Δεν παραπονούμαι. Απλά περιγράφω.  
Κουράζομαι. Πολύ. Δεν προλαβαίνω να κάνω το παραμικρό, γιά μένα. Κατα τις 7 το απόγευμα, κάθε μέρα, μόλις τελειώνω τις υποχρεώσεις μου, είμαι τόσο εξουθενωμένη, καμιά φορά θέλω να κλαίω απ' την κούραση. Συνήθως ξεραίνομαι, χωρίς να μπορώ να κάνω οτιδήποτε άλλο...
Ούτε έργα, ούτε βιβλία, ούτε παρέες... 
Ελπίζω, δεν θα κρατήσει γιά πολύ αυτό...



Με την Δέσποινά μου, μεγαλώσαμε μαζί. Φίλες αδερφές, όλα τα χρόνια που από παιδάκια, γίναμε γυναίκες. Παιδικά-εφηβικά σου σου σου και μου μου μου, όλα μαζί. 

Κατόπιν, Ελλάδα-Αμερική, άλλες καριέρες, άλλοι εργασιακοί στόχοι και χώροι. Εκείνη κλίση στα θετικά, εγώ στα θεωρητικά. 

Συναντηθήκαμε από χρόνια στα blogs, ευλογημένη νά ναι γι αυτό η τεχνολογία!

Συναντηθήκαμε ενδιάμεσα στην Ελλάδα , συναντηθήκαμε ύστερα ξανά με την τεχνολογία, ας είναι και fb...

"Σα να μην πέρασε μιά μέρα!", σχολιάζει η Δέσποινά μου, προσθέτοντας και το παιδικό συνθηματικό μας "κυριούλα μου"...
"Έχει περάσει πιά μισός αιώνας!", της θυμίζω... Εκείνη όμως, λέει τα δικά της...


Έχω στον κήπο μου ένα πουλί killer. Πουλί φονιάς σαρκοφάγος... Φρικτό! Δεν ξέρω τι να κάνω με αυτό...
Σχεδόν κάθε χρόνο, εφ' όσον υπάρχει εδώ γύρω, κατασπαράζει τα μικρά περιστέρια, που γεννιούντα μες τη ζαρντινιέρα μου... 
όχι πως τα θέλω τα περιστέρια... βρώμικα πουλιά είναι, ίσως τα ποντίκια του ουρανού, γεμίζουν τον τόπο μικρόβια. είναι όμως πουλιά ήσυχα κι έχουν θυμητικό και νοημοσύνη. η φύση, που τα φερε εδώ, δε με ρώτησε αν μ' αρέσουν! έτσι, έρχονται κάθε καλοκαίρι και γεννάν τ' αυγά τους μέσα στη ζαρντινιέρα μου. Τα επωάζουν μέρες, ξέρουν ότι απ' τη στιγμή που γέννησαν κανείς δε θα τα διώξει και κανείς δεν θα τα πειράξει, κάθονται λοιπόν ακίνητα και κλωσσάν τ' αυγά, ώσπου να βγούν τα μωρά τους.
μόλις τα μωρά βγούν, έχουμε άλλη φάση. γυμνά, τα προστατεύουν η μάνα και ο πατέρας. Καμμιά φορά, βοηθάει η τύχη και προλαβαίνουν να μεγαλώσουν, Οι δυό γονείς τα μαθαίνουν να πετάνε. Παρακολουθώ όλο το σκηνικό. Έπειτα φεύγουν... 
Αυτά, όταν δεν υπάρχει τριγύρω το πουλί killer. Όταν ένα γύρω φωλιάζει η κίσσα, τα νεογνά αργά ή γρήγορα δεν γλυτώνουν... Σε ανύποπτο χρόνο, τα βουτάει απ' τη φωλιά και τα τρώει. Φοβερό είναι... Πριν λίγα χρόνια, μετά από σκληρή μάχη με τη γάτα στον κήπο, το αγρίμι βούτηξε κι έφαγε το νεογέννητο γατάκι...



Σαββατοκύριακο, λίγη ξεκούραση.

Από τον Οκτώβρη που έφυγε ο Φελούπε, ενάμιση χρόνο τώρα, έχω ισχυρή την ανάγκη να φροντίζω τα σκυλιά.
Τ' αδέσποτα σκυλιά. Εκείνα που τριγυρνάν στους δρόμους, που έρχονται κοντά σου γυρεύοντας μιά καλή κουβέντα, μιά μπουκιά φαϊ , μιά στάλα νερό, ένα χάδι.
Άλλα γέρικα, άλλα μωρά, άλλα έξυπνα, άλλα βασανισμένα, εγκαταλειμμένα, αρρωστημένα, αφρόντιστα, απορημένα, ένας παράλληλος κόσμος, που περνάει δίπλα μας, συχνά απαρατήρητος...
Αν δεν είχα υποχρεώσεις με γερόντους και μωρά, θα μάζευα ένα σκυλάκι απ' το δρόμο, κάθε μέρα τα κοιτάζω και κάθε μέρα είμαι στο τσακ, ν' απλώσω το χέρι μου να περιμαζέψω κάποιο. Σε αυτήν όμως τη φάση, είναι των αδυνάτων αδύνατο να περιμαζέψω, να φροντίσω συστηματικά και σκυλί. Γνωρίζω καλά, πως το σκυλί είναι μεγάλη ευθύνη. Είναι σα να έχεις πάνω σου ακόμα ένα μωρό ή έναν γέροντα, σε καθημερινή βάση... Μένω έτσι με τον καϋμό και με τ' απωθημένο μέσα μου, να χω κοντά μου ένα σκυλάκι. Ίσως  αργότερα... 
Στο μεταξύ δεν μπορώ, γιά παράδειγμα, να παρακολουθώ αξιόλογες σελίδες γιά ζώα, όπως αυτή της I, γιατί στενοχωριέμαι να τα βλέπω ολοένα να ψάχνουνε σπίτι... Με διαλύει αυτό κι η ανημπόρια μου να βοηθήσω... 

Μιά σουρεαλιστική, μεγάλη φέτα πεπόνι κρέμεται στην κορφή του Πάνειου όρους, πάνω στους αττικούς σχιστόλιθους και τις ρεματιές ανάμεσα .

Μιά σουρεαλιστική, μεγάλη φέτα πεπόνι κρέμεται πάνω στη βόρεια κορφή του Υμηττού, μες σε φρυγανοτόπια και σε θυμάρια, 
ρίχνοντας φως στου χίλια εκατό μετά Χριστόν τα λίθινα κελιά, 
όπου παιδιά, πετάγαμε τον χαρταητό μας.

