Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Eίναι χρόνια τώρα, που έχω μέσα στα μάτια μου, τις μωβ ορτανσίες 
της Auvergne !
Μεγάλα φυτά, πλούσια, σχεδόν μικροί θάμνοι στους κήπους, αλλού βαθύ μωβ, αλλού μπλε, το χρώμα του ωκεανού!
Τα ζήλευα αυτά τα χρώματα ! Περιδιάβαινα ζηλεύοντας και τα κοίταζα σαν μαγεμένη ...
Σκεφτόμουν ότι η ποιότητα, πώς να πω, η σύνθεση του εδάφους εκεί πάνω στα βουνά, που μάλλον είναι όξινη (;) , δίνει στις ορτανσίες φυσικό χρώμα μωβ και μπλε.


 Και να τώρα, η δική μου ροζ ορτανσία, που μου την χάρισαν πέρυσι, εφέτος μεγάλωσε και τα άνθη της δεν βγήκαν πιά ροζ, μα γίνονται μωβ ανοιχτό, βιολέ, κι ίσως ανοίγοντας σκουρήνουν κι άλλο !

Κι είναι αυτό, μιά από τις μικρές χαρές της ζωής, να βγαίνεις το πρωί στη βεράντα και να βλέπεις την μωβ ορτανσία !




Άνθισε και η λευκή, πικρή μου δάφνη 







Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017



 





"όποιος ξεχνάει χάνεται

ραγίζει όποιος θυμάται"

Άλκης Αλκαίος


Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

μόλις τελείωσε ο νυχτερινός περίπατος του Φελούπε.
όσο ανοίγει ο καιρός, όλο και πιό αργά με ευχαριστούν οι πρώτες πρωινές ώρες.
αυτός το περιμένει πώς και πώς, και φυσικά το απολαμβάνει. κι εγώ δεν το απολαμβάνω λιγότερο... αργά τη νύχτα αποκτάς άλλην αντίληψη των πραγμάτων.
χαλαρά, η νύχτα δική σου.




Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017
















τέλειο ! ;

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

ημέρα και τριαντάφυλλο !

από τις γλάστρες μου





Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ημέρα και τριαντάφυλλο !

από τις γλάστρες μου







ευχαριστώ !

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

ημέρα και τριαντάφυλλο !

από τις γλάστρες μου









Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

ημέρα και τριαντάφυλλο !

από τις γλάστρες μου








Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

ημέρα και τριαντάφυλλο !

από τις γλάστρες μου






Σάββατο, 13 Μαΐου 2017



ημέρα και τριαντάφυλλο !

από τις γλάστρες μου









Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017


ημέρα και τριαντάφυλλο !



από τις γλάστρες μου














Αγαπητή Eurovision 2017,

πάμε πάλι...

1. Σερβία, o.k.

2. Αυστρία, μιά συμπαθής παρουσία

3. F. Y. R. , ε...

4. Μάλτα, θαρρώ η κοπέλα έχει μιά καθαρή φωνή

5. Ρουμανία, συμπαθητικό - οι Άλπεις μεταφέρουν τους λαρυγγισμούς 
του Τυρόλο...

6. Ολλανδία, o.k.

7. Ουγγαρία, επιτέλους, ο δεύτερος εθνικός ήχος, μετά την Μολδαβία. 
Λέω, καλύτερα φολκλόρ, παρά ΑμερικανοΙγγλέζικη ισοπέδωση...

8. Δανία, o.k.

9. Ιρλανδία, o.k.

10. Σαν Μαρίνο, ε...

11. Κροατία, βιόλες, σχεδόν κόντρα τενόρος και τενόρος, έχει ένα ενδιαφέρον, γιατί ως τώρα κόντεψε να με πάρει ο ύπνος...

12. Νορβηγία, ε...

13. Ελβετία, o.k.

14. Λευκορωσία, βρε, να που υπάρχουν και άλλες διάλεκτοι γιά τραγούδια, εκτός από τις ΑμερικανοΙγγλέζικες !...

15. Βουλγαρία , o.k.

16. Λιθουανία, ε...

17. Εσθονία, o.k.

18. Ισραήλ, o.k. (ενδιαφέροντα τα μούσκουλα)

19. Γαλλία, o.k.

20. Γερμανία, o.k.

21. Ουκρανία, ε...

22. Ηνωμένο Βασίλειο, o.k.



Οι δύο Ουκρανοί παρουσιαστές μου θυμίζουν το παιδικό μας παιχνίδι
"στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα, ανέκφραστα κι αγέλαστα",
παρ' όλ' αυτά, ο εις εκ των δύο διαθέτει ωραίους οφθαλμούς.

Και του χρόνου, με υγεία !








Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Αγαπητή Eurovision,

ιδού
μιά πρώτη μοναχική σκέψη ενός απλού ακροατή,
μη μουσικού , μη ειδικού περί την μουσική
και μη κριτή…

1.       Σουηδία – κοινοτυπία.
2.       Γεωργία – μέτρια.
3.       Αυστραλία – o. k.
4.       Αλβανία – τι να πω ;…
5.       Βέλγιο – άνευρο
6.       Μαυροβούνιο – απλά συμπαθής παρουσία
7.       Φινλανδία - άνευρη, απλά συμπαθής παρουσία
8.       Αζερμπαϊτζάν – o. k.
9.       Πορτογαλία – Συμπαθές
10.   Ελλάς – o. k.
11.   Πολωνία – o. k.
12.   Μολδαβία – Ιδιαίτερα συμπαθές το όλον, θα έλεγα !  Ενδιαφέρον, σε σημεία, ως Βαλκάνιον…
13.   Ισλανδία – Μετριότης
14.   Τσεχία – o. k.
15.   Κύπρος – o. k.
16.   Αρμενία – o. k.
17.   Σλοβενία – o. k.
18.   Λετονία – ε,…

τουλάχιστον, δεν είδαμε (μέχρι τώρα...) τα τέρατα που μας τρόμαζαν άλλοτε...

Περιμένω Ιταλία και Ηνωμένο βασίλειο...





Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Ανείπωτα VIII  

Μονόλογος...


signature

foteini

Ημέρα Παρασκευή.
Απρίλιος, δύο χιλιάδες χρόνους μετά την αρχαία εποχή
και δέκα επτά χρόνους ακόμα.



Σχολαστικότητος το ανάγνωσμα
Πρόσχωμεν !
Ακινδύνου
Αφθονίου
Ελπιδοφόρου
Πηγασίου
και Ανεμποδίστου, των Μαρτύρων

- μαρτυρίων
και
μαρτυρικών -

Πέντε η ώρα και είκοσι λεπτά, σημαίνει ο όρθρος αξημέρωτα.
Επτά η ώρα και δέκα οκτώ λεπτά , που ξημερώνει 
- Come my fair one, let me see your face.


Δεκατρείς η ώρα και οκτώ λεπτά, που μεσημεριάζει
Δεκατρείς η ώρα και δεκαεπτά λεπτά
Δεκατρείς η ώρα και εικοσιένα λεπτά, οι  γραμμές, οι τελείες, οι κύκλοι του Vasiliï Vassil'evitch Kandinsky συνομιλούν κρυφά μες τα στενά περάσματα της αφοσίωσης
Δεκατέσσερις η ώρα και τριάντα οκτώ λεπτά, μεριάζεις να βαδίσω τα καλάμια και τις πικροδάφνες, σε διαδρομές πομπικές
Δεκατέσσερις η ώρα και σαράντα ένα λεπτά, προφητεία της Sibylla Delphica

Μου είπε “έχω αγκάθια
Μόν’ πέρνα στ’ ανοιχτά !
Μπορεί κανείς να πάθει
Και να πονεί φριχτά!”


