρωτικά
.
Συλλογὴ «Τὰ Ἐρωτικά», 1981, ἐκδόσεις «ΚΕΔΡΟΣ»
.
Μικρὴ σουΐτα σὲ κόκκινο μεῖζον
.
Γυμνὸ σῶμα.
.
Μικρὴ σουΐτα σὲ κόκκινο μεῖζον
.
ΙΙΙ.
.
Τὸ σῶμα -λέει- στὴ γενική : τοῦ σώματος
καὶ γενικὰ τὸ σῶμα
ἄλλη λέξη πυκνότερη δὲν ἔχω
παίρνω τὴ νάϋλον σακούλα
μπαίνω στὰ λαϊκὰ ἑστιατόρια
μαζεύω ψαροκόκαλα
γιὰ τὶς ἄγριες γάτες τῆς γειτονιᾶς
στὰ διαλείματα -λέει- κουβεντιάζω μὲ τοὺς μουσικοὺς
στὰ σκοτεινὰ παρασκήνια
-τί ἀπέραντη ἀπόσταση διανύω
ἀπ᾿ τὸ σῶμα σου
ἕως τὸ σῶμα σου.
.

Ἀθήνα 19.11.80

.
.
.
.
.

.
Πέμπτη, Μάϊος 03, 2007


Αναρτήθηκε στις 10:47 μμ
.
.
.
.

.

Κι αν δοθήκαμε ολάκεροι στη νιότη,
κι αν άφραστα αγαπήσαμε ό,τι ζει,
κι αν οι στερνοί δεν είμαστε, ούτ' οι πρώτοι
ένθε η ορμή, μας ξεπετάει εκεί
.
επάνω απ' της Αβύσσου τ' άγρια σκότη
και πέρα από του πλήθους τη βοή :
δρόμο να μη χαράξουμε προδότη,
στο χώμα αχνάρι μας να μη σταθεί
.
κι αν η πίστη στη χίμαιρα άλλης πλάσης
δεν γλυκάνει την πίκρα στην ψυχή,
Ανυπαρξία, κι αν δε μας ξεγελάσεις,
οι κοσμικοί κι οι απόκοσμοι μαζί
.
να πούμε πως εζήσαμε σε αμάχη,
μέσα μα και σαν έξω απ' τη Ζωή!...
.

.Ρώμος Φιλύρας

.

mikremoumozart,

η Τ. Σ ανέβασε τελικά το έργο της, για τη ζωή του Ρώμου Φιλύρα στο δρομοκαϊτειο.

ήταν απόψε η πρεμιέρα.
να είσαι έξω απ' τη ζωή και να σε βασανίζει "ο άμετρος πόθος της ζωής" ...
μαρτυρικό !
κουβέντιασα με τον Α. Π., που έκανε τη διασκευή . μου είπε ενδιαφέροντα πράγματα...
.

.

.
κι οι γλάροι
τα γοργόφτερα πουλιά
λευκό μπαλέτο στα σκοτάδια…
.

signature

foteini

.

.

Μικρό ημερολόγιο ταξιδιού

.

