cabriolet έγινε το σπίτι.
δεν μπορώ απόψε να μαζέψω τα μπάζα... κι αύριο μέρα είναι... θα επιζήσω ως αύριο κι ανάμεσα σε μπάζα...
έφυγε ο τελευταίος μάστορας απόψε στις εννιάμιση, γιά να ξεκινήσουμε αύριο πάλι στις 8 το πρωί.

δεν άντεχα να μείνω το βράδυ μέσα στο σπίτι...
όπως ήμουνα, με το παλιοπαντέλονο της φόρμας, με το παλιορόζ παλιομπλουζάκι, ζαλώθηκα τα  παλιοακουστικά μου και περπάτησα άκρια άκρια στη θάλασσα. έπειτα μπήκα στην πλατεία,  τρύπωσα μες τη χαρά και τις κουβέντες των ανθρώπων που πηγαινοέρχονταν.
δεν θέλω να γίνω "ξυνή"... προσπαθώ να φαίνομαι όπως όλοι οι γύρω.
χώρια που προχτές με έπιασε μιά κράμπα στο μπούτι - η δεύτερη φορά στη ζωή μου -, ήμουνα στη μέση του δρόμου και δεν μπορούσα να κάνω μήτε ένα βήμα... αν περάσει, σκεφτόμουνα, τώρα κανένα αυτοκίνητο, θα το σταματήσω και θα πω : "βοηθείστε με, πονάει το πόδι μου"...
χτες άνοιξε η μύτη μου, σήμερα είχα ευκοίλια...
καλά να πάθω. έτσι μου χρειάζεται.

κάθησα τέλος στο "petite fleur", ζήτησα το ποτό που φτιάχνανε, δεν το φτιάχνουν πιά, ζήτησα ένα άλλο ποτό, που πίνω στο Χαλάντρι, ούτε αυτό υπάρχει... "τι υπάρχει;" ρωτάω, "μαργαρίτα" μου λέει, "ωραία, φέρε μου μιά μαργαρίτα". η margarita ήρθε χωρίς ίχνος αλάτι, και με μιά παράξενη γεύση... "σας παρακαλώ, λέω, τι έχετε βάλει μέσα στο ποτό ;" "ρακί" ! μου λέει, "μα, αν ήθελα, λέω, ρακί, θα ζητούσα μία ρακή!" "εντάξει, μου λέει, να σας φέρω ένα ροζ δροσερό κρασί ;" "φέρε"...
έτσι, με τα ποτά που δεν υπήρχαν, με την μαργαρίτα, που δεν ήταν margarita και με το ροζ κρασί, πήγε η ώρα 11 και 25'.
φεύγοντας απ' το μαγαζί, το κορίτσι θα είπε μέσα του : "τι ξυνή !"

δεν άντεχα να γυρίσω σπίτι πάλι πίσω όλον τον δρόμο... μακριά μου φάνηκε. έκοψα δρόμο μέσα από στενάκια έρμα, σκοτεινά κι απόμερα. φοβόμουνα, αλλά σκεφτόμουνα "αν μου τύχει κάτι, θα βάλω εκείνες τις αγριοφωνάρες μου..."

"Αχ πως μου `γινε
τα αλφάβητο του είναι μου
τραυλό"

Βερονίκης αιμορροούσης.
Πέρυσι τα ίδια. Και πρόπερσι. Και παρά πρόπερσι. Και πάρα παραπρόπερσι.
Πόσον καιρό, αλήθεια, αιμορροούσε η Βερονίκη ; Δέκα χρόνια ;  Έντεκα ; Δώδεκα ; ...


Παρασκευή, δωδεκάμιση το βράδυ, παρούσα στο μηχάνημα διά τον οβολόν... Γύρισα σπίτι, έφτιαξα το μπογαλάκι μου, τρισήμιση το ξημέρωμα κατευθείαν στο αεροδρόμιο. Σάββατο χάραμα αντίκρυσα τον ωραίο κόλπο, γεμάτος μικρά κοιμώμενα σκάφη, ομίχλη παντού, παντού.

Στο σπίτι σκαλωσιές ολούθε. Μου έχουν κλείσει το βεραντάκι, δύσκολο να σταθώ.
Ο κηπάκος έχει γίνει ζούγκλα, έχουν θεριέψει οι τριανταφυλλιές, οι πικροδάφνες, οι αγγελικές, όλα ψηλά και τόσο φουντωτά, να μη μπορείς ν' ανασάνεις, δύσκολο να σταθώ.
Ερωτήματα κι ερωτηματικά ένδον. Συγκατάβαση ! πώς να την αντέξεις την συγκατάβαση ; δύσκολο να σταθώ. Το ξέρω, δεν είμαι δα και ο πιό εύκολος άνθρωπος...

Έχω κλείσει 24 ώρες άϋπνη. Καθαριότητα σπιτιού εξονυχιαστική. Ήρθε η Λ. και με βοήθησε.
Κάθε φορά που την βλέπω, της λέω : "να σαι περήφανη γιά το όνομά σου' ο ποιητής, ο Λόρκα, έχει γράψει ποιήματα γιά σένα !"
Γελάει μ' ένα γέλιο κακαριστό "εγώ είμ' Αλβανέζα, λέει με τη χοντρή προφορά της, τονίζοντας το ζ ' δεν ξέρω απ' αυτά, κορίτσι μου"
Μετά, της τραγουδάω τους δυό πρώτους στίχους "Δείτε τη Λόλα που τραγουδάει, την τριγυρίζουν μικροί τορέρος..." . Ξεκαρδίζεται ευχαριστημένη...

32 ώρες άϋπνη. Η τηλεόραση δεν παίζει, μαθαίνω τα νέα από το laptop. Κοιμήθηκα ξερή, ως το βράδυ κι ύστερα πάλι όλο το βράδυ.

Κυριακή πρωί.
Le ciel est pardessus le toit si bleu, si calme ...
Ανοίγω το παράθυρο, βγάζω κεφάλι να δω τη θάλασσα. Χαμογελομπιρμπιλογαλάζια. Παίζει ο ήλιος.
Χτυπάν τα τηλέφωνα, οι φίλοι μυρίστηκαν πως είμ' εδώ. Μιλάμε, πάμε γιά μπάνιο ; πάμ' εδώ, πάμ' εκεί, δεν κάνω όμως κέφι να βγω απ' το σπίτι. Καλύτερα μέσα...

Κάτι θέλω να φάω γιά μεσημέρι, μα δεν έχω τίποτα, γιατί χτες σαν ήρθα δεν βγήκα να ψωνίσω...
Βρίσκω στην κατάψυξη - απ' το Πάσχα μάλλον...- κάτι ροδέλλες καλαμαράκια, λίγον αρακά και καλαμπόκι. Σκέφτομαι αν μπορώ κάτι να ταιριάξω μ' αυτά... Ο συνδυασμός που σκοτώνει , καλαμάρια, καλαμπόκι κι αρακάς. Στην αρχή το αποκλείω. Έπειτα με ζώνει η πείνα, γιατί όχι ; Απαγορεύεται να φτιάξεις αρακά με καλαμάρια !;
Το έφτιαξα κι έστρωσα το τραπέζι να φάω στην βεραντούλα, μέσα στη ζούγκλα, κάτω απ' τις σκαλωσιές...
Τα καλαμάρια με τον αρακά, θα μπορούσε ίσως να είχε γίνει ένα πιάτο γκουρμέ -τρέμε Μποτρίνι-, και θα το απελάμβανα, αν είχα να βάλω μέσα έστω νιάν ολιά λαδάκι, αν δεν είχα ξεχάσει να ρίξω αλάτι, αν δεν μου είχε λιώσει εντελώς ο αρακάς - χυλός έγινε ! - κι αν την ώρα που έτρωγα δεν μου έκαναν επίθεση σμήνη από κουνούπια - παραφύλαγαν μες τις πικροδάφνες τα άθλια ; - που μου ρούφηξαν στην κυριολεξία, τα πόδια.
Τέλος πάντων, δεν γίνεται να τα έχουμε όλα όπως τα θέλουμε...


Βγήκα επιτέλους απ' το σπίτι, Κυριακή απόγευμα.
Κάθισα στην πεζούλα να κοιτάζω τη θάλασσα. Ξάφνου, κοντά μου πέταξε ένα τεράστιο πουλί, ψιλόλιγνο σαν πελαργός ήταν, μα κατάμαυρο. Κάθισε σ' ένα βραχάκι απάνω στο κύμα, ισορρόπησε λίγο κι ύστερα χώθηκε μέσα σε μιά τρύπα, πά στα μουράγια κι εξαφανίστηκε.
Ήρθαν τα κορίτσια, με πήραν, πήγαμε σε μιά λιτανεία, στη σειρά φυσικά όλα, εξαπτέρυγα, κόρα, λάβαρα, φλάμπουρα, χρωματιστά φανάρια, μπάντες να παιανίζουν στους δρόμους, τα κόρνα, αχ, πόσο μ' αρέσουν τα κόρνα !
Περπατήσαμε ώρες στους δρόμους της πόλης, σύρε κι έλα, κουβέντες, κουβέντες...
Ύστερα πήραμε άκρη - άκρη τη θάλασσα και γύρισα σπίτι.

