αλίθια ίνε ότι πράγματι θα απλοπιιθί ι γλόσα κε θα δεν θα χριάζετε να ταλεπορούντε τα πεδιά μας με τιν εκμάθισι τις γραματικίς. Εξάλου, ίνε κε πιο ορέα ι ικόνα τις απλοπιιμένις γλόσας.

Την απλοποίηση της ελληνικής γραφής ζητά ο κύπριος ευρωβουλευτής Μάριος  Ματσάκης, με σχετική εισήγηση που υπέβαλε προς τον υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα Δημητρίου. Την πρόταση του κοινοποίησε και στους Έλληνες ευρωβουλευτές. Ο κ. Ματσάκης προτείνει στον Κύπριο υπουργό τη σύσταση μιας ολιγομελούς επιτροπής γλωσσολόγων, οι οποίοι θα μπορούσαν, εμπεριστατωμένα να ενδιατρίψουν επί του θέματος και να δώσουν μια επιστημονικά έγκυρη πρόταση για τον εκμοντερνισμό/ απλοποίηση της Ελληνικής γραφής. Στην επιστολή του ο Κύπριος ευρωβουλευτής παραθέτει ως τροφή για σκέψη' τα εξής: 1...   Να καταργηθούν τα γράμματα 'η' και 'υ' και να αντικατασταθούν από το γράμμα 'ι'. 2...   Να καταργηθεί το γράμμα 'ω' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'ο'.

3...   Να καταργηθούν οι εξής συνδυασμοί γραμμάτων και να αντικατασταθούν ως εξής:

          αι'---> 'ε', 'ει'--->'ι', 'οι--->ι', 'υι'--->ι', 'αυ'--->'αβ', 'ευ'--->'εβ'

4...   Να καταργηθεί η χρήση του 'γγ' και να αντικατασταθεί από το 'γκ'.

5...   α καταργηθεί το τελικό γράμμα 'ς' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'σ'.

Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω αλλαγών, αναφέρει ευρωβουλευτής, το Ελληνικό αλφάβητο θα έχει μόνο 21γράμματα(α, β, γ, δ, ε, ζ, θ, ι, κ, λ, μ, ν ,ξ , ο ,π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ) και ένα μόνο δίψηφο (το 'ου')...

Ο κ. Ματσάκης υποστηρίζει ότι η απλοποίηση της Ελληνικής γραφής καθίσταται αναγκαία μέσα στα πλαίσια μιας τάσης ενωτικής πορείας των γλωσσών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, μια τέτοια αλλαγή θα καταστήσει την Ελληνική γραφή πιο απλή και πολύ πιο εύχρηστη. Ιδιαίτερα όσον αφορά την χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και σε σχέση με μεγάλο αριθμό ατόμων που έχουν διάφορες  μορφές δυσλεξίας'.




(διότι, 
αν θυμάστε οι ωριμότεροι)

Υ.Γ.   ΟΠΩΣ  ΕΙΠΕ  ΚΑΙ  Ο  ΧΕΝΡΙ   ΚΙΣΣΙΓΚΕΡ :

Ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε:

1.  τη γλώσσα,

2.  τη θρησκεία,

3.  τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ...............................








εγώ, γνωρίζω καλά τη λέξη ματσ - ού - κι... 

 "ε, ρε ματσούκι που σας χρειάζεται !"

καθώς λέει ο λαός δηλαδή...

 

 

την έχω φυσικά την απάντηση.
την γνωρίζω την απάντηση.
στο τσεπάκι την έχω. και στην ψυχή μου. στη ζωή βέβαια. και διαρκώς μπρος στα μάτια μου.
κι αν καμιά φορά αναρωτιέμαι ή αν ρωτάω, είναι που είμαι άνθρωπος και λυγίζω. πέφτω.
κι αυτό κοντά σου το διδάχτηκα. το ότι μπορώ δηλαδή να λυγίζω. και να πέφτω. το ότι μπορώ ! που ποτέ πριν δεν είχα επιτρέψει στον εαυτό μου το να λυγίσω, ποτέ μέσα στης άγνοιας τα πανάρχαια χρόνια.
είναι από τα πράγματα που εσύ μου δίδαξες. το έμαθα κοντά σου. όπως τα τόσα άλλα.
κι είναι αυτό μιά ελευθερία, mikremoumozart.
να ξέρω πως δικαιούμαι να πέσω.
και να αφίνομαι.

οι γέροι δίχως φάρμακα, σε ουρές έξω από φαρμακεία που δεν ανοίγουν, που δεν έχουν φάρμακα ή που δεν...χορηγούν ! όποιος έχει λεφτουδάκια να πληρώσει το φάρμακο, θα σωθεί...
ο σώζων εαυτόν σωθείτω...

