Ήδη, στην Ευρώπη έχουν ξεκινήσει κάποιες συζητήσεις "περί ελευθερίας του ατόμου" και "περί δημοκρατίας"...
Θα μου πεις, τι άλλο μπορεί να γίνει σήμερα, με αυτές τις συνθήκες;!
Ας έχουμε πάντως τον νου μας !...


 Ο πρόεδρος των Φιλιππίνων σήμερα δήλωσε "όποιος δεν υπακούει, πυροβολήστε τον"!

Πού στον διάβολο τους βρήκαμε ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ όλους αυτούς τους λαοπρόβλητους ηγέτες; ! Ο Τράμπ, ο Τζόνσον, ο Κίμ, ο Ερντογάν, ο Φιλιππίνος...
Όλοι οι τρελοί μαζί;! Τον 21ο αιώνα;! Τι διάβολο;...

Ποιός μας κυβερνάει;! Ποιός κυβερνάει τον πλανήτη γη ;!

Άσε που, έλεγαν χτες βράδυ, ότι με τον εγκλεισμό αυξήθηκαν στην Ελλάδα τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας κι ετοιμάζονται να πάρουν μέτρα γι αυτό... 

Θα πηγαίνει, λέει, το θύμα στο φαρμακείο, θα λέει έναν κωδικό αριθμό, θα καταλαβαίνει ο φαρμακοποιός, και θα στέλνει στο σπίτι την πρόνοια, τον εισαγγελέα, δεν ξέρω ακριβώς ποιόν...

Μη χειρότερα... Τι άλλο θα μας συμβεί, το 2020;!
Τι άλλο προβλέπει το σενάριο της επιστημονικής φαντασίας;

Discrète είμαι. Απόλυτα!
Έτσι είμαι κι έτσι ήμουν πάντα... Δεν ψάχνω, δεν χώνομαι. Δεν ζητάω τίποτα από κανέναν. Φυσικά, γνωρίζω δεκάδες από τους προτεινόμενους! Όμως, ούτε αιτήσεις κάνω, ούτε αιτήματα φιλίας... Και αποδέχομαι επιλεκτικά. 
Πάω προσεκτικά. Δεν πάω γυρεύοντας... Δεν ψυχαναγκάζω, δεν φέρνω τους ανθρώπους σε δύσκολη θέση. Δεν είναι τωρινό αυτό. Έτσι είμαι φτιαγμένη. Καλά, κακά, έτσι ήμουνα, έτσι είμαι...
Όποιος επιθυμεί επικοινωνεί. Δεν διαπραγματεύομαι στο μυαλό μου την ελευθερία των ανθρώπων... Την απόλυτή τους ελευθερία !
Αυτά σκέφτομαι, μπροστά στις καινούργιες συνθήκες και δυνατότητες διαβίωσης...

Στις 7 το πρωί κοιμήθηκα σήμερα. Βασανίστηκα ολονυχτίς... Βαρειές είν' οι μέρες...

Μοιάζει λίγο με παιχνίδι, έχει ένα ενδιαφέρον, χωρίς να μου είναι συναρπαστικό...
Σου δίνει απλά την ευκαιρία να συναναστραφείς καθημερινά με τους ανθρώπους που θέλεις και με τους οποίους έχεις σχετικά χαθεί...
Χρειάζεται προσοχή, γιά να το φέρεις στα μέτρα σου... όπωσδήποτε!
Σαν πρωτάκι είμαι, θα το μάθω φυσικά, προσπαθώ όμως να μην κάνω λάθη που δυσαρεστούν πρώτα εμένα...
Με βοήθησε σ' αυτό ο φίλος μου ο Μιχάλης, με τον οποίο έχουμε κοινά σημεία χαρακτήρα... Τον έχω δει πώς δουλεύει στο νοσοκομείο, αλλά έχουμε συμβιώσει, δουλέψει κι επιβιώσει μαζί, επί χρόνια... Αυτός ο άνθρωπος προσφέρει ακούραστα και δεν σηκώνει στο σπαθί του μύγα... 
Ομογνωμούσαμε και συνεργαζόμαστε πάντα...
Ξέρει τι θέλω και κυρίως τι ΔΕΝ θέλω... έτσι, μου έδειξε αρκετά τον μηχανισμό... 
πού θα πάει ; αφού μπήκα, θα το μάθω.

amada España,

ο καιρός άλλαξε... ο καιρός δεν μπορεί να είναι ποτέ πιά όπως πριν... η εποχή άλλαξε... ο αιώνας... οι άνθρωποι... και τι είναι ο καιρός δίχως τους ανθρώπους; καιρός αυθύπαρκτος; καιρός υπάρχων έτσι, "από μόνος του;"
ποιό το νόημα;



"Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό..."

Έχω ξεχάσει τι Σηκωμό γιορτάζει σήμερα το Γένος !
Είναι πολύ πίσω αυτή η θύμηση. Θέλει προσπάθεια, να την θυμηθείς... ξέχασα να απλώσω τη σημαία στο μπαλκόνι. προσπαθώ να θυμηθώ πού την έχω τη σημαία. ίσως την βρω να την κρεμάσω, αλλά η κίνηση θα χει πιά άλλο νόημα.
όχι γιορτή ! όχι γιορτή !

