Πεθαίνουν άραγε οι ποιητές ;

δεν είναι ρητορική η ερώτηση!
τι πάει να πει "πεθαίνουν" ;

Οι ποιητές πεθαίνουν ;

νομίζω όχι !

Δεν αποθνήσκουν οι θεοί. 

Η πίστις αποθνήσκει του αχαρίστου όχλου των θνητών.

Κ. Καβάφης

Εικόνες από το

Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα,

Ιδρύματος Γουλανδρή

photos

foteini

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος

ένα από τα καλύτερα πράγματα που μου έχουν τύχει στη ζωή,

είναι πως αξιώθηκα να δω τον Δ. Θεοτοκόπουλο στο Toledo ...

μιά ευλογία...

Τα ελιόδεντρα του Van Gogh 

Το 2011, όταν έκανα την ανάρτηση γιά του Van Gogh τα ελαιόδεντρα, 

δεν γνώριζα, η αδαής εγώ,

πότε και γιατί ο Van Gogh

τα ζωγράφισε...

Το έμαθα μόλις τώρα, παρακολουθώντας τα εξαιρετικά ταινιάκια 

του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.  

ο αγαπημένος μου, Paul Cezanne

Rodin - το φιλί

Το φιλί, νυν, νυν, νυν και αεί !

ΤΟ ΦΙΛΙ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ, το έψαξα λίγο... 

Picasso



Picasso

Paul Klee

χρόνια πριν, είδα στην Άνδρο, 

στο πρώτο Ελληνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης,

μιάν έκθεση αφιέρωμα στον Paul Klee.

Ο Klee, πλάϊ στα τετράγωνα κουτάκια του, είχε γράψει :
"Θέλω ακόμα κι ένα μικρό παιδί που βλέπει τη ζωγραφική μου, να πει :
Α , τι απλό είναι ! μπορώ κι εγώ να πάρω τα μολύβια μου, να φτιάξω τον ίδιο πίνακα!"

Με εντυπωσίασε πραγματικά αυτό, τότε !

Κάθισε ήσυχα μέσα μου,
πάνω στους στίχους του Γιάννη Ρίτσου :

"Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε,
"ΤΕΤΟΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΟΥ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΕΚΑΤΟ ΤΗΝ ΩΡΑ !"
Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς.
Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε ἀδελφέ μου ἀπ' τὸν κόσμο.
Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο."


Tα ταίριαξα μέσα μου αυτά τα δυό !...
Την κουβέντα του Klee και του Ρίτσου...

Kandinsky 

 Alberto Giacometti 

 Giacometti:  

"μιά μέρα, στην κάμαρά μου, κοιτούσα μιά πετσέτα, που ήταν πάνω σε μιά καρέκλα, 

και τότε μου γεννήθηκε στ' αλήθεια η εντύπωση, ότι, όχι μόνο κάθε αντικείμενο ήταν μόνο του, αλλά, 'οτι είχε ένα βάρος - ή μαλλον, μιά έλλειψη βάρους, 

που το απέτρεπε να επιβαρύνει το άλλο αντικείμενο".

Καρυάτις 

Amedeo Modigliani

Ο ζωγράφος και το μοντέλο του 

Με είχε κεντρίσει κάποια στιγμή  το θέμα 

Ο ζωγράφος και το μοντέλο του...

 Alberto Giacometti 

Γυναίκα

αγαπημένη ζωγραφική και μουσική...

αγαπημένη μουσική και ζωγραφική...

ψυχική ανάταση

κι

ανάταση του μυαλού

"Je porte à tes pieds
cette palette qui est couverte
des traces de mes humbles recherches"

"Je porte à tes pieds
cette palette qui est couverte
des traces de mes humbles recherches"

Balthus 
(Fur Elise)

Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα,

Ιδρύματος Γουλανδρή

Ένα ε ξαι ρε τι κό, από κάθε άποψη μουσείο ! 

- Η ΤΕΧΝΗ ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΓΑΘΟ - !

Ένα μουσείο, θαυμαστό στολίδι μέσα στην Αθήνα !

Είδα σήμερα στην ΕΡΤ1, στην εκπομπή “Μηχανή του χρόνου”, σε ένα αφιέρωμα, τη σφαγή που έγινε από τους Γερμανούς τον Οκτώβρη του '41 στα "μαρτυρικά" Κερδύλλια όρη των Σερρών.

Οι 200 περίπου άνδρες από 16 - 60 ετών, της ευρύτερης περιοχής, εκτελέσθηκαν εν ψυχρώ από την Βέρμαχτ.

Η εκπομπή, μου έφερε πράγματα στο νου και έτσι, κουβέντιασα απόψε με την Φωτεινή.

“Την ξέρω καλά εκείνην την περιοχή, μου είπε η Φωτεινή. Είναι πολλά χρόνια τώρα που δεν έχω πάει , αλλά όταν τα παιδιά μου ήσαν μικρά, περνάγαμε εκεί τα καλοκαίρια μας. Σχεδόν πάντα, για χρόνια,  πηγαίναμε και τις ημέρες του Πάσχα. Υπήρχε εκεί ένα φιλόξενο σπίτι, μεγάλο σπίτι με αυλή, κήπο, δέντρα και φυτεμένο λαχανόκηπο, παράδεισος για να μεγαλώνουν παιδιά. Έτσι, πηγαίναμε…

Ξέρεις, λέει η Φωτεινή, ότι εμένα μου αρέσει πολύ και το camping! Ξετρελαίνομαι με το camping! Έτσι, πάντα παίρναμε μαζί μας σκηνές και τριγυρνούσαμε σε όλες τις γύρω περιοχές…

Μακεδονία και Θράκη, νομό προς νομό, παραλία για παραλία, βουνό γιά βουνό, από τόπο σε τόπο. Μέσα στα χρόνια, τα έμαθα όλα τα βόρεια…

Έχω ιστορίες ατέλειωτες να σου λέω γι αυτά, αλλά δεν είναι τώρα αυτό το θέμα μας, το θέμα μας είναι τα Κερδύλλια όρη.

Θες να σου πω μιάν ιστορία για τα Κερδύλλια όρη;” Με κοιτάει η Φωτεινή και με ρωτάει…

-Φυσικά και θέλω!

“Όταν λοιπόν πρωτοπήγα εκεί, μου λέει, ακριβώς πάνω από τον Στρυμονικό κόλπο, εκεί που κάνει ο ποταμός Στρυμόνας κούρμπα και στρίβει προς τα μέσα, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν το λιοντάρι της Αμφίπολης.

Ένα τσιγάρο δρόμο η Αμφίπολη από την παλιά γέφυρα του Στρυμόνα, και το λιοντάρι της ήταν στημένο στην άκρια του δρόμου, τεράστιο, ίσως μεγαλύτερο από εκείνο της Χαιρώνειας, αγέρωχο, μνημείο πολεμικής δόξας, ορθό, αναστηλωμένο, πλούσια και περήφανη η χαίτη του, μεγαλοπρεπές, ίσως και 8 μέτρα ύψος απάνω στη βάση του, φτιαγμένο το 300 ή το 400 π. Χ., δεν ξέρω…

Κάθε φορά, όταν φτάναμε στην παλιά γέφυρα του ποταμού, κατεβαίναμε απ’ το αυτοκίνητο να χαιρετήσουμε το λιοντάρι.”

-Πες μου για την Αμφίπολη, Φωτεινούλα, της λέω.

