στην πεζούλα

Περπατήσαμε με την Ά.
Κάναμε τέσσερα χιλιόμετρα το πρωί κι άλλα τέσσερα αργά το απόγευμα.
Το απογευματινό βάδισμα, απ' τη Σπιανάδα στον ανεμόμυλο και επιστροφή πίσω.
Στην σκάλα την επονομαζόμενη "του Δημάρχου" ψαράδες με καλάμια, ψάρευαν σαργουδάκια.

 "του Δημάρχου" η σκάλα

"Είδα, τους λέω, μαύρα πουλιά, μεγάλα σαν τους πελαργούς, που χώθηκαν σε φωλιές, εδώ από κάτω..."
"Είναι βουτηχτάρια, μου λένε, κι έρχονται κάθε χρόνο..."
Εγώ, φωτογραφία τα βουτηχτάρια τα έβγαλα, ήταν σκοτάδι όμως και η φωτογραφία δεν βγήκε καθαρή. Έτσι, μπήκα κι έψαξα γιά τα πουλιά, που οι ψαράδες μου τα ονομάτισαν "βουτηχτάρια".

Είναι πράγματι αυτά τα πουλιά που έχω δει και βρήκα αυτήν την καθαρή φωτογραφία στο site :

Nature in Greece

http://nagr.blogspot.gr/2008/12/diver.html


Δεν ανοίγω βιβλίο ! Μάλλον, αυτές τις μέρες δεν έχω ανάγκη γιά διάβασμα.
Παρατηρώ το πέταγμα των γλάρων.

 Παρατηρώ το αρμένισμα, τον άνεμο που φουσκώνει τα πανάκια.

Αύριο, συν Θεώ, αν ξημερώσει μιά σχετικά καλή μέρα, λέω θα κολυμπήσω.

στην πεζούλα

Γι αυτό δυσκολεύομαι να είμαι εδώ τον χειμώνα...
Γιατί, σαν άνθρωπος, δεν την αντέχω την υπερ βολή. Την υπερ βολή σε κάθε επίπεδο... Δεν την μπορώ, έτσι κι αλλιώς με ζορίζει η υπερ βολή...
Κι εχτές, από νωρίς το απόγευμα μέχρι σήμερα το ξημέρωμα είμαστε πλήρεις υπερ βολών!
Βολές να ιδούν τα μάτια σου και ν' ακούσουν τ' αυτιά σου...
Κανονιοβολισμοί, εκεί ανάμεσα στις 04 μέχρι το ξημέρωμα, δεν μπουμπούνιζε εδώ από πάνω, μα πάρα κείθε, ίσως απέναντι στην Ήπειρο ή στην Αλβανία ή στο όρος Παντοκράτωρας, δεν μπόρεσα να καταλάβω , μά έτσι σκέφτηκα θα πρέπει να βρόνταγε άλλοτε στα πεδία των μαχών ! Συνεχής κανονιο βολισμός! Και νερά από παντού, μη φανταστείς βροχούλα, όχι ! Δεν είν' αυτό βροχή... Ανοίγει ο ουρανός και το νερό το ρίχνει όλο μαζί ! Μονοκοπανιά ! Τόνοι νερό μονοκοπανιά, γιά ώρες συνέχεια...

Τέλος, έδωσε και ξημέρωσε φως ο Θεός, κοιτάζω τη θάλασσα κι απορώ πώς είναι ήρεμη, κοιτάζω τον ουρανό και ξαφνιάζομαι πώς δεν είναι μαύρος, κοιτάζω τον ήλιο που μας φωτίζει και γελάει με τα πάθη μας, αχ Ελλάδα...

στην πεζούλα

Κολύμπησα χτες κάτω από την fortezza vecchia, λίγο ήθελε ακόμα, να χωθώ μέσα στην contrafossa, πλησίασα όμως στην άκρη της και χάζεψα από κοντά τα ξύλινα καλυβάκια των ψαράδων.
Στα πόδια σου ήρθα και κολύμπησα, Άγιε μου Γιώργη, εσύ, Ελληνοπρεπή, λατρεμένε, χρυσαφέννιε, κοντά στ' αγαπημένα πόδια σου, μονάκριβέ μου παλαιέ.

Γλυκό νεράκι ήπια, μέσα στη θάλασσα, που χρόνια την αρμύρευαν τα δάκρυα.
Ο καιρός είναι συννεφιά, φυσάει κι ένας μικρός αέρας... Περπατάω...

στην πεζούλα


Μήτσος και Gisèle

Γνώρισα την Gisèle πριν από δύο ή πριν από τρία χρόνια.
Επειδή τυχαίνει να περπατάω συχνά κοιτάζοντας ίσα κατά πάνω, τους ουρανούς, τ' αστέρια, τα σύννεφα,  τις κορφές των δέντρων (εξ ου και οι διαρκείς τούμπες μου !) , ένα πρωί, βαδίζοντας άκρια στη θάλασσα, έκανα την γνωριμία της Gisèle.
Μπροστά μου ένας κορμός θεόρατος, γηραιός, κουφαλιασμένος, με τις χοντρές του ρίζες έξω, πάνω απ' το έδαφος.
Κι απάνω του, ξεχωρίζω να στέκεται ένα μικρό θαύμα της φύσης, που με κοιτάζει περίεργα με τα στρογγυλά του ματάκια. Η Gisèle ! Mignonne, ευκίνητη, περίεργη, φιλάρεσκη, αντί να τρομάξει που την πλησιάζω με μιά φωτογραφική μηχανή στο χέρι, στέκεται εκεί πάνω και ποζάρει en face, profil, πάει, έρχεται, ξαναπάει, ξαναέρχεται, σειέται αεράτη και κουνάει την ουρά της, το απόλυτο θυληκό, σου λέω !