- στη θάλασσα


Χρόνια στις θάλασσες. Καλά μπάρκα, μπάρκα κακά, ψυχρά, ξυνά κι αναποδιασμένα.
Ήλιοι μαγικοί του απέραντου γαλάζιου, μπονάτσες, σοροκάδες, βοριάδες ανελέητοι, αστραπές στα μαύρα σκοτάδια να ξεσκίζουν τα νερά κι εμείς μες στις θύελλες, μέρες, νύχτες, χρόνους ολόκληρους, κλεισμένοι στα στριφνά σπλάχνα του κήτους, να μονολογούμε, να παραμιλούμε ανάμεσα αρμύρα κι ουρανό.
Σκέφτομαι όμως συχνά, με το φτωχό μυαλό μου, είναι ακριβώς σ’ αυτές τις σκληρές συνθήκες, που δοκιμάζονται αληθινά οι σχέσεις των ανθρώπων της θάλασσας.
Αν είν’ γερά τα νεύρα των ναυτικών κι αν έχουνε μες στο μυαλό και την ψυχή τους τον νόμο της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας, κοιμήσου εσύ, να είσαι ήσυχος, θα ξενυχτήσω εγώ, θα σου φτιάξω μια σούπα ζεστή, που κρυολόγησες και βήχεις.
Είναι έτσι που, έτσι που, μερικές φορές, γεννιώνται τέτοιοι δεσμοί άσπαστοι, αληθινοί, άθραυστοι, μπεσαλίδικοι κι αντρίκιοι, ανάμεσα σ’ ανθρώπους που ταξίδεψαν μαζί και ψήθηκαν μαζί χρόνια στις θάλασσες.
Ξέρω τι θα πεις, πριν εσύ ανοίξεις τον ασύρματο εγώ ξέρω αν θα εκπέμψεις ΣΟΣ, γελάς σκεφτικός στην πλώρη και ξέρω εκείνην την ώρα τι σκέφτεσαι, θυμώνεις και λουφάζω στη γωνιά μου, δε λέω κουβέντα και περιμένω να περάσει η μπόρα, ακούω της φωνής σου τον τόνο και ξέρω τι κουβαλά η ψυχή σου, πότε φοβάσαι, πότε αψηφάς τον κίνδυνο, ξέρω τις παραξενιές σου μία προς μία, όπως κατέχεις κι εσύ τις δικές μου, ξέρω πότε λες ψέματα, όταν κλαίς, κάθε φορά που κλαίς, να ξέρεις κλαίω κι εγώ κοντά σου.
Αυτή είναι η ζωή στη θάλασσα. Κι έτσι είναι τα μπάρκα. Μοναδικά !
Το ξέρεις, δε θέλω να βγω απ΄ τη θάλασσα ετούτη.

Η ζωή μου όλη πάνω σ΄αυτές τις αλατισμένες κουπαστές ακουμπάει.

Η ζωή μου όλη εδωδά.

.

.

.

.

.

άσμα : FATA MORGANA

.

χάθηκαν

οι ποιητές

από

της ζωής . . . . . . . . χάθηκαν

τα μέρη

οι ποιητές

από της ζωής

τα μέρη

΄.

.
- έβγα στ’ άσπρο σου μπαλκόνι,
φεγγαράκι μου χρυσό.

.



.

.

.

- να σου φιλούν το χέρι

Είχε σημάνει ο εσπερινός θυμάμαι
που γέμισε ο ουρανός πουλιά.
Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
Καθώς στεκόσουν πλάϊ μου θυμάμαι
σε πήρα και σε σήκωσα ψηλά
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.
Κυλάν τα σύννεφα και τρέχει η φωνή μου
να την ακούσεις και να 'ρθεις.
αν με πίστευες λιγάκι
Και μες στο κήπο αφήνω το κορμί μου
κρυμμένο στα λουλούδια να το βρεις.
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι
.
Σ' αναζητώ κάθε πρωί στο περιβόλι.
Δίχως τη δική σου αγάπη
Με τη δροσιά, με το νοτιά καίγομαι όλη.
γρήγορα περνάει ο καιρός
Δυό τριαντάφυλλα μαζεύω στη ποδιά μου
δίχως τη δική σου αγάπη
που σαν έρθεις να μυρίζουν τα μαλλιά μου
Για δες τη νύχτα πως ο κήπος μας δακρύζει
είναι ο κόσμος πιο μικρός
καθώς ο αγέρας το τραγούδι σου σφυρίζει


.
.
- κυλάν τα σύννεφα και τρέχει η φωνή μου
να την ακούσεις και να 'ρθεις
.
.









