.
Δευτέρα 30 Απριλίου 2012
.
Τετάρτη 25 Απριλίου 2012
Δευτέρα 23 Απριλίου 2012

.
ανείπωτα...
II.
Σύννεφα μαύρα πάνω από τα βουνά της Αλβανίας.
.
Εκείνη : βαριέμαι όλο θάλασσα, θάλασσα…
Θέλεις να παίξουμε το παιχνίδι με τις λέξεις ;
Εκείνος : Έστω …
Εκείνη : Ωραία ! Βρες ένα ουσιαστικό δισύλλαβο, θηλυκό να τελειώνει σε – η.
Εκείνος : Η βροχή !
Εκείνη : Όχι, όχι. Η βροχή πέφτει συνέχεια σε ήχο πλάγιο δεύτερο –σι, -σι, -συ.
Πες άλλο !
Εκείνος : Η ζωή !
Εκείνη : Όχι ! δε θέλω τέτοια ζωή σε κουτάκια κλεισμένη !
Εκείνος : Η ρωγμή !
Εκείνη : Βλέπω την αντανάκλαση του ήλιου στα σύννεφα. Σύννεφο κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο σύννεφο, πράσινο, μπλε, λουλακί σύννεφο και ιώδες.
Έπειτα, βλέπω σύννεφα λευκά και βαθύ γκρίζο.
Εκείνος :.
η ρωγμή
της ρωγμής
την ρωγμή
.
οι ρωγμές
των ψυχών
τις ρωγμές
.
Εκείνη :.
η λύπη
της λείπεις
την λύπη
.
Εκείνος : tu triches, toujours !
.
Στην κορυφή του Παναχαϊκού όρους τα χιόνια ακόμα δεν έλιωσαν.
.
.
.
Παρασκευή 20 Απριλίου 2012
.από την άλλη, κάποια πράγματα είναι τόσο ωραία, που λυπάσαι να τα διαβάζεις μονάχος...
.
.
.
.
Πέμπτη 19 Απριλίου 2012
Τετάρτη 18 Απριλίου 2012
le chaud soleil a fuit
γιατί περνώντας το πρωί στο δρόμο, κάποιος μέσα σ' ένα σπίτι έπαιζε φαγκότο !
στάθηκα σα μαγεμένη κι άκουγα...
όλη τη νύχτα pluie abondante.
έβγαλα το πρωί το σκυλί, πήρα κατά μήκος τη θάλασσα κι ύστερα ανέβηκα όλη την Αλεξάνδρας.
κρύο κι υγρασία που σε περονιάζει ως μέσα.
.
.
.
.
.
Δευτέρα 16 Απριλίου 2012
ανείπωτα...
I.
.
.
Εκείνη : Κατολίσθηση! Πτώση βράχων.
Εκείνος : Κι ακόμα, δεν μου χεις πει τίποτα γιά τα λιόδεντρα, μήτε γιά τ’ άγρια βάτα και τα μούρα στους φράχτες είπες τίποτα, μήτε γιά την Αρχαία Καλυδώνα και τις φωλιές των πελαργών με τα μωρά μέσα.
Εκείνη : Είδα πώς τα μαθαίνουν να πετάνε. Πρώτα ένα μικρό, δοκιμαστικό vol plané. Γυρίζουν στη φωλιά, πατάν σταθερά τα ποδάρια τους στα πλεγμένα ξύλα κι ύστερα πάλι δισταχτικά στον αέρα. Έτσι σιγά – σιγά ξεθαρρεύουν και σηκώνονται. Στο μεταξύ, οι γονείς τα παροτρύνουν με φωνές.
Είδα να κάνουν έτσι κι οι γλάροι!
Και τα χελιδόνια!
Εκείνος : Πες μου γιά τα ποτάμια !
Εκείνη : Περνάς τον Αχελώο. Την άνοιξη ακόμα έχει λίγο νερό, και τα βουνά πέρα στο βάθος έχουν ακόμα στις κορφές τους χιόνια.
Εκείνος : Τα βουνά ασάλευτα, ε ;
Εκείνη : Χαμήλωσαν τα νερά της λίμνης Αμβρακίας. Στις όχθες της βόσκουν κοπάδια τα πρόβατα.
Εκείνος : Σε ρωτάω γιά τα βουνά ! Αυτός είν’ ο λόγος που τ’ αγαπάς; επειδή είν’ ασάλευτα ;
Εκείνη : Σε ήθελα, πρώτα γιατί ήσουν ναυτικός. Ταξιδευτής !
Εσύ λαχταρούσες τη θάλασσα κι εγώ λαχταρούσα εσένα !
Εκείνος : Λαχταρούσες ! πότε άρχισες λοιπόν να χρησιμοποιείς χρόνο αόριστο ;!
Αν σε γνωρίζω λίγο, ξέρω ότι ο αόριστος είν’ ο χρόνος που δεν σ’ αρέσει...
Εκείνη : Η θάλασσα έχει χρώμα σκούρο ετούτη την εποχή. Αν δεν έβλεπες κοντά την αντίπερα όχθη, κι αν δεν έβλεπες τις τρυφερές ελιές και τα καλάμια να φυτρώνουν ως κάτω, θάλεγες πως αυτά είναι τα σκούρα νερά του Ατλαντικού, κι όχι η Μεσόγειος όταν ενώνεται με την Αδριατική.