Τον Μήτσο τον πρωτόειδα σήμερα.
Περίμενα υπομονετικά κάτω απ' το δέντρο, μήπως ξαναϊδώ την φίλη μου την Gisèle, όπου βλέπω αίφνης να την κυνηγάει ένα τέρας με μιά μεγάλη κεφάλα !  Ο Μήτσος !
Αλάνι. Άξεστος. Αλητάμπουρας. Δεν θέλει ρώτημα, είναι πασιφανές ! Α-λη-τά-μπου-ρας !
Και κυνηγάει την Gisèle , κι αυτή τρέχει, μπρος η Gisèle πίσω ο Μήτσος, πηδάει αυτή απαλά από κλαδί σε κλαδί κι αυτός, τρομάρα του, αγκομαχάει, σούρνεται πίσω της με την μεγάλη του κεφάλα, γλυστράει αυτή χαριτωμένα κι αυτός βαρυγκομεί μα συνεχίζει να την κυνηγάει σταθερά.
Ώσπου σε ένα τσάκισμα του κλαδιού, στην άκρη μιάς διχάλας, ο Μήτσος την φτάνει.
Γιά να πω την αλήθεια, δεν είμαι και σίγουρη ότι την έφτασε... Μπορεί να κάνω και λάθος, μα έχω την αμυδρή εντύπωση πως η Gisèle στάθηκε, γύρισε και τον περίμενε. Περίμενε τον Μήτσο τον αλητάμπουρα ! Κοντοστάθηκε αυτή, γιά να προλάβει αυτός να την φτάσει, πώς το λένε ! ;
- άβυσσος η θηλυκή ψυχή ! -

Κι ενώ στέκω προσηλωμένη και παρακολουθώ άλαλη το αρχέγονο ερωτικό παιχνίδι, βλέπω έξαφνα πίσω τους και γύρω τους να τρεχαλάν και να τους κυκλώνουν μικρά - μικρά πρασινωπά σαυράκια !  Μωρά σαυράκια !

αυτή εδώ δεν είναι μιά παραμυθοϊστορία !

είναι ένα σκηνικό

που το παιδί των δασών παρηκολούθησε σήμερα ! 

(αν ανοίξουμε τις φωτογραφίες 
μπορούμε να δούμε τον Μήτσο !)

 στην πεζούλα


Έχει καιρό...

Αστράφτει. Η νύχτα γίνεται μέρα.
Αστράφτει και βροντάει.
Θα ρίξει πολύ νερό.

Τι καλά είναι, όταν βρίσκονται φίλοι ένα γύρο...
Τι σπουδαίο είναι !
"έφερα τη ζωή μου ως εδώ..." 

Άστραψε. Η νύχτα έγινε μέρα.
Άστραψε και βρόντηξε.
Έριξε πολύ νερό.

Έχει καιρό...

Παρ' όλ' αυτά, βαδίσαμε πολλά χιλιόμετρα. Περπατήσαμε κουβεντιάζοντας, καθίσαμε κουβεντιάζοντας, ήπιαμε κουβεντιάζοντας, γελάσαμε κουβεντιάζοντας, συνεννοηθήκαμε στη σιωπή...

Συνάντησα τυχαία δυό πολυ αγαπημένους, σεβαστούς μου ανθρώπους, σήμερα.

Σύντροφε γλάρε,

χωρίς κέφια είμαι.
Ωραία ήταν και σήμερα, πρωί πρωί η θάλασσα, σε καμάρωνα που βούταγες στο κύμα ψάχνοντας ψαράκια.
Με έβλεπες κι εσύ, που βούταγα, μιά στα πάνω μου, μιά στα κάτω μου, γλάρε, συντροφιά μου εσύ, τα νερά όλο και δροσίζουν...

photo foteini

Ύστερα κατέβηκα στο κέντρο.
Με μπερδεύει πιά της Αθήνας το κέντρο. Τ' αγαπάω πολύ, πολύ, μα με μπερδεύει... Δεν ξέρω αν είναι αυτό κέντρο Δύσης. Πιό πολύ γιά κέντρο Ανατολής, μου μοιάζει.
Η Δυτική Ανατολή και η Ανατολική Δύση...

Στα παιδικά μου χρόνια, έβλεπα συχνά στον ύπνο μου ένα όνειρο.
Έβλεπα μαζί έναν πράσινο τόπο, δέντρα, δάση, νερά, Δύση κι ύστερα, στο ίδιο όνειρο έβλεπα Ανατολή, τα δυνατά χρώματα της Ανατολής κι έπειτα λόφους στην έρημο.
Δεν είναι σχήμα λόγου, έτσι ακριβώς έβλεπα, παιδί, ανάμεσα στην παιδικότητα και στην εφηβεία, γιά χρόνια στη συνέχεια.
Όταν λίγο μεγάλωσα, άρχισα ν' απορώ γιά το όνειρο... Τι είν' τούτο άραγε ; Θυμάμαι να συσκέφτομαι με τον εαυτό μου, άραγε θα την γνωρίσω εγώ ποτέ αυτήν τη Δύση ; Θα την γνωρίσω άραγε κάποτε αυτήν την Ανατολή ;

"Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας"



Πορεία μακριά έχουμε αύριο.
Δίχως όρεξη.

Τουλάχιστον, έχω μαυρίσει...

 στο κελί


Γειά σου, σύντροφε γλάρε !
Στητός εκεί, στην άκρια του βράχου, γέρνεις στο πλάϊ λίγο τ' όμορφο κεφάλι σου παρατηρώντας  σοβαρός ένα γύρο.
Άρχισαν σιγά - σιγά να κρυώνουν τα νερά, σύντροφε γλάρε.
Ήσυχη όμως είν' η ομορφιά. Γαλήνια είν' ακόμα κι ήσυχη.

photo foteini

Όπου βρεθώ, κάνω πάντα τα δυό μου χιλιόμετρα, ίσως και δυόμιση, όχι πάρα πάνω, κι ύστερα βγαίνω.
Αν έχει ήλιο, μπορείς ακόμα να σταθείς στην παραλία , είν' ένας ήλιος μετριοπαθής, ευγενής,  ευεργετικός, πολύ μα πολύ διαφορετικός απ' αυτόν του Ιούλη και τ' Αυγούστου.
Αν όμως δεν έχει ήλιο, τυλίγεσαι ζεστά και φεύγεις.




Τελείωσα σήμερα το βιβλίο της     Αθηνάς Κακούρη
"1821 - Η ΑΡΧΗ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ" (οι υπογραμμίσεις δικές μου...)

