αισθάνομαι αληθινά τυχερή, που εχτές είδα από κοντά 

στην Αθηναϊκή οικία - μουσείο  

Άγγελου & Λητώς Κατακουζηνού

αυθεντικά έργα λατρεμένων καλλιτεχνών

photos

foteini

Chagall

la tete blonde de Lito dans le bleu Chagall

Picasso

Τσαρούχης

χειρόγραφο της Μυρτιώτισσας

Χατζηκυριάκος Γκίκας

αγαπώ τα τζάκια
και, ως υλικό, αγαπώ πολύ το μάρμαρο.

εδώ το τζάκι είναι από κόκκινο μάρμαρο - rosso antico

αγαπώ πολύ και τα χαλιά.

πάνω σε αυτό το χαλί, έχουν πατήσει ιερά τέρατα, της εποχής του '30...

τι ωραία είναι τα έργα των χειρών των ανθρώπων ! 

η Ισημερία της ποίησης !

 σκέφτομαι, τι έχουν γράψει οι άνθρωποι !...

και πόσο, και με ποιόν τρόπο, η ποίηση είναι μέσα στην πραγματική ζωή μπασμένη !...

 

Η καλαμιά  
Ένας αντρειωμένος Ποταμός μια μέρα στη χαριτωμένη Καλαμιά μιλάει:
«Όποτε κι αν στρίψω, σε θωρώ εδώ πέρα
στο δικό μου πλάι.
 
Κι όταν ζευγαρώνω σ’ αγκαλιά γαλάζια
τ’ άστρ’ από κει πάνω, τ’ άνθη από δω χάμου,
γέρνεις κι αγναντεύεις με καημούς και νάζια
τ’ αγκαλιάσματά μου.
 
Κι όταν οργισμένος χύνομαι στο δρόμο
Και χαλάω, συντρίβω κόσμο σαν το Χάρο,
Καρτερείς αθώα, στέκεις δίχως τρόμο
να σε συνεπάρω.

Αλλά κι αν σε τρώει τ’ αγριομανητό μου,
Πάντα στο πλευρό μου ζεις αναστημένη·
Από με τι ελπίζεις; Πάντα στο πλευρό μου
Μνήμα σε προσμένει!»


Κι αποκρίθη εκείνη γέρνοντας επάνω
Στα πρασινισμένα πόδια του θλιμμένα:
«Δεν μπορώ να ζήσω, μήτε να πεθάνω
μακριά από σένα!»

πλάϊ στο ζωηρό φούξια
άνθισε κι ένα πάλ , λίγο σαν κίτρινο !

πήρα χθες απ' τον Ευριπίδη το βιβλίο της Αρβελέρ "γιατί το Βυζάντιο".
το ξεκίνησα κι έχει φυσικά ενδιαφέρον...
ό, τι διαβάζω στις πρώτες σελίδες, το έχω συναντήσει και στο βιβλίο του Ζακυνθηνού.
τα χωνεύω όμως πολύ σιγά... αργά...
τα γυρίζω στο μυαλό μου, τα αναμασάω κι έπειτα τα χωνεύω. αργά πάντως...
έτσι κι αλλιώς, τα "Βυζαντινά" τα αγάπησα και τα προσεγγίζω συνειδητά μόλις τα τελευταία χρόνια... 
αυτόν τον καιρό, δεν είμαι ευχαριστημένη με τον εαυτό μου ή είμαι πρώτη φορά, μάλλον, τόσο δυσαρεστημένη με μένα...
άλλα πιάνω, άλλα αφίνω, άλλα αφίνω, άλλα πιάνω.
αποσταθεροποίηση.
δεν είμαι μαθημένη έτσι...
καταλαβαίνω, πως ένας άνθρωπος δεν γίνεται να λειτουργεί συνέχεια στην τσίτα, σαν στρατιώτης, μήτε συνέχεια με βλέψεις πρωταθλητισμού.  τι γίνεται όμως, αν έτσι έχεις μάθει, έχεις εκπαιδευτεί ή έχεις συνηθίσει να ζεις ; 
δεν μου ταιριάζει η σημερινή αποσταθεροποίηση. με βασανίζει.
με βασανίζει και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. τίποτα καλό δεν προμηνύεται.
τίποτα ενθαρρυντικό δεν φαίνεται να σχεδιάζεται...
αυτή εδώ η γενιά των παιδιών που είναι ανάμεσα 25 έως και 35 χρονών, ίσως είναι η πιό μορφωμένη, η πιό καταρτισμένη κι εφοδιασμένη γενιά νέων στην Ελλάδα, από ποτέ ! δεν γίνεται, αυτά τα παιδιά, όλη σχεδόν η νεολαία, να κάθονται ανήμπορα και να επαιτούν γιά μιά κακοπληρωμένη, ανασφάλιστη κι ανύπαρκτη δουλειά...
όσο υπομονή κι αν λέμε, όση υπομονή και καρτερία κι αν δείχνει ο κόσμος, δεν μπορεί αυτό να διαρκέσει γιά πολύ ακόμα. 
ανθρωποθυσίες είναι αυτές. ή η νεολαία φεύγει μακριά ή κάθεται εδώ εγκλωβισμένη κι ανήμπορη. ανθρωποθυσίες είναι... το σκέφτομαι διαρκώς, το αντιμετωπίζουμε διαρκώς με τα παιδιά γύρω μας  και μου φαίνεται φοβερό.
στους καιρούς που ζούμε, δεν με τρομάζει η φτώχεια. μπορούμε όλοι μας να ζήσουμε πιό φτωχικά. φτωχικά. δεν είναι αυτό το χειρότερο... το χειρότερο μου φαίνεται είναι αυτό που συμβαίνει στη νεολαία. άλλοι φεύγουν, άλλοι στέκουν απελπισμένοι, άλλοι στρέφονται σε λογιώ λογιώ αντικοινωνικές αντιδράσεις...
δεν ξέρω τι μπορούμε να κάνουμε γι αυτό, δεν γίνεται όμως να στεκόμαστε όλοι εμείς ξαφνιασμένοι κι αμήχανοι ...
επαναπροσδιορίζομαι κι αναθαρρώ κάπως, όταν παρακολουθώ όσα λένε κάποιοι πνευματικοί, σοφοί άνθρωποι, που κατά καιρούς καλούνται στις τηλεοράσεις ή στον τύπο και μιλάνε, γιά διάφορα θέματα. ο Ράμφος, ο Γιανναράς, ο Γραμματικάκης, προχτές ο Γεωργουσόπουλος, διάφοροι  σημαντικοί επιστήμονες και  καλλιτέχνες.
όλοι και όλα επιστρέφουν πίσω, στις ρίζες μας, στην Γενική Παιδεία και την Ελληνική Γλώσσα.
τι να λέμε τώρα ;!  υπάρχει σήμερα κάποιος στο προσκήνιο, σε κρατικό επίπεδο εννοώ, υπάρχει έστω κι ένας, που να σκοπεύει ή να θέλει ή να ξέρει ή να νογάει να δουλέψει σ' αυτήν την κατεύθυνση ; !
πονάει η ψυχή...