Συγκρατημένη αισιοδοξία, αυτό θα είναι σήμερα το νόημα της σημαίας...

Ο Άνθρωπος (με κεφαλαίο το άλφα...), που βοηθάει τον πληθυσμό στην ΑΝΑΓΚΗ, ο Άνθρωπος, που βοηθάει αυτόν τον λαό στην ΑΝΑΓΚΗ, μας μίλησε γιά συγκρατημένη αισιοδοξία.
Συγκρατημένη αισιοδοξία, ας είναι από τώρα το νόημα της σημαίας...




amada España,

οι γιατροί σου χτες έκλαιγαν. άπλωναν το χέρι γιά βοήθεια. 

"ναρκώνουμε τους 65χρονους και τους κρατάμε το χέρι ως να πεθάνουν. 
τους αναπνευστήρες τους, τους βάζουμε σε νεώτερους ανθρώπους..."

ο καιρός άλλαξε... ο καιρός δεν μπορεί να είναι ποτέ πιά όπως πριν... η εποχή άλλαξε... ο αιώνας... οι άνθρωποι...
Έχω ξεχάσει τι Σηκωμό γιορτάζει σήμερα το Γένος !

Είναι πολύ πρωί, στο ξημέρωμα.
Ακούω έξω τα πουλιά στα πεύκα. Αυτές τις μέρες αρχίζει η επικονίαση. Όλα είναι έτοιμα, κιτρινισμένα, ώριμα γιά την άνοιξη. Δεν θα τελειώσει πιά αυτός ο χειμώνας; Κανείς δεν βλέπει την άνοιξη. Έξω είναι πόλεμος. Παγκόσμιος πόλεμος. Καταστροφικός. Οι γιατροί στην Ισπανία ναρκώνουν τους μεγαλύτερους και τους αφαιρούν τους αναπνευστήρες. Ύστερα, τους κρατάν το χέρι ως να πεθάνουν. Τους αναπνευστήρες τους βάζουν στους νεώτερους ανθρώπους...
Ποιός ασχολείται με την άνοιξη;

Συνέρχομαι.
Με βοήθησε το ανέβασμα στο βουνό...
Δεν ξέρω ακριβώς με ποιόν τρόπο το βουνό με επηρεάζει, το κάνει πάντως ! Λειτουργεί σαν καταλύτης πάνω μου...
Μη σε ξεγελάν τα εξευγενισμένα περίχωρα του Μιλάνου, Novara, Como... 
Μη σε γελάει το Πασσαλιμάνι, το vagabond ...
Εγώ, πλάσμα του Υμηττού είμαι... Βουνίσιο σκαρί. Βουνίσια. Πάω και βγάνω ρίζες γερές μες τις πέτρες και μες τα πουρνάρια.
Γι*αυτό οι βουνήσιες αγαπούνε καπεταναίους, γιατί τις παίρνουνε πέρα μακριά, στα ταξίδια...

Τέλος πάντων, φαίνεται, μου έκανε καλό το βουνό. Ανέβαινα και δούλευα πράματα στο κεφάλι μου... συζήταγα με τα μέσα μου... σκεφτόμουνα...
Ο κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του ρυθμούς... μέρες σκεφτόμουνα...
Συνήλθα. Άγχος και στενοχώρια έχω πάντα, αλλά σηκώθηκα απ' τα πατώματα...

Σκέφτηκα λοιπόν, πως καλή η ερημία, καλή η μοναχικότητα, αλλά σε ιδιαίτερες περιστάσεις χρειάζονται και ιδιαίτερες δράσεις... Επανέρχομαι στον χαρακτήρα μου. Δράση χρειάζονται οι άνθρωποι γύρω μας... και επαφή...

Ας ξεκινήσουμε, να ανοίξουμε ένα f b
  

*και γι αυτό...

Σάββατο 20/3 2020


"Οι σωματικές δραστηριότητες στο ύπαιθρο είναι αποδεκτές υπό τον όρο να μην γίνονται ομαδικά".

Μοναχική σωματική δραστηριότητα στο ύπαιθρο : 
Δύο ώρες γερό, μοναχικό περπάτημα στο βουνό. Ανέβα, κατέβα στα κατσάβραχα...


Απόγευμα - βράδυ, ελεεινή ψυχολογία. Ελεεινή.

Cara Italia,

δεν το αντέχω άλλο αυτό που σου συμβαίνει...

και δεν γίνεται να μην το κοιτάζω... δεν το μπορώ...

Αν και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τυρί, 

ΔΕΝ βγήκα καθόλου έξω σήμερα, όπως το υπολόγιζα,

γιατί βασικά ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ! (έστω και χωρίς το τυρί...)

ο ποντικός, το τυρί κι η φάκα...

λέμε αστεία... ανταλλάσσουμε αστεία...

είναι κι αυτός ένας τρόπος αντίδρασης, γιά να μην κρασάρουμε...

