Προς το παρόν, μπορούμε να παρακολουθούμε ΕΔΩ :

Δείτε LIVE τι μεταδίδει η ΕΡΤ -Συνεχίζουν την εκπομπή οι δημοσιογράφοι



Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ


 ΕΚΑΤΟ ΦΩΝΕΣ

  II

Και τέτοιος που είμαι, και με τέτοια καρδιά, 
πουλί ολοτρέμουλο σ' αρρωστημένα στήθια,  
από τους δυνατούς και τους μεστούς του κόσμου 
εγώ είμαι πιό κοντά στο φως και στην αλήθεια.
.

Γι αυτό μουγκρίζει μέσα μου βαθιά,
και μ' όλη την αχάμνια μου και μ' όλο το μαράζι,
προς όλους τους μεστούς και δυνατούς του κόσμου
μιά καταφρόνεση. Και μου ταιριάζει.

Τσομπανάκος ήμουνα

photos

foteini

η ώρα εντεκάμιση αποβραδύς πήραμε τον δρόμο με την μεγάλη Κατερίνα μου και κατεβήκαμε στην Ελληνική Δημόσια Ραδιοτηλεόραση.

πολύς κόσμος εκεί. πολλές χιλιάδες κόσμος...
κλειστή η λεωφόρος Μεσογείων...

αρκετοί νεολαίοι, αλλά μάλλον περισσότεροι ώριμοι. γυναίκες και άντρες.
είναι, θαρρώ, γιατί οι ώριμοι συναισθάνονται περισσότερο το ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ...

αυτή η συσπείρωση του κόσμου φυσικά είναι κάπως παρήγορη, αλλά κακά τα ψέματα, δεν λύνει το πρόβλημα.
παρ' όλ' αυτά, θα προσπαθήσουμε να δηλώνουμε διαρκώς το παρόν
με την ελπίδα να αλλάξει η ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ κυβερνητική απόφαση...




όσο γι αυτήν εδωδά την γωνίτσα,
ας παραμείνει ανοιχτή λίγο ακόμα,
άγνωστη μεταξύ αγνώστων και μοναχικά χωμένη στην έρημο.

Τσομπανάκος ήμουνα

αναμετρώ τις δυνάμεις μου και τις αντοχές μου.
ένα μήνα πριν, τσάκιζα μεσ' τις φούχτες μου καρύδια.
σήμερα, στο περβόλι δεν πήρα το λάστιχο να ποτίσω τα δέντρα.
αυτό, γιά άλλους είναι εντελώς ασήμαντο. γιά μένα όμως, όχι...
μήτε στη θάλασσα γιά μπάνιο άντεξα να πάω.
κι αυτό, γιά άλλους δεν σημαίνει τίποτα. γιά μένα, ναι...
δεν θέλω να γκρινιάξω. ευγνώμων είμαι. απλά, ίσως είμαι ακόμα λίγο φοβισμένη. τίποτε άλλο...
ίσως το κάθε τι, θέλει το χρόνο του...

ο Κωστάκης, μου έφτιαξε εκείνο το ματζούνι με το γάλα και τον μύκητα από τη Σιβηρία, που πρέπει κάθε μέρα να το πίνω και να το συντηρώ, ώστε σε 24 ώρες να ξαναγίνεται και να το ξαναπίνω !
μου το είχε ξαναφτιάξει αρκετά χρόνια πριν, αλλά εγώ ήμουν άτσαλη και τον κατέστρεψα τον μύκητα τότε...

είδα απόψε τα μισά μου ξαδέρφια και γελάσαμε μέχρι δακρύων.

διαβάζω Άγκαθα Κρίστι, κάποια που έχω αδιάβαστα, με την μις Μαρπλ.

Πάμε καλά, λέει ο γιατρός. Γιά να το λέει αυτός, έτσι θάναι...Θα πηγαίνουμε καλά... Έτσι, αρχίζω λίγο ν' αναθαρρώ και παίρνω λίγο τ' απάνω μου...

19η μέρα.
βελτιώνομαι αργά αργά αλλά σταθερά.
με ενοχλούν και με δεσμεύουν τα ράμματα , αλλά προφανώς δεν είναι ακόμα η ώρα τους

τις 3-4 τελευταίες μέρες μπορώ και διαβάζω.
τέλειωσα επιτέλους το πάνλεπτο χρονικό του Νέστορα Ισκεντέρη γιά την Άλωση.
διάβασα κι έναν Καραγάτση.
Καραγάτση είχα να πιάσω απ' τα εφηβικά μου χρόνια. Θυμήθηκα ξανά το ποιητικό ύφος του, εκείνον τον σκοτεινό ερωτισμό και το μη ηθικοπλαστικό του γράψιμο. Ωραίος είναι.

θάτανε 5 η ώρα σήμερα το πρωί, που μπουμπούνισε έναν σεισμό.
θυμήθηκα έναν άλλο δυνατό σεισμό πριν 6 - 7 χρόνια, Κυριακή βράδυ αργά, επιστρέφοντας απ' τη δουλειά... 




με αφορμή τον Δεξίλεω

photo foteini

αλλά και τον αρχαιοπρεπή ναό του Άη Γιώργη στο φρούριο,

photo foteini

photo foteini

έψαξα και βρήκα εικόνες του Άη Γιώργη. Βυζαντινές και Δυτικότροπες.
εκπληκτικό πράγμα είναι η συγκριτική ιστόρηση !

ο Μέγα Αλέξαντρος

η απεικόνιση του Δεξίλεω

photo foteini

ο Άη Γιώργης

τέλη 16ου - αρχές 17ου αι.

αυτά...

η τακτική συνάντηση των Mousquetaires !
αγκαλιές που ανοίγουν διάπλατες. με στοργή, εμπιστοσύνη, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς επιφυλάξεις, χωρίς τσιγκουνιές.
τους άφισα πρώτη, κουρασμένη, δεν έχω τις δυνάμεις μου ακόμα.
θα πλαγιάσω και θα τους κλείσω κι αυτούς στον κύκλο της προσ ευχής.
από τον κύκλο της προσευχής, κανένας δεν λείπει.

ίσως θα ήθελα να ανοίξω κι ένα καινούργιο blog.

