Τετάρτη 15 Αυγούστου 2012


στην καλύβα ψηλά στο βουνό

photos foteini
 τα δελφίνια του Κορινθιακού


















































μέσα στο νερό













Τρίτη 14 Αυγούστου 2012


στην καλύβα ψηλά στο βουνό


δεν παίζουνε με τη θάλασσα !

το σχέδιο ήταν να πάμε στα Τριζόνια.
πήραμε μετεωρολογικό δελτίο απ' την προηγούμενη, μα και τη Δευτέρα πρωί - πρωί.
αλλού έδειχνε 0, αλλού 1, αλλού 2 μπωφόρ.
θα πάμε είπαμε.

μιά λίμνη ήταν ο Κορινθιακός, λάδι τα νερά, δελφίνια παίζανε στον ήλιο, βούταγαν δυό - δυό, κοπάδια δέλφινες έχει ετούτη η θάλασσα σε μαγικά παιχνίδια νερών...

φτάσαμε απέναντι και πιάσαμε πρώτα στον κόλπο του Γαλαξιδιού. έβγαλα μερικές φωτογραφίες, κόστα - κόστα σχεδιάζαμε θα πιάνουμε τους ορμίσκους, ως να φτάσουμε στα Τριζόνια.

βγαίνοντας απ' το Γαλαξίδι και μόλις περάσαμε τους Άγιους Πάντες, η θάλασσα ξαφνικά άρχισε να φουσκώνει. σηκώθηκε κύμα. το κύμα δυνάμωνε γρήγορα. άρχισε ακόμα πιό γρήγορα να δυναμώνει. τέλος, το κύμα έγινε πολύ δυνατό.
κόντρα Μαϊστρος...
το βαρκάκι στο έλεος.
επικοινωνία με την ξηρά. "άλλαξε ο καιρός, είστε στα 6 με 7 μπωφόρ" !
"είναι γιατί μπαίνουμε στην μπούκα", είπε ο καπετάνιος.

τώρα, αν πω ότι δεν φοβήθηκα, ψέμματα θα πω... φοβήθηκα και παραφοβήθηκα. 
υπολόγιζα με το τρομαγμένο μου μάτι πόσο πρέπει να κολυμπήσει κανείς ως να βγει στη στεριά, αλλά η στεριά ήταν απότομα βράχια και το κύμα χτύπαγε αντίθετα και μας έλουζε...
ένα παιδί έπαθε κάτι σαν πανικό. αναζητήσαμε αμέσως πού βρίσκονται τα σωσίβια, και τότε ο καπετάνιος είπε "γυρίζουμε!"

Τρίτη αύριο πρωί - πρωί, να θυμηθώ να δω στο χάρτη, ποιά ακριβώς είναι αυτή η φοβερή και τρομερή μπούκα !

και τι καλά κάνω εγώ, που εμπιστεύομαι τα βουνά !




Κυριακή 12 Αυγούστου 2012


στην καλύβα ψηλά στο βουνό

πολύ πρωί μετά το χάραμα, κοντά στις ζωηρές σεμπρεβίβες.


φυσάει Γρέγος.
κρυώνω και τυλίγομαι καλά - καλά στο σάλι ( το σάλι με τα στρας βεβαίως βεβαίως, διότι καθώς είναι γνωστόν τοις πάσι, χαράματα στην κορφή του βουνού χωρίς σάλι με στρας, δε λέει...)
πάμε πάρα κάτω...

κατά τον Αύγουστο Heisenberg : Staat und Gesellschaft des byz. Reiches : Die Kultur der Gegenwart, B', 4,1,1923.
"το Βυζάντιο είναι το εκχριστιανισθέν Ρωμαϊκό κράτος του Ελληνικού έθνους"


κατά Διον. Ζακυθηνό :
- ... το Βυζάντιο συνέχισε πάνω στην ιδέα της οικουμενικότητας, την οποία η Ρώμη εισήγαγε στην παγκόσμια πολιτική θεωρία.
- επίκεντρο : ο χώρος ο οποίος εκτείνεται σε Ευρώπη και Ασία και άπτεται της Κωνσταντινούπολης
- ως θρησκεία, πρέσβευε τον Χριστιανισμό
- ως γλώσσα, χρησιμοποίησε την Ελληνική 
- ως παιδεία, δέχτηκε την Ελληνική
- ήταν ανεκτικό προς τις εθνότητες που ζούσαν στα όριά του, καθόσον αυτές δέχονταν τον Ελληνικό πολιτισμό

- από τα μέσα του 7ου αι., ταυτίζεται σαφέστερα με την ιστορία του Ελληνικού έθνους και αποτελεί τον χώρο της πολιτικής και πολιτιστικής του δραστηριότητας.





χτες βράδυ ξαπλώσαμε μαζί με τα 6 παιδιά χαμαί, πάνω στις πεζούλες, τυλιχτήκαμε σε σεντονάκια, ακούγαμε Chavela Vargas και βλέπαμε ως αργά τις περσίδες να σκάνε στο στερέωμα.
ένα αστέρι έσκασε σαν πυροτέχνημα , από βορρά προς ανατολάς, με ουρά, σα να ήταν κομήτης !