-Είναι πολύ μεγάλη η κουβέντα για την Αμφίπολη… και για τον λόφο… μαγνήτης ήταν για τα παιδιά μου και για μένα! Πριν 30 χρόνια ο τόπος εκεί ήταν αλλιώς. Ήταν ελεύθερος… πάνω εκεί περνοδιαβαίναμε, στην κορφή τριγυρίζαμε, καθόμασταν και περνούσαμε τα πρωινά μας! Μες στην μαγεία ! μαγικός είν’ αυτός ο τόπος! μα δεν είναι η ώρα τώρα να μιλήσουμε για την Αμφίπολη…

Για τα Κερδύλλια όρη λέμε τώρα…

Περνούσαμε λοιπόν μπροστά από το λιοντάρι της Αμφίπολης κι αμέσως οι ντόπιοι φίλοι, σήκωναν το δάχτυλο και μας έδειχναν πάνω μας τις κορυφές απ’ τα Κερδύλλια όρη.

Εκεί, μας έλεγαν έγινε το ΄41 η σφαγή διακοσίων αντρών, από τους Γερμανούς. Αυτή, μας είπαν, ήταν η πρώτη μεγάλη σφαγή πληθυσμού, πριν τα Καλάβρυτα, το Δίστομο και τις άλλες…

Κι έτσι είναι ! Αλήθεια είναι ! Η πρώτη μεγάλη σφαγή άμαχου πληθυσμού, όλου του αντρικού πληθυσμού της περιοχής, από τους Γερμανούς, έγινε στα Κερδύλλια όρη.

Τώρα, χαμηλώνει τη φωνή της η Φωτεινή, θα σου πω κάτι, που δεν το έχω πει ποτέ σε κανέναν. 30 χρόνια το στριφογυρίζω στο μυαλό μου, αλλά δεν το χω ποτέ μιλήσει με κανέναν… δεν είναι μυστικό, όχι, απλά, δεν έτυχε, δεν υπήρξε λόγος ποτέ να το αναφέρω…

Όταν οι Γερμανοί μάζεψαν τους άντρες για εκτέλεση, τα γυναικόπαιδα έφυγαν απ΄τα χωριά τους κι ανέβηκαν στο βουνό ίσα πάνω, στο Καστρί.

Το 1988 ή 89, όταν πρωτοπήγα εγώ εξοχή σ΄εκείνα τα μέρη, ανέβηκα στο Καστρί.

Ο δρόμος ήταν κακοτράχαλος, δρόμος βουνού, σαν απάτητος, πέτρες κοτρώνες, δύσκολα ανέβαινες  με αυτοκίνητο πόλης, έτσι, μας ανέβασε στα κακοτράχαλα ο ντόπιος φίλος μας με το αγροτικό αυτοκίνητο και με το τρακτέρ.

Ερημία. Τίποτα ζωντανό απάνω στο Καστρί, μήτε σπίτι, μήτε άνθρωπος… Μόνο η μονή τ΄αρχαγγέλου Μιχαήλ, έρημη μονή, ποιος ξέρει από πόσα χρόνια πριν…

Μπήκα στη μονή, συνεχίζει η Φωτεινή, προσκύνησα τον αρχάγγελο, κι ύστερα άρχισα να περιδιαβαίνω το έρμο μοναστήρι…

Ξαφνικά, στην κορυφή του λόφου, βρίσκω μπροστά μου μια γερή, σιδερένια πόρτα. Κοντοστάθηκα λίγο κι ύστερα γυρίζω το χερούλι. Θ΄ανοίξει η πόρτα, δεν θ΄ανοίξει, αναρωτιέμαι…

Η πόρτα άνοιξε τρίζοντας.

Μπροστά μου χάσκει ένα τεράστιο πηγάδι, ένα τεράστιο στόμα πηγαδιού, γεμάτο ως απάνω, ξέχειλα, γεμάτο με ανθρώπινες κεφαλές και οστά. Χέρια, πόδια, μηροί, κεφάλια όλα ανάκατα, όλα μαζί κουβάρι, ανθρώπινα οστά.