ένα blog όπου θα αποθηκεύω χρηστικά αντικείμενα που μου αρέσουν...
ή, υλικά που μου αρέσουν...

υπάρχουν τόσο όμορφα πράγματα, που τα κατασκευάζουν ή τα χρησιμοποιούν οι άνθρωποι !
χρηστικά δηλαδή αντικείμενα ή απλά, άλλα αντικείμενα που με ενδιαφέρουν ...
μοντέρνα, démodés, μετα μοντέρνα, λαϊκά, λαϊκής σοφίας και παράδοσης, Ελληνικά και άλλων λαών, υφάσματα, είδη εξοχής, είδη σπιτιού, κήποι, κτίρια, υλικά περιωπής ή ταπεινά υλικά διάφορα, και δεν ξέρω τι άλλο...

το σκέφτομαι καιρό... θα δούμε ...

ανείπωτα IV

εκείνος : αναρωτιέμαι…

εκείνη  : ...................

εκείνος : αναρωτιέμαι…

εκείνη  : ………………

εκείνος : αναρωτιέμαι… λαμβάνεις τις επιστολές ;

εκείνη   : ……………..

εκείνος : πες, παιδί μου, τις λαμβάνεις ;

εκείνη  : ναι

εκείνος : καθημερινά ;

εκείνη  :  ναι

εκείνος : α !

εκείνη  : ανελλιπώς

εκείνος : το ήξερα ! τις λαμβάνεις…

εκείνη   : ………………

εκείνος : ΚΑΙ ;

εκείνη  : ……………….

εκείνος : τι ;

εκείνη   : ………………

εκείνος : τι ;

εκείνη  : ψάξε να βρεις από τι αποτελούνται τα δάκρυα   

εκείνος : τι Κινέζικα είναι πάλι ετούτα ; !

εκείνη   : ψάξε να βρεις την χημική σύσταση των δακρύων

εκείνος : ποιών δακρύων ;!

εκείνη   : των πραγματικών δακρύων ! αυτών που είναι υγρά, κυλάν προς τα μέσα ,

               στιγμές, τα πρωϊνά και τα βράδια, χρόνια ατελείωτα...

εκείνος : ………………….

εκείνη  : οι επιστολές είναι λίθοι πολύτιμοι.

εκείνος : σαν τι ;

εκείνη   : σαν ζαφείρια, σαν ρουμπίνια, σαν σμαράγδια, σαν μαργαριτάρια, σαν διαμάντια.      

εκείνος : φαγιάντσα είν’ τα δάκρυα.

                αλάβαστρος.

                μυροδοχεία ροδόωχρα τα αγγεία στο πρόσωπο, που τ’ αποθήκευσαν.

δωδέκατη μέρα σήμερα,
πρώτη φορά σαφώς καλύτερα !

ελπίζω να υπερισχύσει η... μουλαρίσια κράση...

photos

foteini

μικρές χαρές...


Σάββατο :

έκανα μιά προσπάθεια
και (με βοήθεια) έσιαξα κεράσι μαρμελάδα.
σα ρουμπίνι έγινε !

Κυριακή :


έκανα μιά προσπάθεια και πήγα γιά λίγο στη θάλασσα.
από μακριά την κοίταζα...
όχι κούραση, όχι ήλιος, όχι σκύψιμο, όχι βάρος, όχι πίεση, όχι τίποτα...
όμως κι από μακριά που την έβλεπα, καλό μου κανε η θάλασσα !

Δευτέρα :

έκανα σήμερα μιά προσπάθεια και πήγαμε γιά λίγο με την μεγάλη Κατερίνα μου στο Μοναστηράκι.
πήρα ένα τραπεζάκι καφενείου και δυό παλιάς κοπής καρέκλες, γερές, ξύλο και πανί.

δεν μπορώ ν' αγγίξω τίποτα... δεν ξέρω τι θα κανα, αν δεν είχα αυτούς τους ανθρώπους...
όμως και στη γυάλα που βρίσκομαι, καλό μου κανε το Μοναστηράκι !



έλαβα απόψε σπουδαίες φωτογραφίες απ' το Παρίσι.

δεν μπορώ ακόμα να διαβάσω,
προσπαθώ να ενημερώνομαι γιά όλα...

πολύ καταβεβλημένη... με κάθε τρόπο.
με κάθε σωματικό και ψυχικό τρόπο.

θέλω να το παλέψω, μα δεν ξέρω ακριβώς το πώς... τσούζουν τα μάτια μου κι έχω έναν ελαφρύτατο αλλά διαρκή κεφαλόπονο. δεν μπορώ να διαβάσω ή να δω ένα έργο.
έκανα μεγάλη προσπάθεια απόψε και με βοήθεια έφτιαξα μαρμελάδα, τα φρούτα που μου έφερε η Σ. κεράσι και φράουλα. ... παλεύω τις δυνάμεις μου σιγά - σιγά...
αύριο το πρωί θα βγω έξω πρώτη μέρα. θα ήθελα να πάω γιά καφέ σε ένα ωραίο Αθηναίϊκο στέκι.
μπήκα εδωδά τώρα να ιδώ τα ταχυδρομεία μου. θα πάω να ξαπλώσω.
τελείωσε σήμερα και η αντιβίωση. η Άσ. λέει, ότι η αντιβίωση που πήρα είναι πάρα πολύ δυνατή, κι ίσως γι αυτό καταβλήθηκα έτσι... ίσως...

foteini

MARE NUBIUM...


γιομάτη η σελήνη απόψε !
τόσο ολοστρόγγυλη και ολοκάθαρη είναι, που
μπορώ μέσα της να διακρίνω  απ' εδώ που βρίσκομαι

la mer des pluies
la mer du froid
le marais des brouillards
la mer des crises et
l' océan des tempetes

αυτά μπορώ...

ούτε συζήτηση γιά

lac des songes
mer de la sérénité
mer de la tranquillité ή ο, τιδήποτε άλλο...

signature
foteini

...είναι, που δεν έχω μάθει να ζω έτσι...