άνθρωποι μαζικά σε συσσίτια...

οι άστεγοι στα παγκάκια αυξάνονται...

τα παιδιά άνεργα, κάθονται...

απίστευτα πράγματα μας συμβαίνουν ! των απιστεύτων απίστευτα...

...και κάποια μοιράκια, τελευταίοι (;) εκπρόσωποι ενός ξωφλημένου, βαρύτατα άρρωστου πολιτικού συστήματος εμφανίζονται ακόμα στις τηλεοράσεις και τσακώνονται, περί άλλα τυρβάζουν, βρίζονται, άλλοτε πάλι λένε μαύρα αστειάκια και χασκογελάν αναμεταξύ τους...

ανίκανοι παντελώς να καταλάβουν τι γίνεται στους δρόμους των μεγάλων πόλεων και μες στα σπίτια των ανθρώπων. ανίκανοι, μα κυρίως ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ ! ζώα !
- τι μας φταίνε και τα καϋμένα τα ζώα, να τα συγκρίνουμε μ΄ αυτούς ;

 ΕΝΑΣ,
ΕΝΑΣ δε θα βρεθεί, να ασχοληθεί σοβαρά με τα προβλήματα του κόσμου ;
ΚΑΝΕΝΑΣ δεν υπάρχει ;
πήγανε όλοι οι κανονικοί άνθρωποι στα σπίτια τους και κυκλοφορούν στην πιάτσα μονάχα πολιτικά ζόμπι ;





θέλω από καιρό να γράψω κάτι τις που παρατηρώ, γιά το πράσινο χρώμα στη φύση - στα δέντρα, τα φυτά κ.τ.λ.
έπειτα σκέφτομαι, εδώ ο κόσμος χάνεται, κι εσύ θα μας αρχίσεις τώρα τις ιστορίες γιά το πράσινο στα χλωρά στάχυα, το πράσινο γκρι στα ελιόδεντρα, το πράσινο στο καλοκαιρινό φως και το πράσινο του χειμώνα ;

ας σιωπούμε καλύτερα... ας σιωπούμε καλύτερα...

ας σιωπούμε καλύτερα ;

ας σιωπούμε καλύτερα ;

ας τους βγάζουμε τη γλώσσα  καλύτερα ;

τι λογιώ αντίσταση είναι αυτή ;
είναι αντίσταση να τους τραβάς μούτζες και να τους βγάζεις τη γλώσσα ;

μας ξήλωσαν πόντο - πόντο τη ζωή.
συνεχίζουν να μας την ξηλώνουν... άγρια. ασύστολα.
άνθρωποι εδώ κι εκεί σαλτάρουν. άλλοι πεθαίνουν.

φως πουθενά. από πού να πιαστείς ; φως στον ορίζοντα, μήτε γιά δείγμα... συνεχής πορεία προς τα κάτω. πτώση βαρειά κι ελεύθερη.

κι όσοι ακόμα έχουμε ψυχικά αποθέματα, γιατί έχουμε μάθει να βλέπουμε πάντα το ποτήρι μισογεμάτο,
κι όσοι δεν απελπιζόμαστε εύκολα,
κι όσοι έχουμε σκληρόν εσωτερικό πυρήνα,
δικαιούμαστε να μιλάμε ακόμα γιά το πράσινο στα χλωρά στάχυα, το πράσινο γκρι στα ελιόδεντρα, το πράσινο στο καλοκαιρινό φως και το πράσινο του χειμώνα ;

δεν ξέρω...

Vieux sol natal

Αγαπάω τη μυρουδιά από τα θερισμένα ξερόχορτα, κατακαλόκαιρο, με ζέστη να σκάει ο τζίτζικας.

Έβαλα την καρέκλα του σκηνοθέτη στον ίσκιο από κάτω της ελιάς.

Έχω φέρει μαζί και το βιβλίο που μου δάνεισε η Ε. – της Yoko Ogawa – μα δεν έχω κέφι να το ανοίξω.

Ο Π. δουλεύει με εκείνο το μηχανάκι της βενζίνας , κόβει σύρριζα τα ξερόχορτα, μαζεύει από γύρω τα χαμόκλαδα, ξεριζώνει με την τσουγκράνα τ’ αγκάθια.

Θαρρώ θα κάθομαι όλη μέρα ακίνητη, να ανασαίνω στους πόρους του κορμιού μου τη μυρουδιά απ’ τα κομμένα στάχυα και τα μάραθα. Ναρκωμένη.

Κίτρινες, λευκές και σκούρο καφέ πεταλούδες πάνε κι έρχονται μες τον ήλιο. Λιμπελούλες, αράχνες, κάθε λογιώ ζωϋφια. Εδώ στην ξεροχορταριά σίγουρα φωλιάζουν και φίδια, μα δε δίνω και μεγάλη σημασία, γι αυτό εξάλλου έχω φορέσει τ’ άρβυλα κι εκείνο το Μάο σου το παλιοπαντέλονο, που δεν ξέρω κι αν πρόκειται να το πετάξω ποτέ .

Οι μέλισσες που εργάζονται τριγύρω και ζουζουνίζουν, με επαναφέρουν ολοκληρωτικά στο μελισσάκι.

Μι, όπως το μέλι, Αλφα, όπως η αγάπη, Πι, όπως η απονιά, Σίγμα, καθώς που σφίγγω τα δόντια δυνατά και πορεύομαι.

Φοράω για λίγο τ’ ακουστικά, ν’ ακούσω σιγανά μουσική στο ραδιόφωνο. «δεν ξέρεις τ’ είναι μοναξιά, καρδιά που κλαίει τη νύχτα, όσα τραγούδια σού γραψα στην κρύα νύχτα ρίχτα». Στο πηγάδι ρίχτα ή αν δε θες μήτε αυτό, μπορείς να τα παραχώσεις μες στους σωρούς με τα ξερόκλαδα.

Μια νιούτσικη μυγδαλιά έχει φυτρώσει στη θέση της γέρικης. Κι άλλο ένα νεαρό φυτό δίπλα, μου μοιάζει σα βερυκοκιά ή ίσως μπουρνελιά. Μπορεί να είναι, μπορεί και όχι. Είπα στον Π. καλού κακού να μην το ξεριζώσει. Μάζεψα κι ένα μπουκέτο μάραθα, πριν τα ξεπατώσει όλα το μηχανάκι βζιιν, βζιιν.

Οι ώρες περνούν κι η ζέστη ολοένα σφίγγει. Είμαστε εδώ απ’ το χάραμα κι έπιασε μεσημέρι.

Έχω αποφασίσει πως ήρθε ο καιρός να αναστήσω το χτήμα. Δεν θα είναι φυσικά το ίδιο χτήμα, δεν θα μπορούσε να είναι, παρ’ όλ’ αυτά θα το κάνω εγώ να μοιάζει μ’ εκείνο.  
Vieux sol natal.
Κάθομαι και το σχεδιάζω, πρώτα επί χάρτου. Ξέρω πώς θέλω να είναι. Θαρρώ γνωρίζω τι πρέπει να κάνω και πώς να το κάνω. Τι θέλω να έχει μέσα, τι πρέπει να φυτέψω, πότε να το φυτέψω και πώς.

Μου αρέσει αληθινά αυτή η δουλειά. Αγαπάω βαθειά τη γη. Κοντά της, σα να παίρνει αέρα η ψυχή μου.

 

foteini

στο κελί

Une certaine sérénité...

Λόφοι ένα γύρο σκοτεινοί. Το σκοτάδι ταιριάζει στην αξιοπρέπεια της νύχτας.*

Ωραία φεγγοβολά το στερέωμα. 
Κοιτάζω ψηλά να βρω τον μεγάλο χαρταετό. Αναρωτιέμαι πάντα πώς προέκυψε η ονομασία «αρκούδα»… «άρκτος»… είναι ολοφάνερο πως εδώ έχουμε το σχήμα ενός χαρταετού ! Μία κανονικότητα, μιά  régularité στην απλωσιά του, οι γωνίες του, η  ουρά. Κι ακόμα, άλλος ένας στο πλάϊ, σε τίποτα να μη σου θυμίζει «άρκτο», μόνο ένα κομψό χαρταετό, που πλέει στο σκοτάδι.

Φυσάει απόψε δυνατός βορειοανατολικός άνεμος.  Vento Greco. 

Ο θόρυβος που κάνει ο άνεμος μες στα καλάμια, μου λέει ξανά την ιστορία σου για το σουραύλι του Πάνα. Ο θόρυβος που κάνει ο άνεμος μέσα στα πεύκα, στις γέρικες ελιές και τα κλήματα, δεν επιτρέπει ν’ ακούω τους ήχους της καλοκαιρινής νύχτας. Της κουκουβάγιας τη φωνή, του γρύλου και του τζίτζικα.

Πάνωθέ μου κυλά μία οδός. Une voie lactée. Πού άραγε οδηγεί το φωτεινό μονοπάτι ;

Στα σκοτάδια φωλιάζει ο γκιώνης. Μικρή νυχτερινή παρηγόρια το κρώξιμό του.

* μόλις πριν λίγα βράδυα, οι γύρω λόφοι φλέγονταν…

.

εστέκομουν σε μιά γωνιά,

κάτω από τη μουριά που σου έχω πει

κι εκοίταζα γύρω τους λόφους...

.

.photos foteini

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

έπειτα, κοντά στο ξημέρωμα,  έγειρα λίγο ντυμένη τα ρούχα μου

με τα παπούτσια μου στο προσκεφάλι.

το πρωί πήγα και χώθηκα μέσα στις πέτρες 

που ακόμα κάπνιζαν...

.

.

.

 .

.

.

.

.

.

.

εδώ ο κόσμος καίγεται

στην κυριολεξία και όχι,

κι εσείς στις τηλεοράσεις συνεχίζετε τους τσακωμούς

και να τυρβάζετε περί άλλα...

τι πολλά λόγια, Κύριέ μου !

τι άσκοπα λόγια  !

τι κενά λόγια !

και τι άστοχα ...

.

εμένα ο νους μου τριγυρνά στις μικρές, κοκκινωπές αλεπούδες,
στα σκοτεινά λαγούμια,
στις τρυφερές ακίδες των νεαρών σκατζόχοιρων,
στους τρελαμένους γλάρους και στις χελώνες.

στις χελώνες,
που εβάδισαν σταθερά επί εκατό χρόνια,
έως ότου έπεσαν στη φωτιά.

.

.

.

.

Il Trovatore

.

από την Λυρική Σκηνή στο Ηρώδειο !

.

.

.

.

.

 .

.

.

.

.

ήταν μιά - κατά την άποψή μου - θαυμάσια παράσταση, 

.

με πολύ καλούς συντελεστές, χάρμα οφθαλμών και ακοής !

.

πολύ καλοί οι καλλιτέχνες επί σκηνής,

πολύ καλή η σκηνοθεσία,

ευρηματικό και το νερό που αντιφέγγιζε και ρυτίδιαζε πάνω στους τοίχους,

πολύ καλοί οι μουσικοί της ορχήστρας, 

εκπληκτικά τα χορωδιακά,


"σωστά" τα κοστούμια, 

εκπληκτικοί οι φωτισμοί ! 

.

.

μονάχα με το σκηνικό είχα ένα θέμα, το σκηνικό δεν μου άρεσε , 

βρήκα γκροτέσκο γιά τον χώρο του Ηρώδειου εκείνη την τεράστα, γύψινη (;) χερούκλα, 

δεν μου άρεσε η μπάλα με τα πρόσωπα (ό, τι κι αν ήθελε να πει...), 

μήτε το πάτωμα της σκηνής μου άρεσε , που προσπαθώντας να ταιριάξει στις Ρωμαϊκές πέτρες, 

μου θύμισε κακόγουστα, χονδροειδή γύψινα και γυψαδόρους...

.

.

δε θέλω να γκρινιάζω γιά το σκηνικό, γιά να μην αδικήσω την παράσταση, που ήταν ΘΑΥΜΑΣΙΑ στο σύνολό της !

.

.

σας βρήκα - και ξαναδιάβασα σήμερα - το libretto της όπερας , φυσικά δεν το βρήκα στα Ελληνικά,
le voilà !

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ :

Il Trovatore Libretto

.

κι αντιγράφω μικρό μέρος :

.

Act I, scene I

Fifteenth-century Spain

The Aliaferi Palace

 ......................................................................

Scene Two

The gardens of the palace

(enter Lady Leonora and her friend, Inez)

.......................................................................

Inez :

What happened?

Leonora :  

I will tell you.

The night was silent, and the sky serenely beautiful.

The moon filled the heavens with its silvery light.

Then arose a sound from that silence.

I listened to this sweet, gentle sound.

It was the harmony of a lute ; and a troubador, singing his

melancholy song.

Prayer like, humble verses, like one praying to

God. And from the song a name - my name, he sang.

Running to the balcony I saw the unknown knight.

Joy as only the angels must know overcame me.

To my heart, the earth seemed like heaven itself.

Inez :

All you have told me fills my soul with terror.

A sad foreboding is awakened by this stranger.

Forget him ! I tell you as a friend.

Leonora :

What are you saying? Enough!

Forget him! Those are words my heart cannot understand.

Of such a love no evil word can be spoken; for

such a love intoxicates my heart.