Εκείνος : Σε ρωτάω γιά τον αόριστο χρόνο ! Δεν γίνεται να μη σου αρέσει εκείνο που πέρασε ! Εκείνα που πέρασαν... όσα πέρασαν...
Εκείνη : Συνάντησα ένα ξωκλήσι στα λειβάδια. Ήταν μιά μικρή βασιλική, σκέτη. Δίχως τρούλο.
Μπροστά πέρναγε ένας χείμαρρος στεγνός. Λευκές κροκάλες, η μιά πάνω στην άλλη.
Θυμάσαι όταν μου πες το παραμύθι με τον αυλό και τις καλαμιές ;
Τώρα σαν βλέπω καλαμιές , κάθε φορά θυμάμαι το παραμύθι που μου λεγες.
Εκείνος : Μου θυμίζεις λίγο την αλεπού ...
.
.
.
.
Σήμερο, έχει απ’ το πρωί θύελλα, που δε λέει να κοπάσει.
Ο αέρας σφυρίζει έτσι, που αν δεν πατάς με βήμα βαρύ και σταθερό, μπορεί και να σε ρίξει κατάχαμα.
Η θάλασσα καβαλάει τα μουράγια και στέλνει τα νερά στην άντικρυ μεριά του δρόμου.
Βρήκα έτσι την ευκαιρία και χώθηκα στο αρχαιολογικό μουσείο.
Μικρό μουσείο είναι, μα ωραίο !
Εκπληκτικό το τεράστιο αέτωμα της Γοργούς, από τον δωρικό ναό της Αρτέμιδος, έργο του 590 – 580 π.Χ.
Με τα πολλά, κατέληξα φυσικά στου Ζήσιμου γιά ουζάκι, τα μολύβια και τον Ηρόδοτο παραμάσχαλα, μα βρήκα εκεί τη Β. μου, παλιά κι αδερφική, και πιάσαμε λακριντί γερό...
.
.
.
.
.
Κυριακή 15 Απριλίου 2012
Αυτός ο παιδικός μου αστερισμός της Αφροδίτης...
Ήμουνα μαθήτρια στο λύκειο
κι ήταν σαν τώρα, άνοιξη.
.
Ένα σούρουπο, κοίταζα τον ουρανό (από τα κοιτάγματα του ουρανού έχω φάει τούμπες εγώωω...)
Mε εντυπωσίαζε που φαινόταν τόσο, μα τόσο λαμπερός, ο αστερισμός της Αφροδίτης !
.
Κάθισα λοιπόν τότε στο γραφείο μου της μαθήτριας,
κι έγραψα λίγα λογάκια - στιχάκια, γιά το φεγγαράκι και τη λαμπρή δίπλα του, Αφροδίτη.
Άκουσον τόλμη ! μετά, έστειλα τα στιχάκια αυτά σε έναν διαγωνισμό (!) που είχε προκηρύξει ο Σύλλογος (ή Σύνδεσμος λεγόταν ;) Ελλήνων Λογοτεχνών.
Μου έστειλαν οι άνθρωποι έναν έπαινο Α΄ γιά την ποίηση.
Το ίδιο ακριβώς επαναλήφθηκε και την επόμενη χρονιά.
.
Έκτοτε (ως σήμερα), ότι έγραφα (ή γράφω) το παράχωνα και το έκρυβα καλά (πάντα τα παραχώνω και τα κρύβω καλά) μες στα συρτάρια.
Πού τόλμη πιά γιά τέτοια έκθεση εαυτού...
Το στήθος φυσικά, έξω και μπροστά, σε όποιαν άλλην έκθεση... όχι σ’ αυτήν...
.
Τέλος, δεν είναι αυτό το θέμα μου...
Το θέμα μου είναι, ότι απόψε βραδάκι, επιστρέφοντας στο σπίτι άκρη - άκρη απ’ το δρόμο της θάλασσας,
είδα ξαφνικά πάνωθέ μου,
τόσο εντυπωσιακά λαμπερό,
τόσο συγκινητικά κοντινό,
αυτόν τον παιδικό μου αστερισμό
της Αφροδίτης !
.
και τα θυμήθηκα...
.
.
.
.
Τούμας Τράνστρεμερ.
.
ΑΠΡΙΛΙΟΣ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ
.
μετάφραση : Β. Παπαγεωργίου
Η άνοιξη έρημη.
Το χαντάκι, γεμάτο βελούδινο σκοτάδι
σέρνεται δίπλα μου
δίχως κατοπτρισμούς.
Το μόνο που φέγγει
είναι τα κίτρινα λουλούδια.
Με κουβαλά η σκιά μου
όπως μιά μαύρη θήκη
κουβαλά το βιολί της.
Το μόνο που θέλω να πω
αστράφτει απρόσιτο
σαν τ’ ασημικά
στο ενεχυροδανειστήριο.
.
.
εκδ. ΝΕΦΕΛΗ
* τέλος του 1882 με αρχές του 1883 ο Liszt επισκέφθηκε την κόρη του Cosima και τον άντρα της Richard Wagner , στη Βενετία.
ο Wagner πέθανε μερικούς μήνες αργότερα. Το διάστημα αυτό ο Liszt συνέθεσε δύο έργα γιά πιάνο που εκδόθηκαν με τον τίτλο "πένθιμη γόνδολα" (Trauer-Gondel)
.
