... να βοηθήσουμε τον Υμηττό ...

.

Κυριακή 14 / 6 / 09
.

στη βρύση

τη βουνίσια...

ο Σαρωνικός κόλπος στο βάθος.

.

.

Δευτέρα 15 / 6

.

η δύση πάνω απ' τα βουνά...

.

άνθρωποι, για βοήθεια χρειάζονται...

τα περσινά καμμένα

πάνω απ' τα Γλυκά Νερά

.

κι οι πράσινες

φουντωτές κορφούλες !

στο βάθος η θάλασσα

(η Ραφήνα)

.

.

.

.

.

σου έχω τόσο δώσει τη ζωή

και την ψυχή μου,

που φυσικά μπορώ να πω :

"αγάπη είναι

μιά ψυχή

που κατοικεί σε δυό σώματα"

.αυτή είναι η αγάπη μου

για σένα..

δεν ξέρω

αν εσύ είσαι κάπου εδώ γύρω...

έχω γελαστεί πολλές φορές...

οι συμπτώσεις είναι στ' αλήθεια

τρομακτικές...

πολλές φορές , είσαι εσύ έλεγα,

μα έκανα λάθος,

πάντα απ' τη λαχτάρα μου να είσαι εδώ γύρω.

έτσι, τώρα λέω, αληθινά δεν γνωρίζω...

.
... φοβέρα θέλει κι ο θεός ...
.
.

με το φεγγάρι

πώς να παρηγορηθώ ;

.
.

.

.

.

.

.

.

στον

Ν. Γκάτσο

.

.

Το σπασμένο βιολί του κόσμου ακόμα ουρλιάζει

Στα νωπά σπαρμένα χωράφια η μέρα χαράζει

Φαντάροι χορεύουν τις νύχτες σε άδειες ταβέρνες

Δελφίνια στο πέλαγο μόνα, νεράκι στις στέρνες

Νησιά ταξιδεύουν στον ήλιο, κανείς δε μιλάει

Την άνοιξη όλοι προσμένουν

Κι αυτή προσπερνάει

.

Όλα κύριε Νίκο είναι εδώ

Όπως τα άφησες εσύ κι όπως τα ξέρεις

Από της λύπης τον καιρό

Κι όταν γυρίσεις και σε δω

Μέσα στη στάμνα τη χρυσή νερό να φέρεις

Της λησμονιάς πικρό νερό

Το πιστό σκυλί της Ιθάκης στα πόδια σου κλαίει

Και η καλή, παλιά Περσεφόνη τραγούδια σου λέει

Η φωτιά πληγή που σε καίει, δε λέει να γιάνει

Το πικρό το όνειρο φταίει του αδελφού Μακρυγιάννη

Πόσο ακόμα ραγιάδες η Κρήτη κι η Μάνη

Σκοτεινές μαυροφόρες, μανάδες στου Οδυσσέα το χάνι






Κραταιά, ως θάνατος

.

.

.

.

.

.
ξύπνησα στις τρισήμιση, τάχα ότι ήταν εξήμιση.
λάθος συναγερμός.
ξύπνησα τεσσεράμιση, τάχα ότι ήταν εξήμιση.
πάλι λάθος συναγερμός.
έβλεπα στον ύπνο μου το πατρικό σπίτι στην Αθήνα
κι όλη νύχτα αναρωτιόμουνα, αν έχω σήμερα πιό πολύ άγχος για το πρωί ή για το βράδυ...
για το βράδυ, φυσικά !
χαστούκια θέλεις, εαυτέ μου, αδιόρθωτε...
κι εσύ, ψυχούλα βασανισμένη, ένα φύσημα του αγέρα, κι ένα χάδι ας είχες...
.
.
.
.
... Κύριε ;
.
.
.
.

.
monpetitmozart,

έχω άγχος.
φοβάμαι,
μήπως δεν έρθουν οι άνθρωποι...
γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι σήμερα, να σκουντήσεις τους ανθρώπους, ν' αφίσουν τον ύπνο τους Κυριακή πρωί, και να πάρουν τα βουνά...
.
φοβάμαι,
μην έρθουν πολλοί άνθρωποι...
με κάποιον μαγικό τρόπο, πρέπει να τους διαχειριστώ ακίνδυνα και σωστά...
.
φοβάμαι, μην γίνει καμιά στραβή, χτυπήσει κανείς,
μη συμβεί κανένα ατύχημα
.
φοβάμαι τις φωτιές...
.
φοβάμαι
κι έχω άγχος
και κανείς γύρω,
να του πω
πόσο άγχος έχω
ή
ν' ακούσω μιά
μονάχα μιά
μονάχα μιά
κουβέντα...
.
.
.
.
... Κύριε ;
.
.
.

.

θαρρώ, ίσως είμαστε έτοιμοι για αύριο...

ειδοποίησα φορείς κι οργανώσεις.

συνεργεία, εργάτες, χορτοκοπτικά, καθαριστικά, μηχανές, φορτηγάκια.

παρήγγειλα σακκούλες, χοντρά γάντια.

κρύα νερά.

να είναι δεμένα όλα τ' αδέσποτα.

το έστειλα σε δύο ραδιόφωνα.

το ένα ανταποκρίθηκε, το ανακοίνωνε μες τη βδομάδα, θα χουμε επαφή πάλι αύριο, πρωί πρωί.

είναι σπουδαίο, όταν παλεύεις με κινδύνους και μηχανισμούς - θηρία, να χεις κάποιον να σε βοηθάει ! κι η παραμικρή βοήθεια, κάνει καλό...

ο Σωτήρης, με ρώτησε "εμείς θα μαζέψουμε ;" "θα βάλουμε τα μποτάκια μας, του λέω, και στολή εκστρατείας, και θα αρχίσουμε να καθαρίζουμε ήσυχα, πρώτοι απ' όλους, μπροστά απ' όλους !" με κοίταζε περίεργα... "δε μου ταιριάζεις, λέει, για ιχθύς, αλλά εσύ ξέρεις !" γελάσαμε...

έτυχε , ο μεγάλος είναι στο εξωτερικό. έτσι έχω άγχος, που το παίρνω όλο πάνω μου...

αυτό όμως είναι τώρα, δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο,

την προσοχή μου τεντωμένη

.

.

να βοηθήσει ο θεός ...

.

ανθισμένες μαγνώλιες !

.

μερικά πρωϊά
ή απογεύματα,
αν τύχει και δεν έχω δουλειά, τριγυρνάω σα θηρίο ανήμερο, μες σε κλουβί.
πληγωμένο θηρίο, που βογγάει όμως, μονάχα μέσα του.
καλά που πήρα κι εκείνα τα σκούρα γυαλιά, κι οι άνθρωποι δεν βλέπουν τα μάτια μου...
έτσι σήμερα το πρωί, κατέβηκα στου Πεχλιβανίδη, να πάρω στον Μιχαήλ Άγγελο και τον Αντώνη μου, τους τόμους των "μικρών εικονογραφημένων".
Συλλεκτικοί είναι πιά, ο Νο 7 νομίζω, ήταν ο τελευταίος, "μην τα πετάξετε", μου είπε, "μην τα καταστρέψετε, δεν θα εκδοθούν ξανά...".
αν είχα λεφτά, να παιρνα και μιά σειρά δική μου...
.
πήρα όμως δύο μικρά θέατρα :
-the skin of our teeth - μετάφραση Μίνως Βολανάκης
-bus stop - μετάφραση Κουν / Χρηστίδης
κι ο monsieur, μου χάρισε άλλο ένα
-picnic - απόδοση Μ. Πλωρίτης
.
.
εκεί απ' έξω, ήταν κι ο εικονιζόμενος βιολιστής στη στέγη
.
κι ανεβαίνοντας την Βασιλίσσης Σοφίας είδα τις

ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΜΑΓΝΩΛΙΕΣ !

η "αδικία" κάνει συνέχεια να τρέχουν, σα βροχή τα μάτια μου

.

.
διάβασα σε blog,
και πώς να μην το αντιγράψω,
που είναι σαν καθρέφτης
άντικρύ μου ; !


"tantot je suis tellement épris de l'Autre que j' écris pour lui seul,
tantot je n' écris que pour moi.
je m'enferme et j'avale ma solitude toute entière
le va et vient entre mes syndromes de l'huitre et de la source de vie"


παλιότερα,
είχα βρεί και κάτι τις για τα στρείδια, γραμμένο απ' τον Τσαρούχη !
για δες, για δες,
τόχουν κι άλλοι το σύνδρομο...
.
.
.
.
.

.
μικρούλη μου,

νυστάζω πολύ.
ξεκίνησα δουλειά στις 8 το πρωί και γύρισα πριν λίγο, σερί...
δεν έχω κουράγιο ούτε να γράψω.
μονάχα μουσική ακούω, κι ανέβασα...

καληνύχτα.
.
.
.
.
.

.
Εις τα όρη…


μικρεμουμότσαρτ,

οι μέρες διαβαίνουν δύσκολα.
Η πρώτη δυσκολία της ζωής, η μεγάλη είναι, πως πρέπει πιά να ζω εν τη απουσία σου.
Δεν με είχες μάθει έτσι, εσύ…
Εσύ, ήσουν πάντοτε εκεί. Ήσουν διαρκώς εκεί. Ήξερα, πως μέρα νύχτα, στη ζωή μου, εσύ εκεί.
Όταν εσύ είχες αγάπη, θυμό, συμπαράσταση, φιλία, χαρά, ενδιαφέρον, κατανόηση, ελπίδα, απελπισία, κλάμα, υποψία, καταφρόνεση, συγχώρεση, ενθουσιασμό, κούραση και πάλι αγάπη, ήξερα πως ήσουν για μένα εκεί. Μες στο χρόνο… Όχι επτά χρόνους, που λες, μα απ’ τη γέννησή μου, τους χρόνους όλους της ζωής μου θαρρείς, ήσουν εκεί…
Ακόμα ακόμα, όταν εσύ έπεφτες και σε άλλες αγάπες, ήξερα, πάλι θα γυρίσεις και θα είσαι εκεί.
Εγώ παιδί εύπλαστο, προσηλωμένο στην τέχνη σου την «αυλιτική», ακολουθούσα πάντα αλλοπαρμένο χορεύοντας, τον μαγεμένο αυλό.
Κι όχι αρμαθιές ξηρά σύκα και τάσια γεμάτα πετιμέζι , μα απ’ τη φραγκοσυκιά, το γάλα θα άρμεγα με τα ίδια μου τα χέρια, να φέρω να δροσίσω το αγαπημένο στόμα σου.