Μιά σουρεαλιστική, μεγάλη φέτα πεπόνι φωτίζει τ' αμπέλια και τις ελιές του κάμπου, 
φωτίζει ακόμα τις κοίτες των ρυακιών που φράζονται, 
τους πόρους, που η αλόγιστη χρήση τους 
μειώνει τον καρπό γιά τις γενιές που θά ρθουν...

Μιά σουρεαλιστική, μεγάλη φέτα πεπόνι, αναρωτιέται 
τι άραγε δουλειά έχει ένα αεροδρόμιο μες τους αρχαίους οικισμούς του Λιόπεσι, της Ερχιάς, του Σφηττού, του Αγνούντος, του Μυρρινούντος, 
ένα σουρεαλιστικό αεροδρόμιο ανάμεσα σε άγριες ορχιδέες και κρόκους ριγμένο , 
μέσα σε μάρμαρα ελαφρά ερυθρίζοντα, στου Ιουρασικού αιώνα των ερπετών, τα ανώτερα ερυθρίζοντα μάρμαρα... 


Κυλά η ζωή...

"ο Αλεξανδρινός, ο καθαρός ο ουρανός
σαν διαμάντι ανθεκτικός..."

αυτό το ανθεκτικός, συνειρμικά, μου θυμίζει κάτι πορείες και κάτι διαδηλώσεις, ο μεγάλος περίπατος της Αθήνας με τα βαρειά, ξύλινα πανώ στα χέρια, 
κι οι ντουντούκες να φωνάζουν κάθε λίγο "αντέχετεεεε"?!
- "αντέχουμε" !

Εθερμομετρήσασί με.

Θες από την παραξενιά των ημερώνε, ν' αρχίσω να κουβεντιάζω σε διάλεκτο, δεν ξέρω σε τίνος άτοπου τόπου διάλεκτο, φανταστικού τόπου, του πέραν, καθώς στις ταινίες που βλέπουμε, με τους extraterrestrials? !

Διότι επήγα το τσαμένο μίαν απλήν πλάκαν στο δόντι μου να βγάλω, κι εκεί όπου επήγα εστέκονταν εμπρός στην είσοδο του ιατρικού ένα πλάσμα με λευκή στολή, φορούσε μάσκα το πλάσμα στο πρόσωπό του και γάντια εις τα χέρια του, όπου μόλις εζύγωσα στην πόρτα ήλθεν ολίγο κοντά μου (όχι πολύ κοντά μου...) , εξετρύπωσε από την μία του τσέπη ένα ματζαφλέκι όπου μου έριχνε στο κούτελο μία δέσμη ακτίνες φωτός και φαίνεται ότι αυτό το ματζαφλέκι με τις ακτίνες του φωτός ήτο κάτι σα θερμόμετρο!

Εθερμομετρήσασί με!

ούφ πχιά!

Ο ερωτικά ερωτικός Κραουνάκης, 
δίνει ρέστα απόψε, με τη Συμφωνική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης !

Ξυπνώ μεσάνυχτα
κι ανοίγω το παράθυρο
κι αυτό που κάνω
ποιος σου το' πε αδυναμία
Που λογαριάζω
το μηδέν μου με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο
τον κόσμο στα σημεία

Θα κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια

Έφυγε ο Λευτέρης Ξανθόπουλος.

Δεν ήταν η ώρα του, να φύγει...

"Βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά
Και το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα…"

Ήταν ένα γερό παιδί... Ερχόταν καμιά φορά στο γραφείο και κουβεντιάζαμε... Επί Μ. Ζ. Πολλά χρόνια πίσω... Ήμουν πολύ νέα, σχεδόν μικρή...

Μιά φορά, μου έφερε να του μεταφράσω κάτι στα γαλλικά. Ήταν όμως μεγάλο το κείμενο. Πολύ μεγάλο. Δεν θυμάμαι πιά...

Ισημερία σήμερα.

21 Ιουνίου είχε γενέθλια ο Άκης.

Να είναι το χώμα ελαφρύ...

Άκη μου, ημέρα μουσικής σήμερα.

Η επιστροφή του ασώτου. Ο άσωτος φόραγε μάσκα? Εγώ φορούσα. Ευτυχώς γιά όλους μας, υποχρεωτικά  στο αεροδρόμιο και εντός αεροπλάνου. Όλοι ένα γύρω, μασκοφορεμένοι... μέσα σε όλη την αναμπουμπούλα έχει κι αυτό την πλάκα του...
Είναι μιά θλίψη όμως, να βλέπεις το El-Vel άδειο! Μα εντελώς άδειο... Μία πτήση εμείς, νάμαστε! Ήρθαμε! 
Τσακώθηκα και μ' έναν μπαγλαμά χωριάτη στα μυαλά και στους τρόπους, που καθόταν στο μπροστινό κάθισμα και παρακούοντας τις (υποχρεωτικές) οδηγίες, άνοιξε τον εξαερισμό του κι έστελνε όλον τον Covid 19 απάνω μου κι απάνω στις δυό φοιτήτριες που κάθονταν δίπλα μου... 
"Θα πεθάνω!" έλεγε αυτός και χασκογέλαγε... "Πιστεύετε κι εσείς στον ιό?!" "Άμα θέλεις εσύ πέθανε! του παν και οι φοιτήτριες... εμείς δε θέλουμε να πεθάνουμε!" Τέτοιες μακάβριες συζητήσεις στο αεροπλάνο...

Les Tilleuls ! Είναι κάτι, που δύσκολα περιγράφεται με λόγια... Πατάς το πόδι σου στη Σπιανάδα και ζαλίζεσαι απ' τη μυρουδιά! Όχι, δεν είναι μυρωδιά αυτή... Μυρουδιά είναι! Ζαλιστική, που στην αρχή προσπαθείς να καταλάβεις από πούθε έρχεται... Έρχεται όμως από παντού! Μυρίζει ο αέρας από ολούθε, πώς να το πω?! Ζαλιστικά... Τα τίλια! Μιά πλατεία, η μεγαλύτερη Ελληνική πλατεία, όλη φυτεμένη tilleuls! Προτείνω να ονομαστεί "ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΤΙΛΙΩΝ"...

Με πόνεσαν τα πόδια μου σήμερα απ' τις βόλτες και το πιό σπουδαίο, απο βραδίς επιτέλους κοιμήθηκα! 