 

"δεν έχω ξαναδεί, είπε η ορειβάτισα, μάτια να δείχνουν τόση καλωσύνη !"
"εμένα ρώτα... είπε ο μικρός στρατιώτης ' εμένα ρώτα γιά του ελαφιού τα μάτια..."

αν εκείνο που έχει κανείς να πει
είναι ένα "τέλος πάντων τώρα..."
σκέφτομαι
τότε βράστα κι άστα...

 πάνε μονάχα εννιά μέρες, που κουβεντιάζαμε.
"κρυώνω, έλεγες, ρίξτε μου πάνω μου μιά κουβερτούλα"
κι ύστερα, "είπε ο γιατρός, θα μ' αρχίσει ξανά θεραπεία ' άντε να βγω, να γυρίσω σπίτι μου"...


χτες, Τετάρτη βράδυ αργά, έβαλα και καλοέβρασα το σιτάρι.
το ακούμπησα έπειτα στο μεγάλο τραπέζι, ανάμεσα σε δυό καθαρές, μπαμπακερές πετσέτες, να στεγνώσει καλά ως το πρωί.
η Σ. καθάρισε δυό μεγάλα ρόδια. τα βαλα κι αυτά στο ψυγείο, ανάμεσα σε μαλακά χαρτιά, να στεγνώσουν καλά. ψιλοέκοψα φρέσκο, καταπράσινο μαϊντανό - εις τόπον χλοερόν, όπου, ουκ έστι πόνος -. ψιλοέκοψα καρύδια και φουντούκια. η γιαγιά καθάρισε τα κοτσανάκια απ' τις σταφίδες. καβούρδισα σουσάμι και αλεύρι. έβαλα στην άκρη λίγο κύμινο, λίγο κόλιαντρο, λιγάκι γλυκάνισο, λίγα κανελογαρύφαλλα. έψησα ελαφρά τα μύγδαλα.

σηκώθηκα το πρωί, έστρωσα ωραία όλα τα υλικά, τα πασπάλισα με άχνη ζάχαρη, στόλισα γύρω - γύρω με τα ολόκληρα, λευκά μύγδαλα.

ύστερα ήρθα, με τα παιδιά, ήθελαν να ρθουν και οι δίδυμοι. ο μικρούλης σου, σου βάσταγε κι ένα μπουκέτο αμάραντους.
η Σ. τους έσιαξε μιάν ωραία πίτα.


το μεσημέρι αργά, συνάντησα τις φίλες μου.
το ήξερες πως Πέμπτη μεσημέρι, είναι μέρα συνάντησης. τον τελευταίο καιρό, με έπαιρνες τηλέφωνο τις Πέμπτες.
"μπορείς, έλεγες, να πάμε σήμερα στον γιατρό ;" ή, "μπορείς να πάμε σήμερα γιά εξετάσεις ; πειράζει αν δε δεις σήμερα τις φίλες σου ;" 
είχα σκεφτεί μήπως τις Πέμπτες με δοκίμαζες. κι αν με δοκίμαζες, καλά έκανες !
"φυσικά δεν πειράζει !" απαντούσα.
σήμερα, το μεσημέρι αργά, μετά από καιρό, συνάντησα τις φίλες μου.
τους χάρισα τους μικρούς Σούφηδες από την Πόλιν, με τις φαρδιές, άσπρες φουστάνες τους να χορεύουν γύρω - γύρω.
- έχω κάτι τις ανεπίδοτο ακόμα μέσα στην ντουλάπα μου' είναι κάτι τις που μου χαρίζει ένα ειδικό θάρρος' έτσι το βαστάω ακόμα στη ντουλάπα, χωμένο ανάμεσα στα ρούχα μου-.


από τις επτάμιση έκανα μάθημα στους μικρούς.
ένας - ένας, με τη σειρά του...
ξεθαρρέψανε αρκετά... "τα θυμηθήκαμε !" κομπάζουν, κι η αλήθεια είναι πως μετρίασαν τα λάθη τους... είδα κι έπαθα όμως να συγκεντρώνουν τα μυαλά τους, μαλακές τιμωρίες, κανόνες απαρέγκλιτοι, ύστερα πάλι χάδια και παινέματα.
βρήκαμε ευκαιρία σήμερα και μιλήσαμε λίγο γιά την Μικρασία, την Σμύρνη και την καταστροφή .
τους κατέβασα φωτογραφίες και χάρτες.
ακούγανε και κοιτάζανε σα χάνοι, με το στόμα ανοιχτό...

"... βαθύ κι αγριεμένο ..."

εμένα ρώτα.

Άκουσα σήμερα το πρωί τον Μανώλη Γλέζο, να μιλά στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Όλη μέρα σκεφτόμουνα ό, τι είπε.

Ε, αυτός ο άνδρας είναι  Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΤΩΝ ΜΕΓΆΛΩΝ.

η απόλυτη γουρουνιά.
κάθομαι στην βεράντα, τρώω γαριδάκια (!) και πίνω βότκα πορτοκάλι.
βγήκα απ' το σπίτι βράδυ στις εντεκάμιση, πήγα μέχρι το μηχάνημα (ΑΤΜ) , πήρα το πενηντάρικο της Δευτέρας, ύστερα ξαναμπήκα στην ουρά, περίμενα ως τα μεσάνυχτα, πήρα και το πενηντάρικο της Τρίτης.
ανάμεσα 12 παρά 10' έως 12 και 1' η ουρά παραμένει εντελώς ακίνητη.
μόλις εμφανιστεί κάποιος καινούργιος, τον ρωτάνε όλοι εν χορώ " γιά απόψε είσαι ή γιά αύριο ;" αν τους απαντήσει "γιά απόψε", ξαναλένε όλοι εν χορώ "γρήγορα, πέρνα μπροστά!" αν τους απαντήσει "γιά αύριο", στέκεται πίσω στην ουρά.
πολύ τα γουστάρω αυτά... :)
αναρωτιέμαι, τι θα γένουμε, όταν μας τελειώσει  η βαρβαρική συνήθεια , να πηγαίνουμε αργά το βράδυ περίπατο στις τράπεζες...
τώρα πιά, όταν πας, λες στους ανθρώπους "καλησπέρα σας, τι κάνετε ;"
απόψε άκουσα κι ένα ανέκδοτο που μ' άρεσε...
είναι λέει μιά φωτογραφία, που δείχνει τρεις τεράστιες ουρές.
η πρώτη ουρά είναι έξω απ' τα μπουζούκια.
αυτή είναι η ουρά του ΠΑΣΟΚ
η δεύτερη ουρά είναι έξω απ' το ταμείο ανεργίας.
αυτή είναι η ουρά της Νέας Δημοκρατίας
η τρίτη ουρά είναι έξω απ' τα ΑΤΜ.
αυτή είναι η ουρά του ΣΥΡΙΖΑ
χε, χε, είναι λυτρωτικό, πού και πού να γελάς με τα πάθη σου.
μετά απ' όλ' αυτά, πέρασα κι απ' το περ'ιπτερο, πήρα το breezer και τα γαριδάκια κι επέστρεψα.

λιώμα είμαι.
νιώθω να παραδίδομαι.  να εγκαταλείπω.
μπα, δεν είναι η σωματική κούραση.
όχι κυρίως αυτή.


μόλις τελείωσε στο κανάλι της βουλής, μιά τρομερή συνέντευξη του Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου.
καταπληκτικά πράγματα ! φωτισμένα μυαλά...
θα προσπαθήσω μήπως την βρω στο YouTube, να σημειώσω κάποια πράγματα, που θέλω...


ας πάω τώρα γιά ύπνο.
ξημερώνει άλλη μέρα.



* p.s.

Συνάντηση: Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος (07/06/2014)

υπάρχει στα πέριξ κάτι αξιοσημείωτο.
κάτι δηλαδή, που εμένα με ξαφνιάζει (γιά τα Ελληνικά δεδομένα) και μου φαίνεται αξιοσημείωτο... κάπως το αξιολογώ δηλαδή και με προκαλεί να μην το αφίσω ασχολίαστο...

πρόκειται γιά τον τρόπο, που οι άνθρωποι στέκονται στην ουρά, γιά να πάρουν το ημερήσιο πενηντάρικο, από τις δικές τους αποδοχές...

είναι απορίας άξιο και
άξιο, θα έλεγα, κοινωνιολογικής μελέτης !

στάθηκα - όπως πολύς κόσμος - επί 7 ημέρες (μέχρι τώρα) έξω από τράπεζες, σε μεγάλες ουρές πολιτών.
κάθε φορά σχεδόν και αλλού, σε άλλη γειτονιά, σε άλλο μηχάνημα.

παντού
οι άνθρωποι στέκουν σιωπηλοί
οι άνθρωποι συζητάν ήρεμα πολιτικά
οι άνθρωποι λένε αστεία ! - κάνουν χιούμορ, σαρκάζουν τα πράγματα ή αυτοσαρκάζονται
οι άνθρωποι δεν αδημονούν, δείχνουν υπομονή
οι άνθρωποι δεν τσακώνονται
οι άνθρωποι εξυπηρετούν και δείχνουν κατανόηση ο ένας προς τον άλλο
οι άνθρωποι δείχνουν μιάν ευγένεια

γενικά, δεν είμαστε διόλου συνηθισμένοι σε τέτοιους τρόπους !...