στο έργο επιστημονικής φαντασίας, όπου παίζουμε κομπάρσοι...

Αύριο θα βγω ! Έξω !
Θα ντυθώ, θα στολιστώ, θα φορέσω μιά μικρή, κομψή μαύρη μάσκα, θα πάρω τον δρόμο κάτω απ' τα πεύκα και τις ελιές και θα πάω ν' αγοράσω τυρί. 
Τι άλλο ;  Α! και Dettol, αν βρώ... 
"Το παιδί της μαύρης μάσκας" αύριο έχει έξοδο! θα πάει ν' αγοράσει τυρί και dettol.

Δε μου το βγάζεις απ' τον νου... Παίζουμε σε ταινία επιστημονικής φαντασίας ! 

Χτες βράδυ, η ώρα 9, όλοι τριγύρω βγήκαν στα μπαλκόνια !

Εδώ που τα λέμε, δεν το περίμενα να βγούν... Βγήκαν όμως !

Και γέμισε παλαμάκια ο αιθέρας!

Άξιοι! Όσοι εργάζονται γιά τις δυσκολίες του κόσμου, άξιοι!

Αναρωτιέμαι, μήπως παίζουμε σε ταινία επιστημονικής φαντασίας...

Βγήκα το πρωί και περπάτησα λίγο στα πεύκα, ίσα ίσα να αναπνεύσω λίγον καθαρό αέρα...

Ψυχή ένα γύρω!...

Οπαδός της συνωμοσιολογίας δεν είμαι...

Δεν μου αρέσει, δεν την παρακολουθώ. Ποτέ, σε καμμία απολύτως περίπτωση.

Γίνονται όμως αυτόν τον καιρό κάποιες συζητήσεις, σχετικά με το πώς δημιουργήθηκε ο ιός SARS-CoCV-2, 

"πείραμα που πήγε λάθος", "ένα βιολογικό όπλο που απελευθερώθηκε ηθελημένα με στόχευση στα κύτταρα της τρίτης ηλικίας" (υπάρχει υπερπληθυσμός στη γη!) και Κύριος οίδε τι άλλο...

Cara Italia,

Εν Piemonte εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Πλησίον του ποταμού Πάδου. (Τα νερά πάντοτε !...)
Γιά καιρό, λέει η μάνα μου, με μεγάλωνε στα χέρια της η signora. Γνωρίζω φυσικά το όνομα της γυναίκας, αλλά σε όλη μου τη ζωή, ως signora την άκουγα...
San Gaudenzio, βοήθησε να μην έχει αρρωστήσει ή μην έχει πάθει κάποιο κακό η οικογένεια του γιού της του Franco, via Antonelli. 

Cara Italia,

το γελαστό παιδί είναι θλιμμένο. πολύ!
δεν είναι υπαρξιακό το θέμα... καθόλου ! επί πραγματικού είναι...

φοβάμαι πρώτα γιά τους γέρους μας. τρέμει η ψυχή μου. 
ύστερα, φοβάμαι γιά όλους τους ανθρώπους γύρω.  τι θα μας ξημερώσει ;
με θλίβει η Ιταλία. όλη η γη με θλίβει.

με ανησυχούν τα σύνορα. 

δεν μας έφταναν τα 10 τελευταία, φοβερά χρόνια που ζήσαμε, όπως τα ζήσαμε, μόλις αρχίσαμε κάπως να συνερχόμαστε, μας ήβρε ο τρελός ιός Ερντογάν κι ο φοβερός ιός της κορώνας...
τι άλλο μας περιμένει;
τι άλλο περιμένει τον κόσμο; 

προσπαθώ να μη με καταβάλει το άγχος.

υποθέτω, πολλοί άνθρωποι ίσως νιώθουν έτσι...

ΕΜΣΤ
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

(επιτέλους άνοιξε!...)


Δεν θα πω ότι το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, σήμερα δεν μου άρεσε...
Όχι, δεν θα το πω αυτό...

Θα πω απλά, ότι το παλιό εργοστάσιο του FIX, είναι ένα τόσο ευρύχωρο και τόσο  κατάλληλα διαμορφωμένο κτήριο, ώστε έχει τη δυνατότητα να στεγάσει ένα πλήρες σύγχρονο μουσείο στο κοντινό (?) ή μακρινό (?) μέλλον...

Επίσης, ενθαρρυντικό είναι, ότι είδα σήμερα πάρα πολλή νεολαία - επισκέπτες.

Ίδωμεν...






Ακούω απόψε το αφιέρωμα της ΕΡΤ1 στον Στέλιο Καζαντζίδη κι έχω διάθεση να πω κάτι τις.
"Σάββατο βράδυ έμορφο, ίδιο Χριστός Ανέστη !"


Από το πατρικό μου σπίτι, ως παιδί, δεν είχα ποτέ λαϊκά ακούσματα. Απολύτως κανένα!

