Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2014



Dasein εδωνά είναι !

άλλαξα τη γνώμη μου.

δεν υπάρχει κανένας λόγος, πρώτα να τελειώνω με την επέμβαση κι ύστερα να ξαναπιάσω το διάβασμα και τις ασχολίες μου...
χάνω χρόνο έτσι...
σκέφτομαι, πως δεν πρέπει να χω πιά το άγχος του χρόνου, που διαπερνούσε σαν ρεύμα ηλεκτρικό υψηλής τάσεως , τα προηγούμενα 29 χρόνια δουλειάς.
δεν γίνεται όμως να φεύγει ο χρόνος άπραγος...
ένας από τους μπούσουλες που έχω από πάντα μέσα μου, είναι και η παραβολή των ταλάντων.
των ταλάντων ή των αταλάντων ίσως έχει μικρή σημασία...
δεν θέλω όμως να είμαι "Ο δε το εν λαβών απελθών ώρυξεν εν τη γη και απέκρυψε το αργύριον του κυρίου αυτού".
σκέφτομαι ό, τι άκουσα προχτές να λέει σε μιά συνέντευξη ο Θ. Αγγελόπουλος : " ο χρόνος είμαστε εμείς", είπε.
focάρω πάλι στο μυαλό μου τον Heidegger .
"Το Ων" - όχι "το ον"


" ο χρόνος είμαστε εμείς" !
μπορεί να είναι κι έτσι...
ενεργοποιείται πάλι το μυαλό μου. αργά, αλλά ενεργοποιείται. βγαίνει από τη χειμερία νάρκη και τη χαλαρότητα των περασμένων μηνών.
προσλαμβάνω από το περιβάλλον ερεθίσματα.
πότε θα κάνω όλα όσα μου αρέσουν, με ενδιαφέρουν και με κεντρίζουν ;
ξαναβάζω μπρός, σιγά - σιγά, με τα ελάχιστα που γνωρίζω και με τα άπειρα, που αγνοώ...


« ν κα ν κα σόμενος»
 καθώς και

"Time present and time past..."








Δευτέρα 20 Ιανουαρίου 2014



τιμάται σήμερα η μνήμη : Μαρτύρων Ιννά, Πιννά και Ριμμά «των κρυσταλλίνων»

τι είν' τούτο ; να το ψάξω... πρώτη φορά το αντιλαμβάνομαι...


περιπλανήθηκα χτες και σήμερα, σε γειτονιές που αγαπώ...
στα σοκκάκια, όπου χτυπάει η αληθινή ζωή της πόλης.
κάθισα στον ήλιο.
τράβηξα φωτογραφίες, γιά να αιχμαλωτίσω τις στιγμές.
διάβασα ήσυχα.
photos 
foteini





















Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2014

photos 
foteini
ίσως και να κοντοζυγώνει η άνοιξη...
δεν ξέρω...
εδώ και καιρό, σκοτεινά είναι όλα γύρω, μα θαρρώ, τουλάχιστον η φύση ετοιμάζεται !
σταθερή είν' αυτή στον κύκλο της ζωής...

είδα σήμερα τα πρώτα σημάδια της άνοιξης !

στην εξοχή, οι άγριες ορχιδέες φυτρωμένες παντού, σήκωσαν τα κεφαλάκια τους !


κι οι μεγάλες μανιταρομάνες !


θάλασσα ένα γύρο τα τριφύλλια...
έπεσα στα γόνατα και έψαξα.
πουθενά το τετράφυλλο !
μονάχα εσύ έχεις ένα
τριφύλλι τετράφυλλο, χρόνια τώρα , στο στήθος κοντά, κρυμμένο.





υπέροχα μικρά, ανοιξιάτικα σύννεφα !




το κατώφλι της μηρμηγκοφωλιάς φάνηκε πάλι...




τα μανουσάκια που αγαπώ, είναι σχεδόν έτοιμα !




ξεγελάστηκε η μπομπόνα μου
κι ανοίγει σιγά - σιγά τα εκατόμφυλλα !




οι ψαράδες, στεγνώνουν τα δίχτυα, στης άνοιξης τον ήλιο





κι ένα μισό φεγγάρι πρόβαλλε μες το απομεσήμερο,
λευκό, φωτεινό,
σαν γελαστό κεφάλι, δυό μάτια, μιά μύτη, στόμα μισό.