να σιωπήσω, μην το ματιάσω...

σηκώθηκα το πρωί.
μαγείρεψα φρέσκα φασολάκια με μοσχάρι.
μαγείρεψα μιά κατσαρόλα φαγητό γιά τον Φελούπε και το έβαλα στο ψυγείο γιά να τον ταϊσω 5-6 μέρες.
έφτιαξα γιά το παιδί, που ήρθε, 1 ταψί πάστα φλώρα.
έφτιαξα γιά τα άλλα παιδιά, άλλο 1 ταψί πάστα φλώρα.
η Άσπα τους έφτιαξε ένα ταψί ταλιατέλες με κρέμα.
τους έφτιαξα κι ένα ταψί τυρόπιττα.
τύλιξα τυροπιτάκια και τα έβαλα στην κατάψυξη, να τα χω έτοιμα γιά τηγάνι.
έπειτα κατέβασα τα ταψιά στην Αθήνα.

νιώθω εξαντλημένη.
κουρασμένη κι εξαντλημένη.
δεν παραπονιέμαι, με την ψυχή μου φυσικά, ό, τι κάνω...

σ' όλον τον δρόμο, γυρίζοντας βράδυ αργά, με φώτιζε το φεγγάρι,
το φεγγάρι πάνω απ' την Αγία Καισαριανή,
το φεγγάρι πάνω απ' τον Υμηττό,
παίζει κρυφτό ανάμεσα στα πεύκα και στα σκίνα,
καρδιά μου, το φεγγαράκι σου.

διαβάζω κάτι τις που σημείωνα εδωδά, πάνε λίγες μέρες τώρα...


"... στο μεταξύ, προσπαθώ να πηγαίνω σχεδόν κάθε μέρα στην Δ., στο νοσοκομείο, είναι κοντά ένας μήνας τώρα, πρώτα στο άλλο  νοσοκομείο, τώρα σ' αυτό, δεν το καταφέρνω και κάθε μέρα, μα ό, τι  μπορώ κάνω, πηγαίνω... 
φυσικά, ενόσω πηγαίνω, μα και μόλις βγαίνω από κει, "στα πατώματα"..."

αυτός ο μήνας ο ελεεινός...
κι ακόμα πριν, οι περασμένοι μήνες, οι προηγούμενες μέρες, βδομάδες, μαζί οι δυό μας στους γιατρούς, στα εξεταστήρια, στους διαδρόμους, μιά εδώ, μιά εκεί, χτυπούσε το τηλέφωνο κι "έλα, έλεγες πανικόβλητη, θέλω να πάμε στο νοσοκομείο τώρα ! δεν νιώθω καλά, τώρα ! κάλεσε το νοσοκομειακό τώρα ! πάρε τηλέφωνο τους γιατρούς και ρώτα τους τώρα ! έλα τώρα ! θέλω να με πας τώρα ! θέλω να μπω τώρα ! θέλω να βγω τώρα !"


τώρα, πού είσαι άραγες ;
πού στο καλό βρίσκεσαι τώρα ;
πώς γίνεται και ξαφνικά εξαφανίστηκες από προσώπου γης ! ;
δεν μπορώ να επικοινωνήσω τώρα...
πού στο καλό βρίσκεσαι τώρα ;
δεν μπορώ να επικοινωνήσω τώρα...
είναι τρελό ! 
τρελό !



ντύθηκα τα μαύρα μου σήμερα, φόρεσα και τα σκούρα γυαλιά, να μη φαίνονται τα μάτια μου.
όλον αυτόν τον καιρό, έχω μιάν ευχαρίστηση μέσα μου.
έχω μιάν ευχαρίστηση, γιατί  στα δύσκολα ακούμπησες σε μένα.
έχω μιάν ευχαρίστηση γιατί με εμπιστεύθηκες.
έχω μιάν ευχαρίστηση γιατί με θεωρούσες δυνατή, δίχως να βάνεις με το νου σου τη λιγοψυχιά που κρύβω μέσα μου.
έχω μιάν ευχαρίστηση γιατί τολμούσες και μου λεγες "κουράστηκα... θέλω να φύγω..." κι έπειτα μπορούσες κι έλεγες " θα γειάνω... θέλω να μείνω..."

έχω μιαν ευχαρίστηση, γιατί έκλεισες τα μάτια σου απαλά, δίχως να νιώσεις το θεριό, που έρχοταν.

έχω μιαν ευχαρίστηση, γιατί σα σε ξεσκέπασαν ήμουνα πλάϊ σου, και σ' είδα όμορφη, ήσυχη πιά, αξιοπρεπή .

 




 

  

μιά πεταλούδα .
τόσο ανάλαφρα !
αναρωτιέσαι αν μιά πεταλούδα που φτερουγίζει εδώ, πάνω σ' ένα προσκεφάλι,
αν αυτή η πεταλούδα μπορεί να προκαλέσει κάπου μακριά απ' εδώ, το χάος ...

κι αναρωτιέσαι αν μιά ψυχή που φτερουγίζει ελεύθερη  πιά στο στερέωμα
αν αυτή η ψυχή μπορεί να προκαλέσει εδώ πάνω στη γη, την θλίψη.


έτσι απαλά, ακούμπησες το κεφάλι στο προσκεφάλι σου κι έτσι απίστευτα απαλά
σαν ένα φιούτ, μιά πνοή, ένα σφύριγμα σπουργιτιού, ένα θρόϊσμα πεταλούδας,
τόσο απαλά, ανοιγόκλεισες τα βλέφαρα κι έφυγες.

φοβερό
το μυστήριο...





   

Κάτι τις,
πάνω στον Ψαλμό ΡΛΣΤ΄ - 136

του προφήτη Ιερεμία

(ο ψαλμός της εξορίας)

Επί των ποταμών Βαβυλώνος, εκεί εκαθίσαμεν και εκλαύσαμεν εν τω μνησθήναι ημάς της Σιών.

Επί ταις ιτέαις εν μέσω αυτής εκρεμάσαμεν τα όργανα ημών• ότι εκεί επηρώτησαν ημάς οι αιχμαλωτεύσαντες ημάς λόγους ωδών και οι απαγαγόντες ημάς, ύμνον•

 ΄Ασατε ημίν εκ των ωδών Σιών.

Πώς άσωμεν την ωδήν Κυρίου επί γης αλλοτρίας;

Εάν επιλάθωμαί σου, Αθήνα,

Εάν επιλάθωμαί σου, Κωνσταντινούπολις,

Εάν επιλάθωμαι σου, Ιερουσαλήμ,

επιλησθείη η δεξιά μου• 

κολληθείη η γλώσσα μου τω λάρυγγί μου, εάν μη σου μνησθώ,

εάν μη προανατάξωμαι την Αθήνα,

εάν μη προανατάξωμαι την Κωνσταντινούπολιν,

εάν μη προανατάξωμαι την Ιερουσαλήμ,
ως εν αρχή της ευφροσύνης μου.

Μνήσθητι, Κύριε, των υιών Εδώμ, την ημέραν Ιερουσαλήμ, των λεγόντων•  

Εκκενούτε, εκκενούτε, έως των θεμελίων αυτής.

Θυγάτηρ Βαβυλώνος η ταλαίπωρος, μακάριος, ός ανταποδώσει σοι το ανταπόδομα σου, ό ανταπέδωκας ημίν.

Μακάριος, ός κρατήσει και εδαφιεί τα νήπια σου προς την πέτραν.

φαίνεται ότι η Δαφνούλα φεύγει...
ο γιατρός είπε στα παιδιά να προετοιμάζονται !
με σοκάρει ο θάνατος, όταν πρόκειται γιά άνθρωπο νέο.
με ταρακουνάει, με διπλώνει στα δυό...

κάθομαι κοντά της και της λέω αστεία, και "άντε τώρα τελείωνε, σήκω να μας δείξεις πώς γίνονται τα αμυγδαλωτά, σήκω να μας περιποιηθείς κι εσύ, να ανοίξεις φύλλο, να μας φτιάξεις μιά πιτούλα, άντε σήκω να κάνουμε τόνα και να κάνουμε τ' άλλο..."
"ναι, ο γιατρός είπε θα σηκωθώ, λέει, και θα κάνουμε αυτό και θα κάνουμε εκείνο..."
ύστερα βγαίνω έξω απ' το δωμάτιο του νοσοκομείου και παίρνω αγκαλιά τα παιδιά που κλαίνε.
ύστερα γυρίζω στο σπίτι, χώμα...



έξω απ' αυτά, απόψε αισθάνομαι φυσικά και εθνικώς υπερήφανη, που περίμενα μιάν ώρα όρθια στην ουρά, μαζί με άλλους υπερήφανους πολίτες, έξω απ' την τράπεζα,  γιά να μου δώσουν από τον μισθό μου ένα ολόκληρο πενηντάρικο !
διότι ένα πενηντάρικο έδινε η τράπεζα, ούτε καν εξήντα !


και  σκέφτομαι την παρότρυνση του Δ. Χαριτόπουλου, προς όλους τους παρλαπίπες πολιτικούς μας :
"βγάλτε όλοι σας τον σκασμό !
δεν θα μας βάλετε εσείς να σκοτωθούμε" !

