Μόλις τελείωσα την διόρθωση του βιβλίου.

Τυπωθήτω!

452 σελίδες, τι άγχος κι αυτό!... Βεβαίως εξαντλητική αλλά φιλική η προσπάθεια και η συμμετοχή πάντα... 

Τιμούμε τους φίλους και όσους μας εμπιστεύονται... Ξέρεις εσύ απ' αυτά...

Το παραδίδω αύριο το πρωί. Μου έχουν βγει τα μάτια... Τα μάτια μου βέβαια, δεν ζορίζονται μονάχα απ' το βιβλίο... Σε λίγο δεν θα βλέπω πιά να διαβάσω!

Ίσως πρέπει ν' αρχίσω να φοράω γυαλιά... Γιατί όχι;...

Ελεεινή ψυχική κατάσταση. 

Ούτε ύπνος, ούτε ξύπνιος...

Γιατί?

Από παιδιά που είμασταν, μας έφερνε εδώ ο μπαμπάς μου, κάθε Μεγάλη Παρασκευή, το απόγευμα...

Στεκόμαστε πάντα μπροστά, στο ίδιο πάντα σημείο, το σούρουπο, πριν σκοτεινιάσει, με σκούρο κερί αναμμένο στο χέρι, περνούσε η φιλαρμονική και παιάνιζε, ίδια η μουσική πάντοτε, μπορώ να το περιγράψω με κάθε λεπτομέρεια, η ατμόσφαιρα όλη, ο κόσμος που ακολουθεί πίσω, κάνει επίσκεψη εδώ ειδικού σκοπού, έχει ένα άλλο νόημα η επίσκεψη εδώ, κάθε τέτοια μέρα...

Σήμερα, γιά πρώτη φορά, ακολούθησα κι εγώ εδωδά σε διαδρομή τον επιτάφιο. 

Τον επιτάφιο θρήνο. Sanglots από μέσα ... Να μην ακούει κανείς απ' έξω. Να μην ξέρει κανείς. Κανείς να μην καταλαβαίνει. Ουδ είς...

"Γλυκέ μου εσύ δε χάθηκες..."

Γιά πρώτη φορά, η Ανάσταση έχει νόημα, που το συλλαμβάνει ο ανθρώπινος νους μου...

Το επιστέγασμα της ζωής είναι λοιπόν η Ανάσταση!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ περιμένουμε !

Έφτιαξα το "ασουρέ" της πανσπερμίας της φύσης 

και 

της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ!

 Σουρεαλιστικό...

Δεν ξέρω, πώς το αντέχω... Δεν γνωρίζω πώς...

Βράζω απόψε τον καρπό, με φρέσκια φλούδα λεμονιού και δαφνόφυλλο. Θα το βάλω ως το πρωί να στεγνώνει ανάμεσα σε πετσέτες βαμβακερές.

Πήρα φρέσκα καρύδια, φρέσκο ρόδι, σταφίδες ξανθές, σταφίδες μαύρες, φουντούκια, πήρα γλυκάνισο, κόλιαντρο, κύμινο. 

Τώρα θα ψήσω λίγο τ' αμύγδαλα, θα καβουρδίσω λίγο το σουσάμι και το σιμιγδάλι.

Θα βάλω απόψε το ρόδι ανάμεσα σε χαρτί, στο ψυγείο, να στεγνώνει ως το πρωί.

Θα ψιλοκόψω τον μαϊντανό.

Σουρεαλιστικό... 

Απίθανο... 

Σα να μιλάμε γιά τις ζωές άλλων...

 

"Κι όλα τα λόγια των τρελών που ήταν δικά μας λόγια                                      

 

τα μάγευες με φάρμακα στην άσωτη σιωπή"

 δεν μπορώ

 Πέντε η ώρα,

που ξημερώνει...

 Η μία γιαγιά "έφυγε" το ξημέρωμα από κοντά μας, πλήρης ημερών, ήσυχα, στο σπίτι της, με τα παιδιά της ολόγυρά της.

Δεν είχα ποτέ ξαναδεί, πώς ο άνθρωπος αφήνει την τελευταία πνοή του...

Μέγα μυστήριο ο θάνατος!

Και η ζωή, μέγα μυστήριο!

 

Άφησε την αδερφή της καθιστή σ’ ένα παγκάκι να την περιμένει, κοντά στο μνήμα του πατέρα τους.

“Κάπου θα πάω εγώ! της είπε, εσύ να με περιμένεις εδώ!”

Βάδισε μονάχη της, ανάμεσα στις πρασινάδες και τα κυπαρίσσια, άγγελοι φτερωτοί ολόγυρα, λευκά μάρμαρα, κίσσες πετάνε με τις μακριές μαύρες ουρές τους, κοράκια φωνάζουν, μια αιωνόβια χελώνα τρέχει πάνω στα μικρά ποδαράκια της, ένα όνομα χαραγμένο μπροστά στη γυναίκα, Εμμανουήλ Ξάνθος, ΦΙΛΙΚΟΣ.

Ήρθε στη γειτονιά σου, μα δεν μπορούσε να σου πει μια κουβέντα, ούτε μια κουβέντα δεν έβγαινε, καμιά κουβέντα δεν ερχόταν στο μυαλό της, παρά μονάχα τ’ όνομά σου έλεγε τρυφερά μέσα της, μονάχα αυτό, τίποτε άλλο…

Στο τέλος, σου είπε “Πού βρίσκεσαι?! Στείλε μου, καλέ μου, ένα σημάδι! στείλε, καλέ μου, ένα σημάδι! στείλε μου, καλέ μου, ένα σημάδι! ”, κατέβασε τα μάτια της κάτω στο χώμα κι έφυγε.

Επέστρεφε, βαδίζοντας μονάχη της ανάμεσα στις πρασινάδες και τα κυπαρίσσια, στους φτερωτούς άγγελους, στους λευκούς μαρμαρένιους σταυρούς, η αιωνόβια χελώνα είχε πιά κρυφτεί, τα κοράκια φώναζαν, οι κίσσες με τις μακριές ουρές τους, πετούσαν χαμηλά…

Όταν πλησίασε κι έφτασε πάλι πίσω, κοντά στην αδερφή της, την είδε να κρατάει στο χέρι της ένα μπουκέτο άσπρες φρέζιες, λευκές με κίτρινη καρδιά, αυτά ακριβώς τα τελευταία λουλούδια, που εσύ είχες στείλει στη γυναίκα!

“Πού τα βρήκες αυτά τα λουλούδια;” ρώτησε την αδερφή της, ταραγμένη.

“Πρώτη φορά τα βλέπω εδώ, να φυτρώνουν στο χώμα, εδώ, μπροστά στα πόδια μου, απάντησε απορημένη η άλλη, όσα χρόνια έρχομαι εδώ, πρώτη φορά φυτρώνουν μονάχες τους, άσπρες φρέζιες!”