Και να τώρα, ξάφνου,
πως πρέπει πιά να υπάρχω, και να ζω, εν τη απουσία σου !
Φυσικά, δεν κουβεντιάζω το πώς και το γιατί.
Οι άνθρωποι, σε συνθήκες ελευθερίας διαχειρίζονται τον εαυτό τους , κάνουν και τις επιλογές τους, κι αν άλλες επιλογές δίνουν σε σένα χαρά, χαρά θα πρεπε να χω κι εγώ, μαζί σου.
.
Οι μέρες όμως περνάν πολύ δύσκολα.
Οι νύχτες ακόμα δυσκολότερα.
.
.
.
.
.

.

στο μεταξύ,

βουνά ανεβαίνω

και

βουνά κατεβαίνω

ολημερίς...

.

.

Πέμπτη πρωί

.

τις φωτογραφίες τράβηξα σήμερα .

πάνω, φαίνεται μέρος της Αθήνας

στο βάθος αριστερά, πίσω απ' τους λόφους, ο Σαρωνικός.

κάτω

η πλευρά προς το Ολυμπιακό στάδιο.

κάτω, η ίδια πλευρά, προς το Ολυμπιακό στάδιο

.

πάνω ο Λυκαβηττός

κι ο βράχος της Ακρόπολης

.

κάτω, θολός απ' τη ζέστη, ο Σαρωνικός

στην καρδιά του βουνού...

και

.

Πέμπτη 11/6

.

το βράδυ
.

.

δύει ο ήλιος

πάνω απ' τα βουνά

.

.

.

.

.

.

αν ποτέ

έμπαινες

στον ΜΟΝΟΛΟΓΟ

του journal intime,

ίσως και να αναρωτιόσουνα...

.
Η Αλίκη στο ναυτικό









Η αγάπη θέλει δύο



.
.
.
.
.

.
α ! ξέχασα !
.
επί πειραματό ζωου :
.
όταν πίνεις -πορτοκάλι ρούμι κι απανωτά μπύρες
πονάν λιγότερο της ψυχής τα τραύματα...
.
.
καληνύχτα, μικρεμουμότσαρτ !
κλείνουν τα μάτια μου...
.
.
.

.
διαβάζω άρθρο εφημερίδας,
από την road art ist

Ο Υμηττός, η Πάρνηθα και το Ποικίλον Ορος έχουν μετατραπεί σε σκουπιδότοπους έτοιμους να εκραγούν.
Η περίοδος πυρασφάλειας έχει ξεκινήσει από τις αρχές Μαΐου. Παρ’ όλα αυτά η εικόνα των δασών είναι απογοητευτική, όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Εθελοντές και δασολόγοι ωστόσο ανησυχούν περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά. Ο λόγος; Η οικονομική κρίση και οι εκλογές.

* «Φέτος είναι το πιο επικίνδυνο καλοκαίρι. Λόγω της κρίσης έχουν ψαλιδίσει και τα ελάχιστα κονδύλια που εξασφαλίζονταν για την πυρασφάλεια, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν λεφτά για τον απαραίτητο εξοπλισμό», εξηγεί ο εθελοντής δασοπυροσβέστης Σωτήρης Μπότας.

* Ο δασολόγος Νίκος Χλύκας, από την πλευρά του, προσθέτει:
«Περιμένουμε περισσότερες φωτιές από πέρυσι για δύο λόγους. Πρώτον, είχαμε αρκετές βροχές, με αποτέλεσμα τα αγριόχορτα να είναι ψηλότερα και, δεύτερον, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία που κρατάμε, έχουμε παρατηρήσει πως κατά τη διάρκεια προεκλογικών περιόδων οι πυρκαγιές είναι αυξημένες».
Ταυτόχρονα όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς δηλώνουν αναρμόδιοι και επικαλούνται τη σύγχυση αρμοδιοτήτων. Όπως επισημαίνει ο κ. Χλύκας όμως, «το ζητούμενο είναι να χρηματοδοτηθεί εγκαίρως ο καθαρισμός των δασών».

.

Υμηττός

.
Ο δασικός δρόμος που ενώνει την Καισαριανή με του Παπάγου μέσα από το δάσος του Υμηττού είναι ασφαλτοστρωμένος για να έχουν εύκολη πρόσβαση τα πυροσβεστικά οχήματα.