Θεός φυλάξοι !

Παρασκευή 26 το πρωί, επισκέφθηκα την Αγία Σοφία.
Η καρδιά μου ήταν ζεστή. Πήγαινα - ερχόμουνα, πήγαινα - ερχόμουνα, έκλαψα λίγο. 
Έβγαλα φωτογραφίες τους τοίχους, τα μάρμαρα, τις πόρτες, τα ψηφιδωτά...

Μετά πήρα το τραμ και το βαγονέτο κι ανέβηκα στην πλατεία Ταξίμ.
Περπάτησα την Ιστκλάλ, το Πέραν - Beyoglu, απ' την μιάν άκρη ως την άλλη, πήρα baba απ' το αγαπημένο Saray, τράβηξα φωτογραφίες πολλές απ' τις ομορφιές της άλλοτε γραικοσυνοικίας.

Σάββατο 27 το πρωί, ξαναπήγα στο  Kapalıçarşı .





 

τέτοιες ώρες,

τέτοια λόγια τώρα...

Πέμπτη 25 Ιουνίου 2015

une journée surréaliste !

Α ναι, ιδού μιά ημέρα εξαντλητικά σουρεαλιστική
και μιά νύχτα σουρεαλιστική, ομοίως...

Σήμερα το πρωί έφτασαν οι ντόπιοι συνάδελφοι με δυό μεγάλα αυτοκίνητα, μας έχωσαν όλους μέσα κι είπαν θα πάμε γιά δουλειά σε μιαν άλλην ... ήπειρο ! στην Ασία...
Αυτό εγώ δεν το είχα υπολογίσει στο προσωπικό μου πρόγραμμα κι έκανα στην αρχή να πω "όχι".
"Θα έρθεις, μου λένε, υπάρχει λόγος σοβαρός..." έτσι, πήγα κι εγώ.

Διασχίσαμε την βορειοανατολική πλευρά της Ευρωπαϊκής Κωνσταντινούπολης, και από την δεύτερη γέφυρα του Βοσπόρου - θαρρώ την λένε "του σουλτάνου Mehmet" -, περάσαμε στην Ασιατικήν ήπειρο.
ΑΝ κατάλαβα καλά, διασχίσαμε την περιφέρεια Uskudar και μπήκαμε στην περιφέρεια Umraniye - γι αυτό το δεύτερο είμαι σίγουρη, διότι οι εργασίες ήσαν εκεί -.
Τέλος πάντων, ήταν μέχρι εδώ αρκετός ο δρόμος, αυτή εδώ η πόλη είναι τεράστια, και όπωσδήποτε δεν είναι μιά συνηθισμένη, ακόμα και σε μέγεθος πόλη... Σ' αυτήν την Ασιατική Κωνσταντινούπολη, είχα  έρθει και άλλοτε, πριν μερικά χρόνια, μα τότε δεν είχαμε μπει μέσα τόσο βαθειά, εδώ υπάρχει πολλή άπλα, οι περιοχές είναι αναπτυσσόμενες, είναι σαφώς πιό πλούσιες από αυτές της Ευρωπαϊκής πλευράς και, ως φαίνεται, έρχονται προς τα εδώ ολοένα και νέοι άποικοι, γι αυτό υπάρχει και οικοδομικός οργασμός και πάρα - πάρα πολλά νέα κτίσματα.

Στις 4 μετά το μεσημέρι οι εργασίες της ομάδας σταμάτησαν και οι ντόπιοι συνάδελφοι είπαν ότι είχαν νοικιάσει ένα μικρό πλοιαράκι, γιά να περάσουμε το βράδυ μας στη θάλασσα του Μαρμαρά !

Φύγαμε έτσι - τρία αυτοκίνητα τώρα, με 15 άτομα -, από την φιλόξενη Umraniye, διασχίσαμε μιαν αρκετήν απόσταση ως την περιφέρεια του Kadikoy, κι από κει στο Maltepe, όπου μπήκαμε στο πλοιαράκι της γραμμής γιά να πάμε απέναντι, στην νήσο Πρίγκηπο !
Αχ τα μικρά, τα γλυκά, τα σπουδαία Πριγκηπόννησα ! Όχι και πως τα ξέρω δηλαδή... μονάχα την Χάλκη και την Πρίγκηπο γνωρίζω, και στην Πρίγκηπο είναι αυτή, η τρίτη μου φορά.
Η Πρίγκηπος με την μονή του Άη Νικόλα μας και τον Άη Γιώργη τον Κουδουνά !
Αυτήν την φορά δεν πήρα αμαξάκι με αλόγατα να ξαναϊδώ το νησί. Δεν περισσεύουνε λεφτά πιά γιά τέτοια... δεν πειράζει όμως, χάζεψα γιά πολλήν ώρα τους γλάρους, που εδωδά μου φάνηκαν εντελώς  εξημερωμένοι !
Οι γλάροι, μου φέρνουν πάντα στο νου τους στίχους του Charles Baudelaire "Homme libre, toujours tu chériras la mer!" 
Τους τράβηξα κι ένα σωρό φωτογραφίες...

Στις 7.30 μπήκαμε όλοι μέσα σ' ένα σκαρί ξύλινο, με κατάρτια, να κάνουμε τον περίπλου στην Πριγκηπόννησο.
Απέναντί μου κάθισε ένας σε ηλικία ώριμος άνθρωπος, δυνατός, εργασμένο το πρόσωπό του, σαν ψαράς μου φάνηκε ή σαν κάποιος από το πλήρωμα.
"Με λένε Γιάννη, μίλησε Ελληνικά ο άνθρωπος. Ο καπετάνιος ο Τούρκος είναι φίλος μου, κι όταν ήρθατε σεις οι Έλληνες, με κάλεσε να έρθω μαζί σας"
Η νύχτα ζύγωσε, είδαμε στο ηλιοβασίλεμα τη θάλασσα του Μαρμαρά να γίνεται χρυσή και κόκκινη, περάσαμε ανάμεσα σε όλα τα νησάκια και τις βραχονησίδες, τα νερά ήσαν ήσυχα και φιλόξενα, η ατμόσφαιρα συντροφική.
Κουβεντιάζαμε ώρες μέσα στη θάλασσα. Τις πιό πολλές ιστορίες τις είπε ο Γιάννης .
Πώς γεννήθηκε στην Πρίγκηπο, πήγε εδώ στο Ελληνικό δημοτικό σχολείο, πώς με τους διωγμούς το ΄62 , παιδάκι, ήρθε με την μάνα του στον Πειραιά, όπου έζησε και δούλεψε γιά 30 χρόνια και πως, στο τέλος, αφού είχαν οικογενειακή νοσταλγία γιά τούτον εδώ τον τόπο όπου ζούσαν από πάππο προς πάππο, γύρισε ο ίδιος πίσω, διεκδίκησε την πατρική του κληρονομιά, πέρασε χρόνους και κόπους, αλλά τελικά είναι ο μόνος Έλληνας στα Πριγκηπόννησα, που κατάφερε και ξαναπήρε πίσω τη γη του.

Σημείωσα την πρότασή του, όπως ακριβώς μας την είπε ο Γιάννης : "Στα θεμέλια του σπιτιού μου, οι πρόγονοί μου φτιάξαν την Παναγία στον αργαλειό ! 
Γλύτωσε το Ελληνικό χτήμα, του απελαθέντος ! Έσωσε την περιουσία της μάνας του ο τελευταίος εναπομείνας, το κειμήλιο επάγγελμα ψαράς" !

Αχ, λαϊκή σοφία, πόσο λαϊκή και πόσο σοφή είσαι !
ΤΟ ΚΕΙΜΗΛΙΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΨΑΡΑΣ !

Ο Γιάννης τώρα ( με 2 Ν, ευτυχώς, Θεέ μου...), ζει και δουλεύει εδώ. Βγάζει απ' τη θάλασσα λαυράκια, καλκάνια, γλώσσες, λουφάρια, λιθρίνια και μαύρους. Και κάνει σχέδια γιά τη ζωή του.
Κι εγώ η χαζή, που ντράπηκα να τον ρωτήσω τι είναι τα λουφάρια και τι είναι οι μαύροι !
Ακούγαμε όλοι μας με το στόμα ανοιχτό αυτές τις διηγήσεις, σαν παιδάκια που μαθαίνουν σπουδαία πράγματα...
"Πες μου, του λέω, όλα τα ονόματα εδώ, στη θάλασσα του Μαρμαρά"
"Με τη σειρά, λέει, θα στα πώ , τα νησιά είναι τέσσερα : η Πρώτη, η Αντιγόνη (εδώ την ονομάζουν Μπουργκάς), η Χάλκη κι η Πρίγκηπος . Στον όρμο Άγιος Κωνσταντίνος βγαίνει απ' τη θάλασσα γλυκό αγίασμα. Έχει όμως εδώ και βραχονησίδες. Κι αυτές με τη σειρά : Αντιρόβυθο, Κουτάλα, Λέανδρος, Οξυά, Πλάτη. Η βραχονησίδα Κουτάλα είναι έξω απ' την Αντιγόνη."
"Βλέπεις, πώς λάμπει εκείνο τ' αστρί ; του λέω. Στην Ελλάδα το λέμε Αφροδίτη. Εδώ, πώς το λέτε ;"
"Α, λέει, Αφροδίτη ; ! Εμείς εδώ το λέμε "τζομπάν γίλντζ" - τ' αστέρι του τζομπάνου"
"Κι απ' εκεί που ήρθατε, συνεχίζει ο Γιάννης, πάνω απ' το Μάλτεπε, το ονομάζουν Αετό κι από κάτω, το λένε Δράκο ! Όλοι οι μεγάλοι νοτιάδες σκάνε απάνου στον Δράκο" !
"Άκουσες, λέει, εδώ να λαλεί τ' αηδόνι ; Τ' αηδόνι εδώ είναι τόσο μικρό, σαν το φουντούκι ! Πώς μπορεί ένα φουντουκάκι και βγάνει τέτοια λαλιά το χάραμα ; !"

Κι ώρα πήγε κοντά 11 , χωρίς φεγγάρι στη θάλασσα του Μαρμαρά, ο καπετάνιος κέρασε yeni raki κι άναψε κάρβουνα να μας ψήσει μεζέ.
Έτσι, με τούτα και με κείνα κύλησε η νύχτα ανάμεσα Χάλκη και Πρίγκηπο, yeni raki, τραγουδήσαμε λίγο,κι έπειτα πάλι, κοντά στο ξημέρωμα, άντε τον δρόμο προς Maltepe, Kadikoy, Uskudar, περνάμε απέναντι απ' την Ασία στην Ευρώπη από την πρώτη γέφυρα του Βοσπόρου, κι από ώρα ύστερα στο κονάκι μας, θησαυρισμένοι απ' τη (σουρεαλιστική) νύχτα του Μαρμαρά κι από την πλούσια λαϊκή σοφία, που έτυχε απόψε στο φτωχικό μας διάβα.

"... Γλύτωσε το Ελληνικό χτήμα, του απελαθέντος ! Έσωσε την περιουσία της μάνας του ο τελευταίος εναπομείνας, το κειμήλιο επάγγελμα ψαράς" ! 


Έχε καλά τους ανθρώπους, Θεέ μου !

στην Αθήνα,
χρησιμοποιώ σταθερά το μετρό, γιατί βολεύει στις μετακινήσεις χωρίς να μου στερεί την πόλη - μιάς και γνωρίζω την πόλη μου καλά, σαν την τσέπη μου...
το μετρό, το έχω από χρόνια καταργήσει σε όποιαν άλλη πόλη βρεθώ, ακόμα και σ' αυτό το Παρίσι, όπου θεωρείται αναγκαίο καλό, μεγάλη ευκολία στην μετακίνηση και λίγο σαν σήμα κατατεθέν του !  (metropolitain). 
σχεδόν μονάχα αεροδρόμιο - πόλη με το  μετρό και τούμπαλιν.
είναι γιατί, δεν το αντέχω να κυκλοφορώ κάτω απ' τη γη, σε υπόγειες στοές, μες τα σκοτάδια, ενώ εκεί έξω υπάρχει μιά πόλη που περιμένει να γνωρίσεις πράματα και θάματα...
το δοκίμασα κι εδώ μιά φορά το μετρό, και δεν ξαναμπήκα...

όλη αυτή η εισαγωγή, είναι γιά να δικαιολογήσω την εμμονή μου να κυκλοφορώ στην Ισταμπούλ με ε-λεωφορείο (το φορείο του ελέους), μονίμως κρεμασμένη απ' τις χειρολαβές, στριμωχτή και πατημένη σα σαρδέλλα, ανάμεσα σε απίστευτα κορναρίσματα δρόμου, που σου κουφαίνουν - στην κυριολεξία - τ' αυτιά, φωνές εκνευρισμένων και θυμωμένων οδηγών, σπιναρίσματα, γκαζώματα και φρεναρίσματα τρελά (είναι τρελοί αυτοί οι οδηγοί εδωπέρα !) κι ακόμα μέσα σε μιά βαρειά ευωδιά λεωφορείου, συνήθως patchouli, να πλανάται στην ατμόσφαιρα.

η ώρα που τα σημειώνω αυτά είναι 5 το πρωί, ξημέρωμα Πέμπτης 25 Ιουνίου, βλέπω απέναντί μου να φέγγει η ανατολή πάνω απ' τα Πριγκηποννήσια, σε καθαρό ουρανό κι ορίζοντα δίχως ούτ' ένα συννεφάκι.

... όσα λέω γιά τα εδώ λεωφορεία και τραμ δεν περιέχουν καμιάν υποτιμητική έννοια.
το αντίθετο.
σκέφτομαι πως μόνο έτσι μπορείς να γνωρίσεις καλά μιά πόλη, μονάχα αν ανακατευτείς με τους ανθρώπους στην κίνησή τους, έξω απ' τα τουριστικά "πακέτα" και τις επισκέψεις "κατ' επιλογήν".
αυτά τα ελε-ω-φορεία, είναι γιά μένα τόποι παρατήρησης και εκμάθηνσης της ντόπιας ζωής εδωπέρα - στο Πέραν...

στην Ισταμπούλ λοιπόν, οι άνθρωποι στο λεωφορείο ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ !
και μη φανταστείς τώρα τίποτα νέους ευγενείς και κουλτουριάρηδες... όχι ! άνθρωποι της εργασίας κουρασμένοι, εργάτες, ηλικιωμένοι, ευγενείς, νεώτεροι, όλοι σηκώνονται, μόλις δουν κάποιον μεγαλύτερο, που έχει ανάγκη να καθίσει.
δεν ξέρω γιατί αυτός ο συνειρμός εμένα με πηγαίνει πίσω, στον θείο μου τον Κώστα.
πρόκειται μάλλον γιά ένα είδος αξιών, που από χρόνια σταδιακά εκλείπει στη δική μας κοινωνία.

ακόμα εδώ, οι απλοί άνθρωποι τσακίζονται να σε εξυπηρετήσουν.
σε παίρνουν απ' το χέρι σχεδόν, γιά να σε πάνε κάπου, να σου δείξουν, ας πούμε, μιά στάση , έναν δρόμο, μιαν αγορά, ο, τι δήποτε. δηλώνει ένα ενδιαφέρον, μιάν απλοϊκότητα και μιαν ανθρωπιά αυτό...

τώρα θέλω να πω δυό πράγματα ακόμα.
το ένα είναι ότι χτες, Τετάρτη, βάδισα ασταμάτητα επί 10 ώρες, μέσα στην καρδιά της παλιάς πόλης.

σε αντιστοιχία, Ομόνοια, Αθηνάς, Αιόλου, Βαρβάκειος αγορά, Ευριπίδου, Σοφοκλέους, Μοναστηράκι, Ψυρρή, Θησείο, Αδριανού ανεβαίνοντας, Ερμού, Σύνταγμα, Κολωνάκι, Σκουφά, Σόλωνος, Εξάρχεια, Πολυτεχνείο, πλατεία Κάνιγγος, Ομόνοια.
έκανα 10 ώρες, γιατί μπήκα μέσα σε κάθε σοκκάκι, σε κάθε παράδρομο και παραδρομάκι και σε κάθε μαγαζί και μαγαζάκι.
αυτό, με τετραπλά νομίζω εκατομμύρια κόσμο, απ' ότι η Αθήνα, και με ό, τι αυτό μπορεί να σημαίνει!
έκανα (μάλλον) το λάθος και ήπια στον δρόμο έναν καφέ. ευκοίλια μέχρι θανάτου (στο δρόμο !), αλλά, το αντιμετώπισα κι αυτό...

το άλλο που θέλω να πω έχει γιά μένα την ιδιαίτερη σημασία του...
μετά απ' όλ' αυτά, ή μάλλον μέσα απ' όλ' αυτά, άρχισα πολύ ν' αγαπάω αυτήν την Πόλιν και ως... Ισταμπούλ !

“Εδώ πέρα έχει συννεφιά”, θα έλεγε ένας κανονικός άνθρωπος...

Ένας άνθρωπος όμως αλλοπαρμένος, που ονειρεύεται διαρκώς με τα μάτια του ανοιχτά, άλλα θα έλεγε :

“σε αυτήν εδώ την ωραίαν Πόλιν, ο ορίζοντας απλώνεται σε τρία επίπεδα.

Το ανώτερο επίπεδο του ορίζοντα είναι σύννεφα βαριά.

Αδιαπέραστα, χοντρά σύννεφα, σκούρα γκρίζα ή πιό πέρα  λευκά, όπως το  Αιγυπτιακό βαμβάκι.

Πιο χαμηλά, το δεύτερο επίπεδο του ορίζοντα, το σχηματίζει ο άνεμος.

Φυσάει ένας άνεμος βορειοανατολικός ελαφρύς, που ξεσηκώνει μικρά συννεφάκια πούπουλα, ξασμένο μαλλί θαρρείς, και τα ταξιδεύει αργά – αργά πάνω απ’ τα Πριγκηπόννησα, απ’ τον Κεράτιο κόλπο απάνω, ως τον Βόσπορο κι ως τα νερά του Μαρμαρά.