 

 

Nessuno sa la verità...

Parla più piano e nessuno sentirà, σου έλεγε πάντα εκείνη...

Τώρα, είναι εκείνη, που σου μιλάει σιγανά σιγανά...

Nessuno sa la verità...

Insieme a te io resterò

Η γυναίκα, όταν πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ ή όταν διασχίζει τον δρόμο κοντά στο γραφείο σου, περιμένει να σε δει στο διάζωμα, να καπνίζεις, να περπατάς προς την κατεύθυνση που ξέρεις...

Ξαφνικά, πολύ ξαφνικά, αστραπιαία, καταλαβαίνει ότι αυτό, οριστικά, δεν μπορεί πιά να γίνει...

Το σοκ είναι φοβερό.

Δεν υπάρχουν λόγια.

Αλλά αν κάποια στιγμή, δεν βγάλει και λίγα λόγια προς τα έξω της, θα σκάσει μέσα της μιά βόμβα και θα την κομματιάσει.

 

Το 2008 

-14 χρόνια πριν απ' το σήμερα-

στις 6 Μαρτίου, ημέρα Πέμπτη:

Πέμπτη, Μαρτίου 06, 2008

 

Eμείς, λιβάδια σινάπεως απλώσαμε...

όχι έναν κόκκο σιναπιού !

 λιβάδια... 

και όρη μετακινήσαμε ! 

.

επιμένητε

τεθεμελιωμένοι και στερεοί,

και μή μετακινούμενοι!

.

Κολοσσαείς α. 23

Έχω ξε ψαχνίσει ο, τι δήποτε έχει γραφεί και ειπωθεί...

Τα γνώριζα όλα, φυσικά... Δεκαεννέα χρόνια εφέτος, με κάποιον τρόπο, με έκανες κοινωνό σε όλα αυτά. Καθημερινά... Μήπως εγώ, με κάποιον τρόπο,  δεν σε έκανα?!

Μικρό θησαυρό, φυλάω στο viber, τις Μαρτιάτικες φρέζιες, που μου έστειλες. 

15/3/του 21 (τι σημαδιακή μέρα!), μου χάρισες τον Μίμη και την Άννα, να πετάν αετό! Στον ουρανό, ψηλά! 

Ποιός θα μπορούσε να μαντέψει τον οιωνό?!

Ανεξερεύνηται αι βουλαί του Κυρίου...

Πόσο εξω-πραγματικό, πόσο φοβερό είναι, να έχει χαθεί από τη γλώσσα, το μελλοντικό μόριο "ΘΑ"!...

Το "θα" του εγγύς και του μακρινού μέλλοντα...

Χτες το πρωί, ξύπνησα στις 5 με μουδιασμένο κεφάλι και ζορισμένη όλη μου την αριστερή πλευρά... Σηκώθηκα και κοίταξα έξω. Χιόνια παντού... Στα πεύκα, στο χώμα...

Παγωνιά... 

Αφίνομαι.

 Θυμάσαι, την ξαδέρφη μου την Κατερίνα?

"πόσες μυστικές αποστολές, μου λέει, έκανα"! Έτσι είναι, έκανε αποστολές η Κατερίνα, αλλά έκαναν κι άλλοι... Δεν θυμάμαι πότε ήρθε κοντά σου η Κατερίνα... όταν γύριζα από Παρίσι ή από Κωνσταντινούπολη ή από Πράγα ή άλλοτε... ή Χριστούγεννα ή, μέσα σ' όλα τα χρόνια, δεν θυμάμαι πότε... Σίγουρα ήρθε στην έκθεση ζωγραφικής της φίλης σου ..., που την προλόγισες. Έχω και δυό θαυμάσιες φωτογραφίες από κεινο το βράδυ, μέσα στο αρχείο με όλες τις φωτογραφίες, από την "Σωτηρία" κτλ...

Την ημέρα των γενεθλίων μου, Σάββατο 12 Μαρτίου, η Κατερίνα με πήρε τηλέφωνο πρωί πρωί, "χρόνια πολλά, αγάπη μου, να μου είσαι καλά, να σε χαιρόμαστε...", όλα τέλος πάντων... 

Δεν περίμενα κανέναν εκείνη την ημέρα, αλλά ήρθαν ξαφνικά το μεσημέρι τα παιδιά, έσβυσα το κεράκι μου, τους άναψα το τζάκι, τους έφτιαξα φαγάκι, κάθισαν, φάγαμε, το απόγευμα έφυγαν.

Το βράδυ η Κατερίνα με πήρε πάλι τηλέφωνο. "Εγώ είμαι", λέει. Δεν μου μίλαγε όμως... 

"Τι είναι?" τη ρωτάω, αλλά εκείνη δεν μου μίλαγε.

"Δεν μπορώ να στο πω, μου έλεγε, δεν γίνεται να στο πω"...

Δεν ήξερα τι να υποθέσω, εκείνη μου λεγε συνέχεια "δεν γίνεται να στο πω..." κι εγώ ανήσυχη, αλλά εντελώς ανύποπτη, την ρώταγα τι συμβαίνει...

Έτσι. 

12 Μαρτίου, τα γενέθλια γιά μένα τελείωσαν. Διά παντός.

 Απόψε πήγε στην  εκκλησία. Δεν μπορεί να το διαχειριστεί αλλιώς... 

Είχε ένα χρόνο να πάει σε εκκλησία... -Εξαιρείται η χθεσινή μέρα-

Κάθισε στα σκοτεινά, μοναχικά σ' ένα στασίδι κι άφησε τα δάκρυά της να κυλάνε ελεύθερα.

Προσ ευχήθηκε. Εσύ είσαι τώρα ένας άγγελος, όμως κι οι άγγελοι χρειάζονται προσ ευχή.

 Λίγο καστανόχωμα στα πόδια σου, ίσα ίσα γιά να το χεις πάνω σου, κάπου να σ΄ακουμπάει λίγο, η αφή απ' το χέρι της.

Παραμιλάει. Όσες ώρες είναι μόνη της βαδίζει και παραμιλάει σιγανά. Σου μιλαει δηλαδή...

Δεν παραλογίζεται... Λογικά σου μιλάει...

Κλαίει. Όχι με λυγμούς. Κλαίει με σιγανά ουρλιαχτά. κοφτά και σιγανά. Βουβά, σιγανά ουρλιαχτά, λίγο μέσα της, λίγο έξω της...

Μουγκανίζει. Παραξενεύεται, που μπορεί και μουγκανίζει... Σα μοσχαράκι, που το σφάζουνε κάνει. Το μουγκανητό ξεκινάει από κάτω, μέσα απ' την κοιλιά της κι ανεβαίνει στα πνεμόνια, έπειτα δεν περνάει απ' τον λάρυγγα, βγαίνει κατ΄ευθείαν στην κοιλότητα του στόματος και στη μύτη.