My destiny cannot be fulfilled without him near me.

If I do not live for him, for him I will die.

........................................................................

(The sound of a troubador’s lute is heard in the distance)

..........................................................................

Manrico :

 “The world is a desert, barren of joy from the cruel destiny of war.

But one hope remains; one heart alone for a troubador.”

.........................................................................

Scene Three

The mountains of Biscay

Gypsies :

Look! The night dissolves in the firmament.

Like a widow who ends her time of mourning.

To work! Take the hammer. Strike the anvil.

Who can sing the praises of such a life?

Only the gypsy!

Pour me a drink. Wine gives the body strength,

and the soul courage! Oh watch. A brilliant ray of

sunlight dances in your glass.

Back to work!

Who can sing the praises of such a life? Only the gypsy!

.

.

.

.

και ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ :

le troubadour 

.

.

.

.

εξέφρασα

την απλή άποψη ενός μη ειδικού,

λάτρη  του λυρικού θεάτρου...

.

στα ανοιχτά παράθυρα έρχεται σήμερα ένας ήχος.
είν' ένας ήχος του καλοκαιριού, ξηρός και άπελπις .
κρα, κρα, κρα
κρα, κρα, κρα.

δεν είναι τα κοράκια μες στα κλαδιά της μουσμουλιάς,  που αφανίζουν τον γλυκό καρπό.

είναι το κρα
της κουκουνάρας που τριζοβολά και σκάει
μεσημεράκι με λιοπύρι,
μήνα Ιούνιο στην Αττική.

.

.

.

.

.

.

γιατί η ζωή μας 

ευτυχώς

δεν χτυπάει  κατά την τηλεοπτική

μαζική τρέλα,

μα ταιριάζει στα αληθινά 

και τ' ανθρώπινα...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

και αφτό θα παιράσοι...

.

.

.

.

.

.

.

μπορώ και κλοουνάκι να γίνω,

αν χρειαστεί  !

.

.

Οδυσσέα Ελύτη, από το "Φωτόδεντρο"...

.
 

Έξαφνα

μια

κοπέλα

 χτυπημένη

από

το

βλέμμα

του

Ταξιάρχη

που

την

πήρα

σκλάβα

μου

και

ακόμη

ως 

σήμερα

που

γράφω

μόνο

αυτή

μου

παραστέκει

.

.

.

.

.

ωραίος είναι ο μικρός  Μαραθώνιος - 8 χιλιόμετρα στο κέντρο της Αθήνας !
βάζω στο μυαλό μου και ίσως ετοιμαστώ, να τον κάνω του χρόνου... αργά και σταθερά...
έτσι κι αλλιώς, τα βαδίζω τα χιλιόμετρα στο βουνό...

ας είμαστε καλά ως του χρόνου...

.

λέω εγώ τώρα, ο απλός άνθρωπος, με το απλό μου το μυαλό :

ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ 16 ΝΈΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ !
μιά χαρά άνθρωποι είναι !

NewsIt.gr: Όλα τα πρόσωπα της υπηρεσιακής κυβέρνησης -

από "τους άλλους", ε, ας μη συγκρίνω τα ... ασύγκριτα...

βρε, δεν κρατάμε αυτούς,
μπας και δούμε καμιάν άσπρη μέρα ; !

λέμε τώρα...

.

.

.

.

,.

.

.

άνθισαν οι κρίνοι. πανέμορφοι !

τους έκοψα και τους πήγα στον πατέρα μου.

.

υπαίθρια μουσεία είναι τα κοιμητήριά μας !
τριγυρίσαμε αρκετά με τη "σαυρούλα των τεχνών"
και χαζεύαμε τ' αγάλματα εδώ κι εκεί...

.

.

.

.

.

.

ησυχία... μόνο πουλιά !
βρήκα ευκαιρία κι έπιασα  κουβέντα με τον Στρατηγό Μακρυγιάννη...
γέλαγε η "σαυρούλα"...
- Στον Μακρυγιάννη μιλάς ; !

.

.

.

δεν τον κατάλαβα τον ήλιο του μεσημεριού... κάηκε το πρόσωπό μου.
αύριο θάχουμε ξεφλουδίσματα...

.

.

.

.

.

.