Ανάγκη να σε πάρω εγώ
που έτσι σ' απαρατήσανε
μονάχο κι έρμο κι ορφανό
παιδάκι μου που σ' αγαπώ
σε μαύρες μέρες και σκληρές
μη μου ζητάς το αδύνατο

Δρόμο σε πήγα δρόμο μακρινό
νυχτόημερα βαδίζοντας
πείνασα και ματώθηκα
κι ήταν το γάλα σου ακριβό
μα να σ' αφήσω δεν μπορώ
παιδάκι μου σε πόνεσα

Το ρούχο το μεταξωτό
μες στο ποτάμι το 'ριξα
φτωχά κουρέλια σου φορώ
να σου φιλούν το χέρι
πλένω σε και βαφτίζω σε
με το κατάψυχρο νερό
μην κλαις και μου πικραίνεσαι.





.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
- αχ καρδούλα μου, ποιος ξέρει…
.
- νάνι το γαρούφαλό μου
.
- νάνι η τριανταφυλλιά μου
.
.



.
.
.
Κουβάρι, κουβαράκι
τί θέλεις να γενείς;
Ένα χαρτί κρουστάλλι
έν΄ άσπρο γιασεμί
να σου φιλούν το χέρι
Πριν γεννηθεί να σβήσει
πριν ζήσει να χαθεί.
Κουβάρι, κουβαράκι
τι λες να τραγουδήσεις;
Λαβωματιές κερένιες
καημούς από μυρτιά.
Η χαραυγή θα γιάνει
τον πόνο της νυχτιάς.
.
Κουβάρι, κουβαράκι
για ποιόν θέλεις να πεις;
Γι αγαπημένο φίλο
γαμπρό χωρίς μιλιά.
Τους είδα ξαπλωμένους
στη μαύρη λαγκαδιά.
.
.

Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν

για πόλεμο στο μακρινό το Ιράν.

Ο πρώτος από πόλεμο δεν κάτεχε,

ο δεύτερος τις κακουχίες δεν άντεχε,

ο τρίτος ήταν υποκείμενο γελοίο

κι ο τέταρτος φοβότανε το κρύο

Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν

αλλά δεν φτάνουνε ποτέ στο Ιράν

Ο πρώτος από πόλεμο δεν κάτεχε,

ο δεύτερος τις κακουχίες δεν άντεχε,

ο τρίτος ήταν υποκείμενο γελοίο

κι ο τέταρτος φοβότανε το κρύο

Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν

αλλά δεν φτάνουνε ποτέ στο Ιράν

.

.

.

από

της ζωής τα μέρη

χάθηκαν οι ποιητές

.

.

.

.

.

.
σημερινό
.
εκεί όπου
βγαίνει ο ήλιος το πρωί ...

.

τι όμορφο που είναι και μες τα σύννεφα

το βουνό μας !

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

λίγο πριν τη δουλειά

.

.

.

.

.

.

.
κρύο κάνει.
έχουν ξυλιάσει τα δάχτυλά μου.
άκουσα ώρες σήμερα μουσική ...
έχω εδώ κοντά κι ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί σπιτικό, που μου το φεραν απ' την Κρήτη.
μπρούσκο είναι, μα μυρίζει γλυκά , σα μαυροδάφνη.
απ' όταν γύρισα απ' τη δουλειά, όσο ήμουν σπίτι, συνέχισα να οργανώνω τα παλιά γραπτά. τα αρχειοθετώ, για να μπορούμε, αν χρειαστεί, να τα βρίσκουμε. δε μου αρέσει να ναι χύμα. δε βολεύει.
δεν έχω κέφι να κάνω και τίποτ' άλλο , έτσι προχωρεί σχετικά γρήγορα αυτή η δουλειά.


είναι που...
είναι που για να αρχειοθετήσω σωστά, ξαναδιαβάζω πάλι όλες τις σημειώσεις, ολωνών.
σκέφτομαι...
δακρύζω...
καμιά φορά διακρίνω πράγματα, που ο χρόνος που πέρασε, με κάνει και τα αξιολογώ λίγο αλλιώς.
πόσο όμορφα πράγματα έχουμε συλλέξει !
οι γνώσεις
οι ανάγκες
οι αδυναμίες
οι αναζητήσεις
οι συντροφιές
οι πίκρες
οι χαρές
οι ντροπές
οι δισταγμοί
οι θυμοί
οι σκέψεις
οι αποκοτιές
οι αναμονές
οι θλίψεις
τα ερωτηματικά
τα θαυμαστικά
τα παραπονεμένα
το απάγγιασμα...