Απόψε, βρίσκεσαι σε λάθος τόπο. Δεν είσαι εκεί, όπου θα πρεπε να είσαι.

Γιατί?

Δεν μπορώ να ξαπλώσω.

Δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Δεν μπορώ να είμαι όρθια.

Δεν μπορώ να είμαι καθιστή.

Μόνο περπατάω συνέχεια, βαδίζω μες τα δωμάτια, αργά αργά.

Η Μαρία, μου έστειλε το va pensiero. Δεν μπορώ να τ' ακούσω.

Η Νανά είπε να πάω σπίτι της. Αδυνατώ να πάω.

Το ραδιόφωνο κάτι λέει γιά τον πόλεμο. Το κλείνω. Σιωπή θέλω.

Δεν την αντέχω τη σιωπή. Δεν τον αντέχω τον θόρυβο. Ούτε το μουρμουρητό.

Παραμιλάω συνέχεια. Βαδίζω και παραμιλώ. Σιγά σιγά, μες απ' τα δόντια μου, να μη μ' ακούσει κανείς...

Σου μιλάω. "Γιατί?"

"Γιατί, παιδί μου? Πες μου γιατί?"

Ξέρω, πως ίσως είσαι εδώ, κοντά μου... Αναρωτιέμαι... ή περιπλανιέσαι?

Σ' έχω απ' το πρωί ρωτήσει, αμέτρητες φορές "Γιατί, παιδί μου? Πες μου, γιατί?" 

Τελείωσε εχθές η 2η ή μήπως η 3η διόρθωση, του 2ου βιβλίου...

Μάλλον η δεύτερη του δεύτερου, αλλά δεν είμαι και εντελώς σίγουρη...

408 σελίδες... Ζορικούτσικο... Εκείνο που με διευκολύνει είναι ότι το κάνω κέφι, γνωρίζω το θέμα, την ορολογία, τις λέξεις που πρέπει να χρησιμοποιηθούν, πολιτικά, κοινωνικά, ψυχολογικά κτλ...

Είμαι στο στοιχείο μου, θα έλεγα... Το λέω και στον ίδιον τον Μ. 

"κι εγώ, μου λέει, στα εμπιστεύομαι! σου χω την απόλυτη εμπιστοσύνη". 

είναι έτσι προφανώς, γιατί αισθάνομαι πολιτικό ζώο. η έμφαση στη δεύτερη λέξη...

Ξημερώνοντας Καθαρά Τρίτη, με την αύριο της Καθαράς Δευτέρας,  η γυναίκα είδε ολονυκτίς ένα πλήρες, ένα "διαυγές" όνειρο.

Ήντουσαν (τι προφορική λέξη κι αυτή!), ήντουσαν, λέει, μαζί, οι δυό τους, στην οδό Ακαδημίας. Στέκονταν όρθιοι, πλάϊ πλάϊ, στο πίσω πεζοδρόμιο, κοντά στα περίπτερα, με την πλάτη γυρισμένη στο πανεπιστήμιο, σαν να κοιτάζανε, ας πούμε, το άγαλμα του Παλαμά... ή μήπως ήτανε στο μεσαίο διάζωμα; Μπορεί και νά ταν στο μεσαίο διάζωμα, στο διάζωμα των λεωφορείων... Ναι, μάλλον εκεί ήσαντε(!) Αλλά τι σημασία έχει τώρα το διάζωμα της οδού Ακαδημίας; Πάντως προς το μέρος του πνευματικού κέντρου της Αθήνας κοιτάζανε. 

Είχανε κι οι δυό μιά χαρά και μιά προσμονή στη στάση τους. Εκείνος έβγαλε από την τσέπη του εισιτήρια γιά το θέατρο. Έσκυψε λίγο κοντά της, "έβγαλα εισιτήρια, της είπε, να πάμε θέατρο". Ευχαριστημένοι κι οι δυό, κουβέντιαζαν ήσυχα...

Αυτό είναι μονάχα το μισό όνειρο!

Το άλλο μισό όνειρο, ήταν ακόμα καλύτερο, είχε στοργή πάλι κι αυτό, αλλά η γυναίκα δεν το θυμάται! Δεν μπορεί να το θυμηθεί, όσο κι αν στίβει το μυαλό της... Όσο κι αν το στίβει... Όταν ξύπνησε πάντως, είχε χαρά, μιάν ησυχία, μιάν ηρεμία μέσα της.

Σα να θελε κάτι τις να τον ρωτήσει... Στο μυαλό της τριγύριζε διαρκώς ο στίχος γιά το "ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου"... Όχι αθέατου ! Άλλη λέξη θα χρησιμοποιούσε αυτή... "ενός απρόσμενου Απριλίου" ίσως; "ενός άδικου Απριλίου"; Μάλλον αυτό της φαίνεται πιό ταιριαστό στην περίσταση... "ενός Άδικου Απριλίου", το "Άδικου" με Άλφα κεφαλαίο! 

"Γιατί άδικου;!" θα απαντούσε εκείνος. Πώς προκύπτει το "άδικου;" Ξέχασες φαίνεται, ό, τι σου είχε μάθει η γιαγιά σου! L'indiscrétion είναι σοβαρό αμάρτημα και η προβλεπόμενη από τον νόμο ποινή είναι αυστηρή! Παραβίασες τον πρώτο κανόνα! "soyons discrets!"

Ξέρεις καλά, θα του έλεγε τότε εκείνη, ότι δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου... 

Δεν σβήνεις έτσι, το ένα τρίτο της ζωής, τραβώντας απλά μιά μονοκοντυλιά!

Παρ' όλ' αυτά, η γυναίκα έχει πάντα βαθειά μες στο μυαλό της, τα λόγια του Hugo: 
"Comprendre est au delà d'aimer"

 Τώρα που οι δείκτες υγείας, φαίνεται να πηγαίνουν καλά, επανέρχομαι στο να βρω ένα κουτάβι...

Όταν ο Φελούπε μου "έφυγε", είπα : δεν θα μπορέσω ποτέ ξανά! ένα πλάσμα, ένα τέτοιο πλάσμα, έτσι κι αλλιώς δεν αναπληρώνεται! δεν πρόκειται γι αυτό... ούτε σκέψη! 

Κοίταζα και κοιτάζω κάθε μέρα τον μικρό του χώρο, ένα επί ένα, συντροφεύουμε στοργικά ο ένας τον άλλο...

Εδώ και καιρό σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να περιμαζέψω ένα πλασματάκι απ' τους δρόμους... Χωράει πολλές φορές το νοιάξιμο και την αγάπη, τ' ανθρώπου η καρδιά...