η άνοιξη, λέω, διδάσκει ομορφιά, ζωή, σταθερότητα.
η άνοιξη διδάσκει αφοσίωση, πάθος
και περηφάνεια συνάμα !











 ανείπωτα V


Εκείνος : … Ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες


Εκείνη : Ξεχασμένη κι ατίθαση να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες


Εκείνος : Είσαι εκεί.


Εκείνη : ..................................................
.................................................................
Αναρωτήθηκες άραγε, ποια είναι η χημική σύσταση των δακρύων ;


Εκείνος : Αυτό πάλι !
................................................................
Αναρωτήθηκα !
……………………………………….
πρωτεϊνες, ορμόνες – προλακτίνη, ενδορφίνες.
Τα δάκρυα της ψυχής απελευθερώνουν τοξίνες από τον οργανισμό.


Εκείνη : Όταν οι ορμόνες δεν απελευθερώνονται,
όταν οι τοξίνες δεν αυλακώνουν με χαρακιές τα μάγουλα, μόνο κυλάν εσωτερικά και αιωρούνται στις κόγχες…
………………………………………
τίποτα ! τίποτα !


Εκείνος : Χημεία ; !


Εκείνη : τίποτα ! τίποτα !








   

Τρίτη 7 Ιανουαρίου 2014


γιά ώρες κουβεντιάζαμε με τα παιδιά, γιά την Κωνσταντινούπολη !
πού πήγαν, πού δεν πήγαν, έτσι αυτό, έτσι εκείνο, πού είν΄αυτό, που το άλλο, εικόνες, περπατήματα, μυρουδιές, βόλτες, παρατηρήσεις, γεύσεις, φωτογραφίες...
μ' έπιασε, μάνα μου, μιά νοσταλγία ! μιά νοσταλγία !
είπα, μόλις θα έχω λίγα λεφτά, θα πάω πίσω ξανά σ' αυτήν την Πόλιν. ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ, ανάμεσα στις πόλεις ...
όνειρα κάνω... ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά.
ας είναι...


τώρα το βράδυ, που έβγαλα έξω το σκυλί, είδα απέναντι τις αμυγδαλιές έτοιμες ν' ανθίσουν.
φούσκωσαν τα μπουμπούκια πάνω στα κλαδιά. θαρρώ, ως το τέλος του μήνα θα χουν ανθίσει !

πώς έχει γίνει ξάφνου έτσι η ζωή μας ;





Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2014


ωραίο έργο η Μικρά Αγγλία !
τα ραδιοκύματα των ψυχών, λέει !
τολμώ να πω, πως η ταινία μου άρεσε περισσότερο απ' το βιβλίο...
δυνατό έργο, σκληρό και ταυτόχρονα τρυφερό ...
σκληρό και πικρό, σαν την ίδια τη ζωή...
πολύ σκληρό και πολύ πικρό, σαν την ίδια τη ζωή...

μιά σκηνή, αυτή με τα λουλούδια και τα ροδοπέταλα πάνω στο σεντόνι, μου θύμισε ξαφνικά μιάν εξομολόγηση που μου είχε άλλοτε κάνει η Θ. Ξ., όταν κάποιος άντρας, της έστρωσε στο σεντόνι ροδοπέταλα !
κοίτα, τι πήγα και σκέφτηκα τώρα !...


εκτός έργου,  
τα κοχύλια θεάτρου, μου θύμισαν το Ηρώδειο, το αρχαίο θέατρο της Πλευρώνας, την Επίδαυρο, το θέατρο του Διονύσου, του Άργους, των Φιλίππων, της Καλυδώνας, της Δωδώνης, της Μεσσήνης, άλλο δεν θυμάμαι...
το σχήμα κοχύλι ακόμα, μου θυμίζει μιάν αγαπημένη πλατεία κοχύλι, την πλατεία της Σιένα.


σκέφτομαι τι πρέπει να κάνω αυτήν τη χρονιά...
το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνω, κι απ' αυτό να ξεκινήσω, είναι η δεύτερη εγχείρηση.
ο.κ., φαντάζομαι πως δεν θά ναι κάτι πολύ οδυνηρό ή σοβαρό, μα έχει κι αυτό τον μπελά του και την ταλαιπώρια του, κι έτσι διαρκώς το αναβάλλω...
ως το τέλος όμως αυτού του μήνα, πρέπει οπωσδήποτε να το αποφασίσω και να προχωρήσουμε...









Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2014

La grande bellezza κατέβηκα να δω, 
γιατί ό, τι έχει να κάνει με την μαγική Ρώμη, με κεντρίζει πάντα...
όταν όμως φτάσαμε στο ταμείο, είχαν μόλις εξαντληθεί τα εισιτήρια...
αμφιταλαντευτήκαμε λίγο με την ξαδέρφη μου, να μπούμε στην δεύτερη αίθουσα, με τους εραστές, που μένουν ζωντανοί - να μην μπούμε...  
- τι να δούμε ; vempiiiiiiiiiires ?!

λέω τελικά, τι καλά, που το είδαμε !
μέσα στην ευγενή ροκιά της και στη λώλα της, μιά artistique κι αληθινά ποιητική ταινία ...
πιάνει σφυγμό ο Τζάρμους...
ακούς, άρχοντά μου ; η αγάπη, λέει, μπορεί να είναι κραταιά, ως τη συντέλεια !
μην πάψεις να το πιστεύεις αυτό, άρχοντά μου, να μην πάψεις... 
αλλιώς στο έχει πει ο Ελύτης. "λαμπερά θα σας κάνουν πετρώματα", έτσι το είπε... 

κι εγώ, η ταπεινότης μου, άρχοντά μου, στο έχω γράψει έτσι :



Θεοδώρου Τήρωνος
Μαρκιανού και Πουλχερίας, βασιλέων
Πουλχερίας μοναχής



* «Καὶ ἐὰν εἰς δύο εὐθείας εὐθεῖα ἐμπίπτουσα
τὰς ἐντὸς καὶ ἐπὶ τὰ αὐτὰ μέρη γωνίας δύο ὀρθῶν ἐλάσσονας ποιῇ,
ἐκβαλλομένας τὰς δύο εὐθείας ἐπ' ἄπειρον συμπίπτειν,
ἐφ' ἃ μέρη εἰσὶν αἱ τῶν δύο ὀρθῶν ἐλάσσονες»


Καὶ ἐὰν οι δύο παράλληλες ευθείες επεκταθούν στο άπειρο,
συμπίπτουν κάποτε ;
ποτέ ; !

από τους δύο σοφούς, τον Πρόκλο και τον Πτολεμαίο,
θα ήθελα να είναι σωστή η απόδειξη θεωρήματος ,
μόνον του ενός,
ότι δηλαδή, οι δύο περήφανες παράλληλες ευθείες
επεκτεινόμενες μοναχικά εις το άπειρον
τελικώς τέμνονται.
συν πίπτουν.





* Και εάν ευθεία τέμνουσα δύο ευθείες
σχηματίζει τις εντός και επί τα αυτά μέρη γωνίες μικρότερες των δύο ορθών,
όταν οι δύο ευθείες επεκταθούν επ’ άπειρον,
θα συμπίπτουν προς τα μέρη όπου σχηματίζονται οι μικρότερες των δύο ορθών γωνίες





Υ.Γ.
κάπου μες την ταινία, έπαιξε και μιά amanita muscaria !
είναι αυτή, που με έμαθε το χέρι του Gaudi να την αγαπώ...







Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2014


την αληθινή μου ζωή, εσωτερικά, σαν να την ορίζει μιά μυστική τελετουργία / αλληλουχία αριθμών.
οκτώ, επτά, έξι.
οι αριθμοί σα στρατιωτάκια στη σειρά.
μιά αρμονία.
οκτώ, επτά, έξι.
τόσο απλό , συστηματικό, τόσο ευρηματικό, βαθύ, αληθινό.
πώς μαθαίναμε παιδάκια 1 + 1 = 2, έτσι...
ή μάλλον, 1 + 1 = 1





Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 2013

Noel, nature

photos
foteini
Χριστούγεννα, πάνω στα βουνά που αγαπώ !


... σηκωθήκαμε οι δυό μας, στις 5 η ώρα αχάραγα, παγωνιά και μαύρα σκοτάδια.
ήθελε  η Κατερίνα, να πάμε στο μοναστήρι πέρα, στην αντίκρυ κορφή, να ακούσουμε την λειτουργία των Χριστουγέννων.