Το τρίτο επίπεδο, υπαρξιακό, ξεχύνεται ορμητικά, περνάει σύριζα στις κεραμοσκεπείς στέγες, δεκατρείς και δεκαπέντε, δεκαεπτά και δεκαπέντε, είκοσι και πενήντα, η φωνή του Μουεζίνη, κραυγή αναντίρρητη, καθοδηγητική, δυνατή, πλημμυρίζει τον χώρο, υπερίπταται ανάμεσα στην Πόλιν και στα μικρά σύννεφα ξασμένο μαλλί, γεμίζει το διάστημα ανάμεσα στον ουρανό και στου ανθρώπου την συνείδηση.”

Έτσι θα έλεγε ο αλλοπαρμένος άνθρωπος…

 η Αγία του Θεού Σοφία

Κατά τα άλλα,

βάδισα πολύ σήμερα.

Βάδισα μέσα σε βιομηχανικές συνοικίες, περπάτησα στα σοκκάκια με τα παλιά καφασωτά, τις κρεμασμένες μπουγάδες και τη μυρουδιά των μπαχαρικών στις κουζίνες. 

Ύστερα, βάδισα στο Eminonu, από την γέφυρα του Γαλατά, πηγαίνοντας πίσω, παράλληλα στις γραμμές του τραμ, ανέβηκα όλην την συνοικία του Σουλτάν Αχμέτ, τριγύρισα ώρα πολλή γύρω από την Αγιά Σοφιά, καθώς μια μέλισσα τριγυρίζει κοντά στο μέλι, ανέβηκα κι άλλο πολύ με τα πόδια, μέχρι που η αντοχή μου τελείωσε, νόμιζα θα πέσω κάτω, έτσι μπήκα στο λεωφορείο και γύρισα στο κονάκι μου να ξεκουράσω τα πόδια και την μέση.

Απερίγραπτη λένε, η φτώχεια της Ισταμπούλ

Η πείνα θερίζει τους ανθρώπους

Βουλιάζουν λένε στο χτικιό

Κι οι κοπελίτσες, έτσι λένε, 

Στα θεωρεία του σινεμά και στα χαλάσματα

Άσχημα τα νέα για τη μακρινή μου πολιτεία

Την πολιτεία των τίμιων των εργατικών 

Και των πτωχών ανθρώπων

Για την αληθινή μου Ισταμπούλ
.

Την πολιτεία που μένεις πολυαγαπημένη μου

Την πολιτεία που κουβαλάω

Πάνω στους ώμους μου

Μες στο σακί μου

Από εξορία σε εξορία

Από φυλακή σε φυλακή
.

Την πολιτεία που’χω στην καρδιά μου

Σαν ένα μαχαίρι σαν την εικόνα σου

Μέσα στα μάτια μου

.
.

Ναζίμ Χικμέτ 

"Duineser Elegien"
Αυτό θα πάρω κοντά μου.
Κι έναν παλιότερο απ' τον αγαπημένο Rilke, τον Holderlin.

Τις "Ελεγείες του Ντουίνο" και τον "Άρτο και Οίνο"

Δυό λεπτές, λεπτότατες εκδόσεις, που τα κέφια μου τις γουστάρουν πάντα και παντού.
Σ' αεροπλάνα και βαπόρια...


"ο θάνατος είναι η αθέατη σε μας πλευρά της ζωής, αυτή που έχει αποστρέψει το πρόσωπο : 
οφείλουμε να επιχειρήσουμε τη μεγαλύτερη δυνατή συνειδητότητα της ύπαρξής μας, που (με φυσικότητα) ενοικεί και στους δυό αυτούς τομείς με τα δυσδιάκριτα μεταξύ τους όρια, τρέφεται ανεξάντλητα και από τους δυό.
η αληθινή μορφή του βίου περνά μέσα και από τις δυό επικράτειες, το αίμα στη μέγιστη τροχιά του τις διασχίζει και τις δυό : δεν υφίσταται ούτε εδώ ούτε επέκεινα παρά η μεγάλη ενότητα, όπου ενοικούν τα πλάσματα που μας υπερβαίνουν, οι "άγγελοι".
ας θέσουμε λοιπόν το πρόβλημα της αγάπης εντός του ιερού τώρα πλέον κόσμου..."

αχ, Rainer Maria Rilke !...

έπρεπε να χω τουλάχιστον συγκεντρώσει τα συμπράγκαλά μου, μα εγώ ούτε ξέρω πού ακριβώς βρίσκονται... 
ως συνήθως, την τελευταία στιγμή...

στο μεταξύ κάνουμε τακτικό το μάθημά μας, καλά τα πάμε, διακρίνω πως κάνει ο καθένας τους από μόνος του μιά μικρή προσπάθεια να προκαλέσει σύγκριση με τον άλλο, μα δεν πέφτω στη λούμπα τους - κάνω πως δεν καταλαβαίνω την πρόκληση και συνεχίζω ήρεμα, χωρίς κριτικές...
παράλληλα, προσπαθώ να σπάω τις διαφόρω λογιώ αντιστάσεις τους, όσο μπορώ, με την παιδαγωγική του ενθουσιασμού. αξίζει τον κόπο ...
  
στο μεταξύ, προσπαθώ να πηγαίνω σχεδόν κάθε μέρα στην Δ., στο νοσοκομείο, είναι κοντά ένας μήνας τώρα, πρώτα στο άλλο  νοσοκομείο, τώρα σ' αυτό, δεν το καταφέρνω και κάθε μέρα, μα ό, τι  μπορώ κάνω, πηγαίνω... 
φυσικά, ενόσω πηγαίνω, μα και μόλις βγαίνω από κει, "στα πατώματα"...  

στο μεταξύ, θέλω να πάρω κοντά μου, ένα βιβλίο passepartout, μικρό, ενδιαφέρον, ν' αξίζει τον κόπο, να διαβάζεται παντού, ελαφρύ από βάρος, να μην κουβαλάω κι αγαναχτώ ...

στο μεταξύ, βρέθηκα ξαφνικά δωρισμένη με επτά (7!) καινούργια ζευγάρια καλοκαιρινά σκουλαρίκια κι είμαι ξετρελαμένη με τα χρώματά τους.

τι άλλο ;
βρήκα ξανά μπροστά μου ένα ποίημα, που τ' αγαπούσα από παιδί : 




Η καλοσύνη σου ! 


Ω τι μεγάλη η καλοσύνη σου!

κακό δεν κάνεις σε κανένα

κι ότι κακό απ’ τους άλλους γίνεται

τρέμεις μη γίνετ’ από 'σένα.



Κι αν το κακό από 'σένα γίνηκε

να συγχωρέσεις δε σου φτάνει,

πας και ζητάς εσύ συγχώρεση

για το κακό που σου 'χουν κάνει.



Σου 'χει γεμίσει η καλοσύνη σου

δροσιά τα χείλη, ανθούς τα χέρια,

τα μάτια φως, πέφτουν στο διάβα σου

λευκά φτερά από περιστέρια.



Σύννεφο αν ίσκιωσε τα μάτια σου,

το φως θα διώξει το σκοτάδι,

τα χέρια σου μ’ οργή αν απλώθηκαν

θ’ αποτελειώσουν μ’ ένα χάδι.



Πικρά τα χείλη σου αν ανοίχτηκαν

-ω καλοσύνη σου μεγάλη-

γλυκά θα κλείσουν και στο διάβα σου

λευκά φτερά θα πέσουν πάλι




  είναι ποίημα
του Γ. Δροσίνη

ΊΣΩΣ υπάρχει ανάγκη να βοηθήσω λίγο τα αγόρια, με τα Ελληνικά τους...
ΊΣΩΣ και δεν υπάρχει ανάγκη... ποιός το ξέρει ; ποιός άραγε ξέρει, τι θα χρειαστούν τα παιδιά στη ζωή τους, αργότερα ; ποιός άραγε ξέρει, ποιό θα είναι το χρήσιμο γιά τη ζωή τους ;
Τέλος πάντων, από μιά κουβέντα που είπε ο Μ.Α. είδα ότι μάλλον την ζητάν και μόνα τους μιά βοήθεια στη γλώσσα...
Όσο ασχοληθούμε λοιπόν μέσα στο καλοκαίρι, καλό θα είναι...
Βασάνισα προχτές βράδυ ως αργά το μυαλό μου, ήθελα να βάλω προτεραιότητες, να ιεραρχήσουμε αν είναι ωφέλιμο να κάνουμε "σκέτη" γλώσσα (γραμματική κ.τ.λ.) ή μήπως είναι σκόπιμο να στοχεύσουμε σε  άλλα ζητήματα, και μέσα απ' αυτά να "περνάμε" και τη γλώσσα.. 
Κατέληξα να κάνουμε έναν συνδυασμό και των δύο.
Να προσεγγίσουμε μικρά κειμενάκια με θέματα "ζουμερά" ή απλώς ενδιαφέροντα γι αυτούς, και μέσα απ' αυτά να προσεγγίσουμε την τεχνική της γλώσσας.