.

signature foteini

μέρες τώρα, σκαλίζω την πληγή.
θέλοντας και μη, τη σκαλίζω.
ανοίγω κιτάπια των χρόνων και σεντούκια πανάρχαια...
γυρίζω ξανά ταπεινά πίσω στην εποχή, που η γυναίκα στρατιώτης μετεσχηματίσθη.
μία μονάχη δύναμη επί της γης, μία μονάχη γνώση στάθηκε ικανή γιά την μετατροπή αυτή.
κανόνας ένας . νομοτέλεια.
εξέδυσές με, τα ιμάτιά μου τα στρατιωτικά .
Εύα με ονόμασες. και με προσάρτησες στη γύμνια της αριστερής σου πλευράς.
πώς εκδύεται η κάμπια τα χνούδια και φεύγει ψηλά, ωραία πεταλούδα! ψυχή !
με οδύνη... κανόνας δεύτερος στη φύση δεν υπάρχει.
κι ο ένας κανόνας αυτός, μέσα στα χρόνια «ανθ’ ημών», φυσικά.
μα εσύ, Κύριε, γνωρίζεις, ότι εγώ από τον καιρό δεν τρόμαξα. δεν κουράστηκα. δεν βαρυγκόμησα. δεν βλαστήμησα. δεν εγκατέλειψα. δεν λιγοψύχησα. δεν τα παράτησα. δεν έφυγα.
δεν έγινα εγώ ο χαλκός να ηχεί, μήτε το τύμπανο να αλαλάζει
και στην ευτέλεια των καιρών δεν έστερξα.
εγώ μητέρα, αδερφή, σύντροφος, φίλη,  το άλλο μισό εγώ,
οστούν εκ των οστών, λόγος πριν απ' τον λόγο, ανασαιμιά της ανασαιμιάς, γυναίκα Εύα,
εδώ έως τον αιώνα στάθηκα ,
Κύριε.

βρήκα, σε πρόχειρες σημειώσεις μου ανάμεσα,
αυτά τα λόγια του Dante :

"Από κείνους είμαι που, 
όντας με συνεπαίρνει η αγάπη, γράφω, 
κι όπως εντός μιλάει, στο φως ξεφανερώνω"

και βρήκα ακόμα, κι ετούτη την παλιά μου σημείωση, που ίσως έχει ξεχαστεί :

όταν εσύ έχεις τέτοιο θάρρος,

-και μιλάς έτσι-

έχω  κι εγώ !

.

.

.

.

.

.

αποφάσισα να περιμαζέψω τα γραπτά μου, χρόνων...
καλά, κακά, ασήμαντα, μικρά, μεγάλα, λίγα, πολλά, ό, τι και νάναι, είναι τουλάχιστον αληθινά, μικρά κομμάτια δικά μου, γι αυτό κι  αποφάσισα να τα μαζέψω.
προχωρώ με γοργό ρυθμό, δουλεύω ασταμάτητα, εξαντλητικά, μα προχωρώ...
δεν είναι εύκολη δουλειά...
ανάμεσα σε διαγωνίσματα, σε ασκήσεις, σε λίστες, projects, ομιλίες, προγραμματισμούς, συσκέψεις, σχεδιασμούς κι απολογισμούς, στιχάκια σούρνονται σημειωμένα εδώ κι εκεί, στα περιθώρια, σημειώσεις τρελές σε σημεία απίθανα και τρελά, κι άντε τώρα να βγάλεις άκρη...
χτένισμα οριζοντίως και καθέτως, στο παραμικρό αρχειάκι...

έτσι προχωρεί αυτές τις εποχές η άθλια ζωή...

 

.

.

.

.

.

.

.

ο Ντίκ !

.

.

.

.

.

.

Φεγγάρι
.

Δεν είναι τίποτα κοιμήσου
Μεθαύριο θα σου φέρω μια βρύση στα χέρια μου
Θα σου φέρω ένα ποτάμι μεθαύριο
Κοιμήσου

Δεν είναι το καράβι
Είναι ο άνεμος
Ο διάδρομος με τα πλακάκια
Μισά μαύρα μισά κίτρινα
Κοιμήσου

Είναι μια φλέβα στον καρπό του χεριού
Παραμέσα είναι ο σφυγμός
Και το σχοινί που αντιστέκεται στον άνεμο
Δεν κόβονται ετούτα τα σχοινιά
Παράτα τον σουγιά σου
Πήγαινε στ’άρρωστα παιδιά
Να πουλήσεις ασημένια σταυρουλάκια
Μέσα σε τούτα τα χοντρά παπούτσια
Είναι πολύ λιγνά τα ποδάρια σου
Δεν μπορούνε να σύρουν τα ποδάρια σου
Ετούτα τα χοντρά παπούτσια των συντρόφων

Σκύψε και μέτρησέ τα
Να λογαριάσεις τον δρόμο που περπάτησαν
Το δρόμο που θα περπατήσουν
Το δρόμο που δεν έχει τέλος

Ετούτα τ’άρβυλα τα μπαλωμένα
Τα χοντροκαμωμένα
Δεν είναι για τα πόδια σου φεγγάρι
Ετούτα τ’άρβυλα περπάτησαν τον πόνο
Περπάτησαν το θάνατο
μπάρμπα φεγγάρι το θάνατο δίχως να σκοντάψουν

.