Το απόγευμα μου έφερε η Depy να φάω, φαγητό που είχε φτιάξει η γιαγιά: ρεβύθια με μελιτζάνες στον φούρνο! Σερραϊκόν... Ήμουνα από χτες το μεσημέρι νηστική, και τόσο πεινασμένη, που το φαγα μονοκοπανιά. Τώρα μάσησα ένα simeco. Όσο να πεις, ρεβύθια με μελιτζάνες δεν είναι και το ελαφρύτερο φαγητό γιά νύχτα...
Έχω αποφασίσει όμως, αυτές τις μέρες, να μη μαγειρέψω. 

Η Μανίνα εζύμωσε ψωμί σήμερα και μου έφερε το πρωί. Θέλει, λέει, να φτιάξουμε ένα δίκτυο γυναικών (άτυπο...) . Γνωρίζω τις καλές προθέσεις της, αλλά... Ο. Κ., θα δούμε... Μου είπε ότι κάτι τις δικό μου δημοσίευσε στο περιοδικό, μα δεν πρόκανα να μπω, να ιδώ τι έχει κάνει...

Η Άννυ συνεχίζει τις πρόβες. Εξαντλητικό ωράριο, αλλά της αρέσει. Ξετρελαίνεται...

Θα λείψω γιά 2-3 μέρες. Πρέπει να γίνουν κάποιες δουλειές... Αν στεναχωρεθώ εκεί από μοναξιά, μπορεί να γυρίσω πίσω κι αμέσως... Η Κατερίνα, μου είπε να ντύσω με ύφασμα τη θέση του αεροπλάνου, που θα καθίσω, γιά να μην ακουμπήσω πάνω... Μάσκα παντού φυσικά... Το παιδί της μαύρης μάσκας... Να μας φυλάει ο Θεός...

Plácido Domingo  - Parla più piano

Parla più piano e nessuno sentirà
Il nostro amore lo viviamo io e te
Nessuno sa la verità
Neppure il cielo che ci guarda da lassù
Insieme a te io resterò
Amore mio, sempre così

Parla più piano e vieni più vicino a me
Voglio sentire gli occhi miei dentro di te
Nessuno sa la verità
È un grande amore e mai più grande esisterà
Insieme a te io resterò
Amore mio, sempre così

Parla più piano e vieni più vicino a me
Voglio sentire gli occhi miei dentro di te
Nessuno sa la verità
È un grande amore e mai più grande esisterà

Όλη νύχτα σκεφτόμουνα.

Πλάγιασα κατά τις δύο, κουκουλώθηκα φυσικά , κι ως τις επτά το πρωί περίπου, σκεφτόμουνα...

Βασανιστικό... 

Έχω ένα χαλι...

ΕΝικός αριθμός

Ονομαστική     το χαλι
Γενική             του χαλιου
Αιτιατική          το χαλι
Κλητική           ώ χαλι !

Πληθυντικός αριθμός

ΟΝομαστική     τα χαλια
Γενική              των χαλιων
Αιτιατική           τα χαλια
Κλητική            ώ χαλια !

* ο τόνος στην παραλήγουσα

Πήγε δυόμιση... 
Φτάνω διαρκώς τον εαυτό μου στα όριά του... Εξακολουθητικά...

Σάββατο 16 Μαϊου 2020

Μπάνιο πρώτο. 

Δεν είναι ζεστή η θάλασσα, αλλά όταν κολυμπήσεις λίγο, ζεσταίνεσαι...

Τριγύρω κόσμος, σα να χουνε πάρει τις άδειές τους τον 15αύγουστο!

Μου έκανε πάντως εντύπωση ότι όλοι είχαν τοποθετήσει χάμω τις πετσέτες τους σε απόσταση δυό μέτρα ό ένας απ' τον άλλο! Είπα, μωρέ μπράβο!

Τετάρτη 27/5

Ίσως παίρνω σιγά σιγά τ' απάνω μου... Πολύ σιγά όμως...

Φυσικά ασχολούμαι πάντα με το παιδί, με τα παιδιά, με τον αδερφό μου που είν' εδώ, με τα ανήψια μου που είν' εδώ, με τους γέροντες πάντα, με τους φίλους μου, με λίγα διαβάσματα, με τα λουλούδια που φύτεψα, κι ό, τι άλλο μπορώ... 

Με στενοχωρεί που δεν θέλω να βγαίνω έξω... Έχω επίγνωση. Δεν είν' αυτό καλό σημάδι... Με στενοχωρεί που ζορίζομαι να βγω έξω... πιέζομαι... δεν το θέλω... Και το ξέρω, δεν είμ' εγώ αυτή... Εμένα η χαρά μου, ήταν το κέντρο! που πιό κέντρο πόλης δεν υπάρχει... Και τώρα δεν θέλω να βγαίνω έξω... βαρυγκομώ... βρίσκω δικαιολογίες στον εαυτό μου... Θα πάω αύριο... Με προβληματίζει... Δεν είναι αυτό σημάδι απόλυτα καλής ψυχικής υγείας... 

Με βρίσκουν μιά μιά οι αγαπημένες μου συμμαθήτριες, μ' αυτές μεγαλώσαμε μαζί... επικοινωνούμε διαρκώς. Και με τους φίλους μου συναδέλφους... 

Συνεχίζω να έχω συστολή, εγώ δεν έχω κάνει ούτε ένα, κανένα απολύτως "αίτημα φιλίας"... όποιος με βρήκε, με βρήκε και καλώς ήρθε... Κάνουμε όμως χαρά, που βρεθήκαμε...Έχω χαρά, που τους έχω... 

 

Πόσο πολύ χαίρομαι με την Άννυ!
Το βιβλίο που σκέφτεται (και που μου έδωσε να της το "κοιτάξω"), λέω, θα πάει καλά!
Γνώμη μου είναι πως το βιβλίο μοιάζει με λεξικό, που όμως χαρίζει απλόχερα τα πολιτιστικά στοιχεία των χρόνων και της περιοχής...
Γλώσσα και πολιτισμός μαζί! Της έδωσα και τίτλο και μου είπε: "ναι, παρόμοιο τίτλο σκέφτομαι να βάλω"!
Στο μεταξύ, ενδιαφέρθηκε σοβαρός οργανισμός, γιά παρουσίαση που με ξετρελαίνει!
Άντε να δούμε!
Και πόσο χαίρομαι, που με εμπιστεύονται οι φίλοι!

