Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Σάββατο 23/9

μπάνιο numéro 23.

νερά καθαρά, ζεστά, γαλάζια. απολαυστικά.
απέναντί μου η Μακρά νήσος.

δούλεψα ολημερίς.
ένιωσα τη σωματική κούραση όλη τη νύχτα, ακόμα και μέσα στον ύπνο. 
ένας κουραστικός, κουρασμένος, κακός, προβληματικός ύπνος και προβληματισμένος.








Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Διά στόματος του ηθο ποιού Νικήτα Τσακίρογλου :

Η "Ασκητική" του Νίκου Καζαντζάκη
εντάσσεται στα ιερά κείμενα.

Πρόκειται γιά την Νεώτερη Διαθήκη.





Αινείτε αυτόν εν ήχω σάλπιγγος
Αινείτε αυτόν εν ψαλτηρίω και κιθάρα
Αινείτε αυτόν εν τυμπάνω και χορώ
Αινείτε αυτόν εν χορδαίς και οργάνοις
Αινείτε αυτόν εν κυμβάλοις ευήχοις
Αινείτε αυτόν εν κυμβάλοις αλαλαγμού

Hê Palaia Diathêkê 
kata tous ebdomêkonta, 
Τόμος 4




Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

μπάνιο numéro 22

όπου έπεσα. 
όχι μέσα στη θάλασσα, χαμαί. μπούμ. πάνω σε βράχια που γλύστραγαν.
πρησμένο γόνατο, μπανταρισμένο κι αξιοθρήνητο.
κωλώνουν όμως τ' αλάνια ? απογευματινό, γερό βάδισμα μέσα στην πόλη...

Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης μαρτύρων σήμερα, 


όπως κάθε τέτοια μέρα, προσκύνημα στον ναό του Μερόπειου, 

κι έπειτα πορεία, Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ανάβαση στ' