τίποτα, μου φαίνεται, δεν γνωρίζουμε γιά την πόλη μας !
από το εντελώς τίποτα έως ελάχιστα πράγματα...

κάναμε σήμερα έναν μεγάλο περίπατο * στην οδό Αιόλου πάνω - κάτω και παραπάνω, ως τους αέρηδες, την πύλη της Ρωμαϊκής αγοράς, την Αδριάνειο βιβλιοθήκη, κι ως παρακάτω, στις παλαιές  εκκλησίες, στην τέως πλατεία Ταχυδρομείου νυν πλατεία Κοτζιά, κι ως το αγαπημένο μου στενάκι, την οδό Στρέϊτ, που εγώ μονάχα ξέρω γιατί την αγαπάω...

στα μάτια μου μπροστά έχω πάντοτε έναν άντρα, αφοσιωμένο στα γράμματα, στον λαϊκό πολιτισμό, αλλά και στο λαϊκό κίνημα (παιδάκι του δημοτικού τότε, δεν σκάμπαζα τέτοια ακόμα), τον έχω πάντα μες στα μάτια μου, να κρατάει με στοργή ένα παιδί απ' το χέρι και να το αμολάει μέσα σε ράφια με βιβλία, να ψάχνει...
ça suffit ... 


*ξενάγηση του Δήμου της Αθήνας

photos

foteini

Μ’ άσπρα πουλιά και σύννεφα
τον ουρανό θα ντύσω
και τ’ όνομά σου αθάνατο
στην πέτρα θα κεντήσω

Στο περιβόλι τ’ ουρανού
θα μπω για να διαλέξω
δάφνη μυρτιά κι αμάραντο
στεφάνι να σου πλέξω

Αθήνα, Αθήνα

Χαρά της γης και της αυγής
μικρό γαλάζιο κρίνο
Κάποια βραδιά

στην αμμουδιά
κοχύλι σου θα γίνω

Χαρά της γης

και της αυγής
μικρό γαλάζιο κρίνο

ça suffit ... 

.

.
.
.

Βλέπω πλήθος κόσμο να κυλά
μα ψυχή δε μου χαμογελά
στα κρεβάτια τ’ άρρωστα παιδιά
και στα δέντρα ξερά τα κλαδιά

Την αγάπη πέταξα σ’ ένα βυθό
και το φόβο μου έστρωσα να κοιμηθώ.
Βρίσκω τάφους κι έναν κόσμο
που δεν πονά.
Όπου πάω κι ένα λάθος
με τυραννά

Ποιος προφήτης τώρα θ΄ ακουστεί
σα φωνή σε στέρνα κλειστή;
Σ’ έναν κόσμο άδειο κι ορφανό
ποια κραυγή απ΄ τον ουρανό;

Τα πουλιά παράτησα στις ερημιές
και το φως σπατάλησα στις γειτονιές.
Δεν τον θέλω και φοβάμαι
το γυρισμό.
Δες ποιος είμαι που πηγαίνω
για το χαμό.

.

.

.

.

.

άσμα ασμάτων

.
Τι ωραιώθης και τι ηδυνήθης,
αγάπη,
εν τρυφαίς σου !
Τούτο μέγεθός σου...
Ωμοιώθης τω φοίνικι, και οι μαστοί σου τοις βότρυσιν.
Είπα: Αναβήσομαι επί τω φοίνικι,
κρατήσω των ύψεων αυτού.
Εγώ τω αδελφιδώ μου, και επ' εμέ η επιστροφή αυτού.
Ευώνυμος αυτού υπό την κεφαλήν μου,
και η δεξιά αυτού περιλήμψεταί με.
Υπό μήλον εξήγειρά σε...
Και η δεξιά αυτού περιλήμψεταί με...
Εκεί ωδίνησέν σε η μήτηρ σου...
Ευώνυμος αυτού υπό την κεφαλήν μου...
Εκεί ωδίνησέν σε η τεκούσα σου.
.
Θες με ως σφραγίδα επί την καρδίαν σου,
ως σφραγίδα επί τον βραχίονά σου.
Ότι κραταιά ως Θάνατος Αγάπη,
σκληρός ως Άδης Ζήλος
.
Περίπτερα αυτής περίπτερα πυρός,
φλόγες αυτής.
Ύδωρ πολύ ου δυνήσεται σβέσαι την αγάπην,
και ποταμοί ου συγκλύσουσιν αυτήν.
.
.
.
.

.

χάθηκαν

οι ποιητές

από

της ζωής . . . . . . . . χάθηκαν

τα μέρη

οι ποιητές

από της ζωής

τα μέρη

΄.

.
- έβγα στ’ άσπρο σου μπαλκόνι,
φεγγαράκι μου χρυσό.