έξω, μακριά, ουρλιάζουν τσακάλια. πολλά τσακάλια. αγέλη θα είναι... 
δυό τρελές γυναίκες να κατεβαίνουν μες τη μαύρη νύχτα, διασχίζοντας μονάχες τους ένα βουνό, γιά ν' ανέβουν σ' ένα άλλο...
μες στα γκρεμνά και στα δάση, φως κανένα.
μπροστά μας, ενοχλημένη από τους προβολείς του αυτοκινήτου, τρέχει γιά λίγο μιά όμορφη, φουντωτή αλεπού.
όταν φτάσαμε στο μοναστήρι, ήσαν ακόμα μέσα πολύ λίγα άτομα.
αργότερα, όταν ξημέρωσε, ήρθαν κι άλλοι.
η λειτουργία των Χριστουγέννων έχει πολύ ωραία τροπάρια !
"Βηθλεέμ, ευφραίνου !"
"Ανατολή ανατολών !"
"Ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί"
"Σμύρνα, χρυσό και λίβανο"

στο τέλος της λειτουργίας, θάταν κατά τις εννιά ή εννιάμιση , οι μοναχές πήραν όλον τον κόσμο στο αρχονταρίκι και μας φίλεψαν καφέ και καλούδια που είχαν φτιάξει μόνες τους. τυροπιτούλες, ψωμί και κατσικίσιο τυρί , ψητό κοτόπουλο, καλό κρασί, μελομακάρονα και κουραμπιέδες.
δεν έφαγα κοτόπουλο πρωϊνιάτικα, ήπια όμως δυό καφέδες και στυλώθηκα, δοκίμασα το κατσικίσιο τυρί και τα γλυκά.

σήμερα,
νωρίς το μεσημέρι φορτώσαμε όλα τα παιδιά πάνω στην καρότσα
και γκράγκα - γκρούγκου, γκράγκα - γκρούγκου, αργά - αργά απ' τα κακοτράχαλα, φτάσαμε πολύ ψηλά, εκεί που βγαίνει το γκί.





το γκι - μόλις πριν λίγα χρόνια έμαθα - ότι είναι παράσιτο, και φυτρώνει πάνω στα κλαδιά των πεύκων.




εδώ γύρω είναι θάλασσα τα γκι πάνω στα πεύκα !
σα μαργαριτάρια που κρέμονται απ' τα κλαδιά !




να λοιπόν, που έχει και το βουνό τα μαργαριτάρια του !




και τ' άγρια μανιτάρια του !



 ο γείτονας έσφαξε μιά χήνα και την έβαλαν στον φούρνο.
ίσα που έβαλα μιά μπουκιά στο στόμα μου και δοκίμασα το κρέας της...










Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013











Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2013


Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος



Στρωμένα σεντόνια
Δεν έχει ύπνο απόψε για κάποιους το βράδυ
Περνάνε τα χρόνια
Κι εγώ με τις ώρες μαθαίνω σημάδι

Λυπάσαι για 'μένα
Που δεν αγαπήθηκα όσο μου αξίζει
Λυπήσου για 'κείνον
Που χάνει μια μάχη και παύει να ελπίζει

Η ελπίδα καλέ μου χωράει σε μια τσέπη
Χαρτί που διπλώνει
Οι άνθρωποι τρέμουν μην έρθει μια μέρα
Και μείνουνε μόνοι
Μα εγώ δεν φοβάμαι
Μια θέση κοντά μου ακόμα κρατάω
Εσένα θυμάμαι με 'σένα κοιμάμαι
Με 'σένα ξυπνάω


Να 'σαι καλά στο άγνωστο σύμπαν σου
Να 'χεις ζωή ευτυχισμένη
Αν με σκεφτείς κοίταξε δίπλα σου
Ίσως με δεις κάπου κρυμμένη

Στρωμένοι οι δρόμοι
Αν κάποτε νιώσεις πως θες να γυρίσεις
Χρωστάω μια συγγνώμη
Που σου 'δωσα τόσα προτού τα ζητήσεις

Λυπάσαι για 'μένα
Που δεν αγαπήθηκα όσο μου αξίζει
Λυπήσου για 'κείνον
Που χάνει μια μάχη και δεν συνεχίζει





Με πήρες μαζί σου 

Χωρίς να το ξέρεις στο σπίτι σου μένω 


Οι άλλοι θα σβήσουν 


Μα εγώ θα 'μαι πάντα κεράκι αναμένο








Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2013


βρήκα στις σημειώσεις μου 
υπέροχα γαλλικά τραγούδια :



1. ........................................


Cette bohème là c'est mon bien ma richesse,
Ma perle, mon bijou, ma reine, ma duchesse...




La femme qui est dans mon lit
N'a plus vingt ans depuis longtemps
Ne riez pas, n'y touchez pas
Gardez vos larmes et vos sarcasmes
Lorsque la nuit nous réunit
Son corps ses mains s'offrent aux miens
Et c'est son coeur couvert de pleurs
Et de blessures qui me rassurent






2. 


Du plus loin, que me revienne,
L'ombre de mes amours anciennes,
Du plus loin, du premier rendez-vous,
Du temps des premières peines,
Lors, j'avais quinze ans, à peine,
Cœur tout blanc, et griffes aux genoux,
Que ce furent, j'étais précoce,
De tendres amours de gosse,
Ou les morsures d'un amour fou,
Du plus loin qu'il m'en souvienne,
Si depuis, j'ai dit "je t'aime",
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous


C'est vrai, je ne fus pas sage,
Et j'ai tourné bien des pages,
Sans les lire, blanches, et puis rien dessus,
C'est vrai, je ne fus pas sage,
Et mes guerriers de passage,
A peine vus, déjà disparus,
Mais à travers leur visage,
C'était déjà votre image,
C'était vous déjà et le cœur nu
,
Je refaisais mes bagages,
Et poursuivais mon mirage,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

Sur la longue route,
Qui menait vers vous,
Sur la longue route,
J'allais le cœur fou,
Le vent de décembre,
Me gelait au cou,
Qu'importait décembre,
Si c'était pour vous


Elle fut longue la route,
Mais je l'ai faite, la route,
Celle-là, qui menait jusqu'à vous,
Et je ne suis pas parjure,
Si ce soir, je vous jure,
Que, pour vous, je l'eus faite à genoux

Il en eut fallu bien d'autres,
Que quelques mauvais apôtres,
Que l'hiver ou la neige à mon cou,
Pour que je perde patience,
Et j'ai calmé ma violence,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

Les temps d'hiver et d'automne,
De nuit, de jour, et personne,
Vous n'étiez jamais au rendez-vous,
Et de vous, perdant courage,
Soudain, me prenait la rage,
Mon Dieu, que j'avais besoin de vous,
Que le Diable vous emporte
,
D'autres m'ont ouvert leur porte,
Heureuse, je m'en allais loin de vous,
Oui, je vous fus infidèle,
Mais vous revenais quand même,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous,

J'ai pleuré mes larmes,
Mais qu'il me fut doux,
Oh, qu'il me fut doux,
Ce premier sourire de vous,
Et pour une larme,
Qui venait de vous,
J'ai pleuré d'amour,
Vous souvenez-vous ?

Ce fut, un soir, en septembre,
Vous étiez venus m'attendre,
Ici même, vous en souvenez-vous ?
A vous regarder sourire,
A vous aimer, sans rien dire,
C'est là que j'ai compris, tout à coup,
J'avais fini mon voyage,
Et j'ai posé mes bagages
,
Vous étiez venus au rendez-vous,
Qu'importe ce qu'on peut en dire,
Je tenais à vous le dire,
Ce soir je vous remercie de vous,
Qu'importe ce qu'on peut en dire,
Je suis venue pour vous dire,
Ma plus belle histoire d'amour, c'est vous...







 3.

................................................
 


C'est que ça la vie
C'est que ça l'amour

T'aimer à tout prix tout le temps
T'aimer maintenant comme avant
Comme avant

 à genoux




 

 







Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2013

photos
foteini
από το Βυζαντινό - Χριστιανικό μουσείο της Αθήνας


Η μετάβαση από τον αρχαίο κόσμο στον βυζαντινό έγινε σταδιακά.











Οι δομές του αρχαίου κόσμου - πολιτικές, οικονομικές, θρησκευτικές - άρχισαν να κλονίζονται από το τέλος του 2ου αι., εποχή κατά την οποία ο Χριστιανισμός είχε αρχίσει να κερδίζει έδαφος και είχαν ήδη εμφανιστεί τα πρώτα δείγματα χριστιανικής τέχνης.
 