“και είδον τα οστά τα γεγυμνωμένα και είπον, άρα τίς εστι βασιλεύς ή στρατιώτης…”

Έμεινα για λίγο σύξυλη, λέει η Φωτεινούλα. Ήταν για μένα κάτι εντελώς απρόσμενο…

Στο κεφάλι μου άρχισαν να γυρίζουν οι ιστορίες με την σφαγή των αμάχων αντρών… δεν ήξερα τι άλλο θα μπορούσα να υποθέσω… εκατόμβη νεκρών, οι κεφαλές και τα σώματα μπροστά μου, γυμνά, χωνεμένα στη σκόνη των χρόνων, τι άλλο θα μπορούσα να σκεφτώ ή να υποθέσω, αλήθεια;

Ποιοι είν΄ετούτοι όλοι οι άθαφτοι άνθρωποι; Τι περιμένουν εδώ ;

Πήγα πίσω στα πράγματά μου, λέει η Φωτεινή, έβγαλα θυμιατήρι, καρβουνάκια και λιβάνι που είχα κοντά μου, άναψα με σπίρτο, ξαναζύγωσα τα οστά στο πηγάδι και θυμίασα.

Πόσα χρόνια να περίμεναν εκειδά ένα θυμίαμα τα κόκκαλα των ανθρώπων ;

Ποιοι άνθρωποι ήσαν αυτοί;

Και πού να βρίσκεται άραγε μια χωρική Αντιγόνη;

Πού να ναι όλες οι Αντιγόνες αυτού του τόπου;

Από τότε, λέει η Φωτεινή, έβρισκα πάντα μιαν ευκαιρία, έβρισκα κάποιον λόγο, ανέβαινα με κάποιον τρόπο στο Καστρί, στην μονή του Ταξιάρχη, άνοιγα το σιδερένιο πορτόνι, πήγαινα στο πηγάδι και θυμίαζα τα κοκκαλάκια τους, όποιοι κι αν ήσαν αυτοί εκεί μέσα ριγμένοι και παραχωμένοι...

Και όλα τα επόμενα χρόνια… Ώσπου, μερικά χρόνια μετά, μια μέρα που ανέβηκα στο βουνό γιά να θυμιάσω, άνοιξα το σιδερένιο πορτόνι και βρήκα τα οστά σκεπασμένα με χώμα, καλά κουκουλωμένα, δεν φαίνονταν τίποτα πιά...

Αυτή είναι η ιστορία μου με τα Κερδύλλια όρη και ποτέ μου δεν μίλησα σε κανέναν γι αυτό, είπε η Φωτεινή. Είναι η πρώτη κι η τελευταία φορά που το αναφέρω.

Έτσι, επειδή σήμερα το απόγευμα, είχε η τηλεόραση ένα αφιέρωμα από την “μηχανή του χρόνου” στα μαρτυρικά όρη Κερδύλλια.

Bernstein: 

Chichester Psalms - BBC Proms 2013

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ

του Τζον Στάινμπεκ,

σε σκηνοθεσία Β. Μπισμπίκη

Ομάδα Cartel

Διάβασα τον Στάινμπεκ * όταν ήμουν 17 ή ίσως 18 χρονών.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΗΣ ΕΔΕΜ, ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ, ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ.
Αυτά θυμάμαι…

Αριστουργήματα, απ’ αυτά που σε διαπλάθουν όταν είσαι πολύ νέος…

Αληθινά Αριστουργήματα!

Όσον αφορά στην παράσταση που είδα απόψε, 
θεωρώ ότι θα έπρεπε να συμπεριφερθεί κανείς με περισσότερη προσοχή σε ένα τέτοιο αριστούργημα…

Για να εξηγούμαι :

- ο πυρήνας του έργου , το résumé, κρατήθηκε φυσικά! Η υπόθεση του έργου αποδόθηκε.

- οι ηθοποιοί που έπαιξαν, ήσαν πολύ καλοί! Τα έδωσαν όλα οι ηθοποιοί πάνω στην σκηνή! Ήσαν πολύ καλές οι ερμηνείες τους !