Εκτός από τα πυροσβεστικά ωστόσο, εύκολη πρόσβαση έχουν και όσοι γεμίζουν τις πλαγιές με μπάζα και σκουπίδια. Σε ορισμένα σημεία μάλιστα έχουν σπάσει οι προστατευτικές μπάρες, ώστε τα οχήματα να αδειάζουν τα απορρίμματα πιο βαθιά στην καρδιά του δάσους.

Στην άλλη πλευρά του βουνού, στα Γλυκά Νερά, 45 άδεια βαρέλια καύσιμου υλικού έχουν γεμίσει σκουπίδια και βρίσκονται πεταμένα μέσα στο δάσος. Ταυτόχρονα τα παλιά λατομεία λειτουργούν ως χωματερές.

* «Ο Υμηττός είναι ξέφραγο αμπέλι», εξηγεί ο πρόεδρος του Συνδέσμου Προστασίας Ανάπτυξης Υμηττού (ΣΠΑΥ) Νίκος Χαρδαλιάς και προσθέτει: «Οσο υπάρχουν εταιρίες ασβεστοποιίας και λατομεία μέσα στο βουνό ο καθένας μπορεί να ρυπαίνει ανεξέλεγκτα. Ούτε δικό μας δασαρχείο δεν έχουμε».

Ο Υμηττός υπάγεται στο δασαρχείο Πεντέλης, αλλά τη μεγαλύτερη προσπάθεια για την προστασία του καταβάλλουν οι εθελοντές δασοπυροσβέστες. Οπως εξηγεί ο κ. Μπότας, «δεν μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά του αστυνομικού. * Φυλάμε όσο περισσότερες ώρες μπορούμε, αλλά το βράδυ όποιος θέλει έχει πρόσβαση στο δάσος».

.
.
.
* 1ο Υ.Γ.

και τον είχα παρεξηγήσει τον τυπάκο... άντε, μπορεί το βράδυ να του απαντήσω καμιά λέξη...

* 2ο Υ.Γ.

οι δυό Νίκοι, ο δασολόγος κι ο Νίκος μου του ΣΠΑΥ, μεγάλο δίκιο έχουν...

αγώνας δρόμου για να προλάβεις , γρήγορα ! γρήγορα !

* 3ο Υ.Γ.

αμ δε...
δεν πα να γκαρίζουν...
απ' εδώ, τέρμα η βραδυνή πρόσβαση στο βουνό ...

.
.
.
.
.

.
Η μέρα, -Τρίτη-, είχε ένταση. Πολλή, θα έλεγα.
Νομίζω, τα απογεύματα, ότ -αν δεν έχει δουλειά, πρέπει να βρίσκω τρόπο να χαλαρώνω λίγο. Δεν ξέρω πώς να το κάνω, μα σκέφτομαι , έτσι πρέπει να γίνει.
Υποθέτω, είναι κάτι, σαν τη χύτρα pression…
πρέπει να βγαίνει ο ατμός… πρέπει να βγαίνει ο ατμός…
.
Tηλεφώνησα στην g., να ανέβει ως εδώ, σήμερα Τετάρτη, να πάμε στην καλοκαιρινή έναρξη του ciné σχολείου. Θα ρθει, είπε.
ΣΑΝ ΠΑΛΙΟ ΣΙΝΕΜΑ ! (και σαν τη Χαλιμά, λέω γω…)
Χαλκέντερα Χάλκινα θα χει, με τραγούδι και καλή επιλογή μουσικής.
Ο Φώντας, μου υποσχέθηκε θα μου χαρίσει ένα παλιό χάλκινο !

-η Αθήνα τη νύχτα
-η πρώτη μας νύχτα
-σ’ αγαπώ, σ’ όλες τις γλώσσες (σ’ αγαπώ !;;; τι ρήμα είναι αυτό, άραγες ;
ρήμα ανθ’ ημών, φυσικά…)
-η Αλίκη στο ναυτικό
- έχω ένα μυστικό
-ο Λένιν στη Βιέννη
-οι χάντρες
- μην τον ρωτάς τον ουρανό
- γαρύφαλλο στ’ αυτί
-φούστα κλαρωτή

urania
-πολίτικη κουζίνα
-το δίχτυ
-πέτρινα χρόνια
-never on sanday
-αργό χασάπικο

-αγάπη που γινες (κι άντε τώρα, ν’ αντέξεις…ευτυχώς, θα ναι η genna εκεί…
και όχι, δεν πεθαίνουν όλοι στα ψέματα !
κάποια στιγμή, νοιώθω δεν μου είναι μακριά, θα το καταλάβεις αυτό…
μα δεν θα υπάρχω.)
-βρέχει στη φτωχογειτονιά

-άπονη ζωή
-στα χέρια σου μεγάλωσαν
-γειτονιά
-ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας
-πού πας χωρίς αγάπη (κι ακόμα χειρότερο, εκεί που πας και θαρρείς, σ’ αγαπάν…
μα, τι με μέλλει εμένα ;)
-τι γλυκό να σ’ αγαπούν
-χασαποσέρβικο πολίτικο
-τα θερινά σινεμά