Σάββατο 11 Αυγούστου 2012


foteini

στην καλύβα ψηλά στο βουνό

μικρά κίτρινα φύλλα του ώριμου Αύγουστου, τα φέρνει κατα δω ο άνεμος, πέφτουν απαλά πάνω στην πραγματεία του Montesquieu "περί της παρακμής των Ρωμαίων", έπειτα ο άνεμος τα ξαναπαίρνει και τα στροβιλίζει ένα γύρο.
υπάρχει μιά αχλύ στις κορφές των βουνών. το φως είναι θαμπό και μαζεύονται σύννεφα. κοντοζυγώνει το φθινόπωρο που αγαπάς.
τη νύχτα ακούω τα τσακάλια.
τη μέρα μονάχα τζιτζίκια, η ελαφριά ανάσα του αέρα, ζουζούνια, αρουραίοι, πεταλούδες, ακρίδες, χρυσόμυγες παίζουν στους δυόσμους, στις λεβάντες, στις μυρσινιές, στα βασιλικά, στις μηλιές και στα δεντρολίβανα.
παίρνω την καρέκλα μου, την πάω εδώ, την πάω εκεί, στις σκιές, στις ερμιές,
στο βουνό είσαι λεύτερος, μ' αρέσουν τα ύψη και οι κορφές, με ελευθερώνουν.

έβρεξε κι έπειτα άναψε ένα ουράνιο τόξο. 










Τετάρτη 8 Αυγούστου 2012


Γιώργος Σεφέρης

"Αν το θέλησα να μείνω μόνος,
γύρεψα τη μοναξιά,
δε γύρεψα μια τέτοια απαντοχή,
το κομμάτιασμα της ψυχής μου στον ορίζοντα,
αυτές τις γραμμές,
αυτά τα χρώματα,
αυτή τη σιγή."

 foteini
έτσι 
ο μικρός πληγωμένος στρατιώτης
επιβάλλει στον εαυτό του
σιγή

κανένας βόγγος μην ακουστεί
στους πόνους
μήδε ένα σιγανό "ωχ"

σιγή  
τόσο σκληρή

σιγή 
τόσο άδικη που
τις νύχτες
μοιάζει
με αυτοχειρία 





Τρίτη 7 Αυγούστου 2012


- μην αφίνεις τον εαυτό σου ΤΟΣΟ εκτεθειμένο !
μου λέει συνέχεια, χρόνια τώρα, η φίλη μου η ζωγράφος...

κι αυτή είναι μιά συμβουλή, που ναι μεν την καταλαβαίνω με το μυαλό μου, δεν συμφωνώ όμως με τη φιλοσοφία της...
είμαι της αντίθετης φιλοσοφίας, νοοτροπίας και φυσικά ιδιοσυγκρασίας...
αυτό έπαθα χτες και με τον ήλιο στη θάλασσα. εκτέθηκα !
δε λογάριασα τις συνέπειες.
κι υποφέρω τώρα.
ελαφριές ζαλάδες.
μα δε μετανιώνω.





Κυριακή 5 Αυγούστου 2012


 στο κελί

ο μεγάλος manitou , upupa epops, έχει πάψει να μας τιμά με την παρουσία του, από τότε που το θηρίο πηλαλάει στο χτήμα γαυγίζοντας και δείχνοντας διαρκώς τα δόντια του.

ο μεγάλος manitou , upupa epops, πέταξε χτες το απομεσήμερο χαμηλά πάνω απ' τα κεφάλια μας, γαντζώθηκε στα σύρματα του ηλεκτρικού, κοντοστάθηκε και  κοίταξε το θηρίο επιτιμητικά, έπειτα τίναξε το σκαμπρόζικο λοφίο του και πέταξε μακριά, αδιάφορος κι ελεύθερος.

το βράδυ, ένα φεγγάρι μεγάλο σηκώθηκε αργά αργά πίσω απ' τους λόφους.
μιά νυχτερίδα φτερούγισε μπροστά του και γιά ένα δευτερόλεπτο μου το σκίασε.

























ο φίλος σου ο γκιώνης, η κουκουβάγια, το τριζόνι κι ο τζίτζικας λαλούν αδιάκοπα.

το πρωί κολύμπησα ώρα πολύ, κι ίσως με χτύπησε ο ήλιος μέσα στη θάλασσα.
έτσι, όλημέρα ζαλίζομαι λίγο.















Τετάρτη 1 Αυγούστου 2012


θά ήθελα νά είχα λίγα γαρύφαλλα μυρωδάτα.

δεν βλέπω πιά πουθενά γαρύφαλλα.
χρωματιστά, ατίθασα, ζωηρά λουλούδια, μυρωδάτα...


δυό φεγγάρια τον Αύγουστο, θά έχουμε φέτος.
και θυμάμαι έτσι, εκείνη την υπέροχη ταινία του Κώστα Φέρρη !