Με τον καθένα χωριστά.
Πολύ καλά πήγε Σάββατο, η πρώτη μας μέρα.
Έχουν κάπως ωριμάσει και είναι μεταξύ τους διαφορετικοί.
Ο Μ. Α. έκανε απ' την αρχή παρατηρήσεις και ερωτήσεις που με ξάφνιασαν (δεν είχα σκεφτεί ότι μπορεί να τον απασχολούσε...) ποιοί ήσαν πριν οι τόνοι, σε τι χρησίμευε, ας πούμε, η δασεία, ερωτήσεις γιά το μονοτονικό, γιά την παλιά γλώσσα και άλλα...
Ο Α δεν είχε τόσες και τέτοιες ερωτήσεις, είναι όμως σαφώς πιό ορθογράφος...

Υπάρχει ένα θέμα συνήθειας και ξε- συνήθειας με τους τόνους, αφού δεν χρησιμοποιούνται σε άλλη γλώσσα, έπειτα, μπερδεύουν το υ με το u και με το y και άλλα διάφορα, όχι σοβαρά ευτυχώς...
Τα περίμενα χειρότερα τα πράγματα...
Θα εκμεταλλευτώ την σχετικά καλή τους κατάσταση γιά να προσεγγίσουμε αργότερα "καλά" κείμενα.


Κατέβηκα σήμερα με την Σ στην Αθήνα.
Γενικά δεν είμαι στα καλύτερά μου.
Καθίσαμε ως αργά στην συμπαθή πλατεία Καρύτση .
Βράζω στο ζουμί μου. Πόσα χρόνια ακόμα θα βράζω στο ζουμί μου ;
Υπάρχουν ώρες που δεν έχω πιά υπομονή, μήτε απαντοχή, μήτε ελπίδες, μήτε κουράγιο.

Περασμένες τέσσερις...









    

έχει αρχίσει να με πιάνει τρέμουλο.
κι άρχισε να με πιάνει έξαψη.
θα ξαναϊδώ "την Πόλιν".

θα ξαναϊδώ την Πόλιν, είναι η τρίτη φορά, μα το θέλω τόσο πολύ, που θα είναι σαν να είναι η πρώτη φορά. Ότ-Αν αξιωθώ να επιστρέφω σ' αυτήν την Πόλη θα είναι πάντα γιά μένα σαν πρώτη φορά, με ξέρω, γνωρίζω καλά τι λογιώ είμαι...

γιά ταξίδι δουλειάς πρόκειται, μα δεν με νοιάζει αυτό...
να ξαναϊδώ την Πόλιν, στα γόνατα θα μπορούσα να πάω, μπουσουλώντας στα τέσσερα θα μπορούσα να πάω, καβάλα πάνω σε γαϊδούρι θα μπορούσα να πάω...


διαβάζω, ψάχνω, ξαναψάχνω, σκέφτομαι τι θέλω να κάνω, πού να πάω, τι να ξαναϊδώ ; α, όχι, όχι ξανά τα ίδια ! Τιιιιιιι ; ! να μην ξαναδώ τα ίδια ; !  να μην ξαναϊδώ την Μονή της Χώρας ; τα ψηφιδωτά που ονειρεύομαι στον ύπνο μου και μετράω ψηφίδες στα όνειρά μου ; έχει κι ένα μικρό, όμορφο παλαιοπωλείο παράμερα, 100 μέτρα από την είσοδό της. αυτήν τη φορά θα μπω μέσα, δίχως να βιάζομαι...

Σε νεώτερο τμήμα της πόλης θα είμαι, πιό πέρα απ' το Σουλταν Αχμέτ, μα δεν θέλω τώρα να ξαναπάω στο Τοπ Καπί, μήτε στις στέρνες, μήτε στον ιππόδρομο, μήτε στο Μπλε Τζαμί. Δεν τα χρειάζομαι τώρα... Μήτε στο Μπαλουκλί, μήτε στις Βλαχέρνες...

Όχι ξανά τώρα στο Ζωγράφειο, ίσως μήτε στο Πατριαρχείο, αλλά θέλω να χωθώ ξανά μέσα στις γειτονιές...
Οι γειτονιές με τα παλιά Ελληνικά σπίτια, που έχουν κατοικηθεί από διάφορους πιά πληθυσμούς...
Συγκλονιστικό ήταν, γιά... διάφορους λόγους... (τι να λέμε τώρα ;)
Θα μπορέσω να μπω στην Αγιά Σοφιά ; θα το ήθελα... πολύ θα το ήθελα... θα ιδούμε...

Θέλω να περπατήσω απ' την άλλη μεριά του Κεράτιου, δεν θα μπω στο Ντολμαμπαχτσέ, μα θα περπατήσω άκρη άκρη στον Βόσπορο, ως εκεί που θα κουραστούν τα πόδια μου (να ιδούμε μετά, πώς θα επιστρέφω...). 

Στις δυό αγορές θέλω να πάω να τριγυρίσω, ελπίζω να μπορέσω...
Στη μιά με τα μπαχαρικά, στο Misircarsi, να βρώ της ανατολής τα πιπέρια και τα τσάγια (!) και στο μεγάλο σουκ, στο Kapalicarsi, εκεί, όπου την προηγούμενη φορά είχα βρει πάνω σε κόκκαλο τις μινιατούρες ζωγραφικές στο χέρι.

Δεν έχω ανάγκη να πάω πάλι στην Ασιατική μεριά, μα λαχταράω να κάνω με καραβάκι τον Βόσπορο, ημέρα, να φαίνονται καλά τα υπέροχα yali και στην Ευρωπαϊκή και στην Ασιατική ακτή...
Λαχταράω την Πρίγκηπο και την Χάλκη - ίσως και τη θέα   (θέα Corot !) από την Θεολογική Σχολή !

Δεν θα ξαναπάω στο Eyup, μήτε στη νυχτερινή συνοικία - τουλάχιστον ξέρω τι ΔΕΝ θέλω να κάνω, κάτι είναι κι αυτό...-, μα θέλω να περπατάω ώρες στο παλιό εμπορικό κέντρο με τα παλιά μαγαζιά , στη ζέστη και στις μυρουδιές, στριμωξιά μέσα στο απίστευτο πλήθος με τις μαντήλες.

Να χτενίσω τα δρομάκια απ' την κάτω μεριά της πλατείας Ταξίμ, να περάσω μιάν ολόκληρη μέρα ως αργά τη νύχτα στην Ιστικλάλ, να πάρω το μικρό κόκκινο τραμ , να διασχίσω τη γέφυρα του Γαλατά, να βαδίσω στο Πέραν...
ωχ, Θεέ μου, παραμιλάω, ΠΑΡΑΜΙΛΑΩ, ας συμμαζέψω τα φευγάτα μυαλά μου, να προσγειωθώ απότομα, να προσγειωθώ, να προσγειωθώ...

η αλήθεια είναι, επειδή δεν προσανατολίζομαι εύκολα,
έχω κάνει αγώνες επί χάρτου
και επαναλήψεις επί χάρτου ΑΠΕΙΡΕΣ,
ως να τοποθετήσω ακριβώς στον νού μου
τα όρια
ανάμεσα στον Κεράτιο κόλπο, τον Βόσπορο, τη θάλασσα του Μαρμαρά και την Μαύρη θάλασσα.

δεν μου ήταν εύκολο,
κάθε φορά δηλαδή, να ξέρω ποιά είναι τα νερά που βλέπω, από το σημείο όπου βρίσκομαι...

- η γέφυρα του Γαλατά, που ενώνει την παλιά με την , ας πούμε, νεώτερη πόλη,
- οι γέφυρες του Κεράτιου κόλπου ,
- ο Βόσπορος, που ενώνει την θάλασσα του Μαρμαρά με την Μαύρη θάλασσα,
- χαμηλά, εκεί περίπου όπου ξεκινά ο Βόσπορος, μπαίνει αριστερά μέσα στην Πόλη ο Κεράτιος κόλπος 
- κι ύστερα οι γέφυρες του Βοσπόρου, που ενώνουν την Ασία με την Ευρώπη.

"επί χάρτου", τα έχω σίγουρα εμπεδώσει...
"επί πραγματικού", θα ιδώ, όταν βρεθώ εκεί...

 

Εορτάζει σήμερα ο Ιερός Αυγουστίνος.

Αurelius Augustinus ( 354-430 )

Πολύ μου άρεσε όταν ήμουν μικρή... 
Ιδιαίτερος Χριστιανός φιλόσοφος, επηρεασμένος αρκετά (θαρρώ) απ' τον Πλάτωνα.


Άκου με τι πάθος - πόσο παράφορα ! - μιλάει στον Θεό :

"Αργά Σε αγάπησα, ωραιότητα, τόσο παλιά και τόσο νέα ! Αργά Σε αγάπησα ! 
 Ήσουν στον εσωτερικό κόσμο μου και εγώ ήμουν εκτός του εαυτού μου. Εκτός του εαυτού μου Σε ζητούσα, σκορπισμένος στα περικαλλή δημιουργήματά Σου και επιζητώντας την ωραιότητα των πλασμάτων Σου με τη δυσμορφία μου.
 Ήσουν μαζί μου, αλλ’ εγώ δεν ήμουν μαζί Σου. Και με κρατούσαν μακριά από Σένα τα πλάσματα εκείνα, που δεν θα υπήρχαν αν δεν θα υπήρχαν σε Σένα. 
Και με κάλεσες και έσπασες την κουφότητά μου και έλαμψες και εξάστραψες και διασκέδασες την τυφλότητά μου. Σκόρπισες άρωμα ηδονικό και το ανέπνευσα , και ο πόθος μου στράφηκε προς Εσένα. Σε γεύθηκα και αισθάνθηκα την πείνα και τη δίψα για Σένα. Με άγγιξες και φλέγομαι για την ειρήνη Σου."