"κομμένα λόγια, γιασεμάκια μου..."

συναντώ συχνά μπροστά μου το σταχτί γαϊδουράκι.

Πέμπτη, Οκτώβριος 16, 11:29:00 μμ
Μπήκα να χαιρετίσω μια αγαπημένη φίλη . Καλησπέρα.

Πέμπτη, Οκτώβριος 16, 11:31:00 μμ

@ καλησπέρα , άρχοντα.

.

μάλιστα ! τέτοια απίστευτα πράματα...

καλησπέρα, άρχοντα... δεν ξεχνάμε , άρχοντα... πώς είναι άραγε εκεί που πλανιέσαι ; μήπως κρυώνεις ; καλά είσαι ; καλά είσαι ; νιώθεις ; πώς νιώθεις ;

άρχοντα,

υπάρχει "ΑΛΛΗ ΖΩΗ" ;

.

.

κρύο κάνει. έχουν ξυλιάσει τα δάχτυλά μου. πίνω λίγο λίγο εκείνο το μπρούσκο κρασάκι με τη γλυκειά μυρωδιά της μαυροδάφνης κι ακούω τον Πέτρο και το λύκο μας.

.

.

"πάλι σε πρόσεξα εχτές

την ώρα που άρχισες να κλαις

και ήσουνα βρε φως μου

το πιό όμορφο του κόσμου"

.

.

.

.
Χάνω τον μπούσουλά μου. Την αντοχή μου. Το θάρρος. Το κουράγιο. Την ψυχραιμία μου.
Το θάρρος ξανά.
Είναι που, όλοι κάτι θέλουν. Όχι 5, όχι 10, όχι 50, όχι 100, όχι 500… όλοι, μα όλοι λέμε...
Αχάριστοι είναι οι άνθρωποι. Τους κάνεις ένα, θέλουν κι άλλο. Τους κάνεις κι άλλο, ευχαριστημένοι δεν είναι… Ποτέ. Με τίποτα. Κακομαθημένοι και ξιπασμένοι νεόπλουτοι. Αττικάρχες !

Ακόμα κι όταν έχουν δίκιο να απαιτούν οι άνθρωποι, το σύστημα δε σε βοηθάει.
Αυτή η γαμημένη η λερναία ύδρα. Το σύστημα. Το μαμουθ. Ο δεινόσαυρος.
Ο μαστοδοντόσαυρος. Ο τυραννόσαυρος.
Το σύστημα, που λέμε… Άκαμπτο. Άνευρο. Άδικο. Δίχως πρόνοια, δίχως φαντασία, δίχως ανθρωπιά, δίχως όνειρο, δίχως σχέδιο, δίχως έλεγχο, και δίχως αποτέλεσμα, τελικά.
Δίχως ντροπή, δίχως ηθική, το σύστημα της πολυθρόνας, της τηλεόρασης, της ατομικής ευκολίας, της αγραμματοσύνης, της ξετσιπωσιάς και της αληθινής αμορφωσιάς το σύστημα.
Πώς δηλαδή να το παλέψεις ;
Για πόσο ακόμα;
Ως πού;
Όταν και για το πιο αυτονόητο, πρέπει να κάνεις συνεχή αγώνα ;
Όταν πρέπει να εφευρίσκεις διαρκώς επιχειρήματα και τρόπο, για να πείθεις τους επαϊοντες τάχα, γι αυτό που απλά λέμε common sense ? για τα πιο απλά ; που ένα παιδάκι τα καταλαβαίνει, κι όσοι πρέπει να υπηρετούν, όχι ;
Κουράστηκα.
Έσπασα.
Συγνώμη, εαυτέ μου (σε ποιόν να μιλήσεις ;), συγνώμη λοιπόν εαυτέ μου, κουράστηκα.
Συγνώμη, που κουράστηκα.
Δεν είναι φυσικά ζήτημα ξεκούρασης… μήτε μιάς μέρας, μήτε δύο, μήτε πολλών…
Περνάν τα καλοκαίρια στην τσίτα. Και οι χειμώνες. Κι άλλα καλοκαίρια. Κι άλλοι χειμώνες. Κι άλλα καλοκαίρια. Και ξανά χειμώνες. Στην τσίτα !
Ακούς εαυτέ μου ; Κουράστηκα λέω.
Και γμτ., ντρέπομαι πολύ να κουράζομαι. Και να γράφω τέτοια κείμενα.
.
.
.
.
.

.
.

.
. .

.

.

.

.
.
.

για χατήρι σου ξημερώνει

.

.
.
.
.
Στίχοι: Βαγγέλης Γκούφας
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Ζωή Φυτούση
.
.
Τα πικρά φιλιά σου
γλυκό τραγούδι τα 'χω κάνει φυλαχτό
Την πλατιά αγκαλιά σου
λευκό λουλούδι άνοιξε για να κρυφτώ
Τα πουλιά ταξίδεψαν στο καλό
κι έμεινα να σ' αγαπώ
καθώς ο γλάρος δε μακραίνει απ' το γιαλό
.
Για χατίρι σου ξημερώνει
βγαίνει η πούλια
βγαίνει ο αυγερινός
γοργοφτέρουγο χελιδόνι
ντύνεται γαλάζια ο ουρανός
.
Τα πουλιά ταξίδεψαν στο καλό
κι έμεινα να σ' αγαπώ
καθώς ο γλάρος δε μακραίνει απ' το γιαλό
.
.
.

.
monpetitmozart, λατρεμένε,
εδώ είμαστε κι εμείς !

:)
.
.
.

.
πριν λλία χρόνια, έμεινα ξανά στην Λλεμεσό.

στην Τchύπρον την αέρινην
την μακαρίαν την γην
το ωραίο, πολύπαθον κορμίν
και το ριγμένο στην θάλασσα
χρυσοπράσινον φύλλον...


εδώ, είναι ένας ¨ξένος¨τόπος, που όμως, είναι σα να είν΄ο τόπος σου !

την ίδιαν λαλιάν μιλούσιν, τα ίδια χούγια έχουσιν, τους ίδκιους ελλαδίτικους ρυθμούς...



Πέμπτη 8 Οκτώβρη του 09

υπολόγιζα απόψε να φτάσω νωρίτερα.
κακά τα υπολόγισα.
η ώρα πήγε 12 παρά...
πήρα αγκαλιά το μικρό, νυχτερινό μου σύνδρομο, mikremoumozart, και βάδισα με τα πόδια άκρη άκρη στη θάλασσα.
δύσθυμα, αμήχανα...
πείναγα. δίψαγα πιό πολύ.
κάπου, βρήκα μπροστά μου ένα ταβερνάκι. τυπικό.
-έχεις τίποτα να φάω ;
-δώδεκα η ώρα ; μου λέει, μετά τάχατες κάμφθηκε. ήθελε καλά και σώνει να μου δώσει κατσίκι με πατάτες στο φούρνο, που είχε έτοιμο.
-δώδεκα η ώρα ;! του λέω
του ζήτησα μόνο, να μου ψήσει στα κάρβουνα λίγο χαλλούμι.
έχει στην αυλή μιά μικρή φουφού σχεδόν πρωτόγονη, όπου ανάφτει κάρβουνα.
το χαλλούμι μοσχοβόλησε καρβουνιά . μου έφερε μαζί και Τchυπραίϊκες ψητές πιττούλες. κι αυτές καρβουνιά μοσχοβολήσανε. πεντανόστιμες.
κάπως ¨μ΄έκοψε¨ φαίνεται ο τύπος με τα μπλοκάκια, τα μολύβια και τα ψωμοτύρια, και μου βαλε στο κασσετόφωνο Καζαντζίδη, έτσι, για να χουμε να ακούμε...
αντίκρυ μου ακριβώς, απ΄την απέναντι μεριά του δρόμου είναι η θάλασα. μαύρη και νυχτερινή κι αυτή...
πάνω μου, απ΄την κληματαριά κρέμονται τσαμπιά σταφύλια ροζακί.
δυόσμοι παντού, γεράνια και βασιλικοί.

αχ, Ελλάδα !
.
.
.

.
.
Ν. Καζαντζάκης
.
Αναφορά στον Γκρέκο
.
.

ΤΡΕΙΣ ΨΥΧΕΣ, ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ :

.

Α'
.
ΔΟΞΑΡΙ ΕΙΜΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ,
ΤΕΝΤΩΣΕ ΜΕ, ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΑΠΙΣΩ.
.
Β'
.
ΜΗ ΜΕ ΠΑΡΑΤΕΝΤΩΣΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ,
ΘΑ ΣΠΑΣΩ.
.
Γ'
.
ΠΑΡΑΤΕΝΤΩΣΕ ΜΕ, ΚΥΡΙΕ,
ΚΙ ΑΣ ΣΠΑΣΩ !
.
.
.

.
.
προσπαθώντας ένα ένα, να οργανώσω λίγο τα "παλιά",
συναντάω διάφορα πράγματα, εκπληκτικά !
όπως για παράδειγμα, στις 30 Νοέμβρη του 2006 !
.
.
Ακης είπε...
.
"Ο μικρός μας πρίγκιπας και τα μυρουδάτα κούμαρα μαζεμένα τριφερά με τα χέρια σου
κάτω απ' τ' αστέρια του Αττικού ουρανού...
Μια νύχτα που γεμίζει με αναμνήσεις και μ' ελπίδες πως κάτι σημαντικό θα ξημερώσει.
Όχι μη τρομάζεις δεν μ' έπιασε το σύνδρομο του απολογισμού και του ρομαντισμού.
Εξ άλλου τώρα που σου γράφω έχει ξημερώσει και το βραδυνό ποτό έχει πια ξεθυμάνει.
Περιμένοντας όμως τον ήλιο να προβάλει πίσω απ' τη θάλασσα περιμένω και τα καινούρια που μέλλονται ν' ανακοινωθούν απ' το Γιωργάκη. Και θέλω ν' ακούσω και φοβάμαι.
Περιμένοντας κρατάω τις εικόνες σου
και το άγγιγμα του παγωμένου αέρα του Υμηττού..."
.
.
.
...οι παιδικοί μου φίλοι !
θησαυροί ζωής ανεκτίμητοι !
.
αυτή σα να ταν, ίσαμε σήμερα η ζωή μου...
εγώ, να περιμένω ακόμα τον μικρό μου πρίγκηπα
ο Άκης, να περιμένει ακόμα τι καινούργια θα ανακοινώσει ο Γιωργάκης...
.
με κουμαριές ν' ασχολούμαι
ο Αττικός ουρανός
ο Υμηττός
.
.
σα να μην πέρασαν βάσανα...
σαν τίποτα...
.
.
.
Υ.Γ.
.
le petit prince αναφέρεται
διότι ήταν το αγαπημένο μας παιδικό ανάγνωσμα,
κι ας με πέρναγαν αυτός και τα ξαδέρφια μου 4-5 χρόνια
.
.
.
.

.
δεν είναι για φόβο
και για πανικό...
.
.

.
.
.
.

.
signature
a.k.
.
.
.
Γυναίκα από σίδερο
Τόσο ευάλωτη μες στην παλάμη του θεού
Τόσο εύθραυστη μες στην παλάμη σου
Τόσο ραγισμένη μέσα στο στόμα σου
Μαγκωμένη στο έρκος των οδόντων σου
Διαλυμένη στο οξύ απ' το σάλιο σου
Κρυμμένη κάτω απ' τις λέξεις σου,
απ' τα σύμφωνά σου, απ' τα φωνήεντα, τα ερωτηματικά σου, τις τελείες,
τ' αποσιωπητικά, τα κόμματα.
Γυναίκα εύθραυστη
αγέρας κι υποψία
στα επιφωνήματά σου, στο χαμηλό σου γέλιο, τον στεναγμό σου,
την ανάσα, το ρουθούνισμα.
.
Γυναίκα από σίδερο
- ρινίσματα κολλημένα κατάσαρκα στο σώμα σου
στο στήθος σου επάνω αριστερά
φτιάχνουνε κίτρινο αστέρι.
ανήμερο.
.
.
.
.