Δεκαοκτώ η ώρα και δέκα λεπτά, ένα τελώνι του πελάγου κι εγώ
Δεκαεννέα η ώρα και εικοσιοκτώ λεπτά, προφητείας Ησαϊου το ανάγνωσμα
Δεκαεννέα η ώρα και τριάντα εννέα λεπτά , οι καλημέρες του μηνός Ιουνίου
Δεκαεννέα η ώρα και σαράντα τέσσερα λεπτά , κρατάμε τα πατρικά σπίτια, κρατάμε τον λόγο τιμής, κρατάμε την Ανατολή, κρατάμε τα όρη
Είκοσι η ώρα και είκοσι επτά λεπτά,  σμιλεύουν το μάρμαρο οι λιθοξόοι
Είκοσι η ώρα, είκοσι επτά λεπτά κι οκτώ δεύτερα, μία, μονάχα μία φορά, ακούσαμε μαζί “ τα μαύρα μάτια σου”
Εικοσιδύο η ώρα κι εικοσιένα λεπτά, είναι πάντοτε ο χρόνος που με μπερδεύει.
Εικοσιδύο η ώρα κι εικοσιεπτά λεπτά, ο χρόνος πάντοτε με μπερδεύει.
Εικοσιδύο η ώρα κι εικοσιεννέα λεπτά, ο χρόνος με μπερδεύει
Εικοσιδύο η ώρα και σαράντα έξι λεπτά, φοβάμαι τα παραμύθια
Εικοσιδύο η ώρα και σαράντα επτά λεπτά, regina rosas amat  και ο χρόνος πάντοτε που με μπερδεύει
Είκοσι δύο η ώρα και πενήντα ένα λεπτά, τα “μη με λησμόνει” μηνός Μαϊου
Τα “μη με λησμόνει” νυν και αεί, ο χρόνος πάντoτε με μπερδεύει


Μεσάνυχτα και δεκατέσσερα λεπτά, ξημερώνει η άλλη μέρα
Μεσάνυχτα και δεκατέσσερα
Μεσάνυχτα και δεκαπέντε λεπτά
Μία το ξημέρωμα και σαράντα δύο λεπτά
Τρείς το ξημέρωμα και δέκα οκτώ λεπτά
Τέσσερις το ξημέρωμα κι οκτώ λεπτά, γρήγορα περνά ο καιρός
Τέσσερις το ξημέρωμα και σαράντα οκτώ λεπτά
Τέσσερις το ξημέρωμα, σαράντα οκτώ λεπτά και πενήντα δεύτερα, et voilà ένας μικρός μολυβένιος στρατιώτης
Τέσσερις το ξημέρωμα και πενήντα ένα λεπτά
Πέντε το ξημέρωμα και τρία λεπτά, το πλήθος σου με έκανε πάντα να σκέφτομαι “à quoi, bon? Inutile...”
Πέντε το ξημέρωμα και δέκα λεπτά, οι ποιητές πηγαίνουν τον κόσμο με δρασκελιές
Πέντε το ξημέρωμα κι εικοσιδύο λεπτά, η σεπτή πραγματικότητα της ζωής μας
Έξι η ώρα που ξημερώνει κι είκοσι δύο λεπτά
Επτά η ώρα που ξημέρωσε και είκοσι έξι λεπτά      


Είναι ως να έχει η ημέρα μας, 
όχι 24
μα 26 ώρες !

Αυτό το θαύμα, η επιμήκυνση του χρόνου ! 







Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

το σούρουπο, άκουσα κοντά στα πεύκα να κυλάει νερό.
κοίταξα να δω, πού κελαρύζει το νερό, ίσως στον κήπο να έμεινε καμμιά βρύση ανοιχτή...

έμεινα άλαλη, όταν κατάλαβα πως δεν έτρεχε νερό...
ένα πουλί ήταν ! 
σαν νερό κελάρυζε το τραγούδι του !


εγώ το χωριατόπαιδο, εγώ που καυχιέμαι ότι μεγάλωσα μες στο βουνό, 
δεν είχα ποτέ ξανακούσει ένα τέτοιο τραγούδι, 
τραγούδι, σαν το κελάρυσμα του νερού !



μου έκανε σήμερα την τιμή και μιά χρυσόμυγα !
παλιά, έβαζα τις χρυσόμυγές μου σε ένα σπιρτόκουτο και τις τάϊζα ζάχαρη.

όταν όμως ωριμάσεις, ξέρεις πιά, κι εκείνο που αγαπάς, το αφήνεις ελεύθερο...









Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ  Α. ΛΕΜΟΝΗ,

στον μονόλογο του Κ. Τσιάνου

“Ζωή… χαρισάμενη”


στο θέατρο Προσκήνιο.

Στιγμές, συνέλαβα τον εαυτό μου να παρακολουθεί ...με το στόμα ανοιχτό !





Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017


βγήκαν ξάφνου απ' το χώμα κι άνθισαν τα ξηραμένα μου κυκλάμινα !



οι φρέζιες μου, μωβ και κίτρινες !