Διαφωνώ όμως , ως θεατής , με αυτήν την προσέγγιση του έργου…

Ποιος είπε δηλαδή, ότι οι σύγχρονοι απόκληροι, οι σύγχρονοι εργάτες, οι σύγχρονοι αγρότες, κι όλοι εμείς , το σύγχρονο προλεταριάτο, όλοι εμείς οι αναξιοπαθούντες, οι φτωχοί, όλοι οι δύσμοιροι, εκφράζουν τη μιζέρια τους αποκλειστικά με βρωμόλογα; !  Absurde !

Μακριά από μένα ο σιχαμερός πουριτανισμός! Και μακριά από μένα τα δήθεν και οι σεμνοτυφίες…

Και τα βρωμόλογα γνωρίζω (τα χρησιμοποιώ όπου δεί…) και τα σωστά λόγια γνωρίζω. Απλά σκέφτομαι ότι αδικείται το έργο και φτωχαίνει εκνευριστικά το κλασσικό αριστούργημα όταν ο θεατής παρακολουθεί ένα γεμάτο δίωρο, αποκλειστικής και μόνο βωμολοχίας.

Τι παριστάνουμε τώρα; Τους μοντέρνους;! Τους απελευθερωμένους;!

Άλλος τρόπος δεν υπάρχει στον σκηνοθέτη να δείξει τη σύγχρονη μιζέρια, τις πολύ δύσκολες συνθήκες και την κακομοιριά ; η τόση, η υπερβολικά τόση βωμολοχία, η αποκλειστική βωμολοχία είναι ο πιο εύκολος τρόπος θαρρώ, και ξαναλέω αυτό αδικεί το αριστούργημα…

Κατά τη γνώμη μου…
Επιμένω!

Και κάτι άλλο ακόμα... Αναρωτιέμαι, από όλους αυτούς "τους sold out θεατές" επί δύο χρόνια, πόσοι άραγε έχουν διαβάσει από πριν και πόσοι από πριν έχουν αγαπήσει το αριστούργημα του  Στάϊνμπεκ; 
Άραγε, παίζει κάποιον ρόλο κι αυτό, στην κατανόηση ενός έργου;
Όλοι αυτοί "οι sold out" -επί δύο χρόνια!- μόνο καλές διαδικτυακές κριτικές νογάνε να γράψουν γι αυτήν την παράσταση !;
Και δεν μιλάω γιά τους "επίσημους" κριτικούς και γιά τα "επίσημα" έντυπα... άστα αυτά.................................................................................................. 
γιά τους απλούς σαν εμένα θεατές μιλάω... τόσο πολύ τους άρεσε η προσέγγιση του (αναξιοπαθούντος) Στάϊνμπεκ μέσα από υβρεολόγιο;!

Γνώμη μου... 
Δικαίωμα!

* ο Steinbeck, μου θύμησε η Depy, ήταν υποψήφιος γιά το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1943, 44, 45, 49, 58, 59, 60, 61, 62.
Το 62 ο Steinbeck πήρε το Νόμπελ, με σπουδαίους συνυποψήφιους, όπως τον Γάλλο Jean Anouilh, την Δανή Karen Blixen και τον Βρετανό Lawrence Durrell. 
 

Μισό δισεκατομμύριο ζώα 
έχουν καεί αυτές τις μέρες στην Αυστραλία.

HORREUR !

Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ

"170 τετραγωνικά"

Κείμενο Γ. Τσουρή
Σκηνοθεσία Γ. Παλούμπη

Καλά έπαιξαν οι ηθοποιοί. 
Όμως, σκηνοθετικά, μήπως χρειάζονταν λίγο λιγότερες κραυγές;...
Καλό το έργο σε γενικές γραμμές...

Σήμερα "έφυγαν" 

ο αγαπημένος Θάνος Μικρούτσικος

και

ο αγαπημένος μου φίλος Κώστας.

Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2019

ΚΠΙΣΝ - Εθνική Λυρική Σκηνή

"ΩΡΑΙΑ ΜΟΥ ΚΥΡΙΑ"! 
των Λέρνερ (κείμενο) και Λόου (μουσική), σε εκδοχή γιά 2 πιάνα, και σε σκηνοθεσία Γ. Περλέγκα.