παρέα στα μικρά ορεινά αγρίμια μ' αρέσει να κάνω, από παιδί...
φουντωτές κόκκινες αλεπούδες παραφυλούσα να ιδώ τις νύχτες
νά χω γιά φίλους σκατζόχοιρους μ' άρεσε, κουκουβάγιες, μπούφους, χελώνες

οι άκριες μέσα στα βουνά με τραβάν, τα κατσάβραχα, τ' άναρχα σκίνα,
οι χωματόδρομοι με τις πέτρες τους

όστρακα θέλω να ξεθάβω απ' τα νερά
να βγάζω στην άμμο φαγωμένα κουπιά
κι ωραία κοχύλια - ακολουθίες Φιμπονάτσι στη ράχη τους



είναι, που δεν έχω μάθει να ζω έτσι...


συντροφικά στις λεωφόρους, να υψώνουμε γροθιές πάνω απ' τα χρόνια
μάθαμε
το αλάτι της γης στα θρανία, κοντά στα παιδιά να εξορύσσουμε
μες τις φωτιές να χωνόμαστε σε καιρούς πολέμου
και στων ανθρώπων πλάϊ να περπατάμε τα βάσανα.



... είναι που, έτσι έχω μάθει να ζω...



... τώρα, ένας πόνος μου ζώνει ελαφρά το κεφάλι.
στις πρώτες ζέστες του καλοκαιριού τρέμουν τα μέλη μου από κρύο
σαν μικρό λαβωμένο πουλί, με κουβέρτα τυλίγομαι.

νομίζω ότι κάθε μέρα που ξημερώνει, είμαι μιά στάλα καλύτερα...
μόνο μιά στάλα καλύτερα, μα ίσως είναι κι αυτό σπουδαίο...

ολόγυρα, είναι γεμάτο ανθρώπους.
η καρδιά μου, είναι γεμάτη ευγνωμοσύνη γιά τους ανθρώπους.

Σάββατο 18, βράδυ αργά.

Νύχτα των μουσείων απόψε. Πήγαν όλοι , ένας εδώ, άλλος εκεί...
Η Ά.πήγε στον Θεοχαράκη.
Ο Σ. πέρασε απ' εδώ νωρίτερα, κι ύστερα με τα παιδιά πήγαν στη Ρωμαϊκή αγορά, ν' ακούσουν τον Σαββόπουλο.
Εκεί θα ήθελα να πάω... Ο αγαπημένος Νιόνιος των παιδικών και νεανικών χρόνων μας. Νεκροζώντανοι στο Κύτταρο - Σκηνές ρόκ...
Τον απολαύσαμε τις προάλλες σε εκείνην την εκ πλη κτι κή εκπομπή, να παρουσιάζει απ' το Ηρώδειο την παράσταση γιά τον Χατζιδάκι. Παράσταση τουλάχιστον ευφυής !



Παρακολουθώ απόψε στην τηλεόραση την  Eurovision.
Η ξαδέρφη μου, η μικρή Κατερίνα, δεν έχει χάσει καμμιά χρονιά τη διοργάνωση. Είναι φανατική. Εγώ όχι...
Μου φαίνεται ΦΡΙΚΙΑΣΤΙΚΟ - είναι η σωστή λέξη - αυτή η... καλλιτεχνική ομοιομορφία !
Ομοιομορφία στα εφφέ, στο στυλ, στη γλώσσα... Λες κι είναι στρατιωτάκια - ρομπότ, και τραγουδάν σχεδόν όλοι Αγγλικά ! Λες και ο καθένας λαός απ' αυτούς, δεν έχει τη δική του περίφημη κουλτούρα και τα δικά του μουσικά όργανα γιά να αναδείξει και τη δική του γλώσσα γιά να μιλήσει...
Δεν ξέρω γιατί αυτή η ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΙΑ με τρομάζει σαν Χάϊλ, και μου προκαλεί μιάν αντίδραση...

Τέλος, την παρακολούθησα απόψε, θεωρώ ότι 

η Γαλλία είχε μιαν απόψη στο τζαζίστικο τραγούδι της
πρόσεξα στην Ισπανία το Κέλτικο στοιχείο
η BellaRussia έχει νομίζω πιθανότητες
συμπαθής μου φάνηκε η Μάλτα
εντυπωσιακή η ψηλή φωνή τενόρου της Ρουμανίας
θετική μου φάνηκε η Δανία
κλασσική και κουστουμαρισμένη η αγαπημένη Ιταλία
μα, καλύτερη ιδέα από όλες, εφέτος μου φάνηκε η Ελληνική !






Κυριακή 19, πρωϊ νωρίς.

Το βράδυ είχα ενοχλήσεις και ξύπναγα κάθε μιάν ώρα.
Τις προηγούμενες μέρες, από καθαρή ιδιοτροπία μου και παραξενιά μου, έτρωγα μία κρέμα πιάτου όλο το εικοσιτετράωρο, και δεν έπινα ούτε σταγόνα νερό.
Ίσως γι αυτό νιώθω τώρα αδυναμία κι εξάντληση...
Σηκώθηκα στις 6.30 με ελαφρύ πονοκέφαλο κι ενόχληση στη μύτη, τον λαιμό και τα μάτια.
Μόλις συνέλθω, θέλω ν' αρχίσω τις πορείες στο βουνό και γυμναστήριο.














  

η Ά., μου χάρισε απόψε έναν υπέροχο τόμο του λατρεμένου Marc Chagall !

διαβάζω εκεί :

"Η Βίβλος με είχε αιχμαλωτίσει από τα πρώτα νεανικά μου χρόνια.
Πίστευα πάντα και πιστεύω ότι είναι η πιό πλούσια πηγή ποιήσεως όλων των εποχών. Από τότε αναζητώ αυτό το αντιφέγγισμα στη ζωή και στην τέχνη" 

ομοίως και ο Όμηρος !

(από άλλη σκοπιά, φυσικά...)
 

αποκαλύπτομαι...

Τρίτη βράδυ, 14 Μαϊου 2013

στον κοιτώνα

ασκήσεις υπομονής
ασκήσεις ταπεινότητας
ασκήσεις απο - γνωσης
ασκήσεις - ποιό ειν' το αντίθετο της λιγοψυχιάς ; δεν θέλω να το ψάξω απόψε...
άνθρωποι γύρω μου βρίσκονται σε μεγάλη ανάγκη...