τα μυρωδάτα γαρούφαλα !



βλάστησε η ξερή ορτανσία !



μοσχοβολάν οι υάκινθοι !
άνθισε και φούντωσε το δεντρολίβανο !



η λεμονιά μου ! η λεμονίτσα μου !
η λεμονιά στο μπαλκόνι !



ολάνθιστη η λεμονίτσα !



λουλούδι έβγαλε κι αυτό, που δεν ξέρω να το ονοματίσω...



κι εδώ ξεμύτισαν απ' το χώμα δυό σπαθάτα κρινόφυλλα ! θα ιδούμε πώς θα εξελιχθούν...



κι η κόκκινη νεραγκούλα !



η εκατόμφυλλή μου φούντωσε !



η "μέρλιν" πορτοκαλιά γέμισε νιούτσικα φυντάνια !



κι η "σαγκουινιά" μου το ίδιο !


τα πουλιά μες τα πευκα αξημέρωτα ακόμα, χαλάν τον κόσμο.

ἀλληλούϊα στην  "πρόσθια καταβύθιση"...








Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

απλά σκέφτομαι πως η κινηματογραφική ταινία
"το διαζύγιο της viviane amsalem"
θα μπορούσε πάρα, μα πάρα πολύ εύκολα να γίνει μιά καλή θεατρική παράσταση...

προσφέρεται από κάθε άποψη ! είναι, μου φαίνεται, εντελώς κατάλληλο, είναι δόκιμο... έχει , θαρρώ, όλες τις προϋποθέσεις, γιά ένα καλό θεατρικό έργο...
αναρωτιέμαι αν το έχει κανένας σκεφτεί ;





Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Ο Χ. Χωμενίδης, ως συγγραφέας, δεν μου πολυταιριάζει…
Το έχω διαπιστώσει στο παρελθόν με διάφορα δικά του βιβλία.
Έτσι, όταν η Άννα μου χάρισε να διαβάσω τη “Νίκη” του,  στραβομουτσούνιασα ελαφρώς…
Την άλλη μέρα το άνοιξα το βιβλίο. Διάβασα μερικές σελίδες. Στραβομουτσούνιασα πάλι ελαφρώς. Το έκλεισα.
Σε λίγες μέρες ξανά. Ας ξανακάνω, είπα, μια προσπάθεια… Διάβασα λίγο, το ξαναέκλεισα.
Το βιβλίο έμεινε έτσι ερμητικά κλειστό πλάϊ στο κρεβάτι μου, ανάμεσα σε άλλα βιβλία, πρόσφατα ή από καιρό διαβασμένα.

Διανύω μιά περίοδο μελέτης. Η αποσταθεροποίηση σε όλα όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια,  μου φαίνεται τόσο εφιαλτική, ώστε είχα την ανάγκη εδώ και καιρό να στραφώ πρώτα και να ψάξω μέσα “στις πηγές” μας, στους κλασικούς.

Μετά απ’ αυτό, σε μια πρόσφατη κρίση άτακτου παλιμπαιδισμού, διάβασα κάποια από τα λατρεμένα εφηβικά μου βιβλία – τα φυλάω εκεί στα ράφια άπειρα χρόνια τώρα, με απόλυτη στοργή αραδιασμένα, στη σειρά ένα ένα, “οι Ελβετοί Ροβινσώνες”, “Η Δεύτερη Πατρίδα”, “Μαρούσια”, "Μεγάλες Προσδοκίες", “Το μυστικό του Βίλελμ Στόριτς”, “Ο λαχνός με αριθμό 9672”, “Ο μικρός λόρδος Φοντλερόϋ”, “Αταλάντη, η νεράϊδα του δάσους”, “Οι αδελφοί Κίπ”, “Το μυστικό του κόκκινου σπιτιού”, “Το παιδί της μαύρης μάσκας” (το συγκεκριμένο, το ξανα ανακάλυψα με μεγάλη χαρά, τι λέω με χαρά ; με παλαβό ενθουσιασμό !  σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο της οδού Ιπποκράτους), και άλλα τινά τρελά, που δεν είναι της παρούσης...

Κατόπιν, ξαναδιάβασα όλον τον Βενέζη.
Οι ιστορίες του για τη ζωή στην Μικρασία καθώς και για την εγκατάσταση των προσφύγων σε Φώκαια κι Ανάβυσσο, με ενδιαφέρουν.

Mετά απ’ αυτά, ξαναέπιασα προχτές στα χέρια μου την “Νίκη” και τον Χ. Χωμενίδη.
Διάβασα τις πρώτες πενήντα ή εξήντα σελίδες του. “Τα ξέρουμε αυτά που γράφει, σκεφτόμουνα, ας το κλείσω πιά οριστικά, μη με βασανίσει αυτό το βιβλίο… ή μάλλον όχι, ας κάνω μια προσπάθεια ακόμα, μήπως διαβάσω ακόμα μερικές σελίδες…”
Έτσι έγινε.
Και μ’ έβαλε το βιβλίο μέσα του.

Απολογούμαι συνειδητά για την  négligence που έδειξα ως τα τώρα… Κι είμαι αληθινά, ευχαριστημένη που τελικά επέμεινα…
Διαβάζοντάς το, βρήκα ότι η “Νίκη” του Χ. Χωμενίδη είναι ένα βιβλίο πραγματικά συν αρπαστικό !
Απνευστί το συνέχισα, το ρούφηξα, το τελείωσα μέσα σε μιάμιση μέρα.
Και λυπήθηκα όταν το βιβλίο τελείωσε.


Μέσα από το μυθιστόρημα, η αφήγηση της αριστεράς (με διαφωτιστικές αναφορές και γιά την δεξιά) στον τόπο μας,
τα χρόνια  μετά την Μικρασιατική καταστροφή, δεύτερος παγκόσμιος και εμφύλιος, ως το πολύ πρόσφατο παρελθόν, εποχή των παππούδων μας κι εποχή της μάνας και του πατέρα μας…

Κάποια απ’ τα πράγματα που αφηγείται ο Χωμενίδης τα ξέραμε, κάποια όχι. Η προσέγγισή του όμως στην Ιστορία θεωρώ ότι είναι καλή… είναι τουλάχιστον δίκαιη…
Τα σύκα σύκα και η σκάφη σκάφη.
Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, τα του Θεού τω Θεώ.
Αυτά !

Γιατί θαρρώ, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε το παρελθόν…
Ίσως αυτό θα μας βοηθούσε να μην πέφτουμε σε φοβερά λάθη σήμερα…
Σήμερα, που δεν ξέρουμε πιά κατά πώς πορευόμαστε… όλοι μαζί δηλαδή…

Σήμερα, που οι κεντρικές εξουσίες μας οδηγούν στον απόλυτο παραλογισμό.
Σήμερα , που πορευόμαστε Ευρωπαϊκά παράλογα, Αμερικανικά παράλογα, Ρώσικα παράλογα, Κινεζικά παράλογα, παγκοσμιοποιημένα παράλογα…
Και βέβαια τώρα δεν πρόκειται για το θέατρο του παραλόγου ! Καλό και περίκαλο είναι το θέατρο του παραλόγου, γιατί μας κάνει, πώς να το πώ, θαρρώ πως με τον τρόπο του ίσως μας μαθαίνει να αντιλαμβανόμαστε πιο ουσιαστικά την λογική...

Σήμερα όμως πρόκειται πιά για την αληθινή ζωή των ανθρώπων !
Πόσο μπορεί να συνεχίσει, να ζούμε όλοι μαζί έτσι παραχωμένοι μέσα στη μαζική απαξίωση και τρέλα ;

Πόσο θα μπορεί ο καθένας μας να κρατάει τις αντιστάσεις του σ αυτήν την  παγκοσμιοποιημένη πολιτικο οικονομική ανηθικότητα που ζούμε ; και τα μυαλά στο κεφάλι του ;

Γύρω απ’ αυτά, μου έρχεται στο νου το αφήγημα –νομίζω είναι του προφήτη Φώτη Κόντογλου-  για το “τρελό νερό”. Μάλλον κάπου πρέπει να ψάξω να τόβρω…
Όσο η παγκόσμια πολιτική, που αφορά στους λαούς και τις χώρες, αυτά τα δύσβατα χρόνια ασκείται με υπεροψία, με ιδιοτέλεια, με αναλγησία και με εκβιασμούς μέσω facebook  και μέσω  twitter

Το “Τρελό νερό” !