Δεν είχα ακούσει ποτέ στο σπίτι μας, οι γονείς μου να βάζουν στο ραδιόφωνο λαϊκά τραγούδια ή να τα τραγουδάνε.
Ο πατέρας μου τραγουδούσε "κελαϊδήστε ωραία μου πουλάκια κελαϊδήστε" και το "γελεκάκι", τραγουδούσε καντάδες, ελαφρύ τραγούδι της εποχής του, Γούναρη, Μαρούδα, Πολυμέρη κτλ, κι ακόμα Σοφία Βέμπο και Μάνο Χατζιδάκι.

Η γιαγιά μου, μας τραγουδούσε γαλλικά.

Ο θείος Κώστας δεν ήξερε πολλά γράμματα, αλλά ήταν βαρύτονος και μας τραγούδαγε όλο ιταλικές άριες.

Κι ο νονός μου, όπερα κι αποκλειστικά κλασσική μουσική. 

Αυτά ήσαν τα μουσικά μου ακούσματα μέχρι τα δεκαεπτά μου χρόνια.

Αναρωτιέμαι καμιά φορά μονάχη μου, ποιά να ταν εκείνη η σπίθα, που μ' έσπρωξε εμένα να λατρέψω το λαϊκό τραγούδι! 
Γιατί ομολογώ, είναι λιγοστά τα λαϊκά τραγούδια που ίσως δεν γνωρίζω κι ακόμα πιό ελάχιστα είναι τα τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη, που ίσως δεν γνωρίζω...
Το σκέφτομαι καμιά φορά μονάχη μου, τι να ήταν εκείνο που εμένα μου έκανε "κλικ", με το λαϊκό τραγούδι;
Μπορεί, που έγινα πολιτικό ζώο... άλλη κοινωνική συνείδηση...
Μπορεί να ήταν τα χρόνια της δικτατορίας  κι η μεταπολίτευση... η εποχή...
Μπορεί οι παρέες που έκανα...
Μπορεί όλα μαζί...
Τόχω ξαναπεί, στα νεανικά μου χρόνια βίωσα το πανεπιστήμιο του δρόμου! το λέω συνειδητά κι είμαι περήφανη γι αυτό! Ο δρόμος (που έτυχε αρκετά χρόνια της ζωής μας), είναι σπουδαίο σχολείο! Το πιστεύω ! Το πανεπιστήμιο του δρόμου! Απ΄τα καλύτερα πράγματα που έχω ζήσει! Οι καλύτεροι φίλοι που έκανα! Τα καλύτερα αγόρια ! Σπουδαία κορίτσια !
Με όλους αυτούς γνώρισα τη "Ζιγκουάλα"...
Μ΄αυτούς τα μαθα, τ' αγάπησα, τα τραγούδησα και τα χόρεψα τα λαϊκά τραγούδια...
"κι αν χιονίζει και αν βρέχει, τ΄αγριολούλουδο αντέχει"
Χαίρε Στέλιο Καζαντζίδη ! (Με κουαρτέτο εγχόρδων!)






Σάββατο των ψυχών, κι έφτιαξα κόλλυβο γιά τις ψυχές των κεκοιμημένων...
Ήρθαν όλοι οι φίλοι από τριγύρω και πήραν. "Το καλύτερο, ever!", είπαν όλοι... 
Αληθινά, δεν ξέρω πώς γίνεται τόσο καλό αυτό το κόλλυβο...
Μάλλον τους αρέσει, γιατί έχει όσο σιτάρι, τόσο περίπου και ξηρούς καρπούς...






Διάβασα κάτι τις σήμερα στο βιβλίο της Φωτεινής, και δεν μπορώ να μην το αντιγράψω :
"απόψε, γράφει, σε έβλεπα όλη τη νύχτα στον ύπνο μου.
ήμουνα σε ένα δωμάτιο, μάλλον στο σπίτι μας, άνοιξε μιά πόρτα κι εσένα σε έφερε μέσα ο μπαμπάς μου. είδα πρώτα τα μαλλάκια σου. ήσαν ξανθά τα μαλλιά σου. όχι λευκά, όπως είναι τώρα στην πραγματικότητα, αλλά πολύ ξανθά. μα δεν ήταν ποτέ ξανθός, σκεφτόμουνα μες στον ύπνο μου... ήμουν ευτυχισμένη...
κατόπιν ήρθαν φίλοι, καθίσαμε όλο το βράδυ, παίζαμε, κουβεντιάζαμε και συζητούσαμε με φίλους... μόνο αυτό θυμάμαι και την αίσθηση της ευτυχίας..."

Αυτά γιά σήμερα.

Άνθρωποι ξάγρυπνοι, απλοί πολίτες, με κόπο και με αφοσίωση 
περιπολούν μερόνυχτα στη συνοριογραμμή, σ΄έναν ακήρυχτο αλλά πραγματικό πόλεμο, προστατεύοντας τα ιερά και τα όσια

"Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων 
ἀπάντων τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον 
καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι."

Σωκράτης (Πλάτωνος Κρίτων, 51α, 51β)

Ο κόσμος όλος είναι άνω κάτω...

Εδώ ο ιός, παρακεί ο πόλεμος, ταλαίπωροι πληθυσμοί πάνε κι έρχονται, ποιός ξέρει τι μας μέλει ακόμα...