Όχι, τίποτα δεν ξέχασα, μήτε μιά στιγμή δεν έχω ξεχαστεί...
Είναι απλά, που δεν είμαι καλά...
10 μερόνυχτα άγρυπνη, με πόνους σκληρούς κάθε βράδυ, να τριγυρνάω στα δωμάτια... νευρικό σύστημα σμπαραλιασμένο, σωματική κούραση, άσε τα άλλα...
αποφάσισα επιτέλους εχτες να πάω σ' έναν οδοντίατρο, ξεκίνησα αντιβίωση, είμαι λίγο καλύτερα κι έτσι μπόρεσα σήμερα να κλείσω λίγο τα μάτια μου... 

Όχι, τίποτα δεν ξέχασα, μήτε μιά στιγμή δεν έχω ξεχαστεί...
Δεκαεπτά χρόνια στις επάλξεις- δεκαεπτά χρόνια στα κάγκελα, πώς να ξεχαστώ; γίνεται; δεν γίνεται... οριστικά.

"la poesie comme chemin spirituel"

ό, τι ελάχιστο μπορώ, αυτήν την εποχή...

Je porte à tes pieds cette palette 
qui est couverte des traces de mes humbles recherches

* η κουβέντα "υπομονή", δεν είναι ασώματος... έχει χαρακτηριστικά ανθρωπίνου σώματος, robuste.

άσε που, η φίλη μου η Μέρω, μου έλεγε ότι υπάρχει αγία Υπομονή, κι ότι έχει το εικόνισμά της... τέτοια πράγματα...

Εκαταργήσαμε τον ύπνον!

Ναι ! Το κατορθώσαμε κι αυτό! Τον εκαταργήσαμε !

Βασικά, από το περασμένο Σάββατο, με κάποιον τρόπο που ψυχανεμίζομαι, αλλά που δεν μου είναι και εντελώς ξεκάθαρος, έχουμε διακοπή του βραδυνού ύπνου...

Όσο και να παλέψω μες τη μέρα, ό, τι κούραση κι αν έχω, μόλις το βράδυ ξαπλώσω αρχίζουν και με πονάν διάφορα νεύρα, τόσο, που όλη η νύχτα περνάει κακήν κακώς.

Έχουμε κάνει διάφορες ομάδες συζητήσεων. Καλό μου κάνουν στην ψυχή, δεν λέω όχι... 

- Οι συνάδελφοι-φίλοι απ' τη δουλειά, βρισκόμαστε σε τακτική εβδομαδιαία τηλεδιάσκεψη.

- Άρχισαν να με βρίσκουν (να ένα από τα καλά του F. B.!) οι συμμαθήτριές μου-φίλες μου απ' το σχολείο!

- Σήμερα ήρθαν και με πήραν ο Μίμης, η Ευγενία, Η Μαρία κι η Ασπασούλα κι ανεβήκαμε στην Πάρνηθαα, στη λίμνη Μπελέτσι. Θαυμάσιες νεροχελώνες, υπέροχες! Μετά κατεβήκαμε στον Κάλαμο και σταθήκαμε λίγο στη θάλασσα... 

- Αύριο έχω απ' το πρωί babysitting.

Γιάννης Πάριος τραγούδησε:

"Εγώ εδώ κι εσύ αλλού

με τα συμπτώματα τρελού

να κουβεντιάζω στο κενό

και μόνος να παραμιλώ

Παρασκευή η ώρα τρεις

Τι να σου πω τι να μου πεις

βαρύς ο νόμος της σιωπής"

Αν γινόταν, να χαστούκιζα τον εαυτό μου, μπροστά σ' έναν καθρέφτη, μπορεί και να στρωνα...
Διότι όλη μέρα ήμουν ένα περδίκι, μα τι περδίκι!... Μύρια πράγματα έκανα, ξανακοίταξα το βιβλίο που θα εκδώσει η Άννυ, (ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ, αλλά δύσκολο!...), διόρθωσα ένα γαλλικό νομικό σύγγραμμα, χωρίς να γνωρίζω την νομική ορολογία, κι έκαμα ένα σωρό δουλειές, δώθε κείθε... Κατάγερη, δυνατή, μιά χαρά!

Κι όσο ζυγώνει τώρα 2 η ώρα, που 24 ώρες ξάγρυπνη, πρέπει να πάω γιά λίγον ύπνο, άρχισε ξαφνικά να με ξαναπιάνει το δόντι μου!
Δεν το πιστεύω ότι απ' το πρωί το είχα ξεχάσει, και μιάμιση η ώρα ύπνου με ξαναπιάνει ο πόνος...
Νευραλγία (!) λέει ο γιατρός του μυαλού μου... Δε θα τ' αντέξω, δεύτερη νύχτα...
Και ψάχνω να βρω τι χαπάκια μπορεί να έχω σ' αυτό μέσα το σπίτι... Να χω κανα δυό τρία depon?

Πεντέμιση η ώρα, που ξημερώνει...

Τώρα αυτό, μπορούμε να το αποδώσουμε με τρείς λαϊκές παροιμίες

Παροιμία πρώτη : Το πήραμε σκοινί κορδόνι...

Παροιμία δεύτερη : Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί ... κτλ...

Παροιμία τρίτη : Όλα τα χε η Μαριορή, ο φερεντ πονόδοντος της έλειπε...

Ξαφνικός πονόδοντος, με το που ξάπλωσα. Μάτι ορθάνοιχτο ως τις 5, κουκουβαγίσιο.

Il n'a jamais jamais connu de loi !

04.56

πολύ πρωί γιά να ξεκινήσει η μέρα... έκανα όμως χτες βράδυ το λάθος να κοιμηθώ σχετικά νωρίς, γιά τα νέα δεδομένα...

το άγχος είναι σαν μιά αρρώστια... σε βουτάει από μέσα  και χρειάζεται σοβαρό χειρισμό γιά να του ξεφύγεις...

ο σοβαρός χειρισμός χρειάζεται κάποιον χρόνο και πολλή ψυχραιμία γιά να τον πετύχεις...

η πολλή ψυχραιμία χρειάζεται να βάλεις κάτω τα πράγματα με το μυαλό, γιά να τα αναλύσεις...

πάλι στο μυαλό όμως καταλήγουμε...

Κλαίω λίγο. Διαβάζω ή βλέπω κάτι από normal εποχές και κλαίω λίγο. Στενοχωριέμαι που στενοχωριέμαι.