.
.
.
Σάββατο 14 Απριλίου 2012
φόρεσα χοντρές κάλτσες ως το γόνα, μπλούζα μάλλινη, από πάνω μάλλινη ζακέτα, κούμπωσα την καμπαρντίνα κι έβαλα κασκόλ γύρω στο λαιμό.
λέω ή μεγαλώνω, ή κάνει κρύο ή και τα δυό...
περπάτησα ήσυχα στην άκρη της θάλασσας.
ο αέρας ήταν δυνατός, σε σήκωνε. φύλλα έφευγαν απ' τα γύρω, στροβιλίζονταν τρελά πάνω σου, γύρω σου, το κύμα από μέσα έβγαινε έξω, περπάτησα ξανά τον δρόμο με τα φύκια, τέλος έπιασε δυνατή βροχή, κάτι σαν καταιγίδα.
.
.
Αι γενεαί πάσαι ,
Verdi, Albinoni,
Calde Lacrime, Αμλέτος, Suentura και η Marcia Funebre από την Ηρωική του Beethoven.
.
εκκλησιαστικές τετραφωνίες (ίσως με καταγωγή απ' την Κρήτη του 18ου αι.), αυστηρά, παλαιά πρωτόκολλα,
μπροστά ο Σταυρός, με τη σειρά τα εξαπτέρυγα, τα κόρα, οι σκόλες (τεράστια λάβαρα), τα φλάμπουρα (κατάλοιπα βυζαντινών σημαιών), πίσω τα βενετσιάνικα φανάρια.
οι επιτάφιοι, οι άνθρωποι.
.
δεν τα είδα φέτος.
περπάτησα γιά λίγο κοντά στο κύμα που άφριζε.
και στη βροχή.
.
χαλάει ο κόσμος έξω...
.
.
.
.
.
Κυριακή 8 Απριλίου 2012
λάμπει πάλι απόψε τόσο το φεγγάρι!φωτίζει τα σκοτάδια του Υμηττού,
τον έρμο δρόμο
που εβάδιζα νωρίτερα
και τον ορίζοντα πέρα ως πέρα...
.
εστάθηκα ώρα πολλή, μαγεμένη
κοιτάζοντας τα όρη του.
.
.δες, πόσα θάματα !
.
golfe de la rosée
golfe des iris
lac des songes
mer des humeurs
mer de la sérénité
mer de la tranquillité
mer de la fécondité
mer du nectar
.εμείς,
πάντα και πάντα, MARE NUBIUM...
.
mer des pluies
mer du froid
marais des brouillards
mer des crises
océan des tempetes
:
:
:
:
:
Σάββατο 7 Απριλίου 2012
.
Τα βράδια, πριν τον ύπνο, διαβάζω μέρες τώρα, τον «κύριο Μάνι». Soya - soya όμως… Δεν είναι εύκολο βιβλίο και δε μου φαίνεται συναρπαστικό, έφτασα στη μέση και δεν καταφέρνω ακόμα να συσχετίσω τα διάφορα μέρη του, έχει όμως κάποιο ενδιαφέρον γιατί αναφέρεται στους Σεφαρντίμ, γι αυτό και σιγά σιγά λέω να το προχωρήσω…
Χτες βράδυ είχε ένα λαμπερό φεγγάρι. Φώτιζε όλο το στερέωμα.
Έφτιαξα τσουρέκια και φογάτσα. Αν έχω λίγο κέφι, μπορεί να κάνω και τίποτα κουλουράκια.
Εκ των ενόντων.
Ποτέ δεν ζήλεψα τα λεφτά. Ποτέ ! Θα ήθελα όμως να είχα λίγα, ίσα για να μη σκέφτομαι το κάθε τι, ακόμα και την παραμικρή μου κίνηση…
Ας είναι… ας προσπαθήσουμε να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο… κάποτε, θα σιάξουν λίγο τα πράγματα…
.
.
.
.
.
Τετάρτη 4 Απριλίου 2012

παιδικό παιχνίδι
από το λαογραφικό μουσείο
στο Ναύπλιο
.
photo
foteini
.
.
.
.
.
.
Place de la Concorde αναίσχυντη,
αισχρής αισθητικής, αδιάντροπης πρόκλησης ομόνοια.
Πάνω από τα μπορντέλα, στην οδό Αχιλλέως, αιωρούνται παλιά ακροκέραμα, βαθύ κόκκινο.
Οι κουτσουπιές άνθισαν, μα η βιομηχανική λεωφόρος Αθηνών, είναι χωρίς βιομηχανία πιά.
Γύρω σηκώνονται οι λόφοι του λεκανοπέδιου και τα αγαπημένα βουνά. Έχουνε δει πολλά στα μάτια τους. Από καταβολής.
Η μονή με τον αυστηρό, Βυζαντινό Κύριο του Δαφνίου.
Πριν πιάσουμε την παραλία του Ασπρόπυργου και πριν την λίμνη Κουμουνδούρου, όπου άλλοτε μονάχα οι ιερείς αλίευαν εδώ, υπάρχουν τώρα ακόμα ίχνη ναού της Αφροδίτης και πλάκες απ' το λιθόστρωτο της Ιεράς Οδού.
Η Σαλαμίνα. Το Μεγάλο Πεύκο. Άγρια σέλινα.
Σου ’φερα νερό στις χούφτες.
Τα Μέγαρα, η οροσειρά των Γερανείων ορέων.
Η κόρη του Ασωπού ποταμού, ονομαζόταν Νεμέα.
Τα Ολύμπια, τα Νέμεα, τα Ίσθμια, τα Πύθια είχαν ως έπαθλο το άγριο σέλινο.
Προς Κόρινθο.
Προς τους Κορινθίους.
Ολογύρω ελιές, εσπεριδοειδή και βρούβες.
Χωράφια ατέλειωτα βρούβες και κλήματα.
Δεν έγινα εγώ χαλκός να ηχεί, μήτε κύμβαλο να αλαλάζει.
Κλήματα σε στοιχημένες βραγιές.
Αφίνουμε πίσω τον δρόμο των Ατρειδών, που οδηγεί στις Μυκήνες. Να, η αρχαία Νεμέα.
Σπόνδυλος πάνω στον σπόνδυλο.
Χαρακιά στη χαρακιά.
Δωρική γραμμή στη Δωρική γραμμή.
Γκορτσές, κουτσουπιές, μπροστά ο Αργολικός κάμπος.
Για να πιείς να ξεδιψάσεις.
Μελίσσια κι άγριες αγκινάρες στις άκριες των χωραφιών.
Ο δρόμος διασχίζει τον κάμπο με τα ξυνά.
Βλασταίνουν νεαρές βερικοκιές και τσουπωτά λάχανα στα περβόλια .
Η θάλασσα άλλοτε έφτανε στο προπύργιο των Μυκηνών, την αρχαία Τίρυνθα.
.
Στον εγκαταλειμμένο σταθμό του τρένου, λίγο έξω απ’ το Άργος, υπάρχει μια παμπάλαιη μεταλλική πινακίδα : ΚΟΥΤΣΟΠΟΔΙ.
Μου φέρει στο νου παιχνίδια και κάποιες ακατανόητες ονομασίες των παιδικών μας χρόνων.
.
.
.
.
Δευτέρα 2 Απριλίου 2012
.φυσικά και μας έλεγε ψέματα ο Paulo Coehlo...
πώς άραγε θάταν δυνατό, το αντίθετο ;!
.
.
εμείς,
σαν που είπεν ο ποιητής,
.
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
.
Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
.
Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη.
.
.
αυτή είναι η αλήθεια.
.
.
η αγάπη
η υποταγή
η εγκατάλειψη του "εγώ" μας
.
κι η στάχτη.
.
.
.
.
βράδυ Κυριακής
.
τελείωσε σήμερα το εργαστήρι παραμυθιού.
λυπήθηκα σαν τελείωσε.
θα ήθελα να κρατήσω μιάν επαφή μ' αυτήν την ομάδα.
σήμερα, η τελευταία ημέρα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ιδιαίτερα αποκαλυπτική, όσον αφορά στους ανθρώπους...
.
σκέφτομαι τους ανθρώπους
και
τη ζωή.
.
αύριο, θα ήθελα να ξεκουραστώ λίγο...
.
.
.
.
.
Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012
Τους 4 μουσικούς της Βρέμης,
των αδελφών Grimm,
το πρωτοδιάβασα και το αγάπησα πολύ μικρό παιδί, όπως πολλά άλλα παραμύθια, λαϊκά ή έντεχνα.
.Το ίδιο λαϊκό παραμύθι
υπάρχει στο βιβλίο " Γ. Α. Μέγας, Ελληνικά παραμύθια, β’, βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ, 2001" με τον τίτλο :
«Οι μουζικάντες»
.
.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας γεωργός, κι είχεν έναν γάϊδαρο.Ο γάϊδαρος εγέρασε κι ο γεωργός πήγε και τον έδεσε έξω, να ψοφήσει.
Από κει, πέρασεν ένας κυνηγός κι είχεν ένα σκύλο, αλλά δεν τον ήθελε πιά, γιατί εγέρασε και δεν έβγαζε τους λαγούς.
Ο σκύλος εστάθηκε κι ερώτησε τον γάϊδαρο :
- τι κάνεις, καϋμένε γάϊδαρε, εδώ ;
Λέει ο γάϊδαρος :
- μ’ έδεσεν εδώ, το αφεντικό μου να ψοφήσω, γιατί εγέρασα.
- κι εμένα μ’ έδιωξεν ο δικός μου, γιατί δε βλέπω πιά τους λαγούς
-έρχεσαι, του λέει ο γάϊδαρος, να πάμε να γίνουμε μουζικάντες ;
- έρχομαι, λέει ο σκύλος.
Έκοψε τότε το σκοινί του ο γάϊδαρος κι έφυγαν
Έξω απ’ το χωριό, βρήκαν μια γάτα που καθόταν σ’ ένα πεζούλι κι έκλαιγε και με το μαντήλι σκούπιζε τα δάκρυά της.
Της λέει ο γάϊδαρος :
- γιατί κλαίς, συντέκνισσα ;
- γιατί κλαίω ; εγέρασα και δεν βλέπω πιά τους ποντικούς, και γι αυτό η κυρά μου μ’ έδιωξε.
- δεν έρχεσαι κι εσύ μαζί μας, που πάμε να γίνουμε μουζικάντες ;
- έρχομαι.