έχει συμβούλιο το μεσημέρι.
Στις 2 όλη η ομάδα.
Στις 3 συμβούλιο.
Στις 6 έκθεση εργαστήρι τέχνης.
Στις 6 θέατρο δημοτικού.
Στις 8 εγκαίνια σινέ σχολείου
Στις 8.30 Μικρασιάτες – η άλωση της Πόλης
Κι όλο το πρωί, γεμάτο – έτσι μου ρχεται να πω «γιομάτο»…
Μήτε τα μισά δεν θα προκάμω.
Ε, ό, τι προκάμω !
Τα μόνα σίγουρα, είναι το συμβούλιο και ο σινεμάς ! «ο σινεμάς», έτσι μ’ αρέσει βρε αδερφέ…


Τους μάζεψα όλους σήμερα.
Καμιά τριανταριά εθελοντικές οργανώσεις.
Οι κουκουέδες άρχισαν το κήρυγμα. «γιατί να υπάρχει εθελοντισμός ; για να τρώμε απ’ τους ανθρώπους θέσεις εργασίας ; το κράτος πρέπει να είναι υπεύθυνο για τα βουνά και τα λαγκάδια, κι όχι οι πολίτες ! εμείς δε συμμετέχουμε σ’ αυτά… » κι άλλα τρελά…
Βρόντηξα κι άστραψα. Χτύπαγα τις μπουνιές, πάνω στο τραπέζι. Εμείς , οι πολίτες, θα βάλουμε πλάτη, να φυλάμε το καλοκαίρι το βουνό. Εσείς, να μην έρθετε ! τους γκάριζα. Είδαν κι απόειδαν, άκουσαν και την κριτική των αλλονών, και τα μάζεψαν… «Καλά, θα συμμετέχουμε, αν μας αφήσετε να βγάλουμε ψηφίσματα…» «βγάλτε όσα ψηφίσματα θέλετε, τους λέω, αλλά στη δουλειά, θα ρθείτε !» βρε, τι κάλους κι αγκυλώσεις έχουν οι άνθρωποι !...
Τους βλέπω αύριο πρωί πρωί, να αρριβάρουν με τα ψηφίσματα υπό μάλης … θού Κύριε…

Το κάθε τι, το παραμικρό, γίνεται με μεγάλη προσπάθεια.
Δεν το πίστευα σήμερα, πως ήρθαν όλοι αυτοί !
Το πρόβλημα είναι να μπορεί κανείς, να εμπνεύσει στους ανθρώπους εμπιστοσύνη, αγάπη και να τους δίνει θάρρος…
Πώς όμως γίνονται αυτά ;
.
.
.
.
.

.
παρατηρήσεις
επί πειραματό ζωου :

1. όταν δουλεύεις
-και δη εντατικά-
πονάει η ψυχή λιγότερο.

2. ότ αν κοιμάσαι
-και δη βαθειά-
υποφέρεις λιγότερο.

3. όταν είσαι έξω απ' το σπίτι
-και δη με φίλους-
ξεχνιέσαι λίγο...
.
.
.
.
.

.
πλάκα έχει !
μπήκα να δω τι γίνεται στο l., μιας και κάνουν αναδιάρθρωση.
εκείνος ο μονίμως καυλωμένος τύπος, με το σταλινικό όνομα, δίνει στην/στον (;) Ρ.Λ. μαθήματα prot. civ.
βαλτός είναι ο τυπάκος, με το στυλάκι, του ξερόλα ;
έτσι, όπως χαζεύω σήμερα, μου ρθε, να μπω να του τραβήξω καμιά φάπα, να κάνει πάλι ένα δεκαήμερο να εμφανιστεί... αλλά άστον...
.
.
.
.
.

.

απ' το πρωί, όλη μέρα,

χωμένη μες τη μουσική,

μικρεμουμότσαρτ.

συντροφεύει η μουσική...

σταλάζει βάλσαμο.

.
.
.
"Καλίνκα,
Καλίνκα μου εσύ,
έι βατόμουρο του κήπου,
κοπέλλα χρυσή!"











.
.

παίζει στο θάνατο κρυφτό...

.

.

.

.

.

.
.
.
.
.