Θέλω πολύ να πω δυό λόγια γι αυτό το βιβλίο, που κυκλοφόρησε από τον ΠΑΤΑΚΗ το 2013, στην 12η χιλιάδα σήμερα, σελίδες 375...

Δεν ξέρω όμως από πού ν' αρχίσω να λέω...


Ελπίζω, να βάλω σε μιά τάξη τη σκέψη μου ίσαμε αύριο...

Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο παρουσιάζει: «Ένα όνειρο ανάμεσα σε υπέροχα ερείπια…» Περίπατος στην Αθήνα των περιηγητών, 17ος- 19ος αιώνας Πηγή: www.lifo.gr

Έκθεση 

στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

"ένα όνειρο ανάμεσα σε υπέροχα ερείπια"

η Αθήνα των μνημείων και των ξένων περιηγητών, 17ος - 19ος αιώνας.

Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο παρουσιάζει: «Ένα όνειρο ανάμεσα σε υπέροχα ερείπια…» Περίπατος στην Αθήνα των περιηγητών, 17ος- 19ος αιώνας Πηγή: www.lifo.gr

photos

foteini

η αρχόντισα Ηγησώ

είναι ένα έργο λατρεμένο

απ' τα χρόνια μας τα μαθητικά

είδα γιά πρώτη φορά και μου άρεσε

το κορίτσι με ένα πουλάκι στο χέρι (επιτύμβιο).

είναι εκτεθειμένο 

γιά την έκθεση των "ξένων περιηγητών"

ο αγαπημένος , αληθινός Φιλέλλην !

μικρά, στρουμπουλά αγγελούδια, που μου αρέσουν, όπου τα συναντώ...

* οι περισσότερες φωτογραφίες είναι από τα μόνιμα εκθέματα του μουσείου 
και όχι από την περιοδική έκθεση, 
η οποία είναι μικρότερη και αρκετά διαφορετική 
από την σχετική έκθεση της Γενναδείου Βιβλιοθήκης.

Λάμπρος Πορφύρας

 

Τὸ στερνὸ παραμύθι

.

Πῆραν στρατὶ στρατὶ τὸ μονοπάτι
βασιλοποῦλες καὶ καλοκυράδες,
ἀπό τὶς ξένες χῶρες βασιλιᾶδες
καὶ καβαλλάρηδες ἀπάνω στ᾿ ἄτι.
.
Καὶ γύρω στῆς γιαγιᾶς μου τὸ κρεβάτι,
ἀνάμεσα ἀπὸ δυὸ χλωμὲς λαμπάδες,
περνούσανε καὶ σὰν τραγουδιστάδες
τῆς τραγουδοῦσαν - τι, ποιὸς ξέρει ;- κάτι.
.
Κανεὶς γιὰ τῆς γιαγιᾶς μου τὴν ἀγάπη,
δὲ σκότωσε τὸ Δράκο ἢ τὸν Ἀράπη
γιά νὰ τῆς φέρει ἀθάνατο νερό.
.
Ἡ μάννα μου εἶχε γονατίσει κάτου
 κι ἀπάνω, μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ-
ὁ Ἀρχάγγελος χτυποῦσε τὰ φτερά του.

ένας δικός άνθρωπος έφυγε απόψε.

γονάτισα χάμω, στα πόδια του κρεββατιού.

το φοβερό μυστήριο του θανάτου πάλι...

ενω, πρωί πρωί
κολύμπησα σε νερά δροσερά - μετά τη βροχή -
και κάτω από βαρειά, μολυβιά σύννεφα.

photo foteini

Συμμαζέματα σκέψης, διάφορα…

Πρέπει ν' αρχίσουμε να παίρνουμε σβάρνα τις πλατείες. Και πολύ το αργήσαμε...
Πλατεία Βικτωρίας και οι πλατείες οι συναφείς...
Με ό, τι μπορεί ο καθείς μας, όχι απ' το περίσσευμα, γιατί δύο χιτώνες δεν έχουμε πιά, μα απ' το υστέρημά μας. Θα μπορέσουμε να ζήσουμε και με λιγότερα, και με λιγότερα, και με λιγότερα.
Ο χειμώνας ζυγώνει κι οι άνθρωποι βρίσκονται στις πλατείες... να ξαμοληθούμε στις πλατείες. Όποιος, όπου και όπως μπορεί...
Αργήσαμε... Αργήσαμε...





άλλο :

ξημέρωσα το  καϋμένο, απ' τις πεντέμιση το χάραμα σα ζόμπι πάνω στις ταράτσες, να δω το σεληνιακό φαινόμενο, που θα εμφανιστεί ξανά το 2033 !
όλος, μα όλος ο ουρανός ήτανε ξάστερος, χαιρετήθηκα με τις δυό άρκτους, με τον πολικό αστέρα, την κασσιώπη, τον σκορπιό, μονάχα το φεγγάρι κρυβόταν καλά, πίσω από ένα μεγάλο λευκό σύννεφο...
περίμενα μέχρι τις εξήμιση, μη και φιλοτιμηθεί το σύννεφο να διαλυθεί... μπα, τίποτα.
ουρανός καθαρός και μόνο το φεγγάρι πίσω απ' τα σύννεφα... μα, γίνονται αυτά ; γίνονται!



άλλο :

στα πετρόχτιστα γκρεμίδια, πάνω στην ξερονησίδα, έχουνε φτιάξει φωλιές καρακάξες και γλαροπούλια.
μόλις δουν άνθρωπο να πλησιάζει κολυμπώντας, κρώζουν όλα μαζί...

παρ' όλ' αυτά, κολυμπήσαμε με την ξαδέρφη μου μιάν ώρα, πρωί - πρωί σήμερα, σε θάλασσα γαλήνια, έρμη και πεντακάθαρη. τόσο ζηλευτή !

Σάββατο 26 του Σεπτέμβρη , βράδυ η ώρα 11.

στο κελί

Τίποτα άλλο δεν ακούγεται ένα γύρο. Μόνο μακριά κάτι αλυχτίσματα σκυλιών, μια κουκουβάγια που πάει κι έρχεται από δέντρο σε δέντρο, το τριζόνι αδιάκοπα κι ένα δυό τζιτζίκια, που αναρωτιέμαι πώς έχουν ξεμείνει ακόμα εν ζωή, τέλος Σεπτέμβρη.

Κοιτάζω πέρα στον ορίζοντα τις αστραπές. Για δευτερόλεπτα το βαθύ σκοτάδι της νύχτας γίνεται ξαφνικά μέρα. Από τη μεριά Καλύβια ή ίσως Μαρκόπουλο. Αραιά και που, ακούγεται κι ένας μακρινός βρόντος σα βραχνή κανονιά, ο κεραυνός.

Το πρωί, στο δρόμο τα χρειάστηκα για κάμποσα λεπτά, οδόστρωμα με ορατότητα μηδέν, πορεία μέσα σε χοντρή κουρτίνα βροχής. Σαν αστραπή πέρασαν στο μυαλό μου οι σκηνές που έχουμε δει, δρόμοι να γίνονται ποτάμια και να παίρνουν αυτοκίνητα.

Αργότερα, όταν η καταιγίδα κόπασε κι η καρδιά μου ήρθε στον τόπο της, χάρηκα την ήρεμη βροχή να πέφτει μέσα στ’ αμπέλια, στα φορτωμένα με καρπό λιόδεντρα, και στις συστάδες απ’ τ’ άγρια κυκλάμινα.

5 η ώρα το απόγευμα βγήκε ένας ήλιος χλωμός. Κατέβηκα στη θάλασσα. Ήταν ζεστή, μα ανταριασμένη. Έκανε κι ένα αντιμάμαλο, μιά απλωτή προς τα μπρος εσύ, δυό απλωτές προς τα πίσω η θάλασσα. Σκιάχτηκα έτσι και στο μισάωρο βγήκα. Καλό όμως ήταν κι αυτό…

Κοιμήθηκα με τα αλάτια πάνω μου.

Κυριακή 27 του Σεπτέμβρη, βράδυ…

Η γη έχει κραδασμούς. Αυτό το χω μαθει από παιδί.  Όσο πιο κοντά στα χώματα ζεις, τόσο πιο άμεσα αισθάνεσαι τους κραδασμούς. Η γη έχει μιά δικιά της ζωή…

Σήμερα είδα νεογέννητα σαλιγκάρια. Είναι τώρα η εποχή που τα σαλιγκάρια γεννάνε. Μωρά σαλιγκάρια, μικρά σαν ψείρες.

Τα μυρμήγκια μαζεύτηκαν. Κάνουν οχυρωματικά έργα στις φωλιές. Υψώνουν τοιχαλάκια (η μυρμηγκολόγος και σαλιγκαρολόγος, εγώ…)

Στην υγρασία, βγήκαν και οι μύκητες, τα μανιτάρια.

photo foteini

Υγρασία , υγρασία στάλαζε από παντού. Έτσι, δε χρειάστηκε και να ποτίσω.

Το βιβλίο που διαβάζω μ’ ευχαριστεί πάρα πολύ.

Κολύμπησα δυό χιλιόμετρα. Παραπάνω μάλλον κουράζομαι, αν δεν ξεκουραστώ πρώτα, γιά λίγο.

Σήμερα πήγαμε στη θάλασσα πολύ πρωί.
Ελαφριά συννεφιά και το νερό όχι ακριβώς κρύο, μα αρκετά δροσερό...
"καλύτερα έτσι, είπαμε, το κρύο νερό σφίγγει το σώμα" (λέμε τώρα...)

photos foteini

Από λίγο, φάνηκε ο ήλιος , καθρεφτίστηκε μες στα νερά, τα φώτισε και τα ζέστανε.

Του ήλιου το παιχνίδισμα χαρίζει στα νερά διαφάνεια , η άμμος γίνεται παιχνίδι κι αυτή, σχεδόν αόρατη...

Βαλθήκαμε να μετράμε και να μετριόμαστε !
Εγώ κολύμπησα χαλαρά, δυό χιλιόμετρα.
Η K τρία, δυνατά.
Μιά ολόκληρη μετακαλοκαιρινή, θαλασσινή ώρα άσκησης, το σώμα γεμίζει ευεξία, το μυαλό καθαρίζει, σιάχνει κάπως η διάθεση...

Έχω μιά χαρά σήμερα !

Κολύμπησα το πρωί !

Κατεβήκαμε με την Κ. στη θάλασσα, είπαμε να ασκηθούμε λίγο... έτσι, αν τα καταφέρουμε, θα συνεχίσουμε είπαμε τα μπάνια, όσο μας παίρνει, όσο μπορούμε, μακάρι να μπορέσουμε και χειμερινά, άσε, θα δούμε...

photos foteini

Η θάλασσα ήταν γλυκειά, ήσυχη, σχεδόν έρημη και ... ζεστή, πάνζεστη !
Μαγική θάλασσα !

Κάτω από ένα φυσικό ξυλόγλυπτο καθίσαμε !

Στη σκιά δέντρου θαλασσινού,
που είχε αστέρια καρφωμένα πάνω στα κλαδιά του !

Γαλήνια φύση, πεντάμορφη !

Κολυμπήσαμε γιά μιάν ώρα, γύρισα βουρ σπίτι, άλλαξα και κατέβηκα μεσημέρι στο κέντρο, γιά την καθιερωμένη φιλική συντροφιά της Πέμπτης.
Στα πόδια του βράχου !

Ο πανέμορφος, μοναδικός τόπος !

ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΡΕΜΑΛΙΑ !
ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΡΕΜΑΛΙΑ,
ΤΟΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΟΠΟ, ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ,
ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΡΕΜΑΛΙΑ...

Συμμαζέματα σκέψης, διάφορα…

Τον δίσκο   "άγιος φεβρουάριος" ,

- ποίηση Μάνου Ελευθερίου, μουσική Δήμου Μούτση -,

δεν θυμάμαι αν τον είχε ο παιδικός μου φίλος ο Άκης, ή αν, τω καιρώ εκείνω,  μου τον είχε χαρίσει, ήταν όμως απ’ τα διαρκή μας ακούσματα, λατρεμένος δίσκος μιάς εφηβίας πολύ ανήσυχης έως πολύ  τρικυμιώδους, θα έλεγα…

Όσον με αφορά δε, τόσο πολύ τρικυμιώδους, που αν με γνώριζε τότε κανένας καπετάνιος θα έδινε σίγουρα «απαγορευτικό απόπλου»…

Τόσο καλά !...

Ανάμεσα σ' όλα τα αγαπημένα τραγούδια του «Άγιου Φεβρουάριου», από πάντα, λατρεύω αυτό :

ΚΙ ΑΝ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ

Κι αν φταίει κανείς     

Μαύρο πλακάκι στην αυλή
κι άσπρο κλουβί για το πουλί
κι η τζαμαρία με τις φτέρες
για να ξυπνάς ένα πρωί
και να θυμάσαι άλλες μέρες

Κι αν φταίει κανείς να μην το πεις
τα λόγια είναι της ντροπής
κι ό,τι ραγίζει δεν πονά
ποτάμι ο κόσμος και περνά

Δρόμοι γεμάτοι πιπεριές
και ξαφνικές καλοκαιριές
απ' τα μισά του μήνα Μάρτη
στον κόσμο τούτο είναι φορές
που πάει κανείς και δίχως χάρτη

Φυσικά κι είναι φορές , που πάει κανείς και δίχως χάρτη… Στα βράχια, κατευθείαν !

Άσε που , κι αν φταίει κανείς να μην το πεις, τα λόγια είναι της ντροπής.

Σκέφτομαι καμιά φορά, πως η αληθινή ποίηση δεν είναι άλλο, από συμπυκνωμένο φιλοσοφικό στοχασμό…

Χαίρε λατρεμένη ποίηση και λατρεμένη μουσική χαίρε !

Συμμάζεμα σκέψης έτερον,
άσχετον με τα πάραπάνω :

Το μπαλέτο, δεν μου πολυαρέσει. Θέλω να πω, δεν είναι το αγαπημένο μου είδος, δεν είναι κάτι που προτιμώ, δεν είναι η επιλογή μου…

Το μπαλέτο άρεσε πολύ στον νονό μου.

Εκείνος μας πήγαινε από πολύ-πολύ μικρά παιδιά, σε τέτοια θεάματα, την Διώνη, τον Γιώργο κι εμένα.

Παρ’ όλ’ αυτά, ενώ κοντά του εθιστήκαμε στην κλασική μουσική και την όπερα ,

-του το χρωστάω εξ ολοκλήρου αυτό-, το μπαλέτο είναι ένα είδος , που ας πούμε, δεν το λαχταράω, δεν το πολυγουστάρω, το ψιλοβαριέμαι και δεν το κυνηγάω…

Όμως,

χτες, παρακολούθησα στο κανάλι της Βουλής το εξής :

Zorba the Greek , Mikis Theodorakis, από την Arena di Verona

Μπαλέτο του Μορίς Μπεζάρ, μουσική Μίκη Θεοδωράκη.
Τραγούδι: Σοφία Μιχαηλίδου.
Παραγωγή: 1990
Διάρκεια: 118΄

Από την Αρένα της Βερόνα.

118 λεπτά, μπαλέτο που βλέπεται με κομμένη την ανάσα,
η τέχνη, που δίνει στη ζωή ομορφιάς  ανάσα !

Στο Würzburg  εσύ, εγώ κι ο μικρός μας Johannes Chrysostomus Wolfgangus Theophilus Mozart !

Ναι, πάνω-πάνω στη σελίδα 412, του βιβλίου «Γράμματα του Β.Α.Μότσαρτ», έκδοση του ΟΜΜΑ, διάβαζα χτες πως ο Mozart πέρασε απ’ το Würzburg .

«Στο Würzburg, γράφει,  ζεστάναμε τα πολύτιμα στομάχια μας με καφέ. – Είναι μιά κομψή, θαυμάσια πολιτεία.»

Η αλήθεια είναι, ότι εγώ δεν θυμάμαι τον τόπο και πολύ καλά , πάνε χρόνια , ήμουν πολύ νέα και τα μυαλά μου ήσαν αλλού, σκέψου, δεν θυμάμαι πως υπήρχε ποτάμι (!), η αίσθηση πάντως που μου έχει μείνει, είναι πως πρόκειται πράγματι για μια κομψή, θαυμάσια πολιτεία!

Πέρασα εκεί 15 μέρες, τις διακοπές των Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, όταν ο Σ. έκανε την ειδικότητά του στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο, η Κ. ήταν έγκυος στην Μ. κι εγώ έσερνα μαζί μου σ’ αεροπλάνα και τρένα το καροτσάκι με την Άννα μου, εν έτει 1986.

Για φαντάσου ! Μιλάμε ήδη για τον προηγούμενο αιώνα !

Το κάστρο το θυμάμαι, θυμάμαι κάπως την αγορά της πόλης, θυμάμαι την χήνα που γέμισε ο Σ. και ροδοψήσαμε για τις γιορτές, θυμάμαι ότι πήγαμε τα μεσάνυχτα  παραμονή Χριστουγέννων στη λειτουργία, στον καθεδρικό ναό κι ακούσαμε την άρπα και τη χορωδία , κι ακόμα θυμάμαι τις κρυσταλλιασμένες χιονονιφάδες.

Πάμπολλες φορές στη ζωή μου έχω ζήσει , έχω παρατηρήσει κι έχω απολαύσει το λατρεμένο μου χιόνι, σ’ εκείνον όμως τον τόπο, για πρώτη φορά είδα κι ανακάλυψα ότι οι χιονονιφάδες έχουν ένα απόλυτο γεωμετρικό σχήμα !

Δεν έχουν δηλαδή ένα σχήμα… δεν γνωρίζω πόσα ακριβώς σχήματα έχουν, είναι ίσως πολλά, μα  αυτό εγώ έτυχε και το ανακάλυψα στο Würzburg…

Χιονονιφάδες parallelograms, rhombus, rectangles, squares, isosceles right triangles, κρύσταλλοι, που φτιάχνουν  γεωμετρικά συστήματα προς διάφορες κατευθύνσεις , σε διάφορους συνδυασμούς. Κρυσταλλιασμένες χιονονιφάδες - γεωμετρικές κατασκευές. Με απόλυτη  συμμετρία πάντα.