κι άλλα γεννητούρια στη γλάστρα είχαμε...

photos

foteini

Γένεσις 9, 13

« τὸ τόξον μου τίθημι ἐν τῇ νεφέλῃ,

καὶ ἔσται εἰς σημεῖον διαθήκης ἀνὰ μέσον ἐμοῦ καὶ τῆς γῆς»

signature
foteini

Ο φόβος 

έχει χρώμα κόκκινο.

Κόκκινο, καθώς τα μικρά φρούτα του δάσους.

Ή, καθώς το κόκκινό μου παλτό

Ή καθώς ένα, του πάθους πορφυρό τριαντάφυλλο, καρφιτσωμένο αιώνες πάνω στο στήθος μου

Κόκκινο, σαν το εαρινό παράπονο της παπαρούνας

Κόκκινο, σαν Μαυροδάφνη και σαν Commandaria της Ευχαριστίας

Κόκκινο, όπως ο σάρδιος, όπου ο καθήμενος όμοιος οράσει …  

Καθώς το στήθος του κοκκινολαίμη που μας συντροφεύει

Κόκκινο, όπως  la luna rossa σου

Ή, όπως μια φέτα κρύο καρπούζι ένα ντάλα μεσημέρι καλοκαιριού

Κόκκινο σαν του Stravinsky το πουλί της φωτιάς

Σαν το φιλί του Rodin κόκκινο

Ο φόβος

έχει χρώμα πορτοκαλί

Καθώς, που ο ήλιος δύει στο Ιόνιο , στη ράχη των Διαποντίων Νήσων

ή καθώς, που ο ήλιος δύει  στην Αρμορική, μέσα στη Μάγχη

ή, όταν ο ήλιος δύει στο ναό του Ποσειδώνα, στο Σούνιο

Σαν μιά πορτοκαλιά που φύτεψα στη γλάστρα της αυλής

Πορτοκαλί, σαν του πατέρα τα πορτοκαλί τριαντάφυλλα

Ο φόβος

έχει χρώμα κίτρινο

Καθώς η διψασμένη έρημος, κίτρινο

Ή κίτρινο, σαν τον χρυσό του Μπαχρέϊν

Το ημερωμένο σου άγριο κίτρινο

Κιτρινισμένα φύλλα καστανιάς το φθινόπωρο

Κίτρινο όπως το στάρι, μήνα Αύγουστο

Της μαργαρίτας «μ’ αγαπάς δε μ’ αγαπάς» το κίτρινο

Χωράφια στον νότο με ηλιοτρόπια, στην Άρλ του Van Gogh

Κίτρινο, ως ήλεκτρον Βαλτικής

Ο φόβος

έχει χρώμα πράσινο

Πράσινο καθώς "τα πεύκα της Αππίας οδού, τα πεύκα της Ρώμης", της Αττικής τα πεύκα

Καθώς τα αειθαλή κυπαρίσσια της μέσης Κέρκυρας και του Αγίου Μάρκου

Πράσινο, σαν τα έλατα του Αίνου και του Salzburg τα σκοτεινά έλατα

Το άπλετο πράσινο στον ελαιώνα της Άμφισσας

Το πράσινο κατά Cézanne , au  vieux sol natal

Το πράσινο από το τετράφυλλο τριφύλλι

καρφιτσωμένο στο πέτο του δικού σου παλτού

Ο φόβος

έχει χρώμα μπλέ

Το μπλέ της Παναγιάς της Θαλασσινής

Το μπλε στα ψηφιδωτά της Αγίας Σοφίας

στης Πάφου τα ψηφιδωτά και της Πέλλας

Το μπλε αρόδο, ανάμεσα Παξούς κι Αντίπαξους

Της Μεσογείου το μπλε, της Καλυψώς, της Κίρκης, των Σειρήνων

Το μπλε θερμό, στα Farasan Islands 

Του Βοσπόρου το μπλε και των πηγών του Αώου

Στου Canałasso τα σκοτεινά νερά, μπλε του σαπφείρου

Το μπλε του Monet στα Nympheas

Του Αιγαίου το πανώριο μπλε

Ο φόβος

έχει χρώμα γαλάζιο

Το γαλάζιο του ελληνιστικού λόγου κάλαϊς

Γαλάζιο, στα λουλακί παραθυρόφυλλα των Κυκλάδων

Στους τρούλους του Αιγαίου

και στα θαλάσσια σπήλαια

Στα απομεινάρια αρχαίων ρωμαϊκών γυαλιών

Γαλάζιοι ουρανοί του Chagall

Της Αττικής τα γαλανά ουράνια

Ο φόβος

έχει χρώμα μωβ

Το μωβ του μενεξέ, του πανσέ, της ανεμώνης, του υάκινθου

Το μωβ του κρόκου, του κυκλάμινου, της καμπανούλας, της βιολέτας

Των ίρις το μωβ, του λούπινου, της λαδανιάς, της θρούμπας, του στουρέκι

Σαν μωβ σατέν, του φθινοπώρου η διάθεση, η άγρια ορχιδέα και το ρείκι

Μωβ το θυμάρι στον Υμηττό

Ο φόβος

έχει χρώμα λευκό.