Τρίτη 31 Ιουλίου 2012


στο κελί

το περασμένο Σάββατο πρωί πρωί και Δευτέρα το απόγευμα
πότισα τα δέντρα με την ψυχή μου, mikremoumozart, γέμιζα ως απάνω τους λάκκους τους κι αυτά  ρούφαγαν το νερό άπληστα.
σου το έχω ξαναπεί, έχω την αίσθηση πως σαν κάνει τρομερή ζέστη και ποτίζεις, είναι σαν να σε ευλογάν τα δέντρα !
φυσικά, ίσως είναι μονάχα μιά δική μου αίσθηση αυτή, ότι ξανασαίνουν δηλαδή ευχαριστημένα τα δέντρα, ή, και γιατί οχι δηλαδή, μπορεί τα δέντρα και τα μικρά χρυσόψαρα, μπορεί να έχουν βρει πάνω στη γη, έναν κάποιον δικό τους τρόπο επικοινωνίας...

πότισα ώσπου φάνηκε στον ουρανό μισόγεμο το φεγγάρι, κι ας ήταν μέρα ακόμα, κι ας ήταν ο ουρανός ακόμα γαλάζιος...


αυτόν τον καιρό διαβάζω παλιά κυρίως βιβλία, παλιούς καλούς κλασσικούς, συνεχίζω τον Ντίκενς, ας τάχουμε ξαναδιαβάσει, δεν πειράζει...



τι άλλο ; α ! ο Πέπε μου κατούρησε την τσάντα. ναι, συνέβη και αυτό.
τον πήρα ένα απόγευμα στη θάλασσα και μου βγαλε την ψυχή...
πρώτα, πέρασε γιά κορμό δέντρου το ξύλινο κοντάρι της ομπρέλας. πήγε και κατούρησε το κοντάρι, όπου εγώ είχα ακουμπήσει την πάνινη τσάντα της θάλασσας.
και δε φτάνει αυτό ! σε λίγο εμφανίστηκαν στην παραλία δυό τρία ήμερα και καϋμένα αδέσποτα, που όμως εκείνος πρώτα τα στραβοκοίταξε κι έπειτα άρχισε να κάνει σα λυσσασμένος... τον κρατούσα  φυσικά δεμένο, μα με τράβαγε κι εμένα μαζί, γαύγιζε και χαλούσε τον κόσμο, έτσι του αρέσει να τσαμπουκαλεύει όταν βλέπει άλλα σκυλιά τριγύρω, έκανε έτσι τον κόσμο άνω κάτω, και τον πήρα άρον άρον και φύγαμε...



ένα βράδυ μπήκα στη θάλασσα.
δεν έχω ακόμα αποφασίσει αν η θάλασσα μου αρέσει πιό πολύ μέρα με ήλιο ή νύχτα με φεγγάρι και σκοτεινιά.
γενικά τη νύχτα λειτουργώ καλύτερα.
από παιδί, η νύχτα μ' άρεσε και συνεχίζει να μ' αρέσει πολύ.


όσον αφορά στην πολιτική και στα πολιτικά, mikremoumozart, δε βλέπω κανένα φως... μου φαίνεται δεν υπάρχει πουθενά λίγο φως...
απίστευτο, πώς αίφνης πέσαμε σε τέτοια λούμπα !
μου φαίνεται πως δεν υπάρχει τρόπος να σπάσει αυτό το παλιοσύστημα... δεν υπάρχει τρόπος -ορατός-, ό, τι και όσα κι αν λέμε ή κάνουμε σήμερα...
τουλάχιστον, πώς μπορεί να γίνει
ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΡΘΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ
"ο σώζων εαυτόν σωθείτω..." ;











Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012


γιά κάποιο λόγο που δεν γνωρίζω, βιντεάκι της Πόλης δεν μου βγαίνει...
τα στρώνω όλα στη σειρά σα στρατιωτάκια, μιά έτσι, μιά αλλιώς, μιά παραλλιώς, τίποτα...
δεν μου αρέσει τίποτα.

άστο, να περάσουν λίγες μέρες...











προσπαθώ να τα βγάλω πέρα...
πώς γίνεται και δεν με φτάνει ο χρόνος, να κάνω τα πράγματα που θέλω ;


ακούω κι ένα γύρο , φεστιβάλ που διοργανώνονται μες το καλοκαίρι... μουσικές, θέατρα...
θλίψη με πιάνει...
εδωδά, έχουνε σταματήσει τα πάντα.
ΛΟΥΚΕΤΟ, μικρέμουμότσαρτ !
έχουνε βάλει πραγματικό λουκέτο ! απ' αυτό με το κλειδί...
θλίψη με πιάνει...





Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012


θα προσπαθήσω να φτιάξω ένα μικρό βιντεάκι.
ό, τι βγεί...

έφτιαξα τα αχλαδάκια που μου έκοψε και μου χάρισε ο Π.
νομίζω, καλά έγιναν.

δεν υπάρχει ταχυδρόμος.
το ένα μου ταχυδρομικό περιστέρι είναι στην Αραπιά.
το άλλο στα Κύθηρα.
έτσι, δεν έχω παρά να υπομονεύω.

μιά και οι μανάδες λείπουν, αύριο το μεσημέρι κάλεσα να φιλέψω τα παιδιά.









Κυριακή 22 Ιουλίου 2012



Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε,
δε θα ’χα τίποτα για να ζήσω.

Νικηφόρος Βρεττάκος

 

 

 

 

Σάββατο 21 Ιουλίου 2012


ήρεμα !
ψύχραιμα, μικρέμουμότσαρτ...

yavas yavas !

η "Πόλη" είναι μιά φουρτούνα και μιά κοσμοχαλασιά,
μα τα πράγματα χρειάζονται όπωσδήποτε ψύχραιμη σκέψη...
πάρε το χρόνο σου...

yavas yavas !







Σάββατο 14 Ιουλίου 2012


"Το πατρικό μου όνομα ήταν Πίρριπ, το βαφτιστικό μου Φίλιπ, κι η παιδική μου γλώσσα δε μπορούσε να φτιάξει απ' τα δυό αυτά ονόματα τίποτα πιό μεγάλο ή πιό καθαρό απ' τη λέξη Πίπ.
Έλεγα λοιπόν τον εαυτό μου Πίπ, και στο τέλος όλοι με φώναζαν Πίπ"

.............................................


φτιάχνοντας αποβραδύς τη βαλίτσα, έψαχνα ένα ωραίο βιβλίο, γιά να χώσω μέσα.
γιά λίγες μέρες αποκομμένη από κάθε τι δικό μου, θέλω να πάρω μαζί βιβλίο αγαπημένο και  ξεκούραστο.

πώς έχουμε αλήθεια, λησμονήσει τον Ντίκενς ; !
Θέ μου, μην καταλήξουμε κάτι απίστευτοι τύποι, που θα μας απασχολούν όλη μέρα τα χαζοκούτια, οι μαύρες ειδήσεις τους κι οι ατέλειωτες τους φλυαρίες ...

έχουμε ξεχάσει, μικρέμουμότσαρτ, τον Ντίκενς !

ο Πίπ, η αδελφή του, ο Τζό Γκάρτζερυ ο σιδηρουργός, ο δραπέτης, η μις Χάβισαμ, η Εστέλλα, η Εστέλλα, η Εστέλλα...
ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ !

στα μικρά μου χρόνια είχα λατρέψει αυτό το βιβλίο με το βαθύ κόκκινο εξώφυλλο, από τις εκδόσεις ΜΠΕΡΓΑΔΗ, σε μετάφραση του Γιάννη Λάμψα...
μήτε ξέρω να πω, πόσες φορές το είχα διαβάσει...
αυτό λοιπόν μαζί μου.








Τετάρτη 11 Ιουλίου 2012


.................................................................................

Ω και αν έχω! 
Αλλά πως με τι γίνεται τρόπο
να φανερωθεί το «μη λεγόμενον»

Που ενώ με τις ίριδες και με τ' ανεμοκλείτια ευλαλούν οι Μάιοι
Και με χλόες παν κατεβατές έως τη θάλασσα
Τη στιγμή που κι εκείνη ψιθυριστά κάτι απ' τ' αρχαία της μυστικά
Ολοένα εκμυστηρεύεται, άφωνος μένει ο άνθρωπος

Η ψυχή μόνον. Αυτή
Σαν μητέρα νεοσσών όπου κίνδυνος κάνει φτερούγα
Και από τις καταιγίδες μέσα λίγα ψίχουλα
Γαλήνης υπομονετικά συνάζει· ώστε αύριο, μεθαύριο
Κείνα που κατά διάνοιαν έχεις με καινούριο στιλπνό πτίλωμα
Στους αιθέρες ν' ανοιχτούν κι ας ανοιγοκλειούν οι θύρες άδικα
Στα ουράνια κατοικητήρια

Ξέρει ο Άγγελος. Και δειλά το δάχτυλο αποσύρει
Που ξανά κυανό το χρυσό γίνεται και μια ευωδιά
Σμύρνας καιούμενης ανεβαίνει ως τον ρόδινο θόλο
Μονομιάς ανάβουν τα κεριά σ' όλα τα μανουάλια
 ................................................................................
Οδυσσέας Ελύτης, Τα ελεγεία της οξώπετρας (1991)



Παρασκευή 6 Ιουλίου 2012



αλίθια ίνε ότι πράγματι θα απλοπιιθί ι γλόσα κε θα δεν θα χριάζετε να ταλεπορούντε τα πεδιά μας με τιν εκμάθισι τις γραματικίς. Εξάλου, ίνε κε πιο ορέα ι ικόνα τις απλοπιιμένις γλόσας.

Την απλοποίηση της ελληνικής γραφής ζητά ο κύπριος ευρωβουλευτής Μάριος  Ματσάκης, με σχετική εισήγηση που υπέβαλε προς τον υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα Δημητρίου. Την πρόταση του κοινοποίησε και στους Έλληνες ευρωβουλευτές.