Κάνω πράγματα, ασχολούμαι σχεδόν συνέχεια... το παλεύω... Θυμώνω που έχω εσωτερική στενοχώρια κι άγχος γιά το μέλλον...

6 το πρωί κοιμήθηκα προχτές. έχουνε γίνει οι μέρες νύχτες. 

Το Σάββατο ανέβηκα στο βουνό. Μιάμιση ώρα γερή προσπάθεια. Οργιάζει η φύση γύρω. Άνοιξη ανοιξένια, ανοιξάτη, ανοιξωτάτη...

Δεν ξέρω πώς είμαι. Αγνοώ παντελώς... Μιά καλά, μιά κακά...

Αναμένεται στον ορίζοντα τραχύ ελληνικό χούι... τώρα που η μπόρα σιγά σιγά καταλαγιάζει, θ' αρχίσουν... περιμένω να σκαρφιστούν ό, τι κακό... ήδη κυκλοφορούν στα πέριξ ένα σωρό συνωμοσιολογικές ιστορίες. η επιπολαιότητα, η λησμονιά, παλιά τέχνη κόσκινο. κι η ελληνική αχαριστία. ΔΕΝ θα γίνουμε άνθρωποι... ποτέ !

Δεν υπάρχει ύπνος απόψε.

Στις 6 το πρωί, η Ματίλντα μπαίνει να γεννήσει.

Το στομάχι μου είναι μιά μπουνιά κι ένα κουβάρι. Γίνεται να γεννάς μόνη ? Δίχως έναν άνθρωπό σου κοντά ? Τι κουράγιο να κάνεις ? Αχ, Σωτήρη Τσιόδρα μου, δεν γίνονται αυτά!... Πώς γίνονται αυτά ?


Ξεχάστηκα, απ' την αγωνία μου... Ως το ξημέρωμα χτες, κι από πρωί πρωί πάλι, χτενίζαμε με τον Οδυσσέα το κείμενό του. Δεν είμαι παρεμβατική. Καθόλου! Η νέα γενιά... Η νέα γενιά προσπαθεί να εκφέρει κι αυτή τον λόγο της... Προσπαθεί!...

Μέσα σε όλο αυτό το τρελό που συμβαίνει και μέσα στη μαυρίλα γενικώς και τη μουτζουφλιά, μου συμβαίνει και κάτι καλό, κάτι τόσο καλό, που ώρες ώρες με ανεβάζει και με παρηγορεί !
Με αυτό εδώ το μαραφέτι -που το πηγαίνω όσο προσεκτικά μπορώ-, ξαναβρίσκω ανθρώπους!
Ανθρώπους δικούς μου, κάποιους κατάδικούς μου, που γιά κάποιο λόγο η ζωή μας είχε χρόνια μακριά, και μόλις βγήκα απ' το καβούκι, τσούπ, ξαφνικά άρχισαν να εμφανίζονται, όχι απαραίτητα φανερά, -τα φανερά είναι απ' τα πρώτα, τα προφανή, τα πιό εύκολα προσβάσιμα και τα λιγότερα-, αλλά το messenger και τα μηνύματα καλά δουλεύουν ! Να μιά πτυχή, που δεν την είχα υπολογίσει!...
Κατά τα άλλα, βαδίζω αργά, με περίσκεψη... μαθαίνω...

Κλαίω λίγο. Μες στην ημέρα, όλο κάτι ακούω, όλο κάτι διαβάζω, κάτι σκέφτομαι και με πιάνουν κλάματα.

Προσπαθώ να βγάζω τα δάκρυα προς τα έξω. Έτσι πρέπει. Δεν κάνει να στέκουν μέσα οι ουσίες. Χημεία είναι. Το έμαθα, πληρώνοντάς το βαρειά. Τα δάκρυα  πρέπει να βγαίνουν. Να φεύγουν. Να κυλάνε.  Έξω !

Δουλεύω όλη μέρα, εφευρίσκω διάφορα αισιόδοξα πράγματα, δεν μπορώ να δω καμμία ταινία, απολύτως καμμία, κάνω ό, τι μπορώ γιά όλους, κλαίω λίγο, τα βράδυα δύσκολα κοιμάμαι... 
Λες, "θα περάσει κι αυτό"... Το ακούω. Θα περάσει και αυτό...

Μου έρχονται απανωτά κάτι αιτήματα φιλίας ύποπτα, αλλοδαπά, ξένοι κι άσχετοι, με σελίδες μάλλον faux, που τους πετάω κατευθείαν στα spam.

Βαδίζεις λίγο στα τυφλά με όλους αυτούς...

Δεν τό χω και πολύ να το κλείσω...

"Πάνε χρόνια που δε ζήσαμε γιορτή...

Το πρόσωπό μου έκρυψα, μήπως με δεις…

Τα μάτια μου θα κλείσω για να με βρεις"

Το σενάριο επιστημονικής φαντασίας, προβλέπει, κατά τους οικονομολόγους, και κρίση παραγωγικής διαδικασίας...
Με γεωμετρική πρόοδο, θα υπάρξει, λέει, κρίση τροφής, επάρκειας αγαθών στην αγορά και κρίση φαρμάκων...

ας δούμε το ποτήρι μισογεμάτο, καλύτερα...

Ήδη, στην Ευρώπη έχουν ξεκινήσει κάποιες συζητήσεις "περί ελευθερίας του ατόμου" και "περί δημοκρατίας"...
Θα μου πεις, τι άλλο μπορεί να γίνει σήμερα, με αυτές τις συνθήκες;!
Ας έχουμε πάντως τον νου μας !...


 Ο πρόεδρος των Φιλιππίνων σήμερα δήλωσε "όποιος δεν υπακούει, πυροβολήστε τον"!

Πού στον διάβολο τους βρήκαμε ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ όλους αυτούς τους λαοπρόβλητους ηγέτες; ! Ο Τράμπ, ο Τζόνσον, ο Κίμ, ο Ερντογάν, ο Φιλιππίνος...
Όλοι οι τρελοί μαζί;! Τον 21ο αιώνα;! Τι διάβολο;...

Ποιός μας κυβερνάει;! Ποιός κυβερνάει τον πλανήτη γη ;!

Άσε που, έλεγαν χτες βράδυ, ότι με τον εγκλεισμό αυξήθηκαν στην Ελλάδα τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας κι ετοιμάζονται να πάρουν μέτρα γι αυτό... 