Λευκό, όπως ένα αναπάντεχο λουλούδι κάκτου

Άσπρο, σαν τη σκληράδα του Πεντελικού μαρμάρου

Άσπρο, σαν των Καρυάτιδων την αρετή

Το άσπρο της ευλάβειας

Ο φόβος στο χρώμα της Blanche 

Το λευκό της Ροδόπης χειμώνα καιρό, και το άσπρο άνθος των Άλπεων

Της Megève το κατάλευκο χιόνι, οι γεωμετρικές νιφάδες στο Würzburg

Άσπρο, σαν το λευκό κοράλλι , που βούτηξα ένα πρωί κι έβγαλα, απ’ τα νερά της Ερυθράς θάλασσας

Ο φόβος

έχει χρώμα μαύρο

Μαύρο, τις νύχτες με ομίχλη πάνω στη γέφυρα του Καρόλου

Στου Ντράγιερ τα μαυρόασπρα ποιήματα

Στου Τσάρλυ Τσάπλιν τις βωβές ταινίες

Στη Γκουέρνικα, διά χειρός Picasso

Φτερούγες μαυρόασπρες, στου Τσαρούχη τους μήνες

Στον «Μοναχό» με σινική και κάρβουνο , διά χειρός Φωτεινής .

"τόξον 

εἰς σημεῖον διαθήκης"

ο φόβος
έχει του ουράνιου τόξου τα χρώματα

La sémiotique de la peur

τι χρώμα να χει άραγε ο φόβος ;

 

στριφογυρίζει στο μυαλό μου η παραβολή με τα τάλαντα.
πώς "ξοδεύουμε" τη ζωή και τον χρόνο μας ;

κοίταζα σήμερα ετούτην τη νεανική φωτογραφία σου.
γιά πρώτη φορά πρόσεξα την ημερομηνία, που είχες γράψει πίσω, με τον γραφικό σου χαρακτήρα :
23 Φεβρουαρίου 1952.
εικοσιδυό χρονώ ήσουνα...

και ξάφνου σκέφτηκα, ότι στις 23 Φεβρουαρίου βράδυ, χρόνια μετά, εκοιμήθηκες.

26 Φεβρουαρίου, ημέρα των γενεθλίων σου, ετάφης...

καταπληκτική είναι η ζωή των ανθρώπων !

μνήμη
πατρός 

άνθισε στη γλάστρα ο πρώτος υάκινθος.

δε χορταίνω να το κοιτάζω αυτό το φυτό !

περιμένω να ιδώ αν θά χουμε κι άλλα χρώματα...

ακραία καιρικά φαινόμενα, καθώς και
ακραία κοινωνικά φαινόμενα, καθώς και
ακραία πολιτικά φαινόμενα
και πάει λέγοντας...

ψευτοδιαβάζω...
συγχρόνως τη Θαλασσινή Ωδή, Πεσσόα - Άλβαρο ντε Κάμπος, τους Δίδυμους της Βενετίας του Γκολντόνι και ξεκίνησα το Χειρόγραφο της Άκρα, του Coelho.
στην πραγματικότητα όμως, ΨΕΥ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΩ...
ανόρεχτα, χωρίς μυαλό μήτε γιά διάβασμα, μήτε γιά τίποτα.

είδαμε χτες στην Ταινιοθήκη "φιλιά εις τα παιδιά", στριφογύρισα και μέσα σ' αυτά τα δρομάκια που μ' αρέσουνε...
αλλάζει αλματωδώς αυτή η γειτονιά ! ήδη, έχει από πέρυσι το χειμώνα μεγάλη κι ολοφάνερη αλλαγή...
ανακάλυψα κι ένα μαγαζί με χειροποίητες εκ πλη κτικές τσάντες, άδικα όμως έκανα χαρά, γιατί ήσαν ακριβές ...
τέτοιες μέρες, τέτοια λόγια...

τι άλλο ; πλημμυρίσαμε σήμερα... φτάσαμε με το νερό ως το γόνα.
στενοχωρήθηκα πολύ γιά το παιδί που τρόμαξε μες τα νερά κι "έφυγε..."
δεν ξέρεις από πού να τα προφυλάξεις, τα παιδιά...

τα ποτάμια της πόλης των Αθηνών !
Κηφισός κακοποιημένος, Ιλισσός, Ηριδανός μπαζωμένοι...
που-θε-νά, που-θε-νά σε Ευρώπη, σε Αμερική, δεν έχει γίνει τέτοιο αίσχος... αίσχος !
ο μπαζωμένος φυσικός πλούτος της πόλης των Αθηνών...


τι άλλο ;
α, έχω φτάσει τη δουλειά ακριβώς στη μέση.
αργάαα αργάα, βαριάαα βαριάα...
μου αρέσει να αυτοσαρκάζομαι.

signature

foteini

Πρόκλου και Ιλαρίου μάρτυρος

Βερονίκης της αιμορροούσης σου,

αιμορροούσης κατ’ εξακολούθησιν...

Σε κολυμπήθρα βρίσκομαι βραχώδη και πήλινη.

Το δυτικό τοίχωμα αυτής, όρος Αιγάλεω λέγεται.

Στην λίμνη Κωπαϊδα των παλαιών ημερών

εργάτες σκυμμένοι στον ήλιο μαζεύουνε τώρα κρεμμύδια.

Ελιές παντού,

έρμη πατρίδα…

Στους λόφους, τους κάμπους με τ’ αφράτα χώματα, τους στερεμένους χείμαρρους, 

ελιές παντού.

Χεριές δεμάτια, χόρτο του ώριμου κίτρινου,

γεράκια νεοσσοί, να σοζυγιάζονται μες τα σιταροχώραφα.

Βραγιές στοιχημένες τα τρυφερά σου κλήματα,

έρμη πατρίδα.

Στη Λάρισα των Πελασγών, φυτρώνει το ρύζι.

Στ’ Αμπελάκια ρυζάρι

Βαθειά κόκκινα νήματα,  ξεβάψανε κι αυτά μες τη διχόνοια,

έρμη πατρίδα.

Κυπρίνοι ταξιδεύουν στον Πηνειό

Στρωμένες κρεβατίνες στη Ραψάνη

Γκορτσές παντού κι Ελληνικές πικροδάφνες.