Κατόπιν ήρθανε μέρες δύσκολες. Très difficiles... Μέρες, όπου παλεύεις με τον εαυτό σου, με τη ζωή, με τον θάνατο, με τον Θεό, με τους άλλους ανθρώπους, με ζωντανούς, με αποθαμένους, παλεύεις με τις δυνάμεις σου, με την αδυναμία σου, με τη φιλία, με την αγάπη, με την εγκατάλειψη, με τις ανθρώπινες ανασφάλειες, με τον θυμό σου, παλεύεις με τη φιλοσοφία, με τη φιλοσοφία πάντα, αλλοίμονο αν όλες ανεξαιρέτως τις καταστάσεις δεν προσπαθείς να τις φιλοσοφήσεις... Πάντα 10' είχα στον Μουτσόπουλο. 

Και τι τον θέλαμε τον Sartre, τι τους θέλαμε τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Αυγουστίνο, τον Ακινάτη, τον Καρτέσιο, τον Σπινόζα, τον Λόκ, τον Βολταίρο, τον Ρουσσώ, τον Ντιντερό, τον Χέγκελ, τον Μαρξ, τον Ένγκελς, τον Νίτσε, τον Χάϊντεγκερ, τον Καστοριάδη, τον Έκο, τον Ράμφο... Και τι τους διδαχτήκαμε μες τα χρόνια, αν δεν μας έμαθαν να πηγαίνουμε ένα βήμα πάρα πέρα τη σκέψη μας, χωμένοι μες στην αγωνία, κρατώντας την ψυχραιμία μας και το μυαλό μες το κεφάλι μας?...

Τώρα που φαίνεται ΣΑΝ να πηγαίνουν καλά τα πράγματα, σκέφτομαι να ψάξω στους δρόμους, μήπως και βρω, να περιμαζέψω ένα κουτάβι... 

Αγώνας, αγώνας, αγώνας διαρκείας, καθώς φωνάζαμε πάντοτε κεφάλια, στις λαϊκές διαδηλώσεις...

Τελείωσα χτες και παρέδωσα το 2ο βιβλίο του Μ., σελ. 420.

Δεν τελειώσαμε όμως. Προσθέτει συνέχεια νέο υλικό. Θα χρειαστεί να το ξαναδουλέψω 1 ή 2 φορές...

Κάνουμε μάλλον μακρές συζητήσεις, σε θέματα όμως που με ενδιαφέρουν και τα κατέχω από πολύ νέα.

Όλο όμως πληροφορούμαι και καταννοώ...

Διάγω περίοδο ησυχίας και ανησυχίας μαζί.

Η βασίλισσα της ομορφιάς

Σύγχρονο θέατρο, Κεραμεικός

περπατώ, περπατώ εις το δάσος

όταν οι σειρήνες είναι εδώ...

η θάλασσα πέρα, η πόλη, 

το δάσος, τα κατσάβραχα, οι κυκλαμιές, οι βελανιδιές, τα πουλιά

και

οι σειρήνες του πολέμου...

περπατώ εις το δάσος...

Είκοσι δύο του μήνα Σεπτέμβρη, της χρονιάς 2021

Εγκαίνια άσκησης σώματος και ψυχής! Περπάτημα στον Υμηττό σήμερα!

-autrement, τα βουνά πήρα...-

κυκλαμιές παντού!

πιό κάτω, η πόλη...

 Είκοσι επτά / 27

Τέλος και τω Θεώ δόξα!

 26

Σήμερα και μία

 Είκοσι πέντε

-Σήμερα και δύο-

 

 24

Εικοσι τέσσερα

23

Δύο (?) και σήμερα

 22

 21

 20

 deka ennea

 Deka okto

Deka epta

Δέκα έξι

Δέκα πέντε

Δέκα τέσσερα

 Δέκα τρία

Δώδεκα

 Ένδεκα

Δέκα

Εκπαιδεύομαι σε ιδιαίτερα σοβαρές καταστάσεις!

Γιά παράδειγμα, όταν πρέπει να μένεις εντελώς ακίνητος, ούτε χιλιοστό κίνηση, κι εκείνην την ώρα να σε τρώει η μύτη σου! ή, απλώς να πνίγεσαι και να σου έρχεται βήχας! ή απλώς, να έχεις ανεξέλεγκτες τάσεις ανυπακοής!...

Αυτές κι αν είναι ασκήσεις! 

Επί τη λήξει, παίρνεις και diploma ZEN!

 Εννέα

 Και απόψε, έτερον "διαυγές" όνειρο, tout au long de la nuit...

 οκτώ

Σύντομο "διαυγές" όνειρο.

 7

(επτά)

 έξι 

σις

σιξ

 Πέντε

 "Ο ΠΑΤΕΡΑΣ"

Ε ξαι ρε τι κός ο Άντονι Χόπκινς, αλλά και η Ολίβια Κόλμαν...

Γράφουν διάφορα, πολλές φορές άσχετα πράγματα, εδώ κι εκεί οι κριτικοί, όμως εμένα, το έργο, μου φάνηκε μιά ΠΡΑΓΜΑΤΕΊΑ πάνω στο σύγχρονο φοβερό πρόβλημα, της γεροντικής άνοιας, που όλο και επιδεινώνεται, τα τελευταία χρόνια...

Πάρα πολύ καλή ταινία, όλα σωστά δοσμένα, επί της ουσίας, ήταν σα να βλεπα σκηνές με δικά μου πρόσωπα... Με έκανε να καταλάβω γι αυτήν την "αρρώστια" (?), "κατάσταση" (?), πράγματα που ως τώρα ήσαν γιά μένα ακατανόητα... Σκέφτομαι πως πρέπει να αναθεωρήσω τους τρόπους μου με τους ανθρώπους, να πάψω να θυμώνω με ό, τι ως τώρα δεν καλοκαταλάβαινα, και να έχω περισσότερη υπομονή μαζί τους...

Γιά μένα, η ταινία αυτή, είναι μιά καλή στιγμή του κινηματογράφου!

Στην έξοδο συνάντησα τον Γιάννη, με την καινούργια γυναίκα του...

Πριν λίγα χρόνια, ήμουν παρούσα σε μιά κοκορομαχία, που είχαν, ο Γιάννης με τον Άλλο... Ποιός απ' τους δυό έχει πάει με τις περισσότερες γυναίκες...

Ο ένας είπε 500.

Ο άλλος είχε λίγες περισσότερες.

Κέρδισε ο Άλλος...

"Επαγγελματίες" του είδους...

Είμαστε και με τους δυό μαζί, από παιδιά. Αγαπιόμαστε. Δεν μπορώ να τα βάλω πιά με κανέναν, ούτε γιά τα καλά τους, ούτε γιά τις βλακείες τους...

Η καινούργια γυναίκα, είναι γιατρός. Κουβεντιάσαμε λίγο...

Υ.Γ.

1/10/21

Συναντήθηκα προχτές με τον Γ. Όχι, η καινούργια γυναίκα δεν είναι γιατρός, όπως εκείνη είχε αφήσει να εννοηθεί!...

4  Μαθαίνω σωστή αριθμητική

Μαθαίνω εγκαρτέρηση

Μαθαίνω ταπεινότητα

 Ας κάνουμε μιάν εξάσκηση στην πρακτική αριθμητική...