.
κάτι θα έκανα δίχως να το καταλάβω
κι εξαφάνισα την "συνοικία".
δεν μπορώ να το επαναφέρω...
με έχει πιάσει απελπισία
.
.
.
επανήλθε κατά το ήμιση...
λείπουν τα links των 2 τελευταίων χρόνων και πρέπει να ξαναμαζέψω τις διευθύνσεις των φίλων,
λείπει ο μετρητής,
αλλά βασικότερο, λείπει το juke box !
.
.
.
μνφκριοδμξδηφγτολαν
.
.
.

.καταλήγω ότι μόνο του το σύστημα πέρασε σε αναβάθμιση - μου άλλαξαν πολλά πράγματα, μπορώ τώρα και το διαχειρίζομαι πιό εύκολα...
οι διευθύνσεις σχεδόν εντάξει...
πρέπει να βρούμε πίσω το μουσικό κουτί.
.
.
.
.

.
.

.

φωνή λαού

οργή Θεού !

.

.

.

.

.
ψηφοδέκτης κεραμίδι
.
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.
.
.
.
.
την κράτησα τη ζωή μου.
κι είναι αυτό για μένα, για τον κάθε άνθρωπο λέω, είναι κάτι τις...
μιά μικρή περηφάνεια.
.
σε σιωπηλές πλαγιές...
σιωπηλές...
στη σιωπή, σου λέω.
έτσι αξίζει
έτσι να σου ταιριάζει
οι πολλές συναναστροφές να μη σ' αγγίζουν
μονάχα
η σιωπή
τα ψηλα βουνά
τα βουνά τα περήφανα
τα τραχειά βουνά
η θάλασσα πέρα
ο αέρας
το χώμα, το χώμα
.
κι εκείνο το ποίημα του Αλεξανδρινού έχοντας διαρκώς μες στα μάτια

" Όσο μπορείς
.
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς : μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική."
.

[1913]
.
.
.
κράτησα τη ζωή μου
κοντά σου.
περήφανα.
στη σιωπή..
.
.

.
μου βγήκαν τα μάτια, να σβύνω...
με έχουν γεμίσει διαφημίσεις και κινέζικες ιστορίες για αγρίους...
σε ΚΑΘΕ post υπάρχει διαφήμιση ή κινέζικη κακότητα !
τυχαία το ανακάλυψα, κι είμαι ακόμα στην αρχή, σβύνοντάς τα, 1 προς 1...
μπορεί να μου πάρει και μέρες αυτή η δουλειά...

στο μεταξύ, υποχρεωτικά ψάχνοντας παντού, συναντώ πάλι φίλους αγαπημένους, που έτσι κι αλλιώς μου λείπουν πολύ...
τα αστεία τους, τα σχόλιά τους, τα πειράγματα, τα παιχνίδια, οι παρατηρήσεις τους, οι καϋμοί τους, οι αγάπες τους, οι πόνοι, τα γέλια τους, οι ζωές τους.
.
ο θάνατoς ... συνάντησα το γελαστό γαϊδουράκι του μελονίκου μας, και μ' έπιασε πόνος στο στομάχι...

φυσικά, με αρκετούς, επικοινωνούμε.
μου λείπουν πολύ οι άλλοι.
.
.
.
.

video Foteini no 11, Barcelone - la beauté

:

:

:

:

:

:

.
.

μιά σκηνή

.

by Foteini

.
.
.
Sotto voce
.