Τούμπες σεπτές σπαρμένες ένα γύρο,

άσπλαχνα αλέτρια οργώνουν τα πολύτιμα σπλάχνα τους

Ηλιοτρόπια να λατρεύουν τον ήλιο

Γούρνες μ’ αγκάθια κι ερωδιούς

Τι καλωσύνη ο τόπος σου,

έρμη πατρίδα …

απόψε, θα χιονίσει στα χαμηλά, είπε το ραδιόφωνο.
όμως τα πρακτικά σημάδια δείχνουν και κάτι άλλο, πέρα απ' αυτό, που οι επιστήμονες προβλέπουν μέσα στους  δοκιμαστικούς θαλάμους, προαγωγής της μετεωρολογίας...
ήδη από τις 6 σήμερα το πρωί, άρχισε μέσα στα πεύκα να λαλεί ένας μοναχικός κότσυφας.
αυτό, καθώς και η τρελή μυγδαλιά που άνθισε στο καταχείμωνο, είναι τα αδιάψευστα σημάδια, ό, τι ζυγώνει κι εφέτος η άνοιξη.

ξύπνησα με τους στίχους του τραγουδιού, που είχα αποβραδύς στο νου μου
"αφού είσαι πιο καλά χωρίς εμένα..."

Και το όνομα αυτής “Ahmose”, που σημαίνει “η Σελήνη γεννήθηκε” !

24 ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΕΣ   

από γενιά

ή, γυναίκες που διακρίθηκαν σύμφωνα με την ιδιότητα και το κύρος τους κατά την ιδιωτικότητά τους αλλά και στα δημόσια πράγματα

ή, γυναίκες που διακρίθηκαν για άλλους κοινωνικούς λόγους .

Γυναίκες της Μεσογείου, από τον 10ο έως τον 5ο αι. π.Χ.

Κύπρος – Σαλαμίς

Κρήτη – Ελεύθερνα

Αθήναι

Εύβοια – Λευκαντί

Ελευσίνα

Σίνδος

Αρχοντικό

Αιγές της Μακεδονίας

Ιταλία – Chiaramonte

Guardia Perticara

Aliano – Alianello

Cerveteri

Vetulonia

Sirolo – Numana

Verucchio – η περιοχή ήλεγχε τον ποταμό Marecchia και τον χερσαίο άξονα ανάμεσα στην Εμίλια Ρομάνα και την ενδοχώρα της Ετρουρίας.

Bologna

Marsiliana d’ Albegna

Tarquinia

Ό, τι συνόδεψε τις ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΕΣ στον ενταφιασμό τους,

τα προσωπικά τους αντικείμενα, τα ταφικά ήθη αλλά και τα υλικά, φανερώνουν τις σχέσεις , στην εποχή, που υπήρχαν ανάμεσα σε Κρήτη, Κυκλάδες, Αττική, Πελοπόννησο, Εύβοια, Δωδεκάννησα, Μικρά Ασία, Κύπρο, Φοινίκη, Συροπαλαιστινιακή ακτή, Εγγύς Ανατολή, Αιγαίο, Ιταλία, Σικελία και Ετρουρία. 

Διακρίνουμε ακόμα την εξοικείωση με το Μινωϊκό – Μηκυναϊκό παρελθόν της Κρήτης, όσο και με την Ανατολή.

Τάφος

Marsiliana d’ Albegna → Ετρούσκοι :

Λαός της αρχαίας Ιταλίας, ήσαν εγκατεστημένοι, από τον 8^ο π.Χ. αι, στην περιοχή όπου η σημερινή Τοσκάνη, Ούμβρια (έως τον Τίβερη ποταμό), Βόρειο Λάτιο και Λιγυρία, Εμίλια Ρομάνα και Λομβαρδία.

Από τον 8^ο αι., οι επαφές τους με Έλληνες και Φοίνικες εμπόρους , καθώς και με τους Έλληνες αποίκους της Ιταλίας, συνέβαλαν στην εξέλιξη του Ετρουσκικού αλφαβήτου.

Από το μουσείο Gregoriano Etrusco

Τάφος Regolini  Galassi .

Η γυναίκα ασκούσε ιερατικά καθήκοντα.

Μελανοδοχείο με χαραγμένο το Ελληνικό αλφαβητάριο, σε δεξιόστροφη γραφή, δηλώνει την μόρφωση.

Βραχιόλι – αναφορά στο εραλδικό σχήμα της Πότνιας Θηρών, της Κυρίας των θηρίων.

Sirolo – Numana (κοντά στη σημερινή Ανκόνα)

Περίφημη βασίλισσα, Ιέρεια, Μάγισσα.

Αιγές Μακεδονίας

Τάφος 9^ου π.Χ. αι.

Η Λυδή (?) αρχόντισσα πιθανόν να ήταν Ιέρεια .

Φέρει περιδέραιο με 36 ψήφους σαρδίου.

Στον ημιπολύτιμο λίθο αποδίδονται ζωογόνες ιδιότητες.

Ίσως είναι η μητέρα της Γυγαίας, κόρης του Αμύντα Α΄ της Μακεδονίας.

Μυροδοχείο γυάλινο, Φοινικικό.

Σίνδος Θεσσαλονίκης

Η γυναίκα ήταν Ιέρεια.

Παραδοσιακή ταφή των Μακεδόνων, με ωραίο χρυσό, προσωπεία  και κοσμήματα .

Κρήτη

Στήλη της Κλώθουσας → ("Εύλινος" =καλώς κλώθουσα )

Τάφος της πρωτοαρχαϊκής κοινωνίας της πόλης.

Στις Ν.Α. παρυφές του ορεινού όγκου της Ίδης, στο χωρίον Πρινιάς, επάνω στον λόφο Πατέλα, εντοπίσθηκε ανθρώπινη παρουσία από το 3.000 π.Χ.

Η υφαντική, ως κοινό στοιχείο των πριγκιπισσών.

Ελεύθερνα

Οι 4 γυναίκες ενταφιάσθηκαν τοποθετημένες με την ημερήσια τροπή του ήλιου, από την Ανατολή η νεαρότερη, προς τη Δύση η γεροντότερη.

Μία ή περισσότερες από αυτές είχαν Ιερατικά καθήκοντα.

Αθήναι, οδός Πειραιώς

Γεωμετρική περίοδος, Τάφος XIII, 735 - 720

Πριγκίπισσα των Πεντακοσιομεδίμνων

Η δέσποινα του οίκου – αναφέρεται και στον Όμηρο – ασκεί την επιτήρηση, τη διαχείριση και το μοίρασμα των προμηθειών, οίνου, σίτου.

Ελευσίνα

Η γυναίκα ήταν Ιέρεια της Ίσιδος

Πόσο πολύ με γοητεύουν τα υλικά !
 

Αδράχτια και πόρπες από ήλεκτρο.

Σφραγιδόλιθοι από σάρδιο.

Σκαραβαίοι από φαγεντιανή και ήλεκτρο.

Οστέϊνα αντικείμενα.

Στεατίτης λευκός

Στεατίτης σμαλτωμένος

Γυάλινο, Φοινικικό μυροδοχείο.

Κεχριμπάρι της Βαλκτικής

Χαλκός Βronze

Μπρούτζος

Πηλός ροδόωχρος

Χρυσός

Σμάλτο

Ορεία κρύσταλλος

Ελεφαντοστούν

Κορνεόλη , Σάρδιο

Γυαλί

Φαγεντιανή

Ορείχαλκος

Ήλεκτρο

Ασήμι

Αλάβαστρος

Σίδηρος

Ξύλο .

Λίγες προσωπικές σημειώσεις

Από την ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης

'Πριγκίπισσες της Μεσογείου στην αυγή της Ιστορίας'

13 Δεκεμβρίου 2012 - 10 Απριλίου 2013 

..............................................................

"και ο καθήμενος 
όμοιος οράσει λίθω ιάσπιδι και σαρδίω, 
και ίρις κυκλόθεν του θρόνου 
όμοιος οράσει σμαραγδίνω."

................................................................


μιά μέρα πριν, 
συνάντησα τη λέξη "σάρδιος", πρώτη φορά στη ζωή μου.
αναρωτήθηκα πώς άραγε να είναι αυτός ο λίθος, ο σάρδιος,
τι λογιώ να ναι το χρώμα του και ποιά η λίθινη υφή του...



μιά μέρα μετά,
επισκέφθηκα στο μουσείο τις "ΠΡΙΓΚΗΠΙΣΣΕΣ".
τον 9ο αιώνα π.Χ., η αρχόντισσα του τάφου των Αιγών,
- Δέσποινα των Αιγών, ίσως μητέρα της Γυγαίας, κόρης του Αμύντα Α' της Μακεδονίας -
φορούσε κατά την ταφή της περιδέραιο από σάρδιο λίθο,
στον οποίο αποδίδονταν ζωογόνες ιδιότητες !

δεν πίστευαν τα μάτια μου στην τόση καλοτυχία !
στάθηκα μαγεμένη, σχεδόν αποσβολωμένη και κοίταζα το απλό περιδέραιο...
μικροί λίθοι πολύτιμοι, βαθύ ροζ, το όμορφο της άγουρης ρώγας ροδιού,
που θανατώνει το έρεβος στην ωριμότητά της ! 

"και ο καθήμενος

όμοιος οράσει λίθω ιάσπιδι και σαρδίω..."

έχω τελειώσει το ένα τρίτο της δουλειάς.
πηγαίνω πολύ αργά, πάρα πολύ αργά, σαν χελώνα θά λεγα...
κάνω ό, τι μπορώ, όσον αφορά στον χρόνο που διαθέτω.
ελάχιστο χρόνο δηλαδή. ολημερίς τριγυρίζω άκεφα κι έπειτα το πιάνω το βράδυ.
παρ' όλ' αυτά, όταν έχω το κείμενο στα χέρια μου, μου αρέσει να το δουλεύω.

η απέναντι αμυγδαλιά άνθισε. 

...........................................


Τέσσερα και τέσσερα οχτώ
οχτώ κι οχτώ κάνουν δεκάξι
δεκάξι και δεκάξι πόσα κάνουν;
Δεν κάνουν τίποτα δεκάξι και δεκάξι
και προπάντων όχι τριάντα δύο
έτσι ή αλλιώς
και φεύγουν.
Και το παιδί έκρυψε το πουλί
μες στο θρανίο του
κι όλα τα παιδιά
ακούν το τραγούδι του
κι όλα τα παιδιά ακούν τη μουσική
κι οχτώ κι οχτώ στη βόλτα τους φεύγουν
και τέσσερα και τέσσερα και δυο και δυο
στη βόλτα τους το σκάνε
κι ένα κι ένα δεν κάνουν ούτε ένα ούτε δύο
ένα ένα το ίδιο φεύγουν.
Και το πουλί λύρα παίζει
και το παιδί τραγουδάει
κι ο καθηγητής φωνάζει:
Πότε θα πάψετε να κάνετε τον καραγκιόζη!
Μα όλα τ' άλλα παιδιά
ακούν τη μουσική
και οι τοίχοι της τάξης
σωριάζονται ήσυχα.

Και τα τζάμια ξαναγίνονται άμμος

 
 
το μελάνι ξαναγίνεται νερό
τα θρανία ξαναγίνονται δένδρα
η κιμωλία ξαναγίνεται ακρογιαλιά
το φτερό ξαναγίνεται πουλί.

Ζακ Πρεβέρ, Κουβέντες

μτφρ. Μιχάλης Μεϊμάρης

εκδ. Καστανιώτη

photo foteini

«Το κύπελλο, το κρατούσε σκυφτός, ο άνθρωπος, που το έπλασε.
Ήταν σαν ένα από αυτά τα θαυμαστά λουλούδια που ανθίζουν πάνω σε καχεκτικούς και στριφτούς θάμνους.
Πολύ όμορφο, πράγματι, αυτό το κύπελλο και μυστηριώδες, όπως είναι τα φυσικά πράγματα, διατηρεί μέσα στην κοιλότητα του τη ζωή της ανθρώπινης ανάσας.

Η διαφάνειά του ανταγωνίζεται τα νερά και τους ουρανούς, όμοιο στην βιολετιά του άκρια με τις μέδουσες που επιπλέουν στις θάλασσες, απλό, καθαρό, δίχως στολίδι άλλο από αυτήν τη ναυτική άκρια, δίχως άλλα μέλη, παρά μονάχα το πόδι του, τον μίσχο και τα χείλη.

Και γιατί ήταν τόσο όμορφο, κανείς δεν θα μπορούσε να το πει, μήτε με μιά λέξη, μήτε με χίλιες. Και η τιμή του ήταν μηδαμινή, τιποτένια, μπροστά στην ποιότητα , που το μάτι θαύμαζε.»

Gabriele d'Annunzio - Η φωτιά

μετάφραση α.κ.

παρηγορήθηκα, σαν είδα ότι στο κρύο, ο πρόεδρος Λίνκολν κυκλοφορούσε μέσα στον Λευκό Οίκο με μιά κουβέρτα στην πλάτη του ! καληώρα...

κατά τ' άλλα, η ταινία - γιά το θέμα της - ήταν εργάρα .

ανείπωτα III.

ή

όπως παίζαμε παιδιά !

Αρχίζει εκείνη :

- Σ’ αγαπώ – σ’ αγαπώ !

- Πού με βάζεις ;

- Πάνω σε μια σελίδα !

- Κι αν πέσω απ’ τη σελίδα ;

- Θα σε σφραγίσω με ανεξίτηλη σφραγίδα

Αρχίζει εκείνος :

- Σ’ αγαπώ – σ’ αγαπώ !

- Πού με βάζεις ;

- Πάνω σε μια καμπάνα !

- Κι αν πέσω απ’ την καμπάνα ;

- Θα κάτσεις πά στη ματζουράνα

εκείνη :

- Σ’ αγαπώ – σ’ αγαπώ !

- Πού με βάζεις ;

- Πάνω στο μενεξελί !

- Κι αν πέσω απ’ το μενεξελί ;

- Τότε, θα σου δώσω ένα φιλί.

εκείνος :

- Σ’ αγαπώ – σ’ αγαπώ !

- Πού με βάζεις ;

- Απάνω στο καράβι !

- Κι αν πέσω απ’ το καράβι ;

- Τότε θα είσαι ένα κουτάβι.

εκείνη :

- Σ’ αγαπώ – σ’ αγαπώ !

- Πού με βάζεις ;

- Απάνω στο ταξίδι !

- Κι αν πέσω απ’ το ταξίδι ;

- Θα στείλω ένα δαχτυλίδι !

εκείνος :

- Σ’ αγαπώ – σ’ αγαπώ !

- Πού με βάζεις ;

- Σε βάζω πάνω στο χθες !

- Κι αν πέσω απ’ το χτες ;

- Τότε θα μάθεις να με θες !

εκείνη :

- Σ’ αγαπώ – σ’ αγαπώ !

- Πού με βάζεις ;

- Απάνω στον ύπνο !

- Κι αν πέσω απ’ τον ύπνο ;

- Τότε θα με δεις στον ξύπνιο !

εκείνος :

- Σ’ αγαπώ – σ’ αγαπώ !

- Πού με βάζεις ;

- Πάνω στο ναναρίζω !

- Κι αν πέσω απ’ το ναναρίζω ;

- Ε, τότε, σε καληνυχτίζω 

jeu de roles
ενώ έξω λυσσομανάει η βροχή
κι ο παγωμένος αέρας

στην ιστορία με τον Ρουμπελστίλτσχεν επέλεξα να κάνω την κακιά !
"είμαι κακός και μοχθηρός !" 
και  
"ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει !"
θα το πω στη δασκάλα και θα γελάει...
τα παιδία παίζει και μου αρέσει, όπως πάντα, το παιχνίδι.
 

στο μεταξύ παλεύω κάθε μέρα κι από λίγο, ως να καταφέρω μιάν απόδοση.
με απασχολεί αρκετά, ετούτον τον καιρό. 
ψάχνω.
πάντα το "έχω", που δεν σημαίνει έχω, το "έρχομαι", που δεν σημαίνει έρχομαι , το "πηγαίνω", που δεν σημαίνει πηγαίνω, το "βλέπω", που δεν σημαίνει βλέπω κ.ο.κ. !  
το κάνω κέφι πάντως...


έχω κάνει τη νύχτα μέρα , το πρωί νύχτα, το απόγευμα μέρα. έτσι μου βγαίνουν οι ώρες...


 

τα μανουσάκια σου άνθισαν.
κι η γη είναι γεμάτη χορτάρια
είναι λοιπόν η προετοιμασία της άνοιξης...
ο χείμαρρος που πέφτει στη θάλασσα μάζεψε νερό με τις βροχές.
στέκομαι πάντα εκεί, κοντά στον χείμαρρο κι ακούω το κελάρυσμα του νερού.
όπως και νάναι το κελάρυσμα του νερού, ζωηρό, χαμηλό, κάτω από κροκάλες κι από χώματα κρυμμένο, τραγουδιστό, μυστικό, όποιο και νάναι το κελάρυσμα του νερού, εγώ κατέχω την τέχνη να το αφουγκράζομαι.
ξέρω να διακρίνω τους ήχους του κι ύστερα να τους συντονίζω με τη ροή που κάνει το αίμα μέσα στις φλέβες μου.
καμιά φορά, έτσι όπως στέκομαι πλάϊ στον χείμαρρο και παρακολουθώ να κυλάει το νερό, έχω την αίσθηση ότι ίσως δεν είμαι μιά γυναίκα που βαδίζει με τα πόδια γυμνά πάνω στην έρημο, μα ότι ίσως και να είμαι μιά άγκυρα, φτιαγμένη να δένει σε βραχώδη πυθμένα ή ακόμα ότι μοιάζω ίσως με μιά ρίζα ελιάς, αυτές τις ρίζες που τραβάν και στεριώνουν όλο προς το βάθος, όλο προς το βάθος.

αργά μες τη νύχτα ή νωρίς το πρωί, κολλημένο στους 4 βαθμούς το εξωτερικό θερμόμετρο.
ισχυρός πονοκέφαλος.

η ώρα κοντεύει τρείς κι έξω έχει 4 βαθμούς θερμοκρασία.

πλάκα έχω... αστειεύομαι με τον εαυτό μου...
έχω πέσει με τα μούτρα να αποδώσω κάτι τις, μα τέτοια που είμαι, δε θα το τελειώσω ούτε του χρόνου...
με το Liddel - Scott και τους Μπαμπινιώτηδες στοίβα, ψάχνω και την παραμικρή έννοια, της παραμικρής λέξης.
έτσι, δεν θα καταλήξουμε μήτε του χρόνου...
δεν πειράζει όμως, δεν με κυνηγάν οι μέρες, το κέφι μου , λέω, κάνω.


ὁ ἦν =  Αριστ. π. ψυχ. 1.1,2, μετά τα Φυσ. 6.4. "το τι ἦν είναι" δηλώνει την ουσιώδη φύση κάποιου πράγματος (τι εστιν είναι, Λατ. quid sit esse), όπου το ἦν φαίνεται ότι σημαίνει εστί.
- αυτό το ψάξιμο γιά το "είναι", μου θυμίζει τον Heidegger και τον φωτισμένο δάσκαλο Σ. Ρ.

με τέτοιες εξηγήσεις και παραπομπές, θα καταλήξουμε (ΑΝ καταλήξουμε, γιατί είναι πολύ πιθανό και να μην καταλήξουμε !) του χρόνου τον αντίχρονο...
μα δεν πειράζει, αφού το κάνω κέφι.


νομίζω έπεισα την Κ. να ξαναρχίσουμε σύντομα το περπάτημα στο βουνό.
θα ιδούμε... 
ας είμαστε πρώτα καλά...

Διάβασα τον βίο του Ιωάννη Θεολόγου, υιού του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης.

– το ιστορικό του πρόσωπο -  ως μαθητής του Χριστού – τα κατοπινά του χρόνια – στην Έφεσο – στην Πάτμο (?) – η συγγραφή της Αποκάλυψης.

Κατόπιν διάβασα για τους Χριστιανούς Προφήτες – τι είναι το «χάρισμα», οι χρησμοί και οι αποκαλύψεις.

Σε τι συνίστανται οι δυσκολίες για την ερμηνεία της Αποκάλυψης , δυσκολίες που έχουν να κάνουν με την ιδιάζουσα μορφή της, το περιεχόμενό της και τον σκοπό της.

Συμβολική γλώσσα, εικονική γλώσσα, μεταφορική γλώσσα – αριθμοί, γράμματα, χρώματα κ.τ.λ. με ειδική έννοια – ειδολογική συγγένεια με άλλα, πρότερα έργα .

Ερμηνεία ιστορική, γραμματική ή αλληγορική (?)

Ευαγγελίζεται μελλοντικά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας ή θεολογική προσέγγιση ;

- η βέβαιη κατάληξη της ιστορίας ; -

Ανά τους αιώνες, πολλαπλές μέθοδοι ερμηνείας… υπήρξαν ερμηνευτικές ακρότητες, αυθαιρεσίες, μυθομανίες.

Υμνογραφία – εικονογραφία - ναοδομία

Σύγκριση με τα λοιπά κείμενα της Κ.Δ.

Διαβάζω ερμητικά κλεισμένη στην κουζίνα, όλη μέρα σε συνθήκες σχεδόν απόλυτης παγωνιάς.

Ξέρω πως δεν πρέπει να παραπονιέμαι. Και δεν παραπονιέμαι.

Χτες βράδυ, είδαμε με την Road, ανθρώπους να κοιμούνται στο πεζοδρόμιο, στην έξοδο του μετρό...

Έτσι, το λατρεμένο μας χιόνι, αγαπημένη μου petite Therèse de Lisieux, σήμερα δεν γινόταν να το απολαύσουμε. 

το εξωτερικό θερμόμετρο δείχνει μόλις 3 βαθμούς.
πόσο ξεκάθαρη,  πόσο δυνατή εποχή είναι ο χειμώνας !
πόσο ωραία εποχή θα ήταν και φέτος ο χειμώνας, αν...
τι απόλυτη εποχή είναι ο χειμώνας !
και ποιά ησυχία !
την άνοιξη, χάραμα τέτοιαν ώρα, φλυαρούν κοτσύφια...

Η ποίηση

ΤΟΥ θεάτρου

ΤΗΝ ταινία

Ω, αυτή η Άννα Καρένινα !


ή αλλιώς...


ΤΟ θέατρο

ΤΗΣ ποίησης

ΤΗΝ Άννα Καρένινα

Ω, αυτή η ταινία !


ή αλλιώς...


Η ταινία

ΤΗΣ Άννα Καρένινα

ΤΗΝ ποίηση

Ω, αυτό το θέατρο !



μιά έξοχη ταινία !  
-κατά την άποψη πάντα του μη ειδήμονος -, μιά θέατρο, μιά σινεμά, μιά ποίηση, μιά Толстой !

έξοχη !

μέρες βρέχει ασταμάτητα. une pluie abondante. δεν ξέρω πως να μεταφράσω το abondante, και δεν μ' αρέσει το "δυνατή". ούτε "άφθονη" θέλω να πω γιά την βροχή. έτσι, λέω abondante.
έχει καταλήξει να μ' αρέσει η βροχή. δεν μ' ενοχλεί, σαν άλλοτε... μ' αυτά τα ποιητικά της σι, συ, σει, συ, σοί, συ, ση, συ, σι, συ, σι, συ.
κι αν στην Αθήνα δεν υπήρχαν άστεγοι, η βροχή θά ταν ευλογία...

άκουσα παιδικούς καλαντισμούς νωρίτερα. Άγιος Βασίλης έρχεται...
η ελπίδα αυτού του κόσμου είναι στα παιδιά.

Si j᾿ ai du gout, ce n᾿ est guère
Que pour la terre et les pierres.
 
ARTHUR RIMBAUD

 

Α´

Τὸν ἄγγελο
τὸν περιμένουμε προσηλωμένοι δέκα χρόνια
κοιτάζοντας πολὺ κοντὰ
τὰ πεῦκα τὸ γιαλὸ καὶ τ᾿ ἄστρα.

.................................................

Ένας απλός συνειρμός
με έκανε να σκέφτομαι το Mont Blanc.
Το περπάτημα πάνω στο βουνό σχεδόν παράλληλα με τη διαδρομή του βαγονέτου, αγριολούλουδα στα χαμηλά, βαθειές ανάσες στον ήλιο και στον γελαστό αέρα, Chamonix, Montenvers, Aiguille du Midi, αιώνιοι πάγοι, ποτάμι η θάλασσα των πάγων...
Η στέγη της Ευρώπης.
Ουράνιες ομορφιές έχει ο κόσμος σου, Θεέ μου!

Να τραβάς ολοένα κατά πάνω ! Όσο μπορείς να κοιτάς απάνω ! (κι αν σκοντάφτεις, δεν πειράζει...)


Απόψε στον ουρανό ανέτειλε ένα ολοστρόγγυλο φεγγάρι μεγάλο σαν πιάτο.

στο igloo

ξέρω πως δεν πρέπει να παραπονιέμαι... υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται στα παγκάκια...
ξέρω πως δεν πρέπει να παραπονιέμαι, μα είναι πρώτη φορά στη ζωή μας, που κοντά Χριστούγεννα, και θέρμανση δεν έχουμε ανάψει, έτσι μήτε για δείγμα...
τι να σου κάνει και το αερόθερμο, που το πας και το φέρνεις, εδώ κι εκεί...
... και κάνει ένα βρωμόκρυο, Θεέ μου, όλη μέρα κι όλη νύχτα, όλη νύχτα, όλη νύχτα, μές στο παλιο igloo...

είδα τον Γύζη σήμερα.
θα μου βγει η ψυχή, ως να καταφέρω να φτιάξω κάτι τις γι΄αυτόν και γιά τον Hopper.
άκεφα τα σιάχνω, και πηγαίνω αργά, σαν τον κάβουρα.

απόψε, μετά τον αγαπημένο Τίτο Πατρίκιο, τις άγνωστές (μου) ιστορίες γιά τα κοτέτσια του Άη Στράτη και άλλες αφηγήσεις εξορίας - δοσμένες από πρώτο χέρι, είδα στην συνέχεια και μιάν εκπληκτική ταινία  στην ET1.

"Soleil trompeur" του Mikhalkov.
δικά του είναι και τα "μηχανικά πιάνα".
ετούτην όμως την αποψινή, δεν την είχα δει...
διδάσκει ιστορία μέσα από την πανέμορφη, την ποιητική του τέχνη !
ίσως πρέπει να καθιερώσουμε κάποια TV  προγράμματα, κατ' επιλογήν...

ώρα 05.30 πρωϊνή.

σηκώθηκα και στρώθηκα στο γραφείο.
η επίπλωση σ' αυτό το δωμάτιο είναι όλη κι όλη ένα μεγαλούτσικο κρεββάτι με το κομοδίνο του, ένα γραφείο με την καρέκλα του κι ένας πίνακας ζωγραφικής ακουμπισμένος πάνω στο καλοριφέρ - νεκρή φύση του Cezanne, αυτές που μ' αρέσουν.
Ο πίνακας είναι ένα καλάθι με μήλα κι αχλάδια τοποθετημένα ανάλαφρα πάνω σε πετσέτα, ένα τραπεζομάντηλο επιμελώς ριγμένο στο τραπέζι, με φρούτα κι αυτό επάνω, ένα μικρό τσαγερό από πορσελάνη, μιά ίδια ζαχαριέρα κι ακόμα ένα μεγάλο πήλινο σκεύος.
Τα μήλα και τ΄αχλάδια έχουν το χρώμα του πράσινου ξυνόμηλου κι ακόμα πορτοκαλί και κίτρινο, τα υφάσματα είναι σε σπασμένο λευκό - grisatre, τα πορσελάνινα σκεύη κι αυτά σε σπασμένο λευκό, μα με μικρά, διακριτικά ζωγραφισμένα μπλε λουλουδάκια πάνω.
Πάντα μου αρέσει το λεπτό μπλε πάνω στην λευκή πορσελάνη. Το συσχετίζω κάπως με το σχέδιο vieux Luxembourg - η γοητεία του παλιού, λεπτεπίλεπτου μπλε.

Γιά να επανέλθω στον χώρο, λέω πως το μεγαλύτερο χάρισμα αυτού εδώ του απλού δωματίου, είναι το παράθυρό του. Υπάρχει ένα μεγάλο παράθυρο μπροστά στο γραφείο, απ' όπου βλέπεις ουρανό και το φεγγάρι τη νύχτα, δέντρα μπροστά σου με κιτρινισμένα φύλλα, έναν αρκετά φαρδύ δρόμο και στην απέναντι πλευρά του δρόμου πολυκατοικίες.
Το βράδυ δεν κλείνω τα πατζούρια. Έτσι, όλη τη νύχτα έχω τα φώτα του δρόμου μες στο δωμάτιο, κιτρινωπά, να χύνονται γλυκά, φιλτραρισμένα από την ομίχλη, που υπάρχει παντού.
Από παιδί μισώ το σκοτάδι και το φοβάμαι. Έτσι, είναι σαν ένα δώρο αυτή η νυχτερινή φωτοχυσία μες στο δωμάτιο.
Παρακολουθώ πώς αναβοσβύνουν τα φώτα στα απέναντι παράθυρα. Τι ώρα σβύνουν, τι ώρα ανάβουν.
Υπάρχει κι ένα παράθυρο, πιό ψηλά από μένα, που βλέπω πως έχει το δικό μου ωράριο.
Το βράδυ, το φως σβήνει πολύ αργά, το πρωί ανάβει πολύ νωρίς.
Τώρα που γράφω, ώρα πέντε και μισή, βλέπω και το απέναντι φως αναμμένο.
Σύννεφα σκεπάζουν το φεγγάρι.
Ένας ανεπαίσθητος αέρας κουνάει ελαφρά τα κίτρινα φύλλα - όσα δεν έχουν ακόμα πέσει απ' τα δέντρα.
Πού και πού, ακούω απ' έξω κάποιο πρωϊνό αυτοκίνητο.
Η ομίχλη πυκνώνει.
Γυαλίζει μουσκεμένη η άσφαλτος.