Θα πηγαίνει, λέει, το θύμα στο φαρμακείο, θα λέει έναν κωδικό αριθμό, θα καταλαβαίνει ο φαρμακοποιός, και θα στέλνει στο σπίτι την πρόνοια, τον εισαγγελέα, δεν ξέρω ακριβώς ποιόν...

Μη χειρότερα... Τι άλλο θα μας συμβεί, το 2020;!
Τι άλλο προβλέπει το σενάριο της επιστημονικής φαντασίας;

Discrète είμαι. Απόλυτα!
Έτσι είμαι κι έτσι ήμουν πάντα... Δεν ψάχνω, δεν χώνομαι. Δεν ζητάω τίποτα από κανέναν. Φυσικά, γνωρίζω δεκάδες από τους προτεινόμενους! Όμως, ούτε αιτήσεις κάνω, ούτε αιτήματα φιλίας... Και αποδέχομαι επιλεκτικά. 
Πάω προσεκτικά. Δεν πάω γυρεύοντας... Δεν ψυχαναγκάζω, δεν φέρνω τους ανθρώπους σε δύσκολη θέση. Δεν είναι τωρινό αυτό. Έτσι είμαι φτιαγμένη. Καλά, κακά, έτσι ήμουνα, έτσι είμαι...
Όποιος επιθυμεί επικοινωνεί. Δεν διαπραγματεύομαι στο μυαλό μου την ελευθερία των ανθρώπων... Την απόλυτή τους ελευθερία !
Αυτά σκέφτομαι, μπροστά στις καινούργιες συνθήκες και δυνατότητες διαβίωσης...

Στις 7 το πρωί κοιμήθηκα σήμερα. Βασανίστηκα ολονυχτίς... Βαρειές είν' οι μέρες...

Μοιάζει λίγο με παιχνίδι, έχει ένα ενδιαφέρον, χωρίς να μου είναι συναρπαστικό...
Σου δίνει απλά την ευκαιρία να συναναστραφείς καθημερινά με τους ανθρώπους που θέλεις και με τους οποίους έχεις σχετικά χαθεί...
Χρειάζεται προσοχή, γιά να το φέρεις στα μέτρα σου... όπωσδήποτε!
Σαν πρωτάκι είμαι, θα το μάθω φυσικά, προσπαθώ όμως να μην κάνω λάθη που δυσαρεστούν πρώτα εμένα...
Με βοήθησε σ' αυτό ο φίλος μου ο Μιχάλης, με τον οποίο έχουμε κοινά σημεία χαρακτήρα... Τον έχω δει πώς δουλεύει στο νοσοκομείο, αλλά έχουμε συμβιώσει, δουλέψει κι επιβιώσει μαζί, επί χρόνια... Αυτός ο άνθρωπος προσφέρει ακούραστα και δεν σηκώνει στο σπαθί του μύγα... 
Ομογνωμούσαμε και συνεργαζόμαστε πάντα...
Ξέρει τι θέλω και κυρίως τι ΔΕΝ θέλω... έτσι, μου έδειξε αρκετά τον μηχανισμό... 
πού θα πάει ; αφού μπήκα, θα το μάθω.

amada España,

ο καιρός άλλαξε... ο καιρός δεν μπορεί να είναι ποτέ πιά όπως πριν... η εποχή άλλαξε... ο αιώνας... οι άνθρωποι... και τι είναι ο καιρός δίχως τους ανθρώπους; καιρός αυθύπαρκτος; καιρός υπάρχων έτσι, "από μόνος του;"
ποιό το νόημα;



"Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό..."

Έχω ξεχάσει τι Σηκωμό γιορτάζει σήμερα το Γένος !
Είναι πολύ πίσω αυτή η θύμηση. Θέλει προσπάθεια, να την θυμηθείς... ξέχασα να απλώσω τη σημαία στο μπαλκόνι. προσπαθώ να θυμηθώ πού την έχω τη σημαία. ίσως την βρω να την κρεμάσω, αλλά η κίνηση θα χει πιά άλλο νόημα.
όχι γιορτή ! όχι γιορτή !

Συγκρατημένη αισιοδοξία, αυτό θα είναι σήμερα το νόημα της σημαίας...

Ο Άνθρωπος (με κεφαλαίο το άλφα...), που βοηθάει τον πληθυσμό στην ΑΝΑΓΚΗ, ο Άνθρωπος, που βοηθάει αυτόν τον λαό στην ΑΝΑΓΚΗ, μας μίλησε γιά συγκρατημένη αισιοδοξία.
Συγκρατημένη αισιοδοξία, ας είναι από τώρα το νόημα της σημαίας...




amada España,

οι γιατροί σου χτες έκλαιγαν. άπλωναν το χέρι γιά βοήθεια. 

"ναρκώνουμε τους 65χρονους και τους κρατάμε το χέρι ως να πεθάνουν. 
τους αναπνευστήρες τους, τους βάζουμε σε νεώτερους ανθρώπους..."

ο καιρός άλλαξε... ο καιρός δεν μπορεί να είναι ποτέ πιά όπως πριν... η εποχή άλλαξε... ο αιώνας... οι άνθρωποι...
Έχω ξεχάσει τι Σηκωμό γιορτάζει σήμερα το Γένος !

Είναι πολύ πρωί, στο ξημέρωμα.
Ακούω έξω τα πουλιά στα πεύκα. Αυτές τις μέρες αρχίζει η επικονίαση. Όλα είναι έτοιμα, κιτρινισμένα, ώριμα γιά την άνοιξη. Δεν θα τελειώσει πιά αυτός ο χειμώνας; Κανείς δεν βλέπει την άνοιξη. Έξω είναι πόλεμος. Παγκόσμιος πόλεμος. Καταστροφικός. Οι γιατροί στην Ισπανία ναρκώνουν τους μεγαλύτερους και τους αφαιρούν τους αναπνευστήρες. Ύστερα, τους κρατάν το χέρι ως να πεθάνουν. Τους αναπνευστήρες τους βάζουν στους νεώτερους ανθρώπους...
Ποιός ασχολείται με την άνοιξη;

Συνέρχομαι.
Με βοήθησε το ανέβασμα στο βουνό...
Δεν ξέρω ακριβώς με ποιόν τρόπο το βουνό με επηρεάζει, το κάνει πάντως ! Λειτουργεί σαν καταλύτης πάνω μου...
Μη σε ξεγελάν τα εξευγενισμένα περίχωρα του Μιλάνου, Novara, Como... 
Μη σε γελάει το Πασσαλιμάνι, το vagabond ...
Εγώ, πλάσμα του Υμηττού είμαι... Βουνίσιο σκαρί. Βουνίσια. Πάω και βγάνω ρίζες γερές μες τις πέτρες και μες τα πουρνάρια.
Γι*αυτό οι βουνήσιες αγαπούνε καπεταναίους, γιατί τις παίρνουνε πέρα μακριά, στα ταξίδια...