.
μικρεμουμότσαρτ,

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ
θα σπάσω.
πρέπει ν' αντέξω
και να μη σπάσω.
μόλις έφαγα μιά ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΛΑΚΑ σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου ! η ώρα κοντεύει δώδεκα παρά είκοσι. κράμπες στα πόδια. ελπίζω, να ναι απ' τα τακούνια ολημέρα... άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε... ν' αγαπιέστε, δηλαδή... τι να σου κάνει, έρμο, μιά πλάκα σοκολάτα ; καλά που φωλιάσαμε σε τούτη τη γωνίτσα, μικρεμουμότσαρτ. δεν ξαναβγαίνουμε απ' τη φωλιά... δεν πα να κάνουνε ότι θέλουνε; σκασίλα μας, εμάς. σκασίλα μας, μοτσαρτάκο, ε; μόνο να, είπε, δουλεύει και δεν κοιμάται καλά, κι έχω εγώ στενοχώρια κι έγνοια, που είπε δεν κοιμάται καλά... θαρρείς, στεναχωριέται κι άλλος, γι αυτό ; σιγά, μη στεναχωριέται... ποιός ; ο "εγώ έφτασα κάπου !"; ω ! τι αυτοθαυμασμός ! τι ειλικρινής ταπεινοσύνη ! "εγώ, έφτασα κάπου !" πού κάπου δηλαδή ; και ποιό είν αυτό το μικροαστικούλι "κάπου" ; έπαψε αυτό το "κάπου", να είναι, η επιθυμία να βοηθήσουμε τον κόσμο ; τι έγινε ; τον βοηθήσαμε ; τελειώσαμε ; φτάσαμε κάπου !; ω, της μικροαστικής επιστημοσύνης και ανοησίας το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν ! μα εσύ, δεν πρόσεξες... μείνε λοιπόν εκεί, να αγαπάς επαγγελματίες, που θαρρούν έφτασαν "κάπου". απίστευτο ! τη γλώσσα βγάζουμε εμείς, μοτσαρτάκο, μορτάκο μου . τη γλώσσα βγάζουμε . με θυμό . όχι παράπονο . όχι τρέλα . θυμό . ούτε θυμό . αδιαφορία . κλειστά μάτια . αυτιά ερμητικά κλειστά . χέρια σφιχτά δεμένα πίσω . με λευκό πανί .

.
μικρεμουμότσαρτ,

χτυπήσαμε σήμερα, πάνω από 13 ώρες σκληρή δουλειά...
από τώρα και ως αύριο,
εσύ κι εγώ, με τα πόδια ψηλά στον καναπέ
και παγωτό χωνάκι.
.
.
.
.
.

.
για να μην είναι ξύλινη
η γλώσσα της πολιτικής ...
.
.

.
.

.

προβάλει ο ήλιος

στον Υμηττό !

.

στην ίδια κορφούλα

η σελήνη

.τις δυό φωτό

τράβηξε η Φωτεινή

.

.

"η στερνή

η πιο ιερή μορφή της θεωρίας

είναι η πράξη"

.

.

αν δεν "εμπλακούμε"

είμαστε συνένοχοι...

Ο Υμηττός

-

εθνική περιούσια και κληρονομιά μας

.

.

.

σχετικά :

http://whispering-planet.blogspot.com/

Saturday, June 6, 2009

http://bougepas.blogspot.com/2008_09_01_archive.html

http://floraattica.blogspot.com/2007/07/blog-post_23.html
.

http://bougepas.blogspot.com/2007_10_01_archive.html
Κυριακή, Οκτώβριος 14, 2007
Δευτέρα 15 / 10 / 2007
.
http://bougepas.blogspot.com/2008_03_01_archive.html
Δευτέρα, Μάρτιος 03, 2008
.

http://bougepas.blogspot.com/2008_10_01_archive.html

Σάββατο, Οκτώβριος 04, 2008

.

http://bougepas.blogspot.com/2009_01_01_archive.html
Κυριακή, Ιανουάριος 11, 2009

.

.

η φύλαξη αυτού του εθνικού μας πλούτου,

που λέγεται Υμηττός,
επαφίεται στον πατριωτισμό τον δικό μας

.

.

.

.

καληνύχτα

μικρέμουμότσαρτ

.

5.30 το πρωί, έγερση.

7.30 το πρωί, ραδιόφωνο

-τι τα θέλουμε εμείς αυτά,

μικρέμουμότσαρτ ;

.

.

.

«...ΣΙΓΑΝΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ,
ΣΙΓΑΝΑ ΠΑΤΩ ΤΗ ΓΗ»...

.

.

.

SERVE IN SILENCE

.
The Sound Of Silence

.

.
Θ. Βοριάς έγραψε :

«Να γράφεις όπως είσαι κρεμασμένος,
με το τσιγκέλι του φόβου, απ’ την πλάτη.

Δε χρειάζεται να διαβάσουν για συνθήματα,
για προδοσίες,
για τη σημαία που κρέμεται ανάποδα,

για τους απάνθρωπους ανθρώπους…»

by

foteini

μα εκείνο που εγώ έχω να πω,
είναι
πως το τσιγκέλι του φόβου
δεν μπορεί πιά να με τρομάξει
μήτε του φόνου

νεκρή εγώ
στην προδοσία και την απανθρωπιά
τη γλώσσα βγάζω
.
.
.

.
γιώργος σεφέρης

ΙΔ'

... η γύμνια ολόκληρης της ζωής
και το πέρασμα και το σταμάτημα και το πλάγιασμα
και το τίναγμα
τα χείλια το χαϊδεμένο δέρας
όλα γυρεύουν να καούν

..............

φώναξε τα παιδιά να μαζέψουν τη στάχτη
και να τη σπείρουν

.............

κι εκείνα ακόμα που δεν πέρασαν
πρέπει να καούν...
.
.
.
.
.