.

Γιάννης Ρίτσος

Καντάτα γιά τη Μακρόνησο

.

.

.

.

.

.

μικρά πόδια με σοσόνια λευκά και μαύρα λουστρινάκια
να τρέχουν πάνω κάτω, μιά στα σκαλιά της εκκλησίας του Ήφαιστου, μιά στα χορτάρια , στη ροή του ποταμού της πόλης, πλάϊ στην Ηγησώ και την θεραπαινίδα.

τι χαρά πήρα σήμερα, σαν είδα την αγαπημένη Ηγησώ !
δε χόρταινα να κοιτάζω την ομορφιά του Πεντελικού μάρμαρου, τις λεπτές, ανάγλυφες γραμμές της πολυθρόνας της, τα πόδια της κοπέλας να ξεκουράζονται πάνω στο υποπόδιο, τη θεραπαινίδα να της προσφέρει στοργικά το κουτί.
"στον άλλο κόσμο που θα πας..."




εξαιρετική βρήκα και την έκθεση με τον μηχανισμό των Αντικυθήρων !

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

σκέφτομαι διαρκώς, με οδύνη,

τι άδικο είναι

που την ωραία πράξη της πολιτικής

την έφτασαν έτσι...

.

πόσο άχαρο είναι 

γιά τη φιλοσοφία και τις ιδέες που είχαν ως κέντρο τον άνθρωπο,

να τις εξευτελίσουν έτσι... 

.

πόσο άδικο είναι αυτό 

γιά τις ζωές των ανθρώπων ...

τι ζημία γιά τη ζωή ...

.

.

.

.

.

Περιπατητής…

Βράδυ Παρασκευής,το στερέωμα στέκει χαμηλά.

Σκοτεινός ουρανός. Υπέρλαμπρος. Οι αστερισμοί ένας - ένας με τάξη.

Ο homo universalis έγραψε στην «κόμη της Βερενίκης» :

«Διά του ανθρώπου η φύσις συνειδητοποιεί την ύπαρξή της και από τη στιγμή αυτή υπάρχει πράγματι.

…………………………………………………………

Αν ο παρατηρητής, δηλαδή ο άνθρωπος, παύσει να υπάρχει, η γένεση ή η εξέλιξη του Σύμπαντος δεν αφορά περίπου κανέναν. Ή, ακριβέστερα, δεν θα περιγράφεται μήτε θα θαυμάζεται από κανέναν.»

Στέκω λοιπόν εδώ, Παρασκευή βράδυ, «ον νοήμον», παρατηρητής.

Μία Σοφία εποίησε.

Σάββατο πρωί, μπονώρα.

Το «νοήμον ον - παρατηρητής» παρακολουθεί τον ήλιο, τον άνεμο και τα στάχυα.

Ο ήλιος λούζει τα στάχυα με φως. Ο άνεμος τα κινεί σιγά. Τα χωράφια γίνονται χρυσά, έπειτα πάλι πράσινα, έπειτα πάλι χρυσά.
.

Σάββατο απόγευμα. Συννεφιά, χωρίς βροχή.

Φωτόνια πηγαινοέρχονται, περιδιαβαίνουν επί εννέα συνεχή έτη. Κινούνται ανάμεσα σε φορτισμένα ηλεκτρόνια και σε κουάρκ. Είναι αυτά, που προκαλούν την ηλεκτρομαγνητική αλληλεπίδραση. Το φωτόνιο είναι η ψυχή, το κβάντο της ηλεκτρομαγνητικής επίδρασης. Στοιχειώδες σωματίδιο.

Μία Σοφία εποίησε.

Κυριακή αργά το πρωί,

στον ήλιο και στο νερό.

Κοιτάζω στο βυθό τους αχινούς.

Κυριακή βράδυ,

έκοψα τριαντάφυλλα από ξένο περβόλι, για να κάμω γλυκό.

Κύριε, συγχώρεσέ με, είναι η μόνη κλεψιά που έκανα στη ζωή μου. Ροδοπέταλα σε φράχτη, από Μαγιάτικη εκατόφυλλη. Μονάχα τους ήσαν, κανείς δεν τα ήθελε, δεν τ’ αναζήτησε κανείς.