δεν γδύθηκα.
ξάπλωσα με τα ρούχα, ντυμένη όπως ήρθα απ' το σπίτι μου.
παντελόνι, λεπτό μπλουζάκι, από πάνω άλλο μπλουζάκι.
έτσι με τα παντελόνια και τις στρώσεις - στρώσεις μπλουζάκια χώθηκα μονοκόμματα κάτω απ' τις κουβέρτες μου.
έχω φέρει μαζί ένα σωρό μικρά βιβλιαράκια, μα έχει πολλή φασαρία.
οι άνθρωποι γύρω υποφέρουν και με απασχολούν...



Τετάρτη πρωί, 15 Μαϊου 2013

στον κοιτώνα

είμαι ακόμα εδώ...
κατά τη 1 τη νύχτα μπήκα στον πειρασμό να το σκάσω γιά λίγο, όμως έμεινα.
το τι γίνεται γύρω μου, μου επιβαρύνει πολύ τη διάθεση, αλλά είναι συνάμα κι ένα μάθημα...
πόσα μαθήματα ζωής πρέπει να πάρουμε πιά ;!

πέρασα ολονυχτίς καθιστή, σε στάση ορθής γωνίας.
ξύπναγα κάθε ώρα κι έβλεπα απ' το παράθυρο το σκοτάδι.
μες στο όνειρό μου, πέρασε γιά μιά στιγμή η αίθουσα του φιλολογικού Παρνασσού... το υπερώον ! μαύρα μαλλιά, μαλλιά κοράκου χρώμα... λευκά μαλλάκια, λευκό γένι, στη σκηνή μιά αγαπημένη ερμηνεύτρια...

... Η απουσία σου, 

η απουσία σου καρφώθηκε μαχαίρι κατακόρυφο στο χωροχρόνο μου

... χωρίς εσένα, πώς ;

(από την ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ)

photos

foteini

κάτι σκουριασμένες πρόκες είναι εμένα οι θησαυροί μου.
μιά φλύδα πεύκου, δυό τάκοι ξύλινοι γλυμμένοι από τη θάλασσα, ένα μικρό λευκό κοράλι που έβγαλα μόνη μου κοντά στο Άντεν, ριγέ όστρακα από κοχύλια και κουφάρια σαλιγκαριών, σπόνδυλοι λίθινοι και χερουλάκια πήλινα
κόκκινα θραύσματα κανατιών
αυτά είναι εμένα οι θησαυροί μου...



κι ένα δεμάτι βέργες λιανές του νερού, δεμένες φιόγκο μ' ένα ουρανί κορδελάκι

 

και τριαντάφυλλα
στην άκρη του κήπου...

οι θησαυροί μου !

σήμερα ακούσαμε με την Τατ την λειτουργία του επιταφίου.
έπειτα ακολουθήσαμε την περιφορά.
είχε πολύν ήλιο και ζέστη, μα ευχαριστήθηκα.
ανακατωθήκαμε με τον κόσμο, σβήσαμε τα κεράκια μας γιά να μην κάψουμε τα μαλλιά των ανθρώπων που ήσαν μπροστά από μας και βαδίσαμε γελαστά.
υπάρχουν ζεστές, ανθρώπινες, συντροφικές αγκαλιές.
πέρασα και κάτω από τον επιτάφιο ! αυτό, είχα να το κάνω από παιδί...




έχω φέρει κοντά μου ένα μικρό, λεπτό βιβλιαράκι, που μου εκίνησε το ενδιαφέρον.
είναι μιά Ρώσικη ιστορική μαρτυρία.
ίσως το παλαιότερο προσωπικό αφήγημα που υπάρχει, γιά την πτώση της Κωνσταντινούπολης.
γιά την ακρίβεια πρόκειται γιά ένα ημερολόγιο, γιά την πολιορκία και την άλωση,
προσωπική κατάθεση του Νέστορα Ισκεντέρη , η οποία - αυτό είναι σπουδαίο - γράφεται ταυτόχρονα με τα γεγονότα.
με το χρονικό αυτό, που το αναφέρει ο Κορδάτος στο βιβλίο του "ακμή και παρακμή του Βυζαντίου",  έχουν ασχοληθεί αρκετοί μελετητές της Ρώσικης λογοτεχνίας και ιστορίας.

εκτός από το ενδιαφέρον που έχει αυτό καθαυτό το ημερολόγιο, έχουν, θαρρώ, τρομερό ενδιαφέρον και οι εισαγωγικές σημειώσεις του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου, που έκανε την απόδοση του έργου.
ειδικά τα εισαγωγικά του σχόλια που αφορούν στην Ρωσία, τη θέση της και τα ενδιαφέροντά της ως προς την Ευρώπη κ.τ.λ., τα διάβασα και τα ξαναδιάβασα 4 - 5 φορές ως να τα εμπεδώσω, και σα να μου άνοιξαν ένα καινούργιο παράθυρο στη σκέψη.

τέλος πάντων,
από το πρώτο κεφάλαιο, αντιγράφω κάτι άλλο, κάτι τις, που μου άρεσε :

(κατά την ίδρυση της Πόλης...)

"και να ένα φίδι επετάχτηκε από τη φωλιά του, έτρεξε λίγο κι αμέσως από ψηλά όρμησε ένας αητός, αρπάζει το φίδι και πετάει ψηλά. 
και το φίδι επήρε να κουλουριάζεται στο κορμί του αητού.
ο καίσαρ και όλοι οι άλλοι εστέκονταν κι εκοίταζαν το φίδι και τον αητό. 
ο αητός ανέβηκε σε μεγάλα ύψη, πολλή ώρα δεν φαινόταν και πάλι εφάνηκε να έρχεται κι έπεσε μαζί με το φίδι εκεί στο ίδιο μέρος, γιατί το φίδι τον ενίκησε.
έτρεξαν οι άνθρωποι κι εσκότωσαν το φίδι , τον δε αητό, τον ελευτέρωσαν.
ο καίσαρ ετρόμαξε απ' αυτό πάρα πολύ κι εκάλεσε τους λόγιους και σοφούς..."
.........................................................................................................................