Λέει τώρα ο σκύλος στο γάϊδαρο :
- δεν μπορώ, καϋμένε γάϊδαρε, να περπατήσω
Του λέει ο γάϊδαρος :
- ανέβα στη ράχη μου
Ανεβαίνει στη ράχη του ο σκύλος, ανεβαίνει κι η γάτα και πάν καβάλα στο γάϊδαρο
Πήγαν – πήγαν, έφτασαν σ’ ένα εξοχικό σπίτι.
Απάνω σε μια κολώνα ήταν ένας πετεινός κι ελαλούσε.
Του λέει ο γάϊδαρος :
- γιατί, καϋμένε πετεινέ, λαλείς ;
- ας τα, λέει ο πετεινός. Έχει μουσαφιρέους τ΄αφεντικό μου και θα με σφάξει.
- δεν έρχεσαι μαζί μας, που πάμε να γίνουμε μουζικάντες ;
Πηδάει κι ο πετεινός πάνω στο γάϊδαρο
Πήγαν – πήγαν, έφτασαν σ’ ένα δάσος κι εβραδιάστηκαν εκεί.
Λένε στη γάτα :
- ανέβα γάτα σ’ ένα ψηλό δέντρο, να κοιτάξεις, αν φαίνεται πουθενά καμιά φωτιά
Η γάτα ανέβηκε απάνω σ’ ένα δέντρο και είδε φως μέσα στο δάσος
Εκεί ήταν ένα καλύβι και μέσα στο καλύβι καθόταν μια συντροφιά από κλέφτες.
Τη στιγμή που οι κλέφτες κατέβαζαν το καζάνι με το φαϊ απ’ τη φωτιά, βάζει ο γάϊδαρος το κεφάλι του απ’ το παράθυρο, κι αρχίζει να γκαρίζει.
Γκα, γκα, γκα, ο σκύλος γάου, γάου, η γάτα νιάου, νιάου, ο πετεινός κι κι ρί κου...
Οι κλέφτες τάχασαν, θάρρεσαν πως ήσαν ξωτικές, και πήραν δρόμο.
Μπαίνει μέσα ο γάίδαρος με την παρέα του και την κάνανε, να !
Σαν έφαγαν, ο γάϊδαρος βγαίνει όξω και κυλιέται, ο σκύλος κάθησε στην πόρτα, η γάτα στο τζάκι κι ο πετεινός ανέβηκε σ’ ένα κλαρί, μπροστά στο καλύβι.
Σαν νύχτωσε κι οι μουζικάντες μας κοιμούνταν, λέει ο καπετάνιος στους κλέφτες :
- ποιος είναι παλληκάρι, να πάει να δει τι γίνεται στο καλύβι;
- Εγώ, λέει ένας
- Άντε, να πας
Πάει αυτός, μπαίνει μέσα.
Το σκυλί στην πόρτα δεν τον επείραξε.
Βλέπει αυτός τα μάτια της γάτας και λέει : - ακόμα βαστάει η φωτιά
Πάει κοντά να πιάσει φωτιά για ν’ ανάψει τη λάμπα, τον αρπάζει η γάτα απ’ τα μούτρα.
Πάει να βγεί όξω, τον αρπάζει απ’ τα ποδάρια ο σκύλος.
Βγαίνει όξω, τον αρχίζει ο γάϊδαρος στα κλωτσίδια
Ο πετεινός φωνάζει απ’ το κλαρί : - Κουκουρίκου, πιάστε τον, πιάστε τον !
Φεύγει αυτός, τρομαγμένος.
Σα γύρισε, τον ερώτησαν τι έκανε
- ας τα, λέει, πάω να ιδώ στο τζάκι, μ’ αρπάζει μια στρίγγλα απ’ τα μάτια. Πάω να βγω όξω, μ’ αρπάζει άλλη απ’ τα ποδάρια. Βγαίνω όξω, και μου δίνει μια μεγάλη στρίγγλα μ’ ένα ξύλο μιά, και μ’ έριξε κάτω, και μια άλλη φώναξε : πιάστε τον ! πιάστε τον !
Οι κλέφτες, πού να ξαναπατήσουν πιά στο καλύβι !
Ο γάϊδαρος, ο σκύλος, η γάτα, κι ο πετεινός,
τρώγανε και πίνανε
κι εμάς δε μας δίνανε.
.
.
τα υπογραμμισμένα είναι απλά
όσα λέω διαρκώς λάθος
και προσπαθώ να τα θυμάμαι σωστά...
.
Τετάρτη 28 Μαρτίου 2012
φαίνεται πως τελικά, ήρθε η άνοιξη...
όλα είναι λίγο αλλιώς...
.
προχτές, Κυριακή του Ευαγγελισμού, ξεκίνησε η επικονίαση στα πεύκα.
τα έβλεπα από μέρες να φουσκώνουν και να ετοιμάζονται, και την Κυριακή το μεσημέρι, λες και δόθηκε ένα σύνθημα, ένα μαρς, με την πρώτη ήσυχη αναπνοή του ανέμου, άρχισε η γύρη να τινάζεται και ν' απλώνεται τριγύρω, σαν κίτρινο σύννεφο.
αυτό το σύννεφο, τα χει σκεπάσει όλα.