Κι η lady, με κλαυσομουνιά, παραπονείται ότι έχει κούραση...

Κι ότι είναι πολύ πιεσμένη... αποθαρρυμένη
Κι ότι χρειάζεται απο συμπίεση...

Στην πραγματικότητα, η lady ντρέπεται να γκρινιάζει...

(έτσι κι αλλιώς όμως, ενοχική είναι...

ενοχική ήταν πάντα...)

Αντιλαμβάνομαι πως πρέπει ν' αρχίσω κάπως να ξεκουράζομαι...
Ανάγκη μεγάλη απο συμπίεσης...
Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν γνωρίζω τον τρόπο ξεκούρασης. Με ποιόν τρόπο μπορεί κανείς να ξεκουραστεί; Ψυχολογικά, συναισθηματικά και, διόλου δευτερεύον, σωματικά.
Καθόλου ασήμαντη δεν είναι η σωματική κούραση! Η αδιάκοπη και εντατική σωματική πίεση και κούραση...
Αντιλαμβάνομαι, πως πρέπει ν΄αρχίσω κάπως να ξεκουράζομαι...
Αυτός ο σκατά χαρακτήρας, να καταλάβει και να κάνει λίγο catenaccio...
Δεν θα χαθεί κι ο κόσμος δα, αν τραβηχτείς λίγο πίσω, κορίτσι μου...

Παραμιλητό...

Πεθαίνουν άραγε οι ποιητές ;

δεν είναι ρητορική η ερώτηση!
τι πάει να πει "πεθαίνουν" ;

Οι ποιητές πεθαίνουν ;

νομίζω όχι !

Δεν αποθνήσκουν οι θεοί. 

Η πίστις αποθνήσκει του αχαρίστου όχλου των θνητών.

Κ. Καβάφης

Εικόνες από το

Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα,

Ιδρύματος Γουλανδρή

photos

foteini

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος

ένα από τα καλύτερα πράγματα που μου έχουν τύχει στη ζωή,

είναι πως αξιώθηκα να δω τον Δ. Θεοτοκόπουλο στο Toledo ...

μιά ευλογία...

Τα ελιόδεντρα του Van Gogh 

Το 2011, όταν έκανα την ανάρτηση γιά του Van Gogh τα ελαιόδεντρα, 

δεν γνώριζα, η αδαής εγώ,

πότε και γιατί ο Van Gogh

τα ζωγράφισε...

Το έμαθα μόλις τώρα, παρακολουθώντας τα εξαιρετικά ταινιάκια 

του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.  

ο αγαπημένος μου, Paul Cezanne

Rodin - το φιλί

Το φιλί, νυν, νυν, νυν και αεί !

ΤΟ ΦΙΛΙ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ, το έψαξα λίγο... 

Picasso



Picasso

Paul Klee

χρόνια πριν, είδα στην Άνδρο, 

στο πρώτο Ελληνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης,

μιάν έκθεση αφιέρωμα στον Paul Klee.

Ο Klee, πλάϊ στα τετράγωνα κουτάκια του, είχε γράψει :
"Θέλω ακόμα κι ένα μικρό παιδί που βλέπει τη ζωγραφική μου, να πει :
Α , τι απλό είναι ! μπορώ κι εγώ να πάρω τα μολύβια μου, να φτιάξω τον ίδιο πίνακα!"

Με εντυπωσίασε πραγματικά αυτό, τότε !

Κάθισε ήσυχα μέσα μου,
πάνω στους στίχους του Γιάννη Ρίτσου :

"Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε,
"ΤΕΤΟΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΣΟΥ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΕΚΑΤΟ ΤΗΝ ΩΡΑ !"
Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς.
Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε ἀδελφέ μου ἀπ' τὸν κόσμο.
Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο."


Tα ταίριαξα μέσα μου αυτά τα δυό !...
Την κουβέντα του Klee και του Ρίτσου...

Kandinsky 

 Alberto Giacometti 

 Giacometti:  

"μιά μέρα, στην κάμαρά μου, κοιτούσα μιά πετσέτα, που ήταν πάνω σε μιά καρέκλα, 

και τότε μου γεννήθηκε στ' αλήθεια η εντύπωση, ότι, όχι μόνο κάθε αντικείμενο ήταν μόνο του, αλλά, 'οτι είχε ένα βάρος - ή μαλλον, μιά έλλειψη βάρους, 

που το απέτρεπε να επιβαρύνει το άλλο αντικείμενο".

Καρυάτις 

Amedeo Modigliani

Ο ζωγράφος και το μοντέλο του 

Με είχε κεντρίσει κάποια στιγμή  το θέμα 

Ο ζωγράφος και το μοντέλο του...

 Alberto Giacometti 

Γυναίκα

αγαπημένη ζωγραφική και μουσική...

αγαπημένη μουσική και ζωγραφική...