διαβάζω σχετικά, πίσω στα σχόλια :

- ο Α. Ορλώφ, στο βιβλίο του "ιστορία της μεσαιωνικής Ρωσικής λογοτεχνίας" 1945,
συσχετίζει το παραπάνω σημείο του Χρονικού με τη σκηνή από την XII ραψωδία της Ιλιάδας.
ιδού το απόσπασμα της Ιλιάδας , από την μετάφραση του Πάλλη : 

" ...να απ' τα ζερβά τους βγήκε
κακό όρνιο, αψηλοπέταχτος αητός, κρατώντας φίδι
στα νύχια κόκκινο χοντρό που ζωντανό έτσι ακόμα 
σπαρτάριζε, μα την αντριά δεν είχε χάσει ωστόσο
τι ενώ το εβάσταε, πίσω αυτό γυρνάει κι εκεί στο στήθος
τον τρώει, στα πλάγια του λαιμού, κι αυτός μακριά του χάμου
τ' αμόλησε μες στου στρατού , σαν πόνεσε, τη μέση
και πήρε δρόμο - κράζοντας - με τ' αγεριού το χνώτο.
πάγωσαν όλοι ιδώντας το..."



κι αναρωτιέμαι τώρα εγώ εδωδά, τρείς η ώρα της νυκτός,
ποιά σχέση μπορεί να έχει το γραπτό του Ρώσου Ισκεντέρη με την Ιλιάδα ;

- μην αυτός ο μύθος κι ο παραλληλισμός αητού, φιδιού κ.τ.λ., ήταν τόσο διαδεδομένος, που τον χρησιμοποίησε ο Όμηρος κι έπειτα από τόσους αιώνες, ξανά ο Ρώσος στο χρονικό του ; !

- μην είχε ο Ρώσος τέτοια γνώση της Ιλιάδας, τον 15ο αι.(!), που γνώριζε την παράγραφο και την μετέφερε στο γραπτό του ;

- μην προσέθεσαν την παράγραφο στο χρονικό του, οι κατοπινοί λόγιοι που το επεξεργάστηκαν ;

- ή κάτι άλλο, που μας διαφεύγει ;

φυσικά, με την απορία μου θα μείνω...

ας πάμε τώρα εμείς γιά υπνο, μικρέμουμότσαρτ. κοντεύει να ξημερώσει...

ώρα τώρα, κοιτάζω μες τα φυλλώματα, να ανάφτει μιά πυγολαμπίδα.
φως που ανάφτει, φως που σβύνει, ανάφτει, σβύνει και ξανά...

signature

 foteini

Αιθάλη και ομίχλη στο λεκανοπέδιο.

Απ’ όταν γνώρισα εσένα,
τα στενά περάσματα αγάπησα.

Tον  ναύσταθμο,
τους ισθμούς, τους πορθμούς
και τους κάβους.

Τα βράχια – τραχειά στον ορίζοντα αγάπησα,
λόγγους τ’ αγκάθια στους φράχτες των εθνικών οδών,
τα λίθινα ξωκλήσια, αλειτούργητα, απ’ όταν γνώρισα εσένα

τους αγριεμένους χείμαρρους,
που κατεβάζει η άνοιξη στων ανθρώπων μέσα τις φλέβες,
αγάπησα.

"εμείς, λέει ο συγγραφέας Π. Μάρκαρης,
όσο φεύγαμε απ' τη φτώχεια,  και δεν είμασταν πιά φτωχοί,
νομίζαμε ότι οι αξίες της φτώχειας, μας ήταν άχρηστες
και τις πετάξαμε...

τώρα,
επιστρέφουμε στη φτώχεια
χωρίς αξίες"


το διαβάζω αυτό και σκέφτομαι πώς μπορεί κανείς με δυό μόνο προτάσεις, να πει τέτοια εκπληκτικά πράγματα !


και καλά, πρώτα φταίν τα κεφάλια...
γιά όσα σήμερα όλοι μας περνάμε, φταίν όσοι τους εμπιστευτήκαμε τη μοίρα μας και τον τόπο μας και τη μοίρα των παιδιών μας, και των προηγούμενων, και των επόμενων γενεών τη μοίρα.
φυσικά πρώτα φταίνε οι αρχηγοί και οι κάθε λογιώ κυβερνήτες.

φταίν, γιατί μετά το 1830, από την σύσταση του Ελληνικού κράτους έως σήμερα, δεν κατάφεραν να φτιάξουν ένα αληθινό, ένα αξιόπιστο κράτος, με θεσμούς να λειτουργούν γιά την κοινωνική δικαιοσύνη, γιά την ευημερία, γιά την ειρήνη και την πρόοδο των ανθρώπων.

φυσικά φταίνε πρώτα οι αρχηγοί.
γιατί ήσαν πάντα μες τη διχόνοια, μες τις έριδες, μες τη φιλαυτία και πολλοί απ' αυτούς πάνω απ' όλα έβαζαν το προσωπικό τους συμφέρον κι όχι το καλό γιά την πατρίδα.

φταίν οι αρχηγοί
γιατί ήσαν λίγοι, ήσαν μικροί, δεν είχαν όραμα γιά τον κόσμο, μήτε επαρκείς γνώσεις είχαν, μήτε μυαλό προσανατολισμένο στο καλό, μήτε την ταπεινότητα, τη θέληση, το αίσθημα ευθύνης και την αυταπάρνηση του αρχηγού είχαν, και συχνά, όπως αποδείχτηκε, δεν είχαν μέσα τους ούτε ντροπή...


καλά, πρώτα φταιν τα κεφάλια.
φταίμε και οι απλοί άνθρωποι όμως...
φταίμε κι εμείς.
δεν διστάζω πάντα να το λέω :
δεν γίνεται, γιά τα κακά που περνάει ο τόπος μας, να καταργούμε την προσωπική ευθύνη του κάθε ενός από μας !


φταίμε κι εμείς, γιατί
"όσο φεύγαμε απ' τη φτώχεια,  και δεν είμασταν πιά φτωχοί,
νομίζαμε ότι οι αξίες της φτώχειας, μας ήταν άχρηστες
και τις πετάξαμε...

τώρα,
επιστρέφουμε στη φτώχεια
χωρίς αξίες"

photos 

Foteini

η επίσκεψη σήμερα ήταν 

στο Ισραηλιτικό μουσείο.

είναι συγκλονιστικό, ότι γιά πρώτη φορά είδα από κοντά
ένα πραγματικό
κίτρινο αστέρι,
που κάποιο στήθος το φορούσε άλλοτε...

"Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι,
δεν είχε πιά το φόρεμά της
ούτε χτενάκι στα μαλλιά.
......................................

Την είδαμε στην παγερή πλατεία
μ’ ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι,
με κίτρινο άστρο στην καρδιά"

Ας έχει ΕΙΡΗΝΗ ο κόσμος...

μόλις απόψε έμαθα γιά το ερωτηματολόγιο, το λεγόμενο "του Προυστ".


Στα τέλη του 19ου αιώνα, λέει, όταν ακόμη ο Μαρσέλ Προυστ ήταν έφηβος, απάντησε στην αγγλική γλώσσα, σε ένα ερωτηματολόγιο, το οποίο ανήκε στη φίλη του Αντουανέτα.
 

Την εποχή εκείνη, ήταν συνήθεια ανάμεσα στα μέλη των αγγλικών οικογενειών να απαντούν σε λίστα ερωτήσεων που αποκάλυπταν τις προτιμήσεις και τις αντιλήψεις του ερωτηθέντος. Ο Προυστ απάντησε στο ερωτηματολόγιο περισσότερες από μία φορές. Το αρχικό χειρόγραφο του 1890 βρέθηκε το 1924 και δημοπρατήθηκε το 2003 αντί του ποσού των 102.000 αγγλικών λιρών.

Αργότερα, κατά μία σύγχυση, απέδωσαν λανθασμένα το ερωτηματολόγιο στον ίδιο τον Προυστ.

Όταν έχω λίγο χρόνο θα επανα φέρω εδώ κάποιες ερωτήσεις από το "ερωτηματολόγιο Προυστ" .
Έχουμε και νωρίτερα παίξει το παιχνίδι των ερωτήσεων, χωρίς φυσικά να γνωρίζουμε την ... ιστορική τους διαδρομή !

 «η ομορφιά
δεν εκπορεύεται από πουθενά αλλού, παρά από κείνη τη μοναδική, τη διαφορετική σε κάθε άνθρωπο,
την κρυμμένη ή ορατή πληγή, που φυλάει καθένας μας, εντός του, 
που την περιφρουρεί
και που σ’ αυτήν προστρέχει όταν θέλει να εγκαταλείψει τον κόσμο, για μια πρόσκαιρη αλλά βαθιά μοναξιά.»


"... αυτή η μοναξιά,
όπως την καταλαβαίνω εγώ, δεν σημαίνει αθλιότητα, αλλά, μυστική βασιλεία, δεν σημαίνει βαθιά έλλειψη επικοινωνίας, αλλά, λίγο-πολύ, αμυδρή επίγνωση μιάς απροσμάχητης μοναδικότητας."


Ζαν Ζενέ
«Το εργαστήρι του Αλμπέρτο Τζακομέττι»

συμβαίνουν και καλά πράγματα στη ζωή.
γεγονότα που προκαλούν πνευματικές χαρές,
μα και βαθειές, εγκόσμιες χαρές.

συνάντησα ανθρώπους καλούς καγαθούς.
άξιους ανθρώπους, που παράγουν καλά γεγονότα...
και γνωστούς, φίλους...
με όλες τις δυσκολίες του, είναι σαν ένας ιστός, σφιχτά κι ωραία πλεγμένος...
μπορώ και σολάρω εκεί μέσα... εντελώς αβίαστα... είμαι στα νερά μου...

με συγκινεί κάθε φορά που συναντάω την εκτίμηση, τη συντροφικότητα και την αγάπη των ανθρώπων.
μου φαίνεται σπουδαίο. είναι ένα στήριγμα ζωής...

κατά τα άλλα,
το σπίτι πλέει σαν κιβωτός, γεμάτο φωνές και δράση.









   

εξωτερικά ,
αυτόν τον καιρό ζω με αρκετόν  δικό μου κόσμο. 
εντατική προσπάθεια και κούραση.
χτες βράδυ, όταν ξάπλωσα με πονούσε απ' την κούραση όλο το σώμα μου, απ' το κεφάλι, ως την άκρη των ποδιών.
φυσικά δεν παραπονιέμαι... ίσα - ίσα, κάνω πράγματα που θέλω...

εσωτερικά ,
μήτε μιά στιγμή, μήτε μία, δεν μου διαφεύγει ο παραβιασμένος χρόνος. 
εσωτερικά,
je m' enf et j' av ma s,
γυμνόπους.

η άνοιξη προχωράει καλπάζοντας.
τελείωσαν γιά φέτος οι παγωνιές (δεν τραβήξαμε και λίγες...)
παρ' όλ' αυτά, το βράδυ δεν μπορείς να καθίσεις ακόμα άνετα έξω.
τα βράδυα έχει λίγο ανοιξιάτικο κρύο.
να προσέχετε το κρύο.
και τις κρύες.

στο κελί

βλέπω απόψε ένα ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ, για τον τρόπο με τον οποίο, οι μεγάλες δυνάμεις μοίρασαν μεταξύ τους , τον 19^ο αι., την Αφρικανική ήπειρο. 

La race blanche ! Φοβερό !

Η υστεροβουλία και η ξεδιαντροπιά, που ονοματίζει την βαρβαρότητα «διπλωματία, εκπολιτισμό» κ.τ.λ… 

Όταν ήμουν έφηβος ήθελα να πάω στην Αφρική, να δουλέψω για το ίδρυμα Ραούλ Φολλερώ. Διάβασα τότε ό, τιδήποτε υπήρχε, από τα ταξίδια του Λίβινγκστον και του Στάνλεϋ.

Έτσι κι αλλιώς, μ’ αρέσουν πάντα τα ταξίδια, οι ταξιδευτές, οι περιπέτειες, οι εξερευνήσεις - σε κάθε επίπεδο - και φυσικά οι κάθε λογιώ εξερευνητές.

Θυμάμαι τα ποτάμια… Ο ποταμός Σενεγάλης, ο ποταμός Ζαμβέζης, ο ποταμός Κόγκο, ο ποταμός Νίγηρας.

Κι ας μην πιάσουμε τώρα τον Νείλο...

Τελευταία, λόγω του φωτογράφου Hans Silvester, βρήκα τον ποταμό Όμο και τις φυλές της κοιλάδας του.