.
το έχω πει, ξανά...

η απ - εξάρτηση
από κάθε λογιώ εξάρτηση,

από φανατική θρησκεία
από βαριά ναρκωτικά
από βαρύν έρωτα
από ισχυρή ιδεολογία
η απ εξάρτηση απ' τη ζωή σου την ίδια,

είναι δυσκολία
όχι μόνον ψυχής
μα εξ ίσου και σώματος.

δεν υπακούν
οι μυς

il s' agit peut etre
de chimie moleculaire


Maitrise de la vie humaine !

.της

φωτεινής

.
.
.
μικρεμουμότσαρτ,

τι κάνεις ;
τι κάνεις λέω ;

εγώ ;
καλά.

γενικώς, εργάζομαι...
και ειδικώς, πάλι εργάζομαι...

εργαζόμενη γυναίκα, κυρά του οίκου, οικο κυρά εργαζόμενη σε βαρειά βιομηχανία, ορειχαλκουργία για την ακρίβεια.
δεν μπορώ να πω, οι άνθρωποι γενικώς σέβονται τον κόπο μιάς οικοκυράς, που εργάζεται σε ορειχαλκουργία.
της βγάζουν καμιά φορά το καπέλο τους.
οι πιό gentlemen, καμιά φορά, σκύβουν και της φιλούν και το χέρι. μα εκείνη, ντρέπεται για το χέρι της, το γεμάτο ρόζους και μικρά κοψίματα, μία, δυό, τρείς, τέσσερις κινήσεις η μηχανή, για να κοπεί μιά βρύση, τόσες κινήσεις την ημέρα, τόσες στροφές, επί τόσες χιλιάδες λεπτά, μας κάνουν τόσες εκατοντάδες βρύσες, έτσι γεμίζει ρόζους το χέρι, κι εκείνη ντρέπεται για τα χάλια του χεριού της, το τραβάει πίσω και το κρύβει πίσω απ' την πλάτη της.
άσε που, έτσι πιά θέλει, ολόκληρη να κρύβεται, μην την πλησιάζει κανείς, μην την αγγίζει κανείς, κανέναν να μην ακούει, μην της μιλάει κανείς.
μόνο σηκώνεται το πρωί, πλένεται, ντύνεται, χτενίζεται, γραμμή ίσα στη μηχανή, μία, δυό, τρείς, τέσσερις κινήσεις η βρύση, τόσες κινήσεις την ημέρα, τόσες στροφές, τόσες χιλιάδες λεπτά, μας κάνουν τόσες εκατοντάδες βρύσες, σιωπηλή οικο κυρά σε ορειχαλκουργία, γεμίζουν ρόζους τα χέρια, γρέζια και μικρά κοψίματα.
.
.
.

.
olmea.r., έγραψε :

"μην το κατεβάσεις ,
είναι χρόνος σαρκωμένος στο δίκτυο"



"χρόνος σαρκωμένος στο δίκτυο ! "

by

Foteini

"χρόνος σάρξ
χρόνος εκ της σαρκός
χρόνος τα πάθη της σαρκός φορτωμένος
χρόνος παραληρών
στο δίκτυο
με την αψάδα της σαρκός
χρόνος της στέρησης
και της απώλειας

χρόνος έρωτας
εσύ
χρόνος πάθος
χρόνος τρέλα
χρόνος στοργή
χρόνος γλυκύτητα
χρόνος αποκοτιά
χρόνος ευλογία
χρόνος απελπισία
χρόνος κόλαση

χρόνος άχρονος
χρόνος άχρονος

χρόνος χωμάτινο πλευρό, εκ των πλευρών
χρόνος λίθινο οστούν, εκ των οστέων

χρόνος αέρινος,
στο κοίλον της capella sixtina
το σμίξιμο au bout des doigts

χρόνος που μέτρησα
με την ταχύτητα ιλιγγιώδους σκέψης,
το άπειρον μήκος του στερεώματος
διανύοντας

χρόνος τις νύχτες άχρονος
χρόνος τις νύχτες άχρονος
χρόνος ο σαρκωμένος στο δίκτυο"

εδώ.

ξύπνησα στις 8. με ξυπνητήρι.
πήγα ήρθα, πήγα ήρθα, μες στα δωμάτια.
λιοντάρι στο κλουβί.
όχι αγριεμένο λιοντάρι.
ευνουχισμένο.
φαίνεται, ευνουχίζεται ΚΑΙ η ψυχή.
το λιοντάρι που χύμαγε και υπερασπιζόταν τη ζωή σου, την ψυχή σου, τον τρόπο σου, τη θλίψη σου, τη χαρά σου, τις εξάρσεις και τις θλίψεις σου,
ευνουχισμένο.
λιοντάρι δίχως ψυχή.
ξέρεις τι είναι ένα λιοντάρι, δίχως ψυχή ;
μιά μαλακία είναι. τίποτ' άλλο.