Έχω δει την ταινία του Κιούκορ με την Ώντρεϋ Χέπμπορν στο παρελθόν πολλές φορές... πολλές... Και την έχω λατρέψει. Λατρεύω αληθινά αυτήν την ταινία!

Χτες, αφού είδα το έργο, σκεφτόμουν όλη τη νύχτα και σήμερα σκεφτόμουνα όλη τη μέρα, αν αυτή η εκδοχή, αυτή η παράσταση της Λυρικής μου άρεσε... 
Τείνω να καταλήξω μάλλον στο ότι ΔΕΝ μου πολυάρεσε...

Γιά να εξηγούμαι : 
- οι ηθοποιοί, σχεδόν όλοι νέα παιδιά, έπαιξαν πολύ καλά!
- τραγούδησαν πολύ καλά!
- τα σκηνικά ήταν καλά!
- τα κοστούμια γενικά, καλά!
Δεν μου άρεσε η σκηνοθετική σύλληψη του έργου...
Πώς να το πω, με απλά λόγια;... Νομίζω, δεν ανταποκρίνεται σωστά στο ύφος και στο ήθος...
Και νομίζω ακόμα, ότι τελικά η παράσταση είχε μιά πολυλογία, που εμένα με κούρασε... ειδικά από την μέση και πέρα, πολυλογούσε χωρίς λόγο... ίσως αυτή η χωρίς λόγο (?) φλυαρία με ενόχλησε... μου φάνηκε γκροτέσκο...

Παίρνεις μιά συμπυκνωμένη λέξη, μιά δυνατή λέξη ή έστω, παίρνεις μιά συμπυκνωμένη αίσθηση, μιά εικόνα, ένα συναίσθημα, το λιανίζεις εξαντλητικά με τις ώρες και το κάνεις με τα κρεμμυδάκια;! Η συμπυκνωμένη λέξη, έχει από μόνη της μιάν αξία, μιά δύναμη! Αν πολυλογήσεις τόσο στο θέατρο, αν την προβάλεις τόσο κι αν την εξηγήσεις τόσο επίμονα, δεν την αποδυναμώνεις; και δεν την φτηναίνεις ; 

Τέλος, δεν ξέρω, ίσως να κάνω και λάθος στη σκέψη μου... ίσως να είμαι εγώ μυστήρια, ή ίσως και να μη νογάω πολλά...
Λέω απλά, πώς εγώ εισέπραξα την παράσταση...

Σάββατο 7 Δεκέμβρη 2019

Θέατρο Κιβωτός

ο "ΡΙΝΟΚΕΡΟΣ" του E. Ionesco

Το αγαπημένο θέατρο, θέατρο του Παραλόγου και του Σουρεαλισμού, που μπορεί μιά χαρά και περνάει τα μηνύματά του!

Ό, τι επιπλέον προσετέθη στο πρωτότυπο κείμενο γιά να εξυπηρετήσει την παράσταση (και την εποχή μας...), καλώς, ορθώς και επιτυχώς προσετέθη !

Πάρα πολύ καλή η παράσταση! 

Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2019

Θέατρο Φούρνος

Το εξαιρετικό έργο του Jean Genet 
"Ο ΣΚΟΙΝΟΒΑΤΗΣ"
σε μετάφραση Χ. Λιοντάκη , σκηνοθεσία Ν. Αρμάου

Κείμενο - έργο απαιτήσεων τόσο γιά τον ερμηνευτή, όσο και γιά τον θεατή.
Γιά target group απαιτήσεων. Θέλω να πω, έργο όχι εύκολο, προβληματισμένο, σκεπτόμενο.

Η ερμηνεία του ηθο - ποιού Νίκου Αϊβαλή, από αυτές που κινούν γερά τα νήματα στο θέατρο!
Πάρα πολύ καλή, ιδιαίτερη, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ παράσταση!