αν ήταν στάχτη από ηφαίστειο, όλα γύρω θα είχαν χρώμα σταχτί. τώρα, όλα είναι κίτρινα.
από παιδί τη θυμάμαι αυτήν τη διαδικασία, την ιεροτελεστία της άνοιξης.
κρατάει τουλάχιστον 20 δύσκολες μέρες, κι έπειτα ησυχάζει.
.
.
.
Σάββατο 24 Μαρτίου 2012
παιδιά αναλφάβητα !
τι εγκληματική κοινωνία έχουμε φτιάξει !
πράγματα, των απιστεύτων απίστευτα ...
παιδιά 11 χρονών, 13 χρονών, 20 χρονών, αναλφάβητα, που το μικρότερο δεν ξέρει να πιάσει μήτε το μολύβι...
σήμερα που βρέθηκα μπρος στο πρόβλημα, κόντεψε να μου στρίψει το μυαλό...
"εσείς, θέλετε να μάθετε γράμματα ;" τα ρώτησα.
"ναι, μου λένε, γιατί όλοι οι άνθρωποι γράφουνε και διαβάζουνε"...
.
όταν έκανα το πρόγραμμα
"υποδοχή και ένταξη των ξένων μαθητών στο σχολείο", επί 3 χρόνια στη Γαλλία, μας φάγαν το μυαλό :
ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΑΡΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ !
νόμιμοι ή παράνομοι στην Ευρώπη οι γονείς, όλα τα παιδιά υποχρεωτικά πάνε σχολείο...
και το σχολείο είναι υποχρεωμένο να τα δεχτεί...
.
και τι σκατά απόγινε αυτή η χάρτα στην Ελλάδα ;
περιμένω να ξημερώσει η Δευτέρα, και θα κινήσω γη κι ουρανό, να δούμε τι γίνεται...
πράγματι το σχολείο δεν δέχτηκε τα παιδιά ή μήπως οι γονείς τα κρατάν έξω, ίσως γιά να δουλεύουν ;
.
στο μεταξύ, σκέφτομαι τι να κάνω και πώς να το κάνω...
α, ρε βρωμοσύστημα, θα σε πιάσω απ' το λαρύγγι και θα σε χτυπήσω κάτω σα χταπόδι...
.
.
.
.
.
.
.
.
Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012
σε μιά συμπαθή χτεσινή βραδιά (Τετάρτης), ακούσαμε από μιά κιθάρα
λαϊκή τζαζ μουσική, Μικρασιάτικη.
.
ακούσαμε περίκαλα ποιήματα κι έγιναν αναφορές σε βιβλία, των Κοσμά Πολίτη, Κωστή Παλαμά, Διδώς Σωτηρίου, Κ.Χ. Μοίρη, Καβάφη, δυό υπέροχα ποιήματα Τούρκων ποιητών, την μικρή, πράσινη θάλασσα του Ελύτη και του Σεφέρη το σπίτι κοντά στη θάλασσα .
.
κοινό σημείο όλων αυτών :
Ο ΠΟΘΟΣ ΚΙ Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΜΥΡΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ...
.
.
.
.
ΚΙΧΛΗ
.
.
νά᾿ ναι τὰ χρόνια δίσεχτα πόλεμοι χαλασμοὶ ξενιτεμοὶ Δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια, ἤ, μιὰ γυναίκα ἐλικοβλέφαρη βαθύζωνη Ξέρεις τὰ σπίτια πεισματώνουν εὔκολα, σὰν τὰ γυμνώσεις . Γιώργος Σεφέρης |
.
.
.
βλέπω πάντα νάμαι στο ίδιο σπίτι.
εκείνο με τα παράθυρα διάπλατα στον ήλιο,
με τη γυριστή σιδερένια σκάλα που ανέβαινε στην ταράτσα
και γύρω το χτήμα με τα οπωρικά, τους άγριους σκίνους και τις τριανταφυλλιές...
το σπίτι που πόνεσε...
και δεν ξέρω γιατί η καρδιά μου δεν μπορεί να ξεχάσει...
.
.
Σένα τα λέγω
κι άκου τα !
Πάρε χαρτί
και γράψε τα...
.
.
.
.
.
Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012
κλίναμε κάπως, πάντοτε, προς το μέρος του Αγαμέμνονα...
παιδιόθεν...
.
απόψε άκουσα γιά πρώτη φορά κι έναν μοναχικό μονόλογο από την Κλυταιμνήστρα.
η Κλυταιμνήστρα στον Άδη, μονολογεί με τις θύμησές της...
.............................
.
ο Αγαμέμνονας,
που σκότωσε τον πρώτο άντρα της,
ο Αγαμέμνονας,
που σκότωσε το πρώτο της νεογέννητο,
ο Αγαμέμνονας,
που έσκυψε με το μαχαίρι στο βωμό πάνω απ' την κόρη τους, την Ιφιγένεια,
ο Αγαμέμνονας,
που εκείνη 10 χρόνια τον περίμενε κι αυτός γύρισε πίσω αγκαλιά με την Κασσάνδρα (μήπως είχε και την Χρυσηίδα;)...
.
ένας ωραίος μονόλογος, που τον ταίριαξε και τον έφτιαξε η Η., παίρνοντας στοιχεία και κάποια αποσπάσματα από τα έργα :
Ορέστεια (Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες) του Αισχύλου, Ηλέκτρα και Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη, Ηλέκτρα του Σοφοκλή, Οι μύγες του Σάρτρ, Γράμμα στον Ορέστη του Καμπανέλλη, Τέταρτη Διάσταση του Ρίτσου.