σούρνομαι στα δωμάτια. χωρίς σκοπό.
πού δουλειά...
εντεκάμιση. άνοιξα λίγο ένα πατζούρι.
έχει φως έξω...
όλα κανονικά έξω.
ζούν οι άνθρωποι έξω.

εδώ μέσα,
έχω από χτες καθαρίσει κάθε τι, που σε θυμίζει.

κάθε τι, εκτός απ' τα εντόσθιά μου. και το μυαλό.
δεν μπορώ να καθαρίσω από σένα τα νεφρά μου. δε γίνεται.
μήτε φυσικά την καρδιά μου.
μήτε την κοιλιά μου. μήτε το στήθος . μήτε το άσπρο των νυχιών μου. μήτε τα μάτια
που άλλοτε είπες "εγώ αυτά τα μάτια, δεν θα τα κάνω να κλάψουν ξανά"
εντάξει... το άλλοτε είναι άλλοτε...

ήσυχη θα μαι.
εγώ θα τρελαθώ, μονάχη μου.
δεν θα κάνω τις φασαρίες που έκανες εσύ.
μήτε τις "δήθεν" εντυπωσιακές, δικές της κινήσεις .
-επίτρεψέ μου, γνωρίζω καλύτερα...-

εγώ ήσυχη θα μαι.
δε θα μιλάω.
δε θ' ακούω.
δε θα χαίρομαι.
δε θα πιστεύω.
δε θα ελπίζω.
δε θα περιμένω.
δε θα ενοχλήσω τους φίλους.
δε θα τίποτα.

η τίγρη που πήδαγε μες τις ιδέες
θανάσιμα λαβωμένη.

να μην υπάρχει, διάβολε, μιά άμεση βοήθεια,
μιά φιλοζωϊκή,
για τίγρεις θανάσιμα λαβωμένες...

έλα, ξάπλωσε λίγο,
παιδί μου ...
.
.
.

.
monpetitmozart,
.
ήρθα λιγάκι να κουρνιάσω, εδωδά.
σέρνομαι απ' το πρωί.
ευτυχώς, ευτυχώς, μ' αναγκάζει η δουλειά να κρατάω γερά, σφιχτά, στεγνά, το μυαλό μου στον τόπο του ...
μιας και κανείς δεν υπάρχει, να κρατήσει για λίγο, με αλήθεια στα χέρια του την ψυχή μου ...
ΠΏΣ ΕΓΙΝΑΝ ΕΤΣΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, monpetitmozart ;!
και τι θέλουμε εσύ κι εγώ, σε τούτον τον κόσμο ;
τον δίχως μπέσα !
τον ψεύτη κόσμο !
αυτόν που ούτε φιλίες, ούτε ιερά, ούτε όσια λογαριάζει ;
ούτε αγάπες ;
ούτε χρόνο, ούτε κόπο, ούτε "δόσιμο", ούτε τίποτα ...
πώς έγιναν έτσι, αλήθεια, θηρία οι άνθρωποι με τομάρια αρνιού ;
τελειώνω εδώ.
δε θέλω να το σκέφτομαι, μικρέμουμόζαρτ.
μου κάνει πολύ κακό, που το σκέφτομαι...
θα κοιμηθώ, αν μπορέσω λιγάκι... να μη σκέφτομαι...
.
.
.
.
.
.
.

.
"Θα φανούν αργότερα τα οστά μου φωσφορίζοντας ένα γαλάζιο
Που το πάει αγκαλιά ο Αρχάγγελος …"

.
γιατί άλλη αγκαλιά δεν έχει, έξω από κείνην, του Αρχάγγελου
μιάς κι εσύ, τις αγκαλιές σου τις σκορπάς
δεξιά, ζερβά,
σ' όποιον μπορέσει να σε πλανέψει...
Δευτέρα πρωί είναι, βράδυ,
χειμώνας, καλοκαίρι,
δεν γνωρίζω...
monpetitMozart,
εσύ κι εγώ έχουμε μείνει
κι ο πονετικός Αρχάγγελος...
.
.
.

.
monpetitMozart,

το απόγευμα ήρθε η φίλη g.
πήγαμε μαζί στο θέατρο του Γ. Δ.
κωμωδία, πολύ καλά σκηνοθετημένη, φυσικά !...
ΓΕΛΑΣΑ. γέλασε τ' αχείλι μου.
ξεχάστηκα λίγο...
για λίγο...
.
.
.
.
.

.

by
Foteini

.
.
μετάφραση
.
.
Νύχτες ξαγρύπνιας,
Λευκές
Σαν άσπρες χιονονιφάδες στιβάζονται
ή σαν βαριά άσπρα σύννεφα
Ενός φθινόπωρου

Νύχτες κουφές και βουβές,
Σαν πασχαλιές,
Που κάνουν
Μονάχα την κίνηση του αγέρα
Μες σε καθρέφτη

Βραδιές μιάς ξεχασμένης σοφίας
Μιάς ξεχασμένης ελπίδας
Μιάς ξεχασμένης αγάπης

Βραδιές
Μιας ζωής να αντέχω
Δίχως εσένα.
.
.
.
.
.