Συλλέγω τα ροδοπέταλα ένα προς ένα.

Μια κουκουβάγια πέρασε απ’ εδώ, βιαστική.

.

Signature

Foteini

Στην ξύλινη καλύβα με κρατικό αριθμό πιστοποίησης 143, οι γυναίκες έβαλαν νερό σ’ έναν γκαζοντενεκέ, κι έπλυναν μέσα ένα γυμνό, όρθιο αγόρι.

Άλλες γυναίκες πλάϊ, πλένουν ένα παιδί μες σε ένα στρογγυλό, γανωμένο ταψί.

Άνθρωποι κατάχαμα στα λιμάνια , στις πλατείες άνθρωποι κατάχαμα, σκοινιά με απλωμένες μπουγάδες στο δημοτικό θέατρο της Αθήνας, λευκά κοπανέλια και guipure φραντσέζικα. Βαμβακερά λευκά  ανεμίζουν ανάμεσα στις δωρικές κολόνες του ναού του Ήφαιστου.

Μπακιρένιες καζάνες ανάφτουν για τα συσσίτια, στην Καισαριανή μια μάνα έδεσε την ποδιά της κούνια να νανουρίζει το βρέφος, στην Κοκκινιά η κυρία Αλεξάνδρα, βαδίζοντας ασταμάτητα, μήνες εννιά , έφερε τον μικρό Κώστα αγκαλιά. Τον πατέρα του τον έσφαξαν. Στην καταστροφή.

Insequitur clamorque virum stridorque rudentum. 

Αρμεναίοι, Έλληνες, Εβραίοι, Ευρωπαίοι, έμποροι, κτηματίες, επιχειρηματίες.

Les Bourgeois, της δυτικής ακτής της Ανατολίας.

Πόντιοι, Καππαδόκες.

Ανατολική Θράκη – Δυτική Θράκη.

Μυτιλήνη – Αττάλεια.

Οι άνθρωποι από τον ωραίο Καύκασο ξενυχτούν σε προσφυγικούς καταυλισμούς, στην αγκαλιά της Θεσσαλονίκης.

Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν στα Βουρλά της Μικράς Ασίας

κι όσοι άντρες απόμειναν έφυγαν το ’22 οριστικά, σε τάγματα εργασίας.

Στη Μακρόνησο, πριν την αριστερά, μετώκισε η Τραπεζούντα του Πόντου.

Παιδιά Αρμενόπουλα, σε οικοτροφείο της Αθήνας. Κι άλλα παιδιά ορφανά , στη νήσο Σύρα.

Όμορφα πρόσωπα χωματένια,

μάτια μαύρες ελιές ,

μαλλιά σπαστά,

ίδια ο κυματισμός που κάνει τις νύχτες σαν σπάζει

η γλυκιά θάλασσα της Ιωνίας.

Μια γυναίκα είπε : ξέρω που ήταν οι ροδιές, τα γιασεμιά κι ο φούρνος του σπιτιού μας.

.

.

.

.

.

.

.

photo foteini

.


.

ανείπωτα...

II.

Σύννεφα μαύρα πάνω από τα βουνά της Αλβανίας.

.

Εκείνη : βαριέμαι όλο θάλασσα, θάλασσα…

Θέλεις να παίξουμε το παιχνίδι με τις λέξεις ;

Εκείνος : Έστω …

Εκείνη : Ωραία ! Βρες ένα ουσιαστικό δισύλλαβο, θηλυκό να τελειώνει σε – η.

Εκείνος : Η βροχή !

Εκείνη : Όχι, όχι. Η βροχή πέφτει συνέχεια σε ήχο πλάγιο δεύτερο –σι, -σι, -συ.

Πες άλλο !

Εκείνος : Η ζωή !

Εκείνη : Όχι ! δε θέλω τέτοια ζωή σε κουτάκια κλεισμένη !

Εκείνος : Η ρωγμή !

Εκείνη : Βλέπω την αντανάκλαση του ήλιου στα σύννεφα. Σύννεφο κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο σύννεφο, πράσινο, μπλε, λουλακί σύννεφο και ιώδες.

Έπειτα, βλέπω σύννεφα λευκά και βαθύ γκρίζο.

Εκείνος :.

η ρωγμή

της ρωγμής

την ρωγμή

.

οι ρωγμές

των ψυχών

τις ρωγμές

.

Εκείνη :.

η λύπη

της λείπεις

την λύπη

.

Εκείνος : tu triches, toujours !

.

Στην κορυφή του Παναχαϊκού όρους τα χιόνια ακόμα δεν έλιωσαν.

.

.

.