- εδώ είμαστε λοιπόν ! …
πάλι λάθος κάνεις...
- …
- πάλι πέφτεις στο ίδιο, συγκεκριμένο λάθος ! παραγνωρίζεις…
- …
- πρόσεξε, κάνεις λάθος !
- πώς γίνεται να κάνω λάθος !;
- φυσικά κάνεις λάθος, όπως έκανες τόσες άλλες φορές, θέλεις να στις θυμίσω ;
- …
- το ένα λάθος πάνω στο άλλο. η μιά λάθος εκτίμηση, πάνω στην άλλη.
- κι όμως, ξεκινάω τη σκέψη μου πάντα από σημεία χειροπιαστά.
- …
- το ξέρεις, στην υπόλοιπη ζωή μου, καθημερινά, πόσο πραγματίστρια είμαι… το ξέρεις, δεν γουστάρω να παραμυθιάζομαι…
ήθελα πάντα να γνωρίζω ακριβώς την αλήθεια, όποια κι αν ήταν η αλήθεια αυτή !
δεν το ξέρεις ;
- το ξέρω…
- εσύ το ξέρεις, πως όταν κάποτε χρειάστηκα απελπισμένα γιατρό, επέλεξα αυτόν με το σκοτεινό πρόσωπο, αυτόν που δεν μου γέλαγε, δεν με παρηγορούσε, μόνο, μου έλεγε σταράτα, ασύστολα, κατάμουτρα, ψυχρά, ξερά κι ανελέητα μονάχα την αλήθεια. Όποια κι αν ήταν η αλήθεια…
είναι γνωστό, οπαδός της πραγματικότητας είμαι. δεν παραμυθιάζομαι…
πώς γίνεται λοιπόν να κάνω λάθος ;
αφού, πιάνομαι πάντα από κάτι χειροπιαστό !
- σαν τον πνιγμένο, απ’ τα μαλλιά σου πιάνεσαι.
- …
- είναι που θέλεις τόσο αυτό το «κάτι», που νομίζεις το βλέπεις παντού…
- κι όμως, ξεκινάω πάντα τη σκέψη μου από ένα σημείο χειροπιαστό ! από μιάν αφετηρία χειροπιαστή…
- άντε πάλι, κόλλησε η βελόνα…
- …
- …
- άκουσέ με, δεν είμαι κανένα παιδάκι ή κανα πλάσμα άϋλο, που ζει σε κόσμους φανταστικούς…
- έχεις όμως να κάνεις με άϋλα πράγματα.
έχεις να κάνεις με πράγματα, που δεν γνωρίζεις τη λειτουργία τους. δεν γνωρίζεις το πώς λειτουργούν.
- δεν είμαι βλάκας. κοντεύω να πιστέψω πως είμαι βλάκας !
- όχι, δεν είσαι βλάκας.
είναι που, δεν έχεις παρόμοιες εμπειρίες. και είναι που, δεν έχεις την ίδια ευκολία να διαχειρίζεσαι το «άϋλο», όπως όταν διαχειρίζεσαι το ορατό, το χειροπιαστό
- …
κι όμως, πάντα κάτι πραγματικό γίνεται αφετηρία στη σκέψη μου…
- …
- δεν το πιστεύεις ;
- πιστεύω αυτό που ονομάζεις «πραγματικό» ! όμως, μην παραγνωρίζεις τον παράγοντα «τυχαίο» και τον παράγοντα «συμπτώσεις»
- … ποτέ δεν αξιολόγησα αυτά τα δυό… ποτέ ! δεν μ’ αρέσει να τους δίνω ιδιαίτερη σημασία, κι ίσως κάνω λάθος μέχρι τώρα, που δεν τους δίνω σημασία…
- να λοιπόν, που ερχόμαστε πάλι στο λάθος…

- και όμως… γυρίζει ! (κατά Γαλιλαίον…)
- αυτή είναι πίστη, για να φυτεύεις κάμπους ολόκληρους, με σινάπια !
αδιόρθωτη είσαι !
.
.
.
.
.