Τον Εscher φυσικά έχω, τώρα που γράφω, στο μυαλό μου, που βέβαια τον  γνώρισα πολύ-πολύ  αργότερα…

Χιονονιφάδες, κανονική διαίρεση επιπέδων. Relativity – regular division – symmetry.

Ποτέ δεν είχα ευκολία στις φυσικές επιστήμες , έτσι, με φόβο μήπως ανοητεύω,  διστακτικά λέω, πως όλο αυτό εμένα με κάνει και ξανασκέφτομαι και τις ακολουθίες Fibonacci…

Ξέρω επίσης πως το πάω μακριά, μα όλο αυτό με κάνει ακόμα να σκέφτομαι  την τεχνική της      ορθομαρμάρωσης , στα μάρμαρα της Αγιά Σοφιάς – και γιατί όχι ; κι εκείνο «κανονική διαίρεση επιπέδων» δεν είναι ;!

Αυτά λοιπόν με τα γεωμετρικά σχήματα των κρυσταλλιασμένων χιονονιφάδων εις το κομψότατο,  αγαπητό  Würzburg …

Το συγκεκριμένο βιβλίο με τις επιστολές του Μότσαρτ το διάβασα γιατί έψαχνα να βρω κάτι που είπες άλλοτε και μου άρεσε πολύ, πάνε κάμποσα χρόνια τώρα…

Δεν βρήκα την επιστολή που έψαχνα (και που την κρατάω σχεδόν ατόφια στο μυαλό μου), παρ’ όλο που διάβασα όλο το βιβλίο προσεκτικά, μα δεν πειράζει, μάλλον θα ήταν από αλλού, χάθηκε κι αυτή, μαζί με όλα τα άλλα πτερόεντα έπεα…

Κάτι που πρόσεξα στο βιβλίο και ιδιαίτερα μου άρεσε μέσα σε όλα , είναι πως όταν ο Μότσαρτ ήταν στα κέφια του ή στις γλύκες του, σκάρωνε αλλοπρόσαλλα ή αστεία στιχάκια - Γραμματική της φαντασίας – nonsense poems – “ limericks”, πολύ πριν φυσικά από τον Edward Lear, μα, κατά πως γράφει ο Θωμάς Ακινάτης, αυτού του τύπου τα στιχάκια υπήρχαν ήδη απ’ τον Μεσαίωνα…


λατινιστί : gallus cantans, in arbore sedens, gigirigi facien

Πέμπτη 3 του Σεπτέμβρη  2015

στο κελί

Ο τρύγος εμάγεψε το παιδί της πόλης...

Ώρα πολλή μέσα στον ύπνο μου, ανάμεσα ύπνο και ξύπνιο, άκουγα έξω απ’ το παράθυρο δυνατές φωνές, να συνδιαλέγονται σε γλώσσα Βαλκάνια.

Προσπάθησα να καταλάβω τι συμβαίνει, ν’ ακούσω τι γίνεται…

Κατάλαβα και πετάχτηκα έξω. Μες στο απέναντι αμπέλι, άνθρωποι σκυμμένοι στον ήλιο τρυγάνε.

Αμπέλι μου πλατύφυλλο
και κοντοκλαδεμένο
για δεν ανθείς , για δεν καρπείς
σταφύλια για δεν κάνεις ;

Με χρέωσες παλιάμπελο
κι εγώ θα σε πουλήσω

Μη με πουλάς αφέντη μου
κι εγώ σε ξεχρεώνω
Για βάλε νιούς και σκάψε με
γέρους και κλάδεψέ με
βάλε γριές μεσόκοπες
να με βλαστολογήσουν
βάλε κορίτσια ανύπαντρα να
με κορφολογήσουν.

                                 Δημοτικό

Είναι ένα πλήθος πολύχρωμο. Οι περισσότεροι φοράνε μακριά πουκάμισα, λευκά ή ανοιχτόχρωμα κι όλοι φοράνε καπέλα. Ένα – δυό καπέλα είναι πλατύγυρα, με μεγάλο bord, να τους κρατάει το πρόσωπο στη σκιά. Υπάρχει ένας άντρας μελαμψός ανάμεσά τους. Αυτός φοράει στο κεφάλι του ένα πανί πράσινο, μακρύ ίσαμε τους ώμους και το καπέλο από πάνω. Οι άνθρωποι, έτσι καθώς είναι σκυμμένοι ανάμεσα στ’ αμπέλια  κουβεντιάζουν διαρκώς μεταξύ τους, με δυνατές φωνές. Τα χέρια τους δουλεύουν διαρκώς, κόβουν ένα – ένα τσαμπί και τ’ αποθέτουν στα καφάσια που είναι πλάϊ τους, ακουμπισμένα στο χώμα. Κάθε που μερικά καφάσια γεμίζουν, ο πιο χειροδύναμος Βαλκάνιος, κι o μαλαμψός με το πράσινο ύφασμα στο κεφάλι τα κουβαλάν και τα στιβάζουν πάνω σ’ ένα μικρό φορτηγό με ανοιχτή καρότσα.

Διακρίνω απ’ εδώ το σταφύλι, ρόγα μεγάλη, λευκόξανθη.

Στις 9 η ώρα το πρωί οι άνθρωποι σταματάν να εργάζονται.

Πέρα, μετά τον αμπελώνα, εκεί που αρχίζει ο ίσκιος απ’ τις μυγδαλιές , τους έχουν στρώσει έναν μακρύ ξύλινο πάγκο, όπου κάθονται να πάρουν ανάσα και να φαν κολατσιό.

Κοιτάζω το ρολόϊ. Ίσα είκοσι λεπτά κρατά η ξεκούραση. Εννιά και είκοσι κινάν πάλι για τη δουλειά, σκυφτοί μες στ’ αμπέλι, πριν σηκωθεί για τα καλά ο ήλιος.