σημείωση του μεταγράφοντος :

δεν συμφωνώ απολύτως με την μετάφραση,

παρ' όλ' αυτά, εκείνο που ο Αυγουστίνος δηλώνει γίνεται απολύτως φανερό.

 

a.k.

τα πεύκα στο μαξιλάρι μου.
τα ίδια ακριβώς πεύκα, όπου στα χρόνια μας τα παιδικά είχαμε γιά κρυψώνα τον κορμό τους.
τώρα, κοτσύφια τενόροι φωλιάζουν στα κλαδιά.
άκουσες νεαρά κοτσύφια να ψάλλουν το ξημέρωμα ;
μοιάζει λίγο του Σμέτανα το γάργαρο νερό
και μαδριγάλια της αναγέννησης.
οι τεμπέλες δεκαοχτούρες ξυπνάνε αργότερα.
ταιριάζουν με τις πρώτες του ήλιου αχτίδες
δέκα οχτώ.

έψαξα μέσα στο μυαλό μου να βρω μια λέξη ή μιαν έκφραση, να αποδίδει αυτό που σκέφτομαι.

"άλλαξε όλο το περιβάλλον... 
ξαφνικά, εντελώς ξαφνικά, από τη μιά μέρα στην άλλη, 
ο πήχυς ανέβηκε πολύ ψηλά ! ασύγκριτα ψηλά ..."

το "ψηλά", αφορά στο κοινωνικό σύνολο...
όπως, στο κοινωνικό σύνολο, αφορούσαν οι ως τώρα διάφορες μετριότητες ή, τα διάφορα "σκουπίδια"...

και είναι ζήτημα κοινωνικής συνείδησης και κοινωνικής ευθύνης, αυτό το "ψηλά" !
έτσι σκέφτομαι...

Καλοκαιριάζει...
Ανθίζουν λευκά, διαβολικά μυρωδάτα κι αθώα !

χτες βράδυ κοιμήθηκα στις 3 (σύνηθες...)
ξύπνησα στις 4 (ασύνηθες)
έβαλα ξυπνητήρι γιά τις 05.50.
με τίποτα δεν ήθελα να το χάσω !
06.00 ακριβώς, πάνω απ' τον Βράχο έπαιξε ο εθνικός ύμνος.
κι έπειτα καθαρό, φωτεινό το σήμα της ΕΡΤ,  επιτέλους χωρίς Ν και χωρίς Ι.

με όλα τα συν και με όλα τα πλην, με όλες τις διορθωτικές κινήσεις, που μάλλον πρέπει να γίνουν,
το ζήτημα της εθνικής ραδιοτηλεόρασης ήταν και είναι καθαρά ζήτημα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ !
η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ήταν το πολύ σοβαρό διακύβευμα , που οι προηγούμενοι ανερυθρίαστα το βίασαν
και που οι σημερινοί με μεγαλη επιμέλεια πρέπει να το προσέξουν...

να γίνουμε οξύρυγχοι !

ίσως η φύση πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία,
να ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΕΙ το ανθρώπινο είδος στις συνθήκες , με τις οποίες λειτουργεί πιά η ζωή μας...

να γίνουμε οξύρυχοι, ώστε το ρύγχος να μπορεί να διυλίζει αυτά που μας υποχρεώνουν να εισπνέουμε...

το λέω, αφού σήμερα από νωρίς το πρωί αντιλαμβάνομαι έντονα ότι βρισκόμαστε μέσα σε μιά αρρωστημένη ατμόσφαιρα...
βρωμάει πολύ - και πόσο πολύ θα βρωμάει κοντά στις γειτονιές , όπου γεννάται το τοξικό νέφος !-, αλλά εκτός από τη δυσοσμία , φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού ότι είμαστε μέσα σε ένα κάτι... υπάρχει σκοτεινιά. δεν είναι ένα πυκνό σύννεφο, είναι όμως κάτι ευδιάκριτο, κιτρινωπό και κάργα αρρωστημένο.

ο διάβολος να τους πάρει, θα τον πεθάνουνε τον κόσμο...

πώς γίνεται, τα μικρά παιδιά, οι γέροι, οι άρρωστοι, αλλά και όλος ο πληθυσμός, να αναπνέει ΤΟΞΙΚΑ ΑΕΡΙΑ ;
ο διάβολος να τους πάρει... τους άχρηστους, τους άσχετους, τους ασυνείδητους, τα ανεύθυνα γομάρια, τα τομάρια.

φυσικά, καθημερινά μέσα στις πόλεις μας υπάρχει μόλυνση, αλλά και από μόλυνση σε μόλυνση υπάρχει διαφορά, αδερφέ...
δεν γίνεται να βρισκόμαστε μέσα σε τέτοιο τοξικό σύννεφο...
αυτό μου θυμίζει κάτι ταινίες επιστημονικής φαντασίας, άνθρωποι μέσα σε γυάλινους θόλους κ.τ.λ.

έλεος...



   

ε, κι αφού τις θυμήθηκα τις δασκάλες μου χτές,
δες τώρα κι ετούτο, να γελάσεις :

https://www.youtube.com/watch?v=pOCxegQupMU

N. E., Edwin Eugene Bagley

με αυτές λοιπόν τις δυό μουσικές, ΜΠΑΙΝΑΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ !

σε όλες τις τάξεις δηλαδή, όλα τα σχολικά χρόνια, κάναμε οι μαθητές σειρά στην αυλή και μπαίναμε στις τάξεις με βηματισμό, με αυτήν ακριβώς την μουσική, να παιανίζουν τα μεγάφωνα...

Ναι. 
Φάλαγγα εις δυάδες !

Οι δυό μουσικές αυτές έχουν καταγραφεί σε κάθε μόριο μέσα του μυαλού μου.

Τέλος, 

με αληθινή συγκίνηση είδαμε σήμερα να κατεβαίνουν τα δυό ανιστόρητα γράμματα,

το Ν και το Ι.

Που δεν μας φταίνε τα γράμματα τα καϋμένα, δηλαδή...

Νέα, pêle-mêle.

Ένιωσα τελικά άσχημα που με έπεισε η διαφήμιση ! Και την πάτησα σα μαλάκας... 
Φυσικά, τση βγάζω το καπέλο τση πουτάνας τση τηλεόρασης και τση πουτάνας τση διαφήμισης... Κάνουν εξαιρετικά καλά την δουλειά τους...
Επείσθηκα και πήγα κι εγώ με τους χιλιάαααααααααααδες άλλους πολίτες στο περίφημο bazaar βιβλίου...

... Τουλάχιστον αφού τα έσοδα είναι γιά καλό σκοπό, ας σιωπήσω, κι ας μου γίνει αυτό μάθημα γιά άλλη φορά...  


Έφτιαξα μιά πίτσα απόψε. Άνοιξα σπιτική ζύμη, έκανα αρκετό κόπο. Και βγάζοντας το ταψί απ' το φούρνο, το χέρι μου κάηκε και αντανακλαστικά, αυτόματα άνοιξαν τα δάχτυλά μου. Η πίτσα τούμπα χαμαί, στη μοκέτα της κουζίνας.


Το ξέρω πως δεν δικαιούμαι διά να ομιλώ, όμως δεν το αντέχω όταν λείπεις.
Παράλογο είναι, απλά δεν το αντέχω. Είμαι παράλογη.
Αυτά, με πολύ λίγες λέξεις. 


Πήρε τηλέφωνο ο φίλος του πατέρα μου, Κώστας Κ.
Από χρόνια, δεν ήξερα αν αυτός ο άνθρωπος ζεί... Ζει !
Ο Κώστας Κ, ο Χρύσανθος Γ, Ο Γρηγόρης Χ, ο Αντώνης Κ, και ο Πάνος Λ, συμμαθητές στο Βαρβάκειο, στην ίδια τάξη και φίλοι μιάν ολόκληρη ζωή.
Χάρηκα που υπάρχει αυτός ο άνθρωπος. Καθώς επίσης υπάρχει και ο Πάνος Λ.
Έτσι, αγνοώ πιά, μονάχα τα σχετικά με τον Χρύσανθο.


Χθες ήταν η γιορτή Ιλαρίωνος, σήμερα Σεβαστιανού.
Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα...
Έχω πάντα στα μάτια μου το μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού, έργο του μεγάλου μας Τσαρούχη 
και σας έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου, soeur Hilarion, και soeur Sebastien.
Η πρώτη - όσο απίστευτα κι αν φαίνονται τώρα αυτά...- μας δίδασκε savoir vivre.
Η δεύτερη, η "μεγάλη", μας δίδαξε την Αινειάδα.
"Insequitur clamorque virum stridorque rudentum"
Τι να λέμε τώρα;...


Τι όμορφη και τρυφερή ήταν απόψε η ταινία της Όλγας Μαλέα "Πρώτη φορά νονός", με τις πολιτικές αναφορές της , τον συμβολισμό γιά τον ΞΕΝΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ και το λεπτό χιούμορ της !