ψυχική ανάταση

κι

ανάταση του μυαλού

"Je porte à tes pieds
cette palette qui est couverte
des traces de mes humbles recherches"

"Je porte à tes pieds
cette palette qui est couverte
des traces de mes humbles recherches"

Balthus 
(Fur Elise)

Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα,

Ιδρύματος Γουλανδρή

Ένα ε ξαι ρε τι κό, από κάθε άποψη μουσείο ! 

- Η ΤΕΧΝΗ ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΓΑΘΟ - !

Ένα μουσείο, θαυμαστό στολίδι μέσα στην Αθήνα !

Είδα σήμερα στην ΕΡΤ1, στην εκπομπή “Μηχανή του χρόνου”, σε ένα αφιέρωμα, τη σφαγή που έγινε από τους Γερμανούς τον Οκτώβρη του '41 στα "μαρτυρικά" Κερδύλλια όρη των Σερρών.

Οι 200 περίπου άνδρες από 16 - 60 ετών, της ευρύτερης περιοχής, εκτελέσθηκαν εν ψυχρώ από την Βέρμαχτ.

Η εκπομπή, μου έφερε πράγματα στο νου και έτσι, κουβέντιασα απόψε με την Φωτεινή.

“Την ξέρω καλά εκείνην την περιοχή, μου είπε η Φωτεινή. Είναι πολλά χρόνια τώρα που δεν έχω πάει , αλλά όταν τα παιδιά μου ήσαν μικρά, περνάγαμε εκεί τα καλοκαίρια μας. Σχεδόν πάντα, για χρόνια,  πηγαίναμε και τις ημέρες του Πάσχα. Υπήρχε εκεί ένα φιλόξενο σπίτι, μεγάλο σπίτι με αυλή, κήπο, δέντρα και φυτεμένο λαχανόκηπο, παράδεισος για να μεγαλώνουν παιδιά. Έτσι, πηγαίναμε…

Ξέρεις, λέει η Φωτεινή, ότι εμένα μου αρέσει πολύ και το camping! Ξετρελαίνομαι με το camping! Έτσι, πάντα παίρναμε μαζί μας σκηνές και τριγυρνούσαμε σε όλες τις γύρω περιοχές…

Μακεδονία και Θράκη, νομό προς νομό, παραλία για παραλία, βουνό γιά βουνό, από τόπο σε τόπο. Μέσα στα χρόνια, τα έμαθα όλα τα βόρεια…

Έχω ιστορίες ατέλειωτες να σου λέω γι αυτά, αλλά δεν είναι τώρα αυτό το θέμα μας, το θέμα μας είναι τα Κερδύλλια όρη.

Θες να σου πω μιάν ιστορία για τα Κερδύλλια όρη;” Με κοιτάει η Φωτεινή και με ρωτάει…

-Φυσικά και θέλω!

“Όταν λοιπόν πρωτοπήγα εκεί, μου λέει, ακριβώς πάνω από τον Στρυμονικό κόλπο, εκεί που κάνει ο ποταμός Στρυμόνας κούρμπα και στρίβει προς τα μέσα, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν το λιοντάρι της Αμφίπολης.

Ένα τσιγάρο δρόμο η Αμφίπολη από την παλιά γέφυρα του Στρυμόνα, και το λιοντάρι της ήταν στημένο στην άκρια του δρόμου, τεράστιο, ίσως μεγαλύτερο από εκείνο της Χαιρώνειας, αγέρωχο, μνημείο πολεμικής δόξας, ορθό, αναστηλωμένο, πλούσια και περήφανη η χαίτη του, μεγαλοπρεπές, ίσως και 8 μέτρα ύψος απάνω στη βάση του, φτιαγμένο το 300 ή το 400 π. Χ., δεν ξέρω…

Κάθε φορά, όταν φτάναμε στην παλιά γέφυρα του ποταμού, κατεβαίναμε απ’ το αυτοκίνητο να χαιρετήσουμε το λιοντάρι.”

-Πες μου για την Αμφίπολη, Φωτεινούλα, της λέω.

-Είναι πολύ μεγάλη η κουβέντα για την Αμφίπολη… και για τον λόφο… μαγνήτης ήταν για τα παιδιά μου και για μένα! Πριν 30 χρόνια ο τόπος εκεί ήταν αλλιώς. Ήταν ελεύθερος… πάνω εκεί περνοδιαβαίναμε, στην κορφή τριγυρίζαμε, καθόμασταν και περνούσαμε τα πρωινά μας! Μες στην μαγεία ! μαγικός είν’ αυτός ο τόπος! μα δεν είναι η ώρα τώρα να μιλήσουμε για την Αμφίπολη…

Για τα Κερδύλλια όρη λέμε τώρα…

Περνούσαμε λοιπόν μπροστά από το λιοντάρι της Αμφίπολης κι αμέσως οι ντόπιοι φίλοι, σήκωναν το δάχτυλο και μας έδειχναν πάνω μας τις κορυφές απ’ τα Κερδύλλια όρη.