3

Προσπαθώ.

Προσπαθώ να στυλωθώ... Γνωρίζω τον καθοριστικό ρόλο , που μπορεί να παίξει η καλή ψυχολογία... Πολύ συνειδητά, τα δουλεύω όλα με το μυαλό μου. Όλες τις εκδοχές... Μέρα νύχτα. Δεν είναι όμως εύκολο... Άλλα δουλεύω έξω, αλλά δουλεύουν μέσα... Παρ' όλ' αυτά προσπαθώ... Με επίγνωση.

Στο "κελί" σήμερα, τράβηξα τα λάστιχα, πότισα τα δεντράκια, ανακτώ σιγά σιγά δυνάμεις, πάντα ποτίζω και τα φυτά απ' το διπλανό χτήμα, που παλεύουν μονάχα τους τα έρμα, δίχως να υπάρχει κανείς να τα φροντίσει...

Ήπια ούζο δίπλα στη θάλασσα, γύρισα κι έκανα αρκετές δουλειές, προσεκτικά πάντα, 

τέλος έπιασα τη βραδυνή μας κουβέντα, με τις Ζοζεφίνες μου... Τρενάρω τον ύπνο...

 Είναι λίγες μέρες, που "έφυγε" ο Γιάννης Σαρ. ροκ (1) 

Τον πήρε κι αυτόν ο καταραμένος ιός... Ξαφνικά, αναπάντεχα...

Καλός μουσικός, αλλά κυρίως Καλός Άνθρωπος, ήταν ο Γιάννης... Κάτι πρέπει να κάνω, μόλις μπορέσω, να απαλύνω τη θλίψη της Κατιάνας...

Πόσο άδικο είναι...

 Το 'κακό σκυλι", που λέω, το εννοώ ...

Τόσο χαλαρή, που είμαι, μα πόσο πιό χαλαρά?! Παίρνω κοντά μου την Ιλιάδα και τη Μορφή του λύκου, το κινητό και το pc. 

Σα να πηγαίνω γιά κούρα και ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ! Ευκαιρία γιά 4 μέρες ξεκούραση! Τέλειο?!

Κανέναν πάνω στο κεφάλι μου, διότι υπάρχει απαγορευτική είσοδος, γιά τους πάντες!...

Εκείνο που με στυλώνει, εκτός απ' τα εντελώς προσωπικά χαρακτηριστικά, είναι σίγουρα οι ομάδες  στήριξης! Πολύ σημαντικό! Το χω ξαναζήσει αυτό, κι έχω άποψη, γιά τις ομάδες στήριξης...

Οι φίλοι -όσοι είναι ενήμεροι- , οι Ζοζεφίνες μου, τα πλήθος παιδιά (!), οι άνθρωποι. 

Εξαιρετικό αυτό! Τόσο εξαιρετικό, που γίνεται πηγή άντλησης καλής ενέργειας!

Φοβερή δύναμη οι ομάδες στήριξης!... Απ' το πρωί σήμερα, δεν ξέρω πόσες ώρες, μαζί με όλα τ' άλλα που έκανα, απαντώ σε διαφόρων λογιών μηνύματα. Μηνύματα με κάθε τρόπο δοσμένα. Άνθρωποι συντονισμένοι, ώρες σήμερα... Πορεύομαι. Με ευγνωμοσύνη...

Προσπαθώ να το φιλοσοφήσω... 

Άλλοτε μπορώ, άλλοτε όχι.

Σκέφτομαι τους πολυ αγαπημένους μου. Την Τζούλη. Την Αλεξάνδρα.

Την Σωσώ. Τη Νίτσα. Τον Μίμη. Τον μπαμπά μου. Τον Κώστα. Την Μαρία. Τον Δημήτρη.

Τον Aki. Τον Andrew. Τον Γιάννη. Τον Λευτέρη. Τη Δάφνη.

 Το σκέφτομαι καιρό τώρα... Δεν είναι απλό...  Ήρθε ίσως η ώρα...

ΑΝ όλα παν καλά, θα ψάξω στον δρόμο να βρω, να περιμαζέψω ένα σκυλάκι. 

 Πήρα έναν μικρό, προσωπικό θησαυρό στα χέρια μου...

Η Βάντα είχε φυλάξει όλα αυτά τα χρόνια ένα τετράδιο με ποίήματά μου, που της είχα δώσει, μετά που τελειώσαμε το σχολείο!

Τα φωτοτύπισε όλα προχτές και μου τα έστειλε.

Δεν πιστεύω στα μάτια μου, που τα βλέπω, γιατί εγώ φυσικά δεν τα είχα... Γραπτά άλλων χρόνων, μεγαλοϊδεατικά, αλλιώς γραμμένα, σε μιάν ωραία καλλιγραφία, γιά την Κύπρο, γιά την πατρίδα και τα βάσανά της, γιά το βουνό, γιά τον Ε, γιά τον έρωτα... Αυτός ο άτιμος ο έρως πάντα, να βασανίζει των ανθρώπων τα μέσα...

Ας περάσει με το καλό αυτή η βδομάδα η δύσκολη, κι αν όλα πάνε καλά, αν από Δευτέρα γυρίσω σπίτι, μπορεί να ασχοληθώ λίγο με αυτά...

 Προσπαθώ να το φιλοσοφήσω, μου λέει ο Κωνσταντίνος... Δεν παραπονιέμαι. Δεν γκρινιάζω... Ούτε μιά στιγμή δεν σκέφτηκα να πω "γιατί εγώ?" "γιατί πάλι εγώ?!"

Όχι, δεν παραπονιέμαι. Προσπαθώ να το φιλοσοφήσω... Όσο γίνεται... Κι έπειτα ό, τι γίνει...

Φυσικά η ψυχή μου είναι περίλυπη, είμαι αγωνιστής όμως... Τι στο καλό, τον μοίραζα τόσα χρόνια τον "ΑΓΩΝΙΣΤΗ" στις γειτονιές!... Τέτοια λέω στον εαυτό μου, και σκάει κανα χαμόγελο...

Προσπαθώ να μην ενοχλώ τους ανθρώπους... Σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι είναι ήδη πολύ επιβαρυμένοι, αυτόν τον φονικό καιρό... Τι να κάθομαι να τους ιστορώ κι εγώ? Σκέφτομαι ότι είναι γαϊδουριά να τους στεναχωρώ, να τους επιβαρύνω κι εγώ... Silence λοιπόν, κι ό, τι γίνει... 

 Μου μίλησε ο Κωνσταντίνος.

Τον άκουσα πολύ ταραγμένο. Στενοχωρημένο.  "Τα πράγματα, μου είπε, δεν πήγαν καλά! Δεν πήγαν όπως τα υπολόγιζα... Κακή υγεία...

 Ν. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ 

Αν δεν μού 'δινες ποίηση Κύριε

Ἂν δὲ μούδινες τὴν ποίηση, Κύριε,

δὲ θάχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.

Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θάταν δικά μου.

Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,

νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,

νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,

ἡ ἔρημός μου λαό, τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.

Λοιπόν; Πῶς σου φαίνονται;

Εἶδες τὰ στάχυά μου, Κύριε;

Εἶδες τ' ἀμπέλια μου;

Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;

Κι' ἔχω ἀκόμη καιρό! Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.

Μ' ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι' ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.

Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.

Ὅμως, δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.

Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ' ὅ,τι μοῦ δίνεις.

Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.

Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι τὸ βράδι μου, Κύριε,

καὶ πρέπει νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ 

γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.

Άκουσα τα παιδιά την Κυριακή να συζητάν μεταξύ τους, κι έλεγαν:

"σου φαίνεται αυτός γιά άνθρωπος, που εχτές ήτανε στο χειρουργείο?!"

Το "σκυλί μονάχο" λοιπόν είναι καλά.

Και το "σκυλί μονάχο" έχει αυτόν τον "ευλογημένο" καιρό, μες στους καιρούς, πολλά να μιλήσει, πολλά να συζητήσει, πολλά να απαντήσει, πολλά να ζητήσει...

Σκέφτεται όμως να μην τρέχει... 

Είναι λίγο περήφανο σκυλί... Δεν θέλει να ενοχλεί κανέναν. Δεν είναι παραξενιάρικο. Δεν είναι αμίλητο! Μόνο σκυλάκι discret είναι. 

Κι ίσως χρειάζεται και λίγη ενθάρρυνση...

Έτσι έγινε! Έκαμα σήμερα ένα ξουτ, ξουτ, με το χέρι μου κι έπεσαν χάμω, έφυγαν και σκόρπισαν όλα...

Βγήκαν όλες οι δύσκολες εξετάσεις, οι πρώην κι οι επόμενες, οι πιθανές και οι απίθανες... Σκυλί μονάχο είμαι. 

Χαλάλι κι η ταλαιπώρια που πέρασα... Μαθήματα ζωής είναι όλα.

Γηράσκω, αεί διδασκόμενη... Όχι! Δεν γηράσκω... :)

 Πάνε 10 ή 12 μέρες τώρα, είδα ένα όνειρο, που με τρόμαξε.

Άνοιξα, λέει, την ντουλάπα στο υπνοδωμάτιό μου κι έβγαλα από μέσα μιά τσάντα μου.

Ανοίγω την τσάντα και βλέπω τον εσωτερικό της πάτο να κουνιέται...

Μου φάνηκε περίεργο. Το κοίταζα...  Όλος ο πάτος κουνιόταν πέρα δώθε.

Ξαφνικά, καταλαβαίνω ότι όλα αυτά που κινούνται είναι ερπετά, δίνουν έναν σάλτο και πηδάν πάνω στο στήθος μου.  

Κάνω τότε με το χέρι μου μιά ενστικτώδικη κίνηση, ένα ξουτ, και τα τινάζω από πάνω μου, από το στήθος τα πετάω χάμω...

Ξύπνησα αρκετά τρομαγμένη και σκέφτηκα "μήπως είναι αυτό καμιά αρρώστια?"

Πήρα τηλέφωνο την Άσπα, που κάνει ότι ξέρει τα όνειρα, και κάθε φορά όλο και κάτι τις λέει...

"Με τρομάζει", μου είπε..."Αλλά αφού τα πέταξες χάμω, ό, τι κι αν είναι θα περάσει..."

 “Εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων”

Χρόνους XVIII, μετά την Ευλογία που την είπανε Αμαρτία

βλέπω μία μοναδική λέξη, ως άνθος σινάπεως να ανθίζει μες την αιωνιότητα.

Βλέπω, όχι χαλκόν να ηχεί και κύμβαλα να αλαλάζουν,

μα βλέπω την προοπτική βάθους.

Βλέπω κάθε στιγμή μέσα στον καιρό, ξεκίνημα από την αρχή.

Σαρώνοντας η καταιγίδα που εγέννησε η καρδιά του ανθρώπου,

βλέπω πως, ό,τι ο άνθρωπος προσδοκά, δεν είναι βολετό να μην έρθει.

Βλέπω, του μέλλοντος την ανθοφορία.

Πάντα στέγει.

 

 

"Δεν έχει λέξη να σου πω και να μη σε πετύχει"

 

Είναι, σα να ντύνεσαι ξαφνικά με μιά πανοπλία. Φοράς, ας πούμε, ένα ένδυμα που αρχίζει να σε κάνει κάπως άτρωτο. Γίνεσαι κάπως άτρωτος. 

Ο κόσμος και τα χάλια του, σε τρομάζουν λιγότερο.

Κοιτάς στον καθρέφτη , κι είσαι κάπως αλλιώς.

Σα να μη σε αφορά, σα να μη σε αγγίζει πιά το κακό, που τριγυρνάει στη γη.

Αποκτάς τόλμη. Βγάζεις γλώσσα.

Ψηλαφίζεις στη βιβλιοθήκη το βιβλίο του Μαρκές , με τα χρόνια της χολέρας.

Μετα σχηματίζεσαι.

Προσπαθώ να σκεφτώ. Προσπαθώ να αναπνέω. Σιγανά.

Είμαστε και σε ηλικίες όπου τα εγκεφαλικά καραδοκούν... Χρειάζομαι ένα σημάδι... Μιάν επ αλήθευση. Ένα ειδικό κάτι τις, που εγώ να μπορώ να το κατανοήσω.

Προσπαθώ. Σιγανά.

Εις τα εξ ων συνετέθησαν. Όλα.

Θα γίνει ο κόσμος από την αρχή ή κάποτε θα επανέλθουμε σε ενός είδους ζωή σιγά σιγά? Υπάρχουν τόσοι αστάθμητοι παράγοντες, που τίποτα δεν θεωρώ προβλέψιμο... Παρ' όλ' αυτά, το προσπαθώ, να μη με εξοντώσει ψυχικά το κακό... Προσπαθώ και γιά όσους μπορώ. Όσον αφορά στην υγεία, δεν ξέρεις από πού να φυλαχτείς...

Η Angelique μου στο κρεβάτι με υψηλό πυρετό. Λέει, ότι δεν έχει δύναμη ν' ανοίξει ούτε τα μάτια της. Ο Κωστής είναι ακόμα χειρότερα. Με οξυγόνο, προς το παρόν στο σπίτι, σε κατάσταση κρίσιμη. Η γιαγιά μάλλον ξεπερνάει την ασθένεια σιγά σιγά, ενώ τα παιδιά τους είναι πολύ καλύτερα. Φοβάμαι πολύ γιά τον Κωστή. Και γιά την Angelique μου, που έχει επιβαρυμένη υγεία... 

Γιά όλους μας φοβάμαι δηλαδή...

Συνεχίζω φυσικά ολημερίς, κάθε μέρα, να μεγαλώνω το παιδί. Άγνωστο σε τι κόσμο θα ζήσουν αυτά τα παιδιά...

Σαν σήμερα "έφυγε" ο μπαμπάς μου. Το 2004. Ένα χρόνο μετά, που σε γνώρισα.

Αδυνατώ να διαβάσω. Μονάχα μουσική ψάχνω.

Ύπνος ανήσυχος, λίγος και κακός. 

Ανησυχώ γιά όλους. Πολύ. 

 "Τόσο πιστός, που απόμεινα μονάχος."

 Τι κάνω? Ό, τι μπορώ, κάνω... Ό, τι κάνει όλος ο κόσμος δηλαδή, κάνω...

All time job, καθημερινά. 9 το πρωί έως συνήθως 6 ή 7 το απόγευμα. Μετά πέφτω ξερή. Ξερή, λέμε!...

Ελαχιστότατα έως ελάχιστα βλέπω το f.b. Δεν μπορώ να πω ότι μου κινεί πολύ το ενδιαφέρον... Το μόνο πραγματικά θετικό, είναι ότι σε φέρνει σε επι κοινωνία με ανθρώπους, που πιθανόν είχες χάσει. Αυτό είναι αληθινά καλό! Συνεχίζω να μην έχω κάνει ούτε ένα αίτημα. Κανένα απολύτως. Μιλάμε στο  messanger με φίλους μακρινούς, αγαπημένους. 

Με βρήκαν συμμαθήτριες, οι Ζοζεφίνες μου. 

Τελευταία, με βρήκε ο Βαγγέλης. Γιά τον Βαγγέλη είχα φύγει απ' το σπίτι μου, κάποτε... Πήγα να ζήσω στη θεία Μαρία και τον θείο Κώστα, στον Πειραιά, όπου μ' έπαιρνε εκεί τηλέφωνο... Κορίτσι ήμουν... Με πήρε και πήγαμε μαζί στο Ηρώδειο, ν' ακούσουμε τον Μπιθικώτση. Το '75 να ήταν? το 76? κάπου εκεί... Ήταν όμως μπλεγμένος τότε αυτός , κι έτσι, έληξε άδοξα... Παρ' όλ' αυτά, κάναμε στενή παρέα, αρκετά χρόνια... Με αυτόν και με τον Σταύρο σπουδάσαμε την Ήπειρο! Τη μουσική, τα τραγούδια της, τα ήθη της... Κάθε βράδυ ταβέρνα, κάθε βράδυ κουτούκι, κάθε βράδυ χορό, στενή παρέα από μερικά παιδιά, εκδρομές, κοιμηθήκαμε σε μποστάνια με καρπούζια, σε περβόλια, στις παραλίες... Στον αγώνα μπροστά, έτσι ήσαν εκείνα τα χρόνια... Μου έλεγε ο Ν. προ ημερών, "δεν μπορώ να διανοηθώ, μάνα, ότι νέοι διασκεδάζατε τραγουδώντας αντάρτικα!" Έτσι ήσαν τα χρόνια! Πάνος Τζαβέλας και οι λοιποί αγαπημένοι... Ένα βράδυ θυμάμαι, μέσα στα αδιάκοπα βράδυα, κάπου σ' ένα μαγαζί, Κύριος οίδε πού, με jukebox η Αθηνούλα κι εγώ χορεύαμε, και γύρω, ο Βαγγέλης με τους άλλους σπάζαν πιάτα. Τέτοια πράγματα...

Σκέφτομαι ότι ΑΝ τελικά επιζήσουμε, η ζωή ίσως να είναι αλλιώς... Επί τα βελτίω...

 

Έκλαψα χτες σαν μέτρησα
τις πίκρες της ψυχής μου
κι εσύ δεν ήσουν πλάι μου
αστέρι της ζωής μου

Έκλαψα χτες σαν μέτρησα
τις νύχτες που `μαι μόνος
τις νύχτες που σ’ αναζητώ
και με καρφώνει ο πόνος

Όταν έφυγε ο Γ. Πουλόπουλος σήκωσα το "Άγαλμα". Τραγούδι σταθμός, στα  ύστερα παιδικά, πρώτα νεανικά μας χρόνια. Την ίδια μέρα, η αγαπημένη μου Εβίτα, έστειλε ένα μήνυμα στο messenger: Καταθλιπτικός ...

Η Εβίτα είναι η επόμενη από μας γενιά... Ίσως, λέω, κάθε γενιά κατανοεί καλύτερα τα της εποχής της... Ίσως... Απ' την άλλη, αναρωτιέμαι πάλι, εμείς πώς άραγε κατανοούμε και μας αρέσουν πράγματα προηγούμενων από μας εποχών? Ίσως λοιπόν, δεν είναι χρονικό μονάχα το ζήτημα... 

Τριγυρίζαμε τα βράδια στην οδό Φυλής. Είχε και τότε μπορντέλα στην οδό Φυλής, αλλά έμεναν κυρίως οικογένειες στα πέριξ και υπήρχε μιά κανονική ροή ζωής. Το σπίτι του Aki ήταν εκεί. Κανείς ποτέ δεν μας ενόχλησε... Μάλλον εμείς είμασταν οι ενοχλητικοί, που παίρναμε τηλέφωνα κάθε τρεις και λίγο, ν' ακούσουμε εκείνο το βραχνό, το καταπληκτικό "allo, allo, εδώ Γαβριέλα!"... Χασκογελάγαμε... Τα ατίθασα, τα παλιόπαιδα... Οργώναμε με τα πόδια Πατήσια και Κυψέλη. Ο ξάδερφός μου ο Γιώργος κι η Διώνη, που έμεναν πιό πάνω, στην οδό Καλλιφρονά κι ύστερα Πιπίνου, η συμμαθήτριά μου η Βάντα, ερχόταν απ' τη Νεάπολη, απ' την οδό Ναυαρίνου, ο Ερρίκος, έμενε τότε στην πολυκατοικία πάνω από τον κινηματογράφο "Αθήναιον", εγώ απ' την άλλη άκρη, ο Akis, ο Τζίμη απ' τα Πατήσια, ο Γιάννης απ' το Παγκράτι, η συμμαθήτριά μου η Μαρία απ' τον Χολαργό, ο Αλέκος απ' τα Πατήσια, ο Λάζαρος απ' τα Πατήσια, η συμμαθήτριά μου η Όλγα, είχαν έρθει με τους γονείς της εκδιωχθέντες από την Πόλιν, κι άλλα αρκετά παιδιά, άλλοι σταθεροί στην παρέα, άλλοι εμπαινόβγαιναν... Τραγουδούσαμε το "Άγαλμα". Και καταλαβαίναμε τι έλεγε... Κάθε φορά που είχαμε και μιάν ερωτική απογοήτευση, κλαίγαμε κι όλας... Είμαστε όμως μες τη χαρά της ζωής. Και ποτέ δεν σκέφτηκα τον Γ. Πουλόπουλο, ως "καταθλιπτικό" !

Αυτά, αστέρι της ζωής μου...

Δέκατο τρίτο μπάνιο του λαού σε θάλασσα blue lagoon.

Έκανα χτες το εμβόλιο πνευμονιόκοκκου. Εφ άπαξ. Άντε να δούμε...

Όλα ένα γύρω άνω κάτω...

 Σχεδιάζαμε με την Ευγενία, τον Μίμη, την Μαρία και την Ασπασούλα , να πάμε εφέτος στην Νότια Ισπανία. Στην Ανδαλουσία. Να δούμε τη Σεβίλλη. Τη Γρανάδα. Να δω στην Κόρντομπα την "μακρινή και μόνη", σε ποιο ποτάμι της Σιέρα Μορένα  θα ήθελα να «λούζεται η αγάπη μου»...

Το ονειρευόμαστε και το συζητάμε, αρκετά χρόνια αυτό το ταξ’ιδι… Κι έπρεπε να το χουμε ήδη κάνει…

Προχτές που το κουβεντιάσαμε πάλι, είπαμε, ΑΝ επιζήσουμε μες τους επόμενους μήνες, ΑΝ βγουν τα εμβόλια, ΑΝ η κοινωνία ξεθαρρέψει πάλι κι αρχίσει να λειτουργεί, ΑΝ είμαστε όλοι καλά, θα πάμε. Θολά όμως τα βλέπω όλ’ αυτά…

 

Θυμήθηκα πάλι την ιστορία με τις ταυρομαχίες στη Βαλένθια…

 

Η Ευγενία έλεγε πάντα «εγώ, ιδεολογικά αντίθετη με τις ταυρομαχίες, ποτέ μα ποτέ δεν πρόκειται να πάω να δω τέτοιο θέαμα!»

Σε ένα ταξίδι μας λοιπόν στην Βαλένθια, αφού πρώτα είχαμε θαυμάσει τις δημιουργίες του αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα, σταθήκαμε έξω από την αρένα της Βαλένθια , μην έχοντας καμιά πρόθεση να μπούμε και μέσα… Άνθρωποι όμως εμπαινόβγαιναν… Πλησιάζει περίεργος ο Μίμης στο ταμείο της αρένας και ρωτάει «ταυρομαχία γίνεται μέσα?» «Α, όχι! Απαντά ο ταμίας. Όχι, δεν έχει ταυρομαχία! Επιδείξεις γίνονται…» «Ε, αφού δεν είναι ταυρομαχία, είπαμε (και η Ευγενία συμφώνησε…), πάμε να δούμε τι επιδείξεις κάνουν οι Ισπανοί μες στην αρένα!»

Βγάλαμε κανονικά τα εισιτήριά μας, και μπήκαμε.

Την στιγμή ακριβώς που μπαίναμε στην αρένα και πριν προλάβουμε να καθίσουμε καλά καλά στις κερκίδες (η Ευγενία πρώτη- πρώτη…) , ακριβώς την στιγμή εκείνη, ο ματαντόρ έμπηγε το ξίφος του στη ράχη του ταύρου, που ο δόλιος γονάτισε χάμω και μπάμ, σωριάστηκε μπροστά μας νεκρός. ΣΟΚ!

Από τις απέναντι κερκίδες μια μπάντα παιανίζει ένα φοβερό, αξέχαστο πάσο ντόμπλες κι οι θεατές όρθιοι χειροκροτάνε και παραληρούν! ΣΟΚ! ΣΟΚ λέμε!

Η Ευγενία βγαίνει τρέχοντας απ’ την αρένα φρικαρισμένη. Όλοι οι υπόλοιποι μένουμε ακίνητοι, καθόμαστε στις θέσεις μας και παρακολουθούμε επί δίωρο το θέαμα, που δεν ήταν, λέει, ταυρομαχίες, αλλά ήσαν «επιδείξεις…».

Όλο το σκηνικό της corrida… Είσοδος ταυρομάχων, μπροστά ο ματαντόρ, πίσω πάνω στα άλογα οι πικαντόρ, και τριγύρω νεαροί πεζοί. Πολύχρωμη επίδειξη νιάτων και ρώμης… Ελευθερώνεται ο ταύρος, αρχίζουν οι αψιμαχίες και τα στριφογυρίσματα με τους πεζούς, ακολουθούν οι πικαντόρ πάνω στα άλογα να τον λογχίζουν, τέλος, αφού ο ταύρος εξαντληθεί αρκετά, ο ματαντόρ με το σπαθί του κάτω απ’ την κόκκινη μπέρτα δείχνει την τέχνη του και δίνει το τελειωτικό χτύπημα στο ζώο… ΒΑΡΒΑΡΟ… Που φυσικά ανάγεται σε παλαιές δοξασίες κτλ, δεν είναι όμως θέμα τούτης εδώ της σημείωσης…

Μια φορά αρκεί. Δεν θα επαναληφθεί…

 

ΑΝ τους επόμενους μήνες ζούμε, κι ΑΝ δεν μας έχει βρεί το κακό, στην Ανδαλουσία, μες τους Εβραίους, τους Τσιγγάνους, τους Μουσουλμάνους και τους Χριστιανούς, για φλαμένκο.

Καλό πράγμα είναι να ονειρεύονται οι άνθρωποι!...

 Δωδέκατο "καλοκαιρινό" μπάνιο

σε θάλασσα κρύα, 

που ήταν όμως σαν γαλάζια λίμνη ή σαν πισίνα! έβλεπες κάτω τους κόκκους της άμμου!

 Τον τελευταίο καιρό, μερικές φορές σα να χάνω το κουράγιο μου. Όχι ακριβώς... Να, κάποιες φορές έχω αρχίσει κι αναρωτιέμαι, αν θα τα βγάλουμε πέρα... Δεν είναι μονάχα η επιδημία που με φοβίζει... Νομίζω πιό πολύ με στενοχωρεί και με τρομάζει αυτό που γίνεται στην κοινωνία, γύρω μας... Στην πατρίδα και παντού! Παντού όμως... Απορρυθμίστηκε ξαφνικά ο κόσμος. Σα να διαλύεται, εις τα εξ ων συνετέθη, μου μοιάζει... Εδώ, εκεί και παρακεί, σα να μην υπάρχουν πιά "σταθερές"... Σα να έχουν απασφαλίσει οι άνθρωποι... Ακούμε, βλέπουμε γύρω τρελά πράγματα και ανισόρροπα... Φυσικά πάντα υπήρχαν τρελοί και ανισόρροποι, αλλά μακάρι να λαθεύω και μακάρι να είναι μόνο δική μου αντίληψη, θαρρώ όλα αυτά είναι πιά στο πολλαπλάσιο...

Ανησυχώ. Πολύ.