.



.

.

.

- να σου φιλούν το χέρι

Είχε σημάνει ο εσπερινός θυμάμαι
που γέμισε ο ουρανός πουλιά.
Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
Καθώς στεκόσουν πλάϊ μου θυμάμαι
σε πήρα και σε σήκωσα ψηλά
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.
Κυλάν τα σύννεφα και τρέχει η φωνή μου
να την ακούσεις και να 'ρθεις.
αν με πίστευες λιγάκι
Και μες στο κήπο αφήνω το κορμί μου
κρυμμένο στα λουλούδια να το βρεις.
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι
.
Σ' αναζητώ κάθε πρωί στο περιβόλι.
Δίχως τη δική σου αγάπη
Με τη δροσιά, με το νοτιά καίγομαι όλη.
γρήγορα περνάει ο καιρός
Δυό τριαντάφυλλα μαζεύω στη ποδιά μου
δίχως τη δική σου αγάπη
που σαν έρθεις να μυρίζουν τα μαλλιά μου
Για δες τη νύχτα πως ο κήπος μας δακρύζει
είναι ο κόσμος πιο μικρός
καθώς ο αγέρας το τραγούδι σου σφυρίζει


.
.
- κυλάν τα σύννεφα και τρέχει η φωνή μου
να την ακούσεις και να 'ρθεις
.
.









Ανάγκη να σε πάρω εγώ
που έτσι σ' απαρατήσανε
μονάχο κι έρμο κι ορφανό
παιδάκι μου που σ' αγαπώ
σε μαύρες μέρες και σκληρές
μη μου ζητάς το αδύνατο

Δρόμο σε πήγα δρόμο μακρινό
νυχτόημερα βαδίζοντας
πείνασα και ματώθηκα
κι ήταν το γάλα σου ακριβό
μα να σ' αφήσω δεν μπορώ
παιδάκι μου σε πόνεσα

Το ρούχο το μεταξωτό
μες στο ποτάμι το 'ριξα
φτωχά κουρέλια σου φορώ
να σου φιλούν το χέρι
πλένω σε και βαφτίζω σε
με το κατάψυχρο νερό
μην κλαις και μου πικραίνεσαι.





.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
- αχ καρδούλα μου, ποιος ξέρει…
.
- νάνι το γαρούφαλό μου
.
- νάνι η τριανταφυλλιά μου
.
.



.
.
.
Κουβάρι, κουβαράκι
τί θέλεις να γενείς;
Ένα χαρτί κρουστάλλι
έν΄ άσπρο γιασεμί
να σου φιλούν το χέρι
Πριν γεννηθεί να σβήσει
πριν ζήσει να χαθεί.
Κουβάρι, κουβαράκι
τι λες να τραγουδήσεις;
Λαβωματιές κερένιες
καημούς από μυρτιά.
Η χαραυγή θα γιάνει
τον πόνο της νυχτιάς.
.
Κουβάρι, κουβαράκι
για ποιόν θέλεις να πεις;
Γι αγαπημένο φίλο
γαμπρό χωρίς μιλιά.
Τους είδα ξαπλωμένους
στη μαύρη λαγκαδιά.
.
.

Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν

για πόλεμο στο μακρινό το Ιράν.

Ο πρώτος από πόλεμο δεν κάτεχε,

ο δεύτερος τις κακουχίες δεν άντεχε,

ο τρίτος ήταν υποκείμενο γελοίο

κι ο τέταρτος φοβότανε το κρύο

Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν

αλλά δεν φτάνουνε ποτέ στο Ιράν

Ο πρώτος από πόλεμο δεν κάτεχε,

ο δεύτερος τις κακουχίες δεν άντεχε,

ο τρίτος ήταν υποκείμενο γελοίο

κι ο τέταρτος φοβότανε το κρύο

Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν

αλλά δεν φτάνουνε ποτέ στο Ιράν

.

.

.

από

της ζωής τα μέρη

χάθηκαν οι ποιητές

.

.

.

.

.

.
.

.
.
.
.
.
.
.
... και πώς θα σου φαινόταν,
mikremoumozart,
να ρίχναμε στο αγαπημένο βουνό, αγαπημένα ζωάκια ;
μμμ ;;;
άλλοτε, εδώ υπήρχε πανίδα !
γιατί να μην προσπαθήσουμε να ξαναγίνει μιά ισορροπία ;
μμμ ;;;
γιατί να μην το βοηθήσουμε ;
μμμ ;;;
λίγο νοιάξιμο θέλουν τα πράματα ... λίγο νοιάξιμο, ρε γμτ...
και να στίβεις το μυαλό σου...

... ας ρωτήσουμε και κανέναν ειδικό...
.
.
.
.