ΙΧΘΥΣ
- Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ -


Σταθμό γιά την μετάβαση από τον κόσμο της αρχαιότητας στον κόσμο του βυζαντίου, απετέλεσε η νομιμοποίηση της χριστιανικής θρησκείας το 313, από τον Μ. Κωνσταντίνο.
Η χριστιανική τέχνη απέκτησε στο εξής δημόσιο χαρακτήρα και τέθηκε στην υπηρεσία διάδοσης της νέας θρησκείας.




Παράλληλα, η μεταφορά της έδρας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη, ήταν καθοριστική γιά την μετατόπιση του κέντρου βάρους από τη λατινική Δύση στην εξελληνισμένη Ανατολή.





Ο χωρισμός του ρωμαϊκού κράτους σε ανατολικό και δυτικό και η κατάλυση του δυτικού τμήματος το 476, απετέλεσαν εξίσου σημαντικά ορόσημα γιά το τέλος του αρχαίου κόσμου, το οποίο συντελέστηκε οριστικά με το κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών κλασικής παιδείας, την έξαρση των βαρβαρικών επιδρομών και την παρακμή των μεγάλων αστικών κέντρων, μετά τον 6ο αιώνα.
















Σάββατο 16 Νοεμβρίου
επίσκεψη στο Βυζαντινό μουσείο της Αθήνας.






Ingmar Bergman και "Persona"

7 άτομα στο σινεμά, σχεδόν ιδιωτική προβολή.

παρ' όλα όσα είχα από πριν διαβάσει, δεν κατάλαβα εντελώς το έργο...
αισθάνθηκα καλά τη δύναμή του, ένιωσα καλά βλέποντάς το, εννόησα πολλούς συμβολισμούς, συμφώνησα μέσα μου με αρκετά απ' όσα ειπώθηκαν, μα δεν μπορώ να πω ότι τα κατάλαβα όλα...
αναρωτιέμαι όμως, αν είναι και απαραίτητο να τα καταλαβαίνει κανείς όλα... κι αν είναι εφικτό, βέβαια...
σαν ένα δύσκολο, συμβολικό ποίημα, το όλον!

χάρηκα το μαυρόασπρο ! έχει άλλη διάσταση η μαυρόασπρη ταινία ! (χαίρε αγαπημένε Ντράγιερ...)
θαυμαστή η φωτογραφία και θαυμαστά τα παιχνίδια του φακού με το φως και το σκοτάδι.








Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2013




συνελήφθη ( με χειροπέδες ) η πόρτα !

θα ταίριαζε καυσίγελως,
αν ο καιρός δεν ήταν τόσο δύσκολος
γιά όλον τον κόσμο...


α ! και πού είστε !
μην διανοηθείτε τζάκια και φωτιές εφέτος !



Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2013

ω, Κύριε,

ντιζανταμουρνεσεπαλαμουρφορ?



Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2013

Σπύρος Βασιλείου

photos
foteini

 

  Επίσκεψη στο ατελιέ του ζωγράφου

 

Σπύρου Βασιλείου

 






η ταπεινότητα των αληθινά μεγάλων ανθρώπων !

"Σπύρου Βασιλείου Γαλαξειδιώτη
του τάχατε ζωγράφου
σχεδίασμα"


















































































Πρόγραμμα - ERT Open














Πρόγραμμα - ERT Open




στη Νέα Σμύρνη έφτασε απόψε η χάρη μου, γιά να δω το εξαιρετικό Σαουδαράβικο
"Απαγορευμένο ποδήλατο".
διακριτικά και με μαεστρία δοσμένες αλήθειες, έτσι όπως τις γνώριζα...

γερά ξεκίνησε το φθινόπωρο με σινεμά, μετά το θεατρικό
«Αμάρτημα της μητρός μου» του Βιζυηνού, σε σκηνοθεσία Δ. Αβδελιώδη
 
η ωραία "Θλιμμένη Τζάσμιν"
το πολύ καλό "Τέλειο χτύπημα"
η πολύ μέτρια "Gloria"
και το σπουδαίο Γαλλοϊρανικό «Παρελθόν»

γιά σήμερα Πέμπτη, άλλα είναι τα σχέδια...











Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2013


Πρόγραμμα - ERT Open

 

photo foteini

 

 

 

 

καιρό τώρα παρατηρώ τα μανταρίνια, πώς γίνονται πάνω στο δέντρο...

πρώτα άνθος λευκό

ύστερα μικρή πράσινη μπίλια

πράσινο μανταρίνι κατόπιν, που το χτυπάει ο ήλιος κάθε πρωί, το ζεσταίνει και μέρα τη μέρα, σιγά - σιγά το κιτρινίζει...