Τέλος πάντων, φαίνεται, μου έκανε καλό το βουνό. Ανέβαινα και δούλευα πράματα στο κεφάλι μου... συζήταγα με τα μέσα μου... σκεφτόμουνα...
Ο κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του ρυθμούς... μέρες σκεφτόμουνα...
Συνήλθα. Άγχος και στενοχώρια έχω πάντα, αλλά σηκώθηκα απ' τα πατώματα...

Σκέφτηκα λοιπόν, πως καλή η ερημία, καλή η μοναχικότητα, αλλά σε ιδιαίτερες περιστάσεις χρειάζονται και ιδιαίτερες δράσεις... Επανέρχομαι στον χαρακτήρα μου. Δράση χρειάζονται οι άνθρωποι γύρω μας... και επαφή...

Ας ξεκινήσουμε, να ανοίξουμε ένα f b
  

*και γι αυτό...

Σάββατο 20/3 2020


"Οι σωματικές δραστηριότητες στο ύπαιθρο είναι αποδεκτές υπό τον όρο να μην γίνονται ομαδικά".

Μοναχική σωματική δραστηριότητα στο ύπαιθρο : 
Δύο ώρες γερό, μοναχικό περπάτημα στο βουνό. Ανέβα, κατέβα στα κατσάβραχα...


Απόγευμα - βράδυ, ελεεινή ψυχολογία. Ελεεινή.

Cara Italia,

δεν το αντέχω άλλο αυτό που σου συμβαίνει...

και δεν γίνεται να μην το κοιτάζω... δεν το μπορώ...

Αν και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τυρί, 

ΔΕΝ βγήκα καθόλου έξω σήμερα, όπως το υπολόγιζα,

γιατί βασικά ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ! (έστω και χωρίς το τυρί...)

ο ποντικός, το τυρί κι η φάκα...

λέμε αστεία... ανταλλάσσουμε αστεία...

είναι κι αυτός ένας τρόπος αντίδρασης, γιά να μην κρασάρουμε...

στο έργο επιστημονικής φαντασίας, όπου παίζουμε κομπάρσοι...

Αύριο θα βγω ! Έξω !
Θα ντυθώ, θα στολιστώ, θα φορέσω μιά μικρή, κομψή μαύρη μάσκα, θα πάρω τον δρόμο κάτω απ' τα πεύκα και τις ελιές και θα πάω ν' αγοράσω τυρί. 
Τι άλλο ;  Α! και Dettol, αν βρώ... 
"Το παιδί της μαύρης μάσκας" αύριο έχει έξοδο! θα πάει ν' αγοράσει τυρί και dettol.

Δε μου το βγάζεις απ' τον νου... Παίζουμε σε ταινία επιστημονικής φαντασίας ! 

Χτες βράδυ, η ώρα 9, όλοι τριγύρω βγήκαν στα μπαλκόνια !

Εδώ που τα λέμε, δεν το περίμενα να βγούν... Βγήκαν όμως !

Και γέμισε παλαμάκια ο αιθέρας!

Άξιοι! Όσοι εργάζονται γιά τις δυσκολίες του κόσμου, άξιοι!

Αναρωτιέμαι, μήπως παίζουμε σε ταινία επιστημονικής φαντασίας...

Βγήκα το πρωί και περπάτησα λίγο στα πεύκα, ίσα ίσα να αναπνεύσω λίγον καθαρό αέρα...

Ψυχή ένα γύρω!...

Οπαδός της συνωμοσιολογίας δεν είμαι...

Δεν μου αρέσει, δεν την παρακολουθώ. Ποτέ, σε καμμία απολύτως περίπτωση.

Γίνονται όμως αυτόν τον καιρό κάποιες συζητήσεις, σχετικά με το πώς δημιουργήθηκε ο ιός SARS-CoCV-2, 

"πείραμα που πήγε λάθος", "ένα βιολογικό όπλο που απελευθερώθηκε ηθελημένα με στόχευση στα κύτταρα της τρίτης ηλικίας" (υπάρχει υπερπληθυσμός στη γη!) και Κύριος οίδε τι άλλο...

Cara Italia,

Εν Piemonte εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Πλησίον του ποταμού Πάδου. (Τα νερά πάντοτε !...)
Γιά καιρό, λέει η μάνα μου, με μεγάλωνε στα χέρια της η signora. Γνωρίζω φυσικά το όνομα της γυναίκας, αλλά σε όλη μου τη ζωή, ως signora την άκουγα...
San Gaudenzio, βοήθησε να μην έχει αρρωστήσει ή μην έχει πάθει κάποιο κακό η οικογένεια του γιού της του Franco, via Antonelli. 

Cara Italia,

το γελαστό παιδί είναι θλιμμένο. πολύ!
δεν είναι υπαρξιακό το θέμα... καθόλου ! επί πραγματικού είναι...

φοβάμαι πρώτα γιά τους γέρους μας. τρέμει η ψυχή μου. 
ύστερα, φοβάμαι γιά όλους τους ανθρώπους γύρω.  τι θα μας ξημερώσει ;
με θλίβει η Ιταλία. όλη η γη με θλίβει.

με ανησυχούν τα σύνορα. 

δεν μας έφταναν τα 10 τελευταία, φοβερά χρόνια που ζήσαμε, όπως τα ζήσαμε, μόλις αρχίσαμε κάπως να συνερχόμαστε, μας ήβρε ο τρελός ιός Ερντογάν κι ο φοβερός ιός της κορώνας...
τι άλλο μας περιμένει;
τι άλλο περιμένει τον κόσμο; 

προσπαθώ να μη με καταβάλει το άγχος.

υποθέτω, πολλοί άνθρωποι ίσως νιώθουν έτσι...

ΕΜΣΤ
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

(επιτέλους άνοιξε!...)


Δεν θα πω ότι το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, σήμερα δεν μου άρεσε...
Όχι, δεν θα το πω αυτό...

Θα πω απλά, ότι το παλιό εργοστάσιο του FIX, είναι ένα τόσο ευρύχωρο και τόσο  κατάλληλα διαμορφωμένο κτήριο, ώστε έχει τη δυνατότητα να στεγάσει ένα πλήρες σύγχρονο μουσείο στο κοντινό (?) ή μακρινό (?) μέλλον...