Κι ακόμα, τελευταία συνάντησα μιά σπουδαία, μια σπάνια Κυρία, μία «επίμονη κηπουρό», που έχει αφοσιωθεί κι έχει αφιερώσει όλη της τη ζωή στην Αφρική.

Γνωρίζω φυσικά, ότι αυτές οι λέξεις, «αφοσιωθεί και αφιερώσει» , δεν δίνουν πλέον έννοιες αυτονόητες στη σημερινή κοινωνία. Είναι έννοιες που δεν υπάρχουν ή τουλάχιστον δεν συνηθίζονται πιά. Σπάνιες λέξεις, άγνωστες κι ακατανόητες στον  κόσμο.
Σχετικά με πολύτιμες έννοιες που έχουν χαθεί,
το έχω ξαναπεί ως απλό παράδειγμα, οι δυό παππούδες μου που ήσαν έμποροι, καθώς και πολλοί άνθρωποι, τω καιρώ εκείνω, τις εμπορικές συμφωνίες τους, τις έκλειναν διά απλής χειραψίας ! πάει να πει, με το σφίξιμο του χεριού. Χωρίς να υπογράφουν συμφωνητικά. Το σφίξιμο του χεριού ίσον συμβόλαιο.

Αυτό δεν υπάρχει πιά. Αν το κάνεις ή αν το προτείνεις σήμερα στο εμπόριο, θα γελάνε… θα σε πάρουν για τρελό.

Το ίδιο ακριβώς έχει συμβεί αντίστοιχα και με τις ανθρώπινες έννοιες «αφοσιώθηκα» και «αφιέρωσα». Δεν υπάρχουν. Κι αν το κάνεις ή αν το προτείνεις σε ανθρώπινο επίπεδο, αν κάποιος βρε παιδί μου, το «έχει» και κρίνει ότι αξίζει να το δωρίσει, θα γελάνε… σε παίρνουν για τρελό.

Δεν αντέχει τέτοια η εποχή μας… 

Παρ όλ' αυτά, θεωρώ ότι η Αφρική είναι μιά υπόθεση, ένας προορισμός, που το δικαιούται και το αξίζει... 

Ας είναι…

Σήμερα, 

ξυπνήσαμε μέσα σ’ ένα κίτρινο σύννεφο. Οι γύρω λόφοι ήσαν βουτηγμένοι σε μιαν αχλύ . Σκέφτηκα πως ήταν ανοιξιάτικη γύρη στον αέρα. Απόψε όμως άκουσα, ότι  είναι κίτρινη σκόνη, φερμένη από την Αφρική.

Στο μεταξύ, η φύση μέσα στα περβόλια οργιάζει.

Είναι δύσκολη εποχή η άνοιξη. Συχνά, με εξουδετερώνει.

Σα να σου τραβάει ένα γερό κροσσέ στα μούτρα και σε ξαπλώνει ανάσκελα.

Είδα τη  θάλασσα.  

ο Ηριδανός ποταμός

photo 

foteini

signature

foteini

ο Χατζής του Ηριδανού ποταμού εγώ,

μονοθεϊστής, λατρεύων λίθους 

και σταγόνες ύδατος ...

"Ν' ακούς αγάλματα πέτρινα και ρυάκι Εμπεδοκλέους είναι μαγεία.

Προπαντός αν περπατείς γυμνόπους".

Οδ. Ελύτης

Εκ του πλησίον

αισθάνομαι αληθινά τυχερή, που σήμερα, είδα από κοντά 

ένα εκπληκτικό μουσείο, 
το μουσείο

Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα 

γεμάτο αυθεντικά έργα λατρεμένων καλλιτεχνών...
οι γενιές των σπουδαίων Ελλήνων, από το 1920 ως τα χρόνια μας !

αν είχα λίγο κέφι, κι αν αυτές τις μέρες δεν σπαρταρούσε σαν το ψάρι τρομαγμένη μέσα μου η καρδιά μου, θάχα υπομονή και θα δοκίμαζα να κατασκευάσω ένα μικρό, ερασιτεχνικό  φυσικά, βιντεάκι, γιά να φανερώσω λίγη απ' την ομορφιά που αντίκρυσαν σήμερα τα μάτια μου...


οι θησαυροί του μυαλού και των χεριών των ανθρώπων, ήσαν εκεί συγκεντρωμένοι !
και οι θησαυροί του χαρακτήρα των ανθρώπων ! 



συλλογίζομαι, τι κύκλους κάνει η ζωή, και τι παιχνιδίσματα... 
στα παιδικά χρόνια, όταν πήγαινα με τον πατέρα μου ν' αγοράσει πουκάμισα, πώς να ήξερα τότε, ότι εκεί, τόσο μα τόσο κοντά, υπήρχε μιά τέτοια εστία δημιουργίας !  κι ότι κάποια  μέρα στον ίδιο αυτόν οικείο χώρο, θά μπαινα σαν πουλί τρομαγμένο , να πάρω δύναμη απ' την τέχνη...
τι ανύποπτοι είμασταν!...


τέλος σκέφτομαι , πως αγαπώ πάρα πολύ τους ανθρώπους.
τα πάθη
και τη δημιουργία τους.




"μάνα μου είν' η γη..."




  

τα νοσοκομεία
μας κάνουν να κοιτάζουμε προς τα μέσα μας.

ακόμα, μας διδάσκουν ταπεινότητα.

αισθάνομαι αληθινά τυχερή, που εχτές είδα από κοντά 

στην Αθηναϊκή οικία - μουσείο  

Άγγελου & Λητώς Κατακουζηνού

αυθεντικά έργα λατρεμένων καλλιτεχνών

photos

foteini

Chagall

la tete blonde de Lito dans le bleu Chagall

Picasso

Τσαρούχης

χειρόγραφο της Μυρτιώτισσας

Χατζηκυριάκος Γκίκας

αγαπώ τα τζάκια
και, ως υλικό, αγαπώ πολύ το μάρμαρο.

εδώ το τζάκι είναι από κόκκινο μάρμαρο - rosso antico

αγαπώ πολύ και τα χαλιά.

πάνω σε αυτό το χαλί, έχουν πατήσει ιερά τέρατα, της εποχής του '30...

τι ωραία είναι τα έργα των χειρών των ανθρώπων ! 