 

 

 

 

 

Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2013

Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013



λες κι έχει γυρίσει η γης ανάποδα...
ξέρω κι εγώ ;
μπορεί και νάχει γυρίσει ανάποδα...
το άσπρο έχει γίνει μαύρο, μα το μαύρο δεν έγινε άσπρο !

γύρισε πίσω, λες, ο χρόνος !
τότε που ό, τι αγαπάγαμε , το ακούγαμε στην παρανομία !
τότε που η "παρανομία" ήταν νόμιμη ! έτσι !

τότε, με το "ψωμί - παιδεία - ελευθερία"
τα ίδια ξανά...


"ποιός τη ζωή μας, ποιός την κυνηγά", ξανά...

εκείνο που με παρηγορεί,
είναι ότι δεν κωλώνουν τ' αλάνια.
είμαστε γερές, παλιές καραβάνες γιά να παραδώσουμε και να κωλώσουμε...

τ' ακούτε βρε χαμένα κορμιά, 
ρεμάλια κι έμποροι των εθνών ;


είμαστε παλιές καραβάνες, γιά να παραδώσουμε και να κωλώσουμε...







Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013


ξανοίχτηκα.
κολύμπησα βαθειά, κάτω από έναν γκρίζο, συννεφιασμένο ουρανό,
ωσότου έπιασε να ψιχαλίζει χοντρές ψιχάλες και βγήκα έξω άρον - άρον.
θαλάσσιο μπάνιο με αριθμ.12, στο καθυστερημένο καλοκαίρι του 2013.

πότισα.
λέω αλήθεια, πως ακούω τα φυτά να ανασαίνουν ευχαριστημένα.
διαβάζω μάλλον ασήμαντα, ξεκούραστα πράγματα.
κάνω χειρωνακτικές δουλειές.
σκέφτομαι...

ο Π. περιθάλπει άγρια πτηνά και ζώα.
έψαχνε σήμερα στα χωράφια να βρει έναν πελαργό, που μάλλον κουράστηκε στο ταξίδι γιά τόπους ζεστούς και προσγειώθηκε στα Μεσόγεια...
όσο κουβεντιάζαμε, πέρασε ψηλά ένα μεγάλο, γερό αρπακτικό, με καφέ το εσωτερικό στα φτερά του. έκρωζε. ένα γεράκι !











Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013


περπάτησα στα πόδια της ακρόπολης απόψε.
πήγα νωρίς, κι έμεινα στην παράκληση, στη μικρήν εκκλησούλα της Αγιάς Σοφίας.
γιορτάζει η εκκλησία σήμερα.
"Σοφία, Ελπίδα, Πίστη, Αγάπη"

Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.



Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2013


χτες, ήταν 12 ή 12.30 μεσημέρι, όταν βούτηξα στη θάλασσα.
κολύμπησα  ωσότου βγήκε το φεγγάρι... ένα λευκό φεγγάρι, στη γέμισή του.
μέσα στο νερό, έξω, μέσα, έξω, ώρες, ξανά και ξανά.
photo foteini



σήμερα σηκώθηκα πρωί - πρωί, μάζεψα σύκα, κι απ' τις κληματαριές ένα γύρο όσα σταφύλια μπόρεσα.
μικρόρογα σταφύλια, μαύρα και ροζέ.

έπειτα, κατέβηκα νωρίς στη θάλασσα.
φυσούσε ένας μαίστρος, που φούσκωνε τα νερά και τα σπρωχνε έξω με ορμή.
μάζεψα μικρές αχιβάδες.
κολύμπησα, όχι πάρα πολύ, μετά έστρωσα χάμω την πετσέτα κι αποκοιμήθηκα γιά λίγο, πάνω στα βότσαλα.

στο τέλος του καλοκαιριού, ανακαλύπτω ξανά το νερό, τη γη.







Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2013


 l'été indien

......................................................................
C'était l'automne, un automne où il faisait beau
Une saison qui n'existe que dans le Nord de l'Amérique
Là-bas on l'appelle l'été indien
Mais c'était tout simplement le nôtre
 .....................................................................

On ira où tu voudras, quand tu voudras
Et on s'aimera encore, lorsque l'amour sera mort


Toute la vie sera pareille à ce matin
Aux couleurs de l'été indien