Σεβαστικά, 

συντροφικά
ή ερημικά, 
είπε,
δεν θα μιλώ.

Σιωπή θα κρατήσω,

ως το τέλος. 
Σιωπή λαλέουσα

6.30 - 7.30 περίπου, σήμερα το πρωί, παρακολούθησα στο κανάλι της ΒΟΥΛΗΣ 
τον Κώστα Γεωργουσόπουλο να μιλάει γιά τις 
"Φιλοσοφικές ρίζες του Οδυσσέα Ελύτη".

Είναι η διάλεξη που είχε κάνει στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο της Στοάς του Βιβλίου, δεν γνωρίζω ποιά χρονιά...
Τι υπέροχα πράγματα ήταν όσα άκουσα και τι μαγικά !
Και πόσο τυχεροί, σκεφτόμουνα, είσαστε εσείς, που είχατε καθηγητή τον Κ. Γεωργουσόπουλο στο σχολείο!
Πόσο ζηλευτός δάσκαλος είναι ! τι γνώστης ! πόσο μεταδοτικός !
Σου ανοίγει τα μάτια και σε κάνει να διψάς να μάθεις κι άλλα...
Μακάρι να μπορούσα να ξαναβρώ κάπου αυτήν του τη διάλεξη!...


*πρέπει να ψάξουμε τους προΣωκρατικούς, την σχέση ανάμεσα σε Montaigne και Σαίξπηρ (mot a mot το κείμενο του Montaigne ! και η "κυκλική μνήμη της ανάγνωσης"...), κάποιες ετυμολογίες λέξεων κι άλλα πολλάαα...

"... Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω

που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει

δρασκελώντας την μιαν άκρη ως την άλλη

γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου

μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά

αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις"

Έχω διαβάσει "ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΝΟΜΠΕΛ" του Κ. Αρκουδέα, πέρυσι ή μάλλον φέτος, δεν θυμάμαι...

Στο καλό αυτό βιβλίο, είδα, εκτός από την Οδύσσεια που πέρασε ο Νίκος Καζαντζάκης την εποχή εκείνη,

αντιμέτωπος με ένα ελεεινό "κατεστημένο" - στο τέλος του εμφύλιου και τα κατοπινά χρόνια,

είδα ότι ο συγγραφέας δίνει στοιχεία γιά το πώς πολιτικές σκοπιμότητες και λογιώ λογιώ πιέσεις επηρεάζουν την απονομή των λογοτεχνικών βραβείων... 

Κι ενώ έχω πάντα μέσα μου βαθειά περηφάνεια γιά τα Νόμπελ του Σεφέρη και του Ελύτη, άκουσα απόψε μιά εξαιρετική, διαφορετική σκέψη, που ομολογώ, ότι δεν είχε περάσει απ' το δικό μου κεφάλι...

"όχι μονάχα εμείς να είμαστε περήφανοι που οι δυό μας ποιητές πήραν το Νόμπελ,

αλλά το ίδιο το Νόμπελ να είναι περήφανο, που το τίμησαν τέτοιοι ποιητές!"

τόσο πολύ μου άρεσε αυτή η σκέψη!

θα την υιοθετήσω !

"Κι όλα τα λόγια των τρελών που ήταν δικά μας λόγια

τα μάγευες με φάρμακα στην άσωτη σιωπή"

Τι ευτυχία είναι, πόσο σπουδαίο είναι, όταν οι άνθρωποι γενναιόδωρα προσφέρουν, 
κάνοντας παράλληλα εκείνο που τους αρέσει στη ζωή, 
εκείνο που αληθινά τους ευχαριστεί, 
εκείνο εφ' ω ετάχθησαν !

απόσπασμα από βιβλίο...