Ο κ. Ματσάκης προτείνει στον Κύπριο υπουργό τη σύσταση μιας ολιγομελούς επιτροπής γλωσσολόγων, οι οποίοι θα μπορούσαν, εμπεριστατωμένα να ενδιατρίψουν επί του θέματος και να δώσουν μια επιστημονικά έγκυρη πρόταση για τον εκμοντερνισμό/ απλοποίηση της Ελληνικής γραφής.
Στην επιστολή του ο Κύπριος ευρωβουλευτής παραθέτει ως τροφή για σκέψη' τα εξής:
1...   Να καταργηθούν τα γράμματα 'η' και 'υ' και να αντικατασταθούν από το γράμμα 'ι'.
2...   Να καταργηθεί το γράμμα 'ω' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'ο'.
3...   Να καταργηθούν οι εξής συνδυασμοί γραμμάτων και να αντικατασταθούν ως εξής:
          αι'---> 'ε', 'ει'--->'ι', 'οι--->ι', 'υι'--->ι', 'αυ'--->'αβ', 'ευ'--->'εβ'
4...   Να καταργηθεί η χρήση του 'γγ' και να αντικατασταθεί από το 'γκ'.
5...   α καταργηθεί το τελικό γράμμα 'ς' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'σ'.
Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω αλλαγών, αναφέρει ευρωβουλευτής, το Ελληνικό αλφάβητο θα έχει μόνο 21γράμματα(α, β, γ, δ, ε, ζ, θ, ι, κ, λ, μ, ν ,ξ , ο ,π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ) και ένα μόνο δίψηφο (το 'ου')...

Ο κ. Ματσάκης υποστηρίζει ότι η απλοποίηση της Ελληνικής γραφής καθίσταται αναγκαία μέσα στα πλαίσια μιας τάσης ενωτικής πορείας των γλωσσών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, μια τέτοια αλλαγή θα καταστήσει την Ελληνική γραφή πιο απλή και πολύ πιο εύχρηστη. Ιδιαίτερα όσον αφορά την χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και σε σχέση με μεγάλο αριθμό ατόμων που έχουν διάφορες  μορφές δυσλεξίας'.





(διότι, 

αν θυμάστε οι ωριμότεροι)

Υ.Γ.   ΟΠΩΣ  ΕΙΠΕ  ΚΑΙ  Ο  ΧΕΝΡΙ   ΚΙΣΣΙΓΚΕΡ :
Ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε:
1.  τη γλώσσα,
2.  τη θρησκεία,
3.  τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ...............................








εγώ, γνωρίζω καλά τη λέξη ματσ - ού - κι... 


 "ε, ρε ματσούκι που σας χρειάζεται !"
καθώς λέει ο λαός δηλαδή...









 
 

Τετάρτη 4 Ιουλίου 2012


την έχω φυσικά την απάντηση.
την γνωρίζω την απάντηση.
στο τσεπάκι την έχω. και στην ψυχή μου. στη ζωή βέβαια. και διαρκώς μπρος στα μάτια μου.
κι αν καμιά φορά αναρωτιέμαι ή αν ρωτάω, είναι που είμαι άνθρωπος και λυγίζω. πέφτω.
κι αυτό κοντά σου το διδάχτηκα. το ότι μπορώ δηλαδή να λυγίζω. και να πέφτω. το ότι μπορώ ! που ποτέ πριν δεν είχα επιτρέψει στον εαυτό μου το να λυγίσω, ποτέ μέσα στης άγνοιας τα πανάρχαια χρόνια.
είναι από τα πράγματα που εσύ μου δίδαξες. το έμαθα κοντά σου. όπως τα τόσα άλλα.
κι είναι αυτό μιά ελευθερία, mikremoumozart.
να ξέρω πως δικαιούμαι να πέσω.
και να αφίνομαι.



Πέμπτη 28 Ιουνίου 2012


οι γέροι δίχως φάρμακα, σε ουρές έξω από φαρμακεία που δεν ανοίγουν, που δεν έχουν φάρμακα ή που δεν...χορηγούν ! όποιος έχει λεφτουδάκια να πληρώσει το φάρμακο, θα σωθεί...
ο σώζων εαυτόν σωθείτω...

άνθρωποι μαζικά σε συσσίτια...

οι άστεγοι στα παγκάκια αυξάνονται...

τα παιδιά άνεργα, κάθονται...

απίστευτα πράγματα μας συμβαίνουν ! των απιστεύτων απίστευτα...

...και κάποια μοιράκια, τελευταίοι (;) εκπρόσωποι ενός ξωφλημένου, βαρύτατα άρρωστου πολιτικού συστήματος εμφανίζονται ακόμα στις τηλεοράσεις και τσακώνονται, περί άλλα τυρβάζουν, βρίζονται, άλλοτε πάλι λένε μαύρα αστειάκια και χασκογελάν αναμεταξύ τους...