Γιορτή του τρύγου, 3 του Σεπτέμβρη σήμερα. Δεν μπορώ να μη σκεφτώ, πως σαν είμασταν παιδιά, 3 του Σεπτέμβρη στην Αθήνα μας, άλλη γιορτή συνηθίζαμε να γιορτάζουμε…

Ζαχαρία Παπαντωνίου


" Σε μια ρώγα από σταφύλι
έπεσαν οχτώ σπουργίτες
και τρωγόπιναν οι φίλοι
τσίρι-τίρι, τσιριτρό
τσιριτρί, τσιριτρό!

Εχτυπούσανε τις μύτες
και κουνούσαν τις ουρές
κι είχαν γέλια και χαρές
τσίρι-τίρι, τσιριτρό
τσιριτρί, τσιριτρό!

Πώ πω πω
σε μια ρώγα
φαγοπότι και φωνή!
Την αφήσαν αδειανή.
Τσίρι-τίρι, τσιριτρό
τσιριτρί,τσιριτρό!

Και μεθύσαν κι όλη μέρα
πάνε δώθε πάνε πέρα
τραγουδώντας στον αέρα!
Τσίρι-τίρι,τσιριτρό
τσιριτρί,τσιριτρό!"

photos

foteini

 ο τρύγος

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2015

βράδυ, πολύ αργά

στο κελί

«Σήμερα το πρωί κάθισα και ξανασκέφτηκα γιατί άραγε τα γράφω όλα αυτά, δεν είναι γράμματα για να σου τα στείλω, ούτε σημειώσεις για βιβλίο που πρόκειται να γράψω…»

«Σου γράφω για την ανάγκη μου να τα διαφυλάξω όλα, πιο πολύ γιατί καμιά συγκίνηση δεν πρέπει να σβήνει και να χάνεται αχαρτογράφητη»

Από την «Αηδονόπιτα», του Ισίδωρου Ζουργού

Δοκιμάζω τον εαυτό μου.

Μου είναι σαφές, απόλυτα συνειδητό, ότι εδώ και μιά εβδομάδα, Σάββατο με Σάββατο ημέρες οκτώ, με δοκιμάζω.

Δοκιμάζω, λέω μέσα μου, την αντοχή, την περηφάνια μου, τον θυμό, την λογική, τα υφάδια νεύρα μου.

Ο καιρός είναι πολύς, κι αυτή η τελευταία εβδομάδα ήταν σκληρή.

Το έργο το χω ξαναδεί… Déjà vu … Πρόκειται για κατάσταση τόσο πνευματική, όσο και, τουλάχιστον άλλο τόσο σωματική. Γιά να μην πω, πρώτα και κύρια σωματική !...

Στη δουλειά !

Εργάσθηκα σα μουλάρι. Πρώτα, καθάρισα το χτήμα. Με βοήθησε ο φίλος μου ο Λευτεράκης και το καθαρίσαμε. Κόψιμο τα ξερόκλαδα, με τις τσουγκράνες μάζεμα σε σωρούς τα πούσια, σενιάρισμα η μουριά για ν’ ανοίξει ομπρέλα τα κλαδιά της, αραίωμα στο πυκνό φύλλωμα των ξυνών, σωριάσαμε στίβες τα ξύλα στην άκρια,  ως να ρθει ο μήνας Νοέμβρης, να τα μαζέψουμε στη μέση στο οικόπεδο και να τα κάψουμε.

Ύστερα, με μακριά ξύλα ραντίσαμε τις αμυγδαλιές. Έσκυψα και σύναξα απ’ το χώμα  τ’ αμύγδαλα ένα – ένα.

Τα καθάρισα, και για ώρες τα έσπαζα ένα – ένα. Πόνεσαν τα χέρια μου.

Έκοψα απ’ τη συκιά λίγα σύκα, όσο ψηλά δηλαδή έφτανα...

Μάζεψα  πράσινες ελιές και τις έβαλα σε νερό να τις ξεπικρίζω για δέκα μέρες. Μιάμιση μέρα δεν πρόλαβα να τις αλλάξω, παραζεστάθηκαν μες στο νερό, σάπισαν απ’ τον καύσωνα κι ύστερα τις πέταξα.

Σε χτήμα άδειο κι έρημο βρήκα και μάζεψα τσαμπιά χοντρή ρόγα φράουλα. Έτσι,  έφτιαξα γλυκό σταφύλι.

Έσιαξα μαρμελάδα από σύκα.

Έβρασα αλατισμένη ντομάτα κι έβαλα σε βάζα, για τον χειμώνα.

Παρακολούθησα τον τρύγο, στο απέναντι αμπέλι .

Πότισα με τις ώρες τα δύστυχα τα φυτά, ξανά και ξανά και ξανά, να ξεδιψάσουν, να χορτάσουν νεράκι.

Έκανα κάθε μέρα μπάνιο στη θάλασσα. Έφευγα με τις ώρες βαθειά, να κουράζομαι, να μη βασανίζω το μυαλό μου.

Μια μέρα, που η αδερφή μου έπαψε να με βλέπει, νόμιζε πως πνίγηκα κι ετοιμάστηκε να καλέσει το λιμενικό...

Διάβασα μονοκοπανιά.

Περπάτησα μερικά χιλιόμετρα πήγαιν έλα ως τον ναό του Ποσειδώνα, γιατί ήθελα να δω μες τις κολώνες την πανσέληνο τ’ Αυγούστου.

Έκανα κι άλλα πράγματα, ένα σωρό, να κουράζεται το σώμα, να μην πέφτει στην πολυτέλεια της σκέψης.

Απόψε Σάββατο, μετά από αρκετόν καιρό, είδα τηλεόραση.

Δευτέρα 7 Σεπτέμβρη 2015

βράδυ, πολύ αργά

Μ’ έσκασε η «Αηδονόπιτα» του Ισίδωρου Ζουργού.

Διαβάζω αδιάκοπα μια βδομάδα τώρα και σωσμό δεν είχε… μ’ έσκασε, λέμε, ως να τελειώσει.