Η Άννα είδε τη νύχτα ένα όνειρο. Ξύπνησε αναστατωμένη κι έτσι της ζήτησα να μου το διηγηθεί...
"Είδα, μου λέει, ότι κοιμόμασταν αγκαλιά. Εγώ κι εκείνος.
Σκοτάδι ήτανε, ξαπλωμένοι σ' ένα φαρδύ κρεβάτι, μπορεί να είμασταν και στο παλιό μου το σπίτι, το πατρικό, με κράταγε σφιχτά, προστατευτικά απάνω του και κοιμόμασταν.
Ένιωθα ευτυχία που είχα τα χέρια του τυλιγμένα γύρω μου. Ήμουνα ήσυχη. Υπήρχε τριγύρω μιά  αίσθηση ότι του ανήκα...  Όλη τη νύχτα , μιά ευτυχία!

Ώσπου θα ταν, δε θα ταν κατά τις 5 το ξημέρωμα, τινάχτηκα μέσα απ΄τα στρωσίδια μου, ανακάθισα στο κρεββάτι και κατάλαβα πως δεν ήταν παρά μονάχα ένα όνειρο... Ψυχρολουσία..."

Ήταν ένα όνειρο με διαύγεια, της λέω... Τι άλλο να της πώ?

Στη "ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΤΗΣ ΒΑΒΕΛ", 
του J. Buchmann, εκδόσεις Gutenberg

"...μετά τις συνομιλίες του μέσερ Μάρκο Πόλο,ευγενούς από την Βενετία,

διά χειρός

μαϊστορα Ρουστικέλο ντα Πίζα......"

(Un manoscritto ignoto di Marco Polo)

συναντώ παρατηρήσεις ενδιαφέρουσες, που αφορούν στην επι κοινωνία ή στην μη επι κοινωνία των ανθρώπων...*1


- Να υπόσχεσαι τα πάντα, τα πάντα ν΄απαρνιέσαι
Η δάφνη που μ' αυτήν στολίζεται το Τίποτα 

- Η μορφή του ήχου ... είναι τόσο ευαίσθητη, ώστε ένας αφύλακτος τόνος, ένας δισταγμός, ένα τραύλισμα της γλώσσας, δημιουργούν μοιραία γλωσσικά παιχνίδια που προδίδουν ακριβώς τη σκέψη, την οποία η επιλεγμένη διατύπωση προσπάθησε να αποσιωπήσει  

*1 "Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων"...

Λουκιανέ, καλέ μου, χαίρε...

Έχω κρατήσει τον Μικρό Ήρωα.
Όλη τη σειρά.
Αυτά ήσαν τα παιδικά μας αναγνώσματα...
Ίσως ΚΑΙ μέσα απ' αυτά μάθαμε ν΄αγαπάμε την πατρίδα...
Από τον Γιώργο Θαλάσση, την Κατερίνα και τον Σπίθα.

Μάθαμε να αγαπάμε την πατρίδα ΚΑΙ μέσα απ' τις διηγήσεις του θείου Κώστα, που γύρισε με τα πόδια από την Αλβανία με τρύπια άρβυλα.

Καθώς ΚΑΙ μέσα απ΄τις διηγήσεις του  νονού μου.

Καθώς ΚΑΙ μέσα απ΄τις διηγήσεις του πατέρα μου, που μικρό παιδάκι, έβλεπε τους Γερμανούς να μπαίνουν στην Αθήνα.

Καθώς ΚΑΙ απ΄τις διηγήσεις της μάνας μου, που μικρό παιδάκι, έζησε τον πόλεμο στον Πειραιά.

Καθώς ΚΑΙ από τους ποιητές :

"Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων 

απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον 

και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσι".

είδα το πρωί ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ,

νομίζω του Τάσου Μπιρσίμ,

ΜΕ ΧΑΡΤΕΣ και καταγραφή μέρα μέρα

τις πρώτες ημέρες του πολέμου.

εξαιρετικά ενδιαφέρον!

γηράσκω αεί διδασκόμενη.

αχ πατρίδα μου γλυκειά,

πόσο σ΄αγαπώ πιστά...