ανίκανοι παντελώς να καταλάβουν τι γίνεται στους δρόμους των μεγάλων πόλεων και μες στα σπίτια των ανθρώπων. ανίκανοι, μα κυρίως ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ ! ζώα !
- τι μας φταίνε και τα καϋμένα τα ζώα, να τα συγκρίνουμε μ΄ αυτούς ;

 ΕΝΑΣ,
ΕΝΑΣ δε θα βρεθεί, να ασχοληθεί σοβαρά με τα προβλήματα του κόσμου ;
ΚΑΝΕΝΑΣ δεν υπάρχει ;
πήγανε όλοι οι κανονικοί άνθρωποι στα σπίτια τους και κυκλοφορούν στην πιάτσα μονάχα πολιτικά ζόμπι ;





θέλω από καιρό να γράψω κάτι τις που παρατηρώ, γιά το πράσινο χρώμα στη φύση - στα δέντρα, τα φυτά κ.τ.λ.
έπειτα σκέφτομαι, εδώ ο κόσμος χάνεται, κι εσύ θα μας αρχίσεις τώρα τις ιστορίες γιά το πράσινο στα χλωρά στάχυα, το πράσινο γκρι στα ελιόδεντρα, το πράσινο στο καλοκαιρινό φως και το πράσινο του χειμώνα ;

ας σιωπούμε καλύτερα... ας σιωπούμε καλύτερα...

ας σιωπούμε καλύτερα ;

ας σιωπούμε καλύτερα ;

ας τους βγάζουμε τη γλώσσα  καλύτερα ;

τι λογιώ αντίσταση είναι αυτή ;
είναι αντίσταση να τους τραβάς μούτζες και να τους βγάζεις τη γλώσσα ;

μας ξήλωσαν πόντο - πόντο τη ζωή.
συνεχίζουν να μας την ξηλώνουν... άγρια. ασύστολα.
άνθρωποι εδώ κι εκεί σαλτάρουν. άλλοι πεθαίνουν.

φως πουθενά. από πού να πιαστείς ; φως στον ορίζοντα, μήτε γιά δείγμα... συνεχής πορεία προς τα κάτω. πτώση βαρειά κι ελεύθερη.

κι όσοι ακόμα έχουμε ψυχικά αποθέματα, γιατί έχουμε μάθει να βλέπουμε πάντα το ποτήρι μισογεμάτο,
κι όσοι δεν απελπιζόμαστε εύκολα,
κι όσοι έχουμε σκληρόν εσωτερικό πυρήνα,
δικαιούμαστε να μιλάμε ακόμα γιά το πράσινο στα χλωρά στάχυα, το πράσινο γκρι στα ελιόδεντρα, το πράσινο στο καλοκαιρινό φως και το πράσινο του χειμώνα ;

δεν ξέρω...





















Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012



Vieux sol natal


Αγαπάω τη μυρουδιά από τα θερισμένα ξερόχορτα, κατακαλόκαιρο, με ζέστη να σκάει ο τζίτζικας.

Έβαλα την καρέκλα του σκηνοθέτη στον ίσκιο από κάτω της ελιάς.
Έχω φέρει μαζί και το βιβλίο που μου δάνεισε η Ε. – της Yoko Ogawa – μα δεν έχω κέφι να το ανοίξω.
Ο Π. δουλεύει με εκείνο το μηχανάκι της βενζίνας , κόβει σύρριζα τα ξερόχορτα, μαζεύει από γύρω τα χαμόκλαδα, ξεριζώνει με την τσουγκράνα τ’ αγκάθια.
Θαρρώ θα κάθομαι όλη μέρα ακίνητη, να ανασαίνω στους πόρους του κορμιού μου τη μυρουδιά απ’ τα κομμένα στάχυα και τα μάραθα. Ναρκωμένη.
Κίτρινες, λευκές και σκούρο καφέ πεταλούδες πάνε κι έρχονται μες τον ήλιο. Λιμπελούλες, αράχνες, κάθε λογιώ ζωϋφια. Εδώ στην ξεροχορταριά σίγουρα φωλιάζουν και φίδια, μα δε δίνω και μεγάλη σημασία, γι αυτό εξάλλου έχω φορέσει τ’ άρβυλα κι εκείνο το Μάο σου το παλιοπαντέλονο, που δεν ξέρω κι αν πρόκειται να το πετάξω ποτέ .
Οι μέλισσες που εργάζονται τριγύρω και ζουζουνίζουν, με επαναφέρουν ολοκληρωτικά στο μελισσάκι.
Μι, όπως το μέλι, Αλφα, όπως η αγάπη, Πι, όπως η απονιά, Σίγμα, καθώς που σφίγγω τα δόντια δυνατά και πορεύομαι.
Φοράω για λίγο τ’ ακουστικά, ν’ ακούσω σιγανά μουσική στο ραδιόφωνο. «δεν ξέρεις τ’ είναι μοναξιά, καρδιά που κλαίει τη νύχτα, όσα τραγούδια σού γραψα στην κρύα νύχτα ρίχτα». Στο πηγάδι ρίχτα ή αν δε θες μήτε αυτό, μπορείς να τα παραχώσεις μες στους σωρούς με τα ξερόκλαδα.
Μια νιούτσικη μυγδαλιά έχει φυτρώσει στη θέση της γέρικης. Κι άλλο ένα νεαρό φυτό δίπλα, μου μοιάζει σα βερυκοκιά ή ίσως μπουρνελιά. Μπορεί να είναι, μπορεί και όχι. Είπα στον Π. καλού κακού να μην το ξεριζώσει. Μάζεψα κι ένα μπουκέτο μάραθα, πριν τα ξεπατώσει όλα το μηχανάκι βζιιν, βζιιν.
Οι ώρες περνούν κι η ζέστη ολοένα σφίγγει. Είμαστε εδώ απ’ το χάραμα κι έπιασε μεσημέρι.
Έχω αποφασίσει πως ήρθε ο καιρός να αναστήσω το χτήμα. Δεν θα είναι φυσικά το ίδιο χτήμα, δεν θα μπορούσε να είναι, παρ’ όλ’ αυτά θα το κάνω εγώ να μοιάζει μ’ εκείνο.  
Vieux sol natal.
Κάθομαι και το σχεδιάζω, πρώτα επί χάρτου. Ξέρω πώς θέλω να είναι. Θαρρώ γνωρίζω τι πρέπει να κάνω και πώς να το κάνω. Τι θέλω να έχει μέσα, τι πρέπει να φυτέψω, πότε να το φυτέψω και πώς.
Μου αρέσει αληθινά αυτή η δουλειά. Αγαπάω βαθειά τη γη. Κοντά της, σα να παίρνει αέρα η ψυχή μου.
 