Επίσης, ενθαρρυντικό είναι, ότι είδα σήμερα πάρα πολλή νεολαία - επισκέπτες.

Ίδωμεν...






Ακούω απόψε το αφιέρωμα της ΕΡΤ1 στον Στέλιο Καζαντζίδη κι έχω διάθεση να πω κάτι τις.
"Σάββατο βράδυ έμορφο, ίδιο Χριστός Ανέστη !"


Από το πατρικό μου σπίτι, ως παιδί, δεν είχα ποτέ λαϊκά ακούσματα. Απολύτως κανένα!

Δεν είχα ακούσει ποτέ στο σπίτι μας, οι γονείς μου να βάζουν στο ραδιόφωνο λαϊκά τραγούδια ή να τα τραγουδάνε.
Ο πατέρας μου τραγουδούσε "κελαϊδήστε ωραία μου πουλάκια κελαϊδήστε" και το "γελεκάκι", τραγουδούσε καντάδες, ελαφρύ τραγούδι της εποχής του, Γούναρη, Μαρούδα, Πολυμέρη κτλ, κι ακόμα Σοφία Βέμπο και Μάνο Χατζιδάκι.

Η γιαγιά μου, μας τραγουδούσε γαλλικά.

Ο θείος Κώστας δεν ήξερε πολλά γράμματα, αλλά ήταν βαρύτονος και μας τραγούδαγε όλο ιταλικές άριες.

Κι ο νονός μου, όπερα κι αποκλειστικά κλασσική μουσική. 

Αυτά ήσαν τα μουσικά μου ακούσματα μέχρι τα δεκαεπτά μου χρόνια.

Αναρωτιέμαι καμιά φορά μονάχη μου, ποιά να ταν εκείνη η σπίθα, που μ' έσπρωξε εμένα να λατρέψω το λαϊκό τραγούδι! 
Γιατί ομολογώ, είναι λιγοστά τα λαϊκά τραγούδια που ίσως δεν γνωρίζω κι ακόμα πιό ελάχιστα είναι τα τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη, που ίσως δεν γνωρίζω...
Το σκέφτομαι καμιά φορά μονάχη μου, τι να ήταν εκείνο που εμένα μου έκανε "κλικ", με το λαϊκό τραγούδι;
Μπορεί, που έγινα πολιτικό ζώο... άλλη κοινωνική συνείδηση...
Μπορεί να ήταν τα χρόνια της δικτατορίας  κι η μεταπολίτευση... η εποχή...
Μπορεί οι παρέες που έκανα...
Μπορεί όλα μαζί...
Τόχω ξαναπεί, στα νεανικά μου χρόνια βίωσα το πανεπιστήμιο του δρόμου! το λέω συνειδητά κι είμαι περήφανη γι αυτό! Ο δρόμος (που έτυχε αρκετά χρόνια της ζωής μας), είναι σπουδαίο σχολείο! Το πιστεύω ! Το πανεπιστήμιο του δρόμου! Απ΄τα καλύτερα πράγματα που έχω ζήσει! Οι καλύτεροι φίλοι που έκανα! Τα καλύτερα αγόρια ! Σπουδαία κορίτσια !
Με όλους αυτούς γνώρισα τη "Ζιγκουάλα"...
Μ΄αυτούς τα μαθα, τ' αγάπησα, τα τραγούδησα και τα χόρεψα τα λαϊκά τραγούδια...
"κι αν χιονίζει και αν βρέχει, τ΄αγριολούλουδο αντέχει"
Χαίρε Στέλιο Καζαντζίδη ! (Με κουαρτέτο εγχόρδων!)






Σάββατο των ψυχών, κι έφτιαξα κόλλυβο γιά τις ψυχές των κεκοιμημένων...
Ήρθαν όλοι οι φίλοι από τριγύρω και πήραν. "Το καλύτερο, ever!", είπαν όλοι... 
Αληθινά, δεν ξέρω πώς γίνεται τόσο καλό αυτό το κόλλυβο...
Μάλλον τους αρέσει, γιατί έχει όσο σιτάρι, τόσο περίπου και ξηρούς καρπούς...






Διάβασα κάτι τις σήμερα στο βιβλίο της Φωτεινής, και δεν μπορώ να μην το αντιγράψω :
"απόψε, γράφει, σε έβλεπα όλη τη νύχτα στον ύπνο μου.
ήμουνα σε ένα δωμάτιο, μάλλον στο σπίτι μας, άνοιξε μιά πόρτα κι εσένα σε έφερε μέσα ο μπαμπάς μου. είδα πρώτα τα μαλλάκια σου. ήσαν ξανθά τα μαλλιά σου. όχι λευκά, όπως είναι τώρα στην πραγματικότητα, αλλά πολύ ξανθά. μα δεν ήταν ποτέ ξανθός, σκεφτόμουνα μες στον ύπνο μου... ήμουν ευτυχισμένη...
κατόπιν ήρθαν φίλοι, καθίσαμε όλο το βράδυ, παίζαμε, κουβεντιάζαμε και συζητούσαμε με φίλους... μόνο αυτό θυμάμαι και την αίσθηση της ευτυχίας..."

Αυτά γιά σήμερα.

Άνθρωποι ξάγρυπνοι, απλοί πολίτες, με κόπο και με αφοσίωση 
περιπολούν μερόνυχτα στη συνοριογραμμή, σ΄έναν ακήρυχτο αλλά πραγματικό πόλεμο, προστατεύοντας τα ιερά και τα όσια

"Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων 
ἀπάντων τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον 
καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι."

Σωκράτης (Πλάτωνος Κρίτων, 51α, 51β)

Ο κόσμος όλος είναι άνω κάτω...

Εδώ ο ιός, παρακεί ο πόλεμος, ταλαίπωροι πληθυσμοί πάνε κι έρχονται, ποιός ξέρει τι μας μέλει ακόμα...

Κι η lady, με κλαυσομουνιά, παραπονείται ότι έχει κούραση...

Κι ότι είναι πολύ πιεσμένη... αποθαρρυμένη
Κι ότι χρειάζεται απο συμπίεση...

Στην πραγματικότητα, η lady ντρέπεται να γκρινιάζει...

(έτσι κι αλλιώς όμως, ενοχική είναι...

ενοχική ήταν πάντα...)