.
.
το παιδί υποσχέθηκε να μου τον στείλει το μονόλογο, που μ' άρεσε πολύ...
.
.
.
.
.
.
.
Δευτέρα 19 Μαρτίου 2012
Από τις παραδόσεις του Μοριά
Συλλογή Νικολάου Πολίτη
Δημοσιεύτηκε στην Πελοποννησιακή Πρωτοχρονιά, τόμος του 1959
.
ΤΟΥ ΠΑΠΑ Τ’ ΑΛΩΝΙ (Δαβιά Μαντινείας)
.
.Εκεί κοντά που μπαίνουνε ΄ς την Ταβιά, στο δημόσιο δρόμο χάμου, είναι νιά τρούπα βαθειά, που πρώτα ήταν αλώνι.
Άκου να ιδής πως έγινε τούτο :
Στις δεκαφτά τ’ Αλωνάρη είναι η γιορτή της αγιά Μαρίνας.
Ένας παπάς είχε τη θημωνιά του εκεί κοντά ’ς τ’ αλώνι του κι έβανε τ’ άλογα ανήμερα να πατήσουνε.
Λέει, είν’ αλαφρή γιορτή, δεν κάνει να καθόμαστ’ άνεργοι, τα χέρια ξερά.
Το μεσημέρι πλιά, που ησύχασ’ ο κόσμος, ο τραγόπαπας αλώνιζε ακόμα, και δώσ’ του με τοις φωναίς εξεκούφαινε τον κόσμο.
Μα σαν ήρθε ντάλα μεσημέρι, που δεν ακούς άλλη μιλιά εξόν από τουν τσιντσίρωνε, ο διαβολόπαπας τα ίδια και χειρότερα.
Τότενες έβανε και τη ντουάνα κ’ εστάθηκε απάνου ολόρθος και δώσ’ του εψόφησε τάλογα.
Εκείν’ την ώρα, να σου, μάτια μου, κ’ έρχεται νιά όμορφη γυναίκα, με χρυσά μαλλιά, ασπροφόρα και χαιρετάει τον παπά.
Εκείνος τη δουλειά του !
Αλώνιζε και δεν της είπ’ μαηδ’ ένα καλώς ώρισες.
Του λέει η γυναίκα : «γιατί αλωνίζεις σήμερα, που είναι της αγιά Μαρίνας ;»
- «Μπα λέει, και τι ; θα σε βάνω γω ξεταστή, τι κάνω ; Έτσι θέλω κι αλωνίζω.»
Δεν επρόφτασε να τελειώση το λόγο, κι ακούγεται νιά βουή, Παναϊα μου !
Ελέγαμε ότι έγινε σειγμός κι επεταχτήκαμε ούλοι ς’το πόδι. Πηγαίνουμε κατά τη μεριά π’ ακούστηκε ο βρόντος, και τι γλέπουμε ; Μιά καταβόθρα, ε, άκωλη τον κατήφορο !
Η γυναίκα εκείνη ήτανε η Αγιά Μαρίνα και είπε κ’ εσκίστηκε η γης κ’ εκατάπιε και παπά κι άλογο κι αλώνι.
Άλλοι πάλι έχουν να πούνε, πως δεν ήταν η αγιά Μαρίνα, και πως ήτανε νιά νεράϊδα, που την έστειλε η Κυρά να χαντακώσει τον παπά, γιατ’ εχούγιαζε ντάλα μεσημέρι και εχάλαγε την ησυχία τουν νεράϊδωνε, που είχαν τότες τραπέζι.
.
Κ’ ετρώγανε
κι επίνανε
και καμιανού δε δίνανε.
.
.
.
.
.
ε καλά, να λέγεται ότι στην αντιγραφή, στο word σχεδόν όλες οι λέξεις, μου χτύπησαν κόκκινο...
.
όσο γιά μένα,
ωρίμασα σήμερα (!) και τόειπα πιό σωστά...
και πρέπει να βρω άλλο ένα, να το ετοιμάσω τις επόμενες μέρες.
έχω ένα - δυό στο μυαλό μου...
.
.
.
.
.
Σάββατο 17 Μαρτίου 2012
σήμερα ήταν η σειρά μου.
διηγήθηκα στην ομάδα μιά ιστορία απ' τη λαϊκή παράδοση - απ' τη συλλογή του Νικόλαου Πολίτη.
είχα μάθει το κείμενο καλά "απ' έξω", λέξη προς λέξη.
το είχα πει "απ' έξω" δεκάδες φορές στα παιδιά.
τελικά στεναχωρήθηκα , γιατί θαρρώ δεν τα πήγα πολύ καλά. δεν ξέρω γιατί δεν το διηγήθηκα όπως ήθελα...
με ενοχλεί, που δεν είχα τον έλεγχό μου την ώρα της διήγησης...
νομίζω είμαι η μόνη καινούργια στην ομάδα ή μάλλον είναι και μιά άλλη κοπέλα, αλλά αυτή είναι ήδη, σχεδόν επαγγελματίας στη διήγηση.
χωρίς να το δείχνω, είχα λίγο τρακ μαζί τους.
δεν μ' αρέσει όμως να δικαιολογώ τον εαυτό μου.
ούτως ή άλλως έπρεπε, ο βλάκας, να το πω σωστά.
.
.
.
.
.
.
Grandeur et décadence
De la ville de Mahagonny
.
Όπερα των Kurt Weill – Bertolt Brecht
.
.
Rien dans votre foutue Mahagonny
Ne rendra un homme heureux.
Il ya trop de paix
Trop de bonheur
Trop de choses
Sur les quelles on peut compter
.
Un typhon !
Un ouragan se dirige vers Mahagonny
Effroyable désastre !
La ville de joie va périr !
L’ ouragan descend des montagnes
La mort surgit de l’ océan
Effroyable désastre !
Destin barbare !
Ou trouver un mur pour me cacher ?
Ou trouver une caverne pour m’ abriter ?
:
:
:
αυτό το σπουδαίο
-σχεδόν βιβλικό- έργο,
λες και να γράφτηκε
γιά τον καιρό μας ; !
.
.
.
.
.
.
Τετάρτη 14 Μαρτίου 2012
βραδυνό σημειωματάριο .
καθίσαμε βραδάκι με τη Μ. στο petite fleur.
δούλεψα σκληρά όλη μέρα, διάφορα πράγματα...
βρέχει και κάνει παλιόκρυο.
καμμιά είδησή σου, πάντα.
χρόνια πριν, έλεγα, θα μείνει ένας πόνος στις αρθρώσεις, σαν κάμει καιρό νοτιά.
δεν είχα λογαριάσει σωστά.
ετούτο εδώ, δεν έχει να κάμει με νοτιά, μήτε με βροχές, μήτε με βοριά, μήτε με καιρούς κακούς και χειμώνες.
ετούτο εδώ, μήτε με το χρόνο έχει να κάμει.
μόνο στέκει ίδιο, στον καλό και στον κακό καιρό, μέρα μεσημέρι και νύχτα . κάθε μεσημέρι, κάθε νύχτα.
κι από το χρόνο απάνου στέκει. à travers.
ετούτο εδώ, βόγγος βουβός από λαβωμένο αγρίμι, μουγκρητό σιωπηλό, σιγανό, όσο να μην τ' ακούει κανείς.
καμμιά είδησή σου, πάντα.
.
.
.
.
.
Δευτέρα 12 Μαρτίου 2012
ξημερώνει η Δευτέρα.
επτά βαθμοί πάλι έξω... κρατάει πολύ αυτό το κρύο...
.
προσπαθώ να μάθω par coeur ένα πεζό κειμενάκι - ήταν στην επιλογή μου και διάλεξα ευτυχώς μικρό, ίσα ίσα μισή σελίδα...
έχω όμως να αποστηθίσω πεζό κείμενο, από τότε που παίζαμε θέατρο στο σχολείο και δεν μου είναι καθόλου εύκολο...
άρχισα και το γράφω με μολύβι στο τετράδιο σειρά σειρά, μαθαίνοντας μικρά κομματάκια κι επαναλαμβάνοντας διαρκώς...
κατόπιν, αν το ζωγραφίσω λίγο λίγο, ίσως το θυμάμαι...
θα δούμε...
.
εσύ τώρα, mikremouMozart, θα γέλαγες, αν μπορούσα να στα πω αυτά, αλλά πώς να γίνει ; έχουμε κι εμείς τα μικρά μας, ασήμαντα προβλήματα.
.
.
.
.
.
.
Σάββατο 10 Μαρτίου 2012
είναι εκεί έξω ένα θολό φεγγάρι, ξαπλωμένο και πλακουτσό, με μιά θολούρα γύρω του, όπου εκεί πάνω διαβάζεις καθαρά :
"φ υ σ ά ε ι π α γ ω μ έ ν ο ς α έ ρ α ς"...
.
η εβδομάδα που πέρασε είχε και μερικές καλές δραστηριότητες...
μιά καινούργια ομάδα εργασίας, ένα καλό θέατρο, ένα καλό σινεμά, είδα παλιούς φίλους, έφτιαξα μαρμελάδα πορτοκάλι, συνάντησα την παρέα της Τετάρτης, την Παρασκευή έκανα τα μαθήματά μου, διαβάζω τον Ηρόδοτο ωσάν maniaque, σκέφτομαι...
τι κρίμα, να μην υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με τα κοινά και που να μπορούν να εμπνεύσουν την κοινωνία...
τι κρίμα αλήθεια, να μην υπάρχουν στο προσκήνιο πολιτικοί, που να μπορούν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη στον κόσμο...
λέω "στο προσκήνιο", γιατί φυσικά κάποιοι άνθρωποι δυνατοί και με υγιή σκέψη πάντα υπάρχουν, μα βρίσκονται εκτός συστήματος...
άνθρωποι, που να μπορούσαν να δώσουν μιάν ελπίδα στους νέους...
άνθρωποι με λόγο καθαρό και κυρίως, πράξεις καθρέφτες...
.
"άλλοτε, άκουσα σ' ένα έργο, οι άνθρωποι προσπαθούσαν να ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΙ ! τώρα, οι άνθρωποι προσπαθούν να γίνουν κάτι..."
mikremouMozart, φοβερή αλήθεια...
.
.
.
.
.
.