Δευτέρα 25 Ιουνίου 2012


foteini

στο κελί


Une certaine sérénité...
Λόφοι ένα γύρο σκοτεινοί. Το σκοτάδι ταιριάζει στην αξιοπρέπεια της νύχτας.*
Ωραία φεγγοβολά το στερέωμα. 
Κοιτάζω ψηλά να βρω τον μεγάλο χαρταετό. Αναρωτιέμαι πάντα πώς προέκυψε η ονομασία «αρκούδα»… «άρκτος»… είναι ολοφάνερο πως εδώ έχουμε το σχήμα ενός χαρταετού ! Μία κανονικότητα, μιά  régularité στην απλωσιά του, οι γωνίες του, η  ουρά. Κι ακόμα, άλλος ένας στο πλάϊ, σε τίποτα να μη σου θυμίζει «άρκτο», μόνο ένα κομψό χαρταετό, που πλέει στο σκοτάδι.
Φυσάει απόψε δυνατός βορειοανατολικός άνεμος.  Vento Greco. 
Ο θόρυβος που κάνει ο άνεμος μες στα καλάμια, μου λέει ξανά την ιστορία σου για το σουραύλι του Πάνα. Ο θόρυβος που κάνει ο άνεμος μέσα στα πεύκα, στις γέρικες ελιές και τα κλήματα, δεν επιτρέπει ν’ ακούω τους ήχους της καλοκαιρινής νύχτας. Της κουκουβάγιας τη φωνή, του γρύλου και του τζίτζικα.
Πάνωθέ μου κυλά μία οδός. Une voie lactée. Πού άραγε οδηγεί το φωτεινό μονοπάτι ;
Στα σκοτάδια φωλιάζει ο γκιώνης. Μικρή νυχτερινή παρηγόρια το κρώξιμό του.







* μόλις πριν λίγα βράδυα, οι γύρω λόφοι φλέγονταν…










Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

.
εστέκομουν σε μιά γωνιά,
κάτω από τη μουριά που σου έχω πει
κι εκοίταζα γύρω τους λόφους...
.
.photos foteini
.

.
.
.

.
.
.


.
.
.

.
.
.

.
.
.

.
.
.
.
έπειτα, κοντά στο ξημέρωμα,  έγειρα λίγο ντυμένη τα ρούχα μου
με τα παπούτσια μου στο προσκεφάλι.



το πρωί πήγα και χώθηκα μέσα στις πέτρες 
που ακόμα κάπνιζαν...
.

.
.
 .
.
.
.
.
.
.





εδώ ο κόσμος καίγεται
στην κυριολεξία και όχι,
κι εσείς στις τηλεοράσεις συνεχίζετε τους τσακωμούς
και να τυρβάζετε περί άλλα...

τι πολλά λόγια, Κύριέ μου !
τι άσκοπα λόγια  !
τι κενά λόγια !
και τι άστοχα ...









Κυριακή 17 Ιουνίου 2012

.
εμένα ο νους μου τριγυρνά στις μικρές, κοκκινωπές αλεπούδες,
στα σκοτεινά λαγούμια,
στις τρυφερές ακίδες των νεαρών σκατζόχοιρων,
στους τρελαμένους γλάρους και στις χελώνες.

στις χελώνες,
που εβάδισαν σταθερά επί εκατό χρόνια,
έως ότου έπεσαν στη φωτιά.
.
.
.
.



Παρασκευή 15 Ιουνίου 2012


Il Trovatore
.
από την Λυρική Σκηνή στο Ηρώδειο !
.
.
.


.
.


 .
.
.

.
.