Εκεί, μας έλεγαν έγινε το ΄41 η σφαγή διακοσίων αντρών, από τους Γερμανούς. Αυτή, μας είπαν, ήταν η πρώτη μεγάλη σφαγή πληθυσμού, πριν τα Καλάβρυτα, το Δίστομο και τις άλλες…

Κι έτσι είναι ! Αλήθεια είναι ! Η πρώτη μεγάλη σφαγή άμαχου πληθυσμού, όλου του αντρικού πληθυσμού της περιοχής, από τους Γερμανούς, έγινε στα Κερδύλλια όρη.

Τώρα, χαμηλώνει τη φωνή της η Φωτεινή, θα σου πω κάτι, που δεν το έχω πει ποτέ σε κανέναν. 30 χρόνια το στριφογυρίζω στο μυαλό μου, αλλά δεν το χω ποτέ μιλήσει με κανέναν… δεν είναι μυστικό, όχι, απλά, δεν έτυχε, δεν υπήρξε λόγος ποτέ να το αναφέρω…

Όταν οι Γερμανοί μάζεψαν τους άντρες για εκτέλεση, τα γυναικόπαιδα έφυγαν απ΄τα χωριά τους κι ανέβηκαν στο βουνό ίσα πάνω, στο Καστρί.

Το 1988 ή 89, όταν πρωτοπήγα εγώ εξοχή σ΄εκείνα τα μέρη, ανέβηκα στο Καστρί.

Ο δρόμος ήταν κακοτράχαλος, δρόμος βουνού, σαν απάτητος, πέτρες κοτρώνες, δύσκολα ανέβαινες  με αυτοκίνητο πόλης, έτσι, μας ανέβασε στα κακοτράχαλα ο ντόπιος φίλος μας με το αγροτικό αυτοκίνητο και με το τρακτέρ.

Ερημία. Τίποτα ζωντανό απάνω στο Καστρί, μήτε σπίτι, μήτε άνθρωπος… Μόνο η μονή τ΄αρχαγγέλου Μιχαήλ, έρημη μονή, ποιος ξέρει από πόσα χρόνια πριν…

Μπήκα στη μονή, συνεχίζει η Φωτεινή, προσκύνησα τον αρχάγγελο, κι ύστερα άρχισα να περιδιαβαίνω το έρμο μοναστήρι…

Ξαφνικά, στην κορυφή του λόφου, βρίσκω μπροστά μου μια γερή, σιδερένια πόρτα. Κοντοστάθηκα λίγο κι ύστερα γυρίζω το χερούλι. Θ΄ανοίξει η πόρτα, δεν θ΄ανοίξει, αναρωτιέμαι…

Η πόρτα άνοιξε τρίζοντας.

Μπροστά μου χάσκει ένα τεράστιο πηγάδι, ένα τεράστιο στόμα πηγαδιού, γεμάτο ως απάνω, ξέχειλα, γεμάτο με ανθρώπινες κεφαλές και οστά. Χέρια, πόδια, μηροί, κεφάλια όλα ανάκατα, όλα μαζί κουβάρι, ανθρώπινα οστά.

“και είδον τα οστά τα γεγυμνωμένα και είπον, άρα τίς εστι βασιλεύς ή στρατιώτης…”

Έμεινα για λίγο σύξυλη, λέει η Φωτεινούλα. Ήταν για μένα κάτι εντελώς απρόσμενο…

Στο κεφάλι μου άρχισαν να γυρίζουν οι ιστορίες με την σφαγή των αμάχων αντρών… δεν ήξερα τι άλλο θα μπορούσα να υποθέσω… εκατόμβη νεκρών, οι κεφαλές και τα σώματα μπροστά μου, γυμνά, χωνεμένα στη σκόνη των χρόνων, τι άλλο θα μπορούσα να σκεφτώ ή να υποθέσω, αλήθεια;

Ποιοι είν΄ετούτοι όλοι οι άθαφτοι άνθρωποι; Τι περιμένουν εδώ ;

Πήγα πίσω στα πράγματά μου, λέει η Φωτεινή, έβγαλα θυμιατήρι, καρβουνάκια και λιβάνι που είχα κοντά μου, άναψα με σπίρτο, ξαναζύγωσα τα οστά στο πηγάδι και θυμίασα.

Πόσα χρόνια να περίμεναν εκειδά ένα θυμίαμα τα κόκκαλα των ανθρώπων ;

Ποιοι άνθρωποι ήσαν αυτοί;

Και πού να βρίσκεται άραγε μια χωρική Αντιγόνη;

Πού να ναι όλες οι Αντιγόνες αυτού του τόπου;

Από τότε, λέει η Φωτεινή, έβρισκα πάντα μιαν ευκαιρία, έβρισκα κάποιον λόγο, ανέβαινα με κάποιον τρόπο στο Καστρί, στην μονή του Ταξιάρχη, άνοιγα το σιδερένιο πορτόνι, πήγαινα στο πηγάδι και θυμίαζα τα κοκκαλάκια τους, όποιοι κι αν ήσαν αυτοί εκεί μέσα ριγμένοι και παραχωμένοι...