Δεν θέλω με αυτό να πω ότι οι «σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο», του ιδίου, ήταν βιβλίο – μισή κλάση πάρα πάνω, όχι, δεν το λέω, κάθε ένα βιβλίο έχει το δικό του θέμα, την δική του προσωπικότητα, τις δικές του αρετές και τα δικά του ελαττώματα.  Τα βιβλία, όπως ακριβώς και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες…

Ήταν λοιπόν ένα πολύ καλό μυθιστόρημα και αυτό !

«Η αηδονόπιτα» ή αλλιώς, η πίτα γεμισμένη με όνειρα, πίτα  γεμάτη από το άπιαστο, το χιμαιρικό.

Κι εγώ η ανόητη ερασιτέχνης μαγείρισσα, που αγνοούσα την αηδονόπιτα, σου τραγούδησα για να σε σαγηνέψω, εκείνο το παλιό  τραγούδι του Brendan Behan «θα σου φτιάξω μιά πίτα με κρέας…»

Να σε σαγηνέψω !... Πίτα με κρέας !... Αυτό κι αν ήταν χίμαιρα !...

Διαβάζοντας μετά για τ’ αηδόνια (και τον έρωτα) με οδήγησε αναπόφευκτα το μυαλό στον Γκάτσο, τον Χατζιδάκι και την Αρλέτα «… αν θα πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι…»

Έπειτα συλλογιζόμουνα τ’ αηδόνια που «δεν σ’ αφίνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες»

κι έπειτα , όσα  μου έλεγε για τ’ αηδόνια στην Πρίγκηπο, ο φίλος μου ο Γιάννης ο «Πατατούκας»:

«Άκουσες, λέει, στην Πρίγκηπο να λαλεί τ' αηδόνι ; Τ' αηδόνι εδώ είναι τόσο μικρό, σαν το φουντούκι ! Πώς μπορεί ένα φουντουκάκι και βγάνει τέτοια λαλιά το χάραμα ;!»

Η «αηδονόπιτα», που την διάβασα μανιασμένα επί μία βδομάδα και μόλις απόψε την  τελείωσα, σελίδες περίπου εξακόσιες, κινείται ανάμεσα στο μυθ ιστόρημα και στο ιστορικό ντοκουμέντο, και αφορά κυρίως στα χρόνια της Ελληνικής επανάστασης.

Με αυθεντικότητα , εκτός απ’ την ιστορία, ο συγγραφέας περιγράφει και όλο το κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής στην Ελλάδα, με αναφορές σε Βαλκάνια, Ευρώπη και Αμερική, από το 1821 έως και την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, κατά τον 19^ο αιώνα.

Αλλιώς να το πω, πρόκειται για αφήγηση ιστορικών γεγονότων, που είναι έξυπνα δοσμένα μέσα από ένα εκτενές μυθ ιστόρημα (σε κάποια σημεία είχα την αίσθηση ότι λίγο πλατειάζει…) , μυθιστόρημα που εκτείνεται σε τρεις γενεές...

Η γλώσσα του συγγραφέα μου άρεσε και πάλι, θεωρώ την κατέχει άριστα, είναι εξαιρετικά πλούσια, ζωντανή, με ιδιωματισμούς, ακόμα και ντοπιολαλιές όπου χρειάζεται, επιπλέον η γλώσσα του έχει πολλές και κάποτε εξαιρετικές ποιητικές αιχμές. Θεωρώ ότι κάποιες φράσεις ή παράγραφοι , θα μπορούσαν μεμονωμένα να στέκουν και ως ποιήματα !

Οι διάφορες αναδρομές του στην Δημώδη παράδοση, καθώς επίσης στην κλασική Ελληνική και Λατινική γραμματεία είναι πυκνές και θαρρώ σημαντικές.

Αληθινά συγκλονιστικός ο χρόνος (οι μέρες, οι μήνες, τα έτη) , που αφορούν – εξιστορούν την πολιορκία και την Έξοδο, της ιερής πόλης του Μεσολογγίου.

( Είναι πεποίθησή μου, εδώ και πολλά χρόνια, ότι, όσοι εκπαιδευτικοί-φιλόλογοι διαθέτουν μιάν ευρύτητα πνεύματος, όσοι δεν στέκουν "κολλημένοι" και κακομοιριασμένοι στον τύπο και το γράμμα του νόμου, όσοι έχουν γνώση, όσοι το ψάχνουν και (κυρίως!) όσοι δεν βαριούνται και δεν κάνουν δουλειά αγγαρεία, πρέπει λέω να διδάσκουν την ιστορία στην τάξη και μέσα από τέτοιες πηγές.
Είναι βέβαιο ότι οι μαθητές βρίσκουν απίστευτα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στις "πηγές", τους ενδιαφέρουν περισσότερο τα ντοκουμέντα, κατανοούν και μαθαίνουν την ιστορία πολύ πιό ευχάριστα και εύκολα, όταν δεν υποχρεώνονται να παπαγαλίσουν την -συχνά- ξύλινη παράγραφο ενός σχολικού βιβλίου. ) 


βλέπε    ΕΔΩ  σχετικά, τον      Θουκυδίδη  γιά παράδειγμα !

Φιλοσοφικοί στοχασμοί στην "Αηδονόπιτα" και αναφορές που έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα της φυλής, πολιτικές αναλύσεις ενταγμένες στο ιστόρημα, που μια χαρά αρμόζουν ακόμα και σήμερα στην Ελληνική πραγματικότητα, όλα δοσμένα με γνώση, με καρδιά, με ευαισθησία και με πάθος , με έχει εντυπωσιάσει ο συγγραφέας, σε αυτά τα δύο βιβλία του, που έχω μέχρι τώρα διαβάσει.

Και φυσικά, κυρίαρχος απ’ την αρχή ως το τέλος στο ιστόρημα, ο έρως, ο απόλυτος, ο αιώνιος, ο πανδαμάτωρ και ζωο ποιός έρως …

«Θες με, ως σφραγίδαν επί την καρδίαν σου

…………………………………………….

Ότι κραταιά ως θάνατος αγάπη

…………………………………………….»

Πώς, πιο κραταιά ;…