η Ισημερία της ποίησης !

 σκέφτομαι, τι έχουν γράψει οι άνθρωποι !...

και πόσο, και με ποιόν τρόπο, η ποίηση είναι μέσα στην πραγματική ζωή μπασμένη !...

 

Η καλαμιά  
Ένας αντρειωμένος Ποταμός μια μέρα στη χαριτωμένη Καλαμιά μιλάει:
«Όποτε κι αν στρίψω, σε θωρώ εδώ πέρα
στο δικό μου πλάι.
 
Κι όταν ζευγαρώνω σ’ αγκαλιά γαλάζια
τ’ άστρ’ από κει πάνω, τ’ άνθη από δω χάμου,
γέρνεις κι αγναντεύεις με καημούς και νάζια
τ’ αγκαλιάσματά μου.
 
Κι όταν οργισμένος χύνομαι στο δρόμο
Και χαλάω, συντρίβω κόσμο σαν το Χάρο,
Καρτερείς αθώα, στέκεις δίχως τρόμο
να σε συνεπάρω.

Αλλά κι αν σε τρώει τ’ αγριομανητό μου,
Πάντα στο πλευρό μου ζεις αναστημένη·
Από με τι ελπίζεις; Πάντα στο πλευρό μου
Μνήμα σε προσμένει!»


Κι αποκρίθη εκείνη γέρνοντας επάνω
Στα πρασινισμένα πόδια του θλιμμένα:
«Δεν μπορώ να ζήσω, μήτε να πεθάνω
μακριά από σένα!»

πλάϊ στο ζωηρό φούξια
άνθισε κι ένα πάλ , λίγο σαν κίτρινο !

πήρα χθες απ' τον Ευριπίδη το βιβλίο της Αρβελέρ "γιατί το Βυζάντιο".
το ξεκίνησα κι έχει φυσικά ενδιαφέρον...
ό, τι διαβάζω στις πρώτες σελίδες, το έχω συναντήσει και στο βιβλίο του Ζακυνθηνού.
τα χωνεύω όμως πολύ σιγά... αργά...
τα γυρίζω στο μυαλό μου, τα αναμασάω κι έπειτα τα χωνεύω. αργά πάντως...
έτσι κι αλλιώς, τα "Βυζαντινά" τα αγάπησα και τα προσεγγίζω συνειδητά μόλις τα τελευταία χρόνια... 
αυτόν τον καιρό, δεν είμαι ευχαριστημένη με τον εαυτό μου ή είμαι πρώτη φορά, μάλλον, τόσο δυσαρεστημένη με μένα...
άλλα πιάνω, άλλα αφίνω, άλλα αφίνω, άλλα πιάνω.
αποσταθεροποίηση.
δεν είμαι μαθημένη έτσι...
καταλαβαίνω, πως ένας άνθρωπος δεν γίνεται να λειτουργεί συνέχεια στην τσίτα, σαν στρατιώτης, μήτε συνέχεια με βλέψεις πρωταθλητισμού.  τι γίνεται όμως, αν έτσι έχεις μάθει, έχεις εκπαιδευτεί ή έχεις συνηθίσει να ζεις ; 
δεν μου ταιριάζει η σημερινή αποσταθεροποίηση. με βασανίζει.
με βασανίζει και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. τίποτα καλό δεν προμηνύεται.
τίποτα ενθαρρυντικό δεν φαίνεται να σχεδιάζεται...
αυτή εδώ η γενιά των παιδιών που είναι ανάμεσα 25 έως και 35 χρονών, ίσως είναι η πιό μορφωμένη, η πιό καταρτισμένη κι εφοδιασμένη γενιά νέων στην Ελλάδα, από ποτέ ! δεν γίνεται, αυτά τα παιδιά, όλη σχεδόν η νεολαία, να κάθονται ανήμπορα και να επαιτούν γιά μιά κακοπληρωμένη, ανασφάλιστη κι ανύπαρκτη δουλειά...
όσο υπομονή κι αν λέμε, όση υπομονή και καρτερία κι αν δείχνει ο κόσμος, δεν μπορεί αυτό να διαρκέσει γιά πολύ ακόμα. 
ανθρωποθυσίες είναι αυτές. ή η νεολαία φεύγει μακριά ή κάθεται εδώ εγκλωβισμένη κι ανήμπορη. ανθρωποθυσίες είναι... το σκέφτομαι διαρκώς, το αντιμετωπίζουμε διαρκώς με τα παιδιά γύρω μας  και μου φαίνεται φοβερό.
στους καιρούς που ζούμε, δεν με τρομάζει η φτώχεια. μπορούμε όλοι μας να ζήσουμε πιό φτωχικά. φτωχικά. δεν είναι αυτό το χειρότερο... το χειρότερο μου φαίνεται είναι αυτό που συμβαίνει στη νεολαία. άλλοι φεύγουν, άλλοι στέκουν απελπισμένοι, άλλοι στρέφονται σε λογιώ λογιώ αντικοινωνικές αντιδράσεις...
δεν ξέρω τι μπορούμε να κάνουμε γι αυτό, δεν γίνεται όμως να στεκόμαστε όλοι εμείς ξαφνιασμένοι κι αμήχανοι ...
επαναπροσδιορίζομαι κι αναθαρρώ κάπως, όταν παρακολουθώ όσα λένε κάποιοι πνευματικοί, σοφοί άνθρωποι, που κατά καιρούς καλούνται στις τηλεοράσεις ή στον τύπο και μιλάνε, γιά διάφορα θέματα. ο Ράμφος, ο Γιανναράς, ο Γραμματικάκης, προχτές ο Γεωργουσόπουλος, διάφοροι  σημαντικοί επιστήμονες και  καλλιτέχνες.
όλοι και όλα επιστρέφουν πίσω, στις ρίζες μας, στην Γενική Παιδεία και την Ελληνική Γλώσσα.
τι να λέμε τώρα ;!  υπάρχει σήμερα κάποιος στο προσκήνιο, σε κρατικό επίπεδο εννοώ, υπάρχει έστω κι ένας, που να σκοπεύει ή να θέλει ή να ξέρει ή να νογάει να δουλέψει σ' αυτήν την κατεύθυνση ; !
πονάει η ψυχή...