Και όλα τα επόμενα χρόνια… Ώσπου, μερικά χρόνια μετά, μια μέρα που ανέβηκα στο βουνό γιά να θυμιάσω, άνοιξα το σιδερένιο πορτόνι και βρήκα τα οστά σκεπασμένα με χώμα, καλά κουκουλωμένα, δεν φαίνονταν τίποτα πιά...

Αυτή είναι η ιστορία μου με τα Κερδύλλια όρη και ποτέ μου δεν μίλησα σε κανέναν γι αυτό, είπε η Φωτεινή. Είναι η πρώτη κι η τελευταία φορά που το αναφέρω.

Έτσι, επειδή σήμερα το απόγευμα, είχε η τηλεόραση ένα αφιέρωμα από την “μηχανή του χρόνου” στα μαρτυρικά όρη Κερδύλλια.

Bernstein: 

Chichester Psalms - BBC Proms 2013

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ

του Τζον Στάινμπεκ,

σε σκηνοθεσία Β. Μπισμπίκη

Ομάδα Cartel

Διάβασα τον Στάινμπεκ * όταν ήμουν 17 ή ίσως 18 χρονών.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΗΣ ΕΔΕΜ, ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ, ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ.
Αυτά θυμάμαι…

Αριστουργήματα, απ’ αυτά που σε διαπλάθουν όταν είσαι πολύ νέος…

Αληθινά Αριστουργήματα!

Όσον αφορά στην παράσταση που είδα απόψε, 
θεωρώ ότι θα έπρεπε να συμπεριφερθεί κανείς με περισσότερη προσοχή σε ένα τέτοιο αριστούργημα…

Για να εξηγούμαι :

- ο πυρήνας του έργου , το résumé, κρατήθηκε φυσικά! Η υπόθεση του έργου αποδόθηκε.

- οι ηθοποιοί που έπαιξαν, ήσαν πολύ καλοί! Τα έδωσαν όλα οι ηθοποιοί πάνω στην σκηνή! Ήσαν πολύ καλές οι ερμηνείες τους !

Διαφωνώ όμως , ως θεατής , με αυτήν την προσέγγιση του έργου…

Ποιος είπε δηλαδή, ότι οι σύγχρονοι απόκληροι, οι σύγχρονοι εργάτες, οι σύγχρονοι αγρότες, κι όλοι εμείς , το σύγχρονο προλεταριάτο, όλοι εμείς οι αναξιοπαθούντες, οι φτωχοί, όλοι οι δύσμοιροι, εκφράζουν τη μιζέρια τους αποκλειστικά με βρωμόλογα; !  Absurde !

Μακριά από μένα ο σιχαμερός πουριτανισμός! Και μακριά από μένα τα δήθεν και οι σεμνοτυφίες…

Και τα βρωμόλογα γνωρίζω (τα χρησιμοποιώ όπου δεί…) και τα σωστά λόγια γνωρίζω. Απλά σκέφτομαι ότι αδικείται το έργο και φτωχαίνει εκνευριστικά το κλασσικό αριστούργημα όταν ο θεατής παρακολουθεί ένα γεμάτο δίωρο, αποκλειστικής και μόνο βωμολοχίας.

Τι παριστάνουμε τώρα; Τους μοντέρνους;! Τους απελευθερωμένους;!

Άλλος τρόπος δεν υπάρχει στον σκηνοθέτη να δείξει τη σύγχρονη μιζέρια, τις πολύ δύσκολες συνθήκες και την κακομοιριά ; η τόση, η υπερβολικά τόση βωμολοχία, η αποκλειστική βωμολοχία είναι ο πιο εύκολος τρόπος θαρρώ, και ξαναλέω αυτό αδικεί το αριστούργημα…

Κατά τη γνώμη μου…
Επιμένω!

Και κάτι άλλο ακόμα... Αναρωτιέμαι, από όλους αυτούς "τους sold out θεατές" επί δύο χρόνια, πόσοι άραγε έχουν διαβάσει από πριν και πόσοι από πριν έχουν αγαπήσει το αριστούργημα του  Στάϊνμπεκ; 
Άραγε, παίζει κάποιον ρόλο κι αυτό, στην κατανόηση ενός έργου;
Όλοι αυτοί "οι sold out" -επί δύο χρόνια!- μόνο καλές διαδικτυακές κριτικές νογάνε να γράψουν γι αυτήν την παράσταση !;
Και δεν μιλάω γιά τους "επίσημους" κριτικούς και γιά τα "επίσημα" έντυπα... άστα αυτά.................................................................................................. 
γιά τους απλούς σαν εμένα θεατές μιλάω... τόσο πολύ τους άρεσε η προσέγγιση του (αναξιοπαθούντος) Στάϊνμπεκ μέσα από υβρεολόγιο;!

Γνώμη μου... 
Δικαίωμα!

* ο Steinbeck, μου θύμησε η Depy, ήταν υποψήφιος γιά το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1943, 44, 45, 49, 58, 59, 60, 61, 62.
Το 62 ο Steinbeck πήρε το Νόμπελ, με σπουδαίους συνυποψήφιους, όπως τον Γάλλο Jean Anouilh, την Δανή Karen Blixen και τον Βρετανό Lawrence Durrell.