ήταν μιά - κατά την άποψή μου - θαυμάσια παράσταση, 
.
με πολύ καλούς συντελεστές, χάρμα οφθαλμών και ακοής !
.
πολύ καλοί οι καλλιτέχνες επί σκηνής,

πολύ καλή η σκηνοθεσία,

ευρηματικό και το νερό που αντιφέγγιζε και ρυτίδιαζε πάνω στους τοίχους,

πολύ καλοί οι μουσικοί της ορχήστρας, 

εκπληκτικά τα χορωδιακά,


"σωστά" τα κοστούμια, 

εκπληκτικοί οι φωτισμοί ! 
.
.

μονάχα με το σκηνικό είχα ένα θέμα, το σκηνικό δεν μου άρεσε , 
βρήκα γκροτέσκο γιά τον χώρο του Ηρώδειου εκείνη την τεράστα, γύψινη (;) χερούκλα, 
δεν μου άρεσε η μπάλα με τα πρόσωπα (ό, τι κι αν ήθελε να πει...), 
μήτε το πάτωμα της σκηνής μου άρεσε , που προσπαθώντας να ταιριάξει στις Ρωμαϊκές πέτρες, 
μου θύμισε κακόγουστα, χονδροειδή γύψινα και γυψαδόρους...
.
.
δε θέλω να γκρινιάζω γιά το σκηνικό, γιά να μην αδικήσω την παράσταση, που ήταν ΘΑΥΜΑΣΙΑ στο σύνολό της !
.
.
σας βρήκα - και ξαναδιάβασα σήμερα - το libretto της όπερας , φυσικά δεν το βρήκα στα Ελληνικά,
le voilà !
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ :

Il Trovatore Libretto

.
κι αντιγράφω μικρό μέρος :
.

Act I, scene I

Fifteenth-century Spain

The Aliaferi Palace


 ......................................................................


Scene Two

The gardens of the palace
(enter Lady Leonora and her friend, Inez)


.......................................................................

Inez :
What happened?

Leonora :  
I will tell you.
The night was silent, and the sky serenely beautiful.
The moon filled the heavens with its silvery light.
Then arose a sound from that silence.
I listened to this sweet, gentle sound.
It was the harmony of a lute ; and a troubador, singing his
melancholy song.
Prayer like, humble verses, like one praying to
God. And from the song a name - my name, he sang.
Running to the balcony I saw the unknown knight.
Joy as only the angels must know overcame me.
To my heart, the earth seemed like heaven itself.

Inez :
All you have told me fills my soul with terror.
A sad foreboding is awakened by this stranger.
Forget him ! I tell you as a friend.

Leonora :
What are you saying? Enough!
Forget him! Those are words my heart cannot understand.
Of such a love no evil word can be spoken; for
such a love intoxicates my heart.
My destiny cannot be fulfilled without him near me.
If I do not live for him, for him I will die.

........................................................................


(The sound of a troubador’s lute is heard in the distance)

..........................................................................


Manrico :
 “The world is a desert, barren of joy from the cruel destiny of war.
But one hope remains; one heart alone for a troubador.”


.........................................................................



Scene Three

The mountains of Biscay

Gypsies :
Look! The night dissolves in the firmament.
Like a widow who ends her time of mourning.
To work! Take the hammer. Strike the anvil.
Who can sing the praises of such a life?
Only the gypsy!

Pour me a drink. Wine gives the body strength,
and the soul courage! Oh watch. A brilliant ray of
sunlight dances in your glass.
Back to work!
Who can sing the praises of such a life? Only the gypsy!
.
.
.
.
και ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ :

le troubadour 

.

.

.

.

εξέφρασα

την απλή άποψη ενός μη ειδικού,

λάτρη  του λυρικού θεάτρου...





Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012

.
στα ανοιχτά παράθυρα έρχεται σήμερα ένας ήχος.
είν' ένας ήχος του καλοκαιριού, ξηρός και άπελπις .
κρα, κρα, κρα
κρα, κρα, κρα.

δεν είναι τα κοράκια μες στα κλαδιά της μουσμουλιάς,  που αφανίζουν τον γλυκό καρπό.

είναι το κρα
της κουκουνάρας που τριζοβολά και σκάει
μεσημεράκι με λιοπύρι,
μήνα Ιούνιο στην Αττική.
.
.
.
.
.


Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012

.
γιατί η ζωή μας 
ευτυχώς
δεν χτυπάει  κατά την τηλεοπτική
μαζική τρέλα,
μα ταιριάζει στα αληθινά 
και τ' ανθρώπινα...
.


.

.

.
.
.
.
.

Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

.

και αφτό θα παιράσοι...
.
.
.
.
.
.
.
μπορώ και κλοουνάκι να γίνω,
αν χρειαστεί  !
.
.
Οδυσσέα Ελύτη, από το "Φωτόδεντρο"...
.
 
Έξαφνα

μια

κοπέλα

 χτυπημένη

από

το

βλέμμα

του

Ταξιάρχη

που

την

πήρα

σκλάβα

μου

και

ακόμη

ως 

σήμερα

που

γράφω

μόνο

αυτή

μου

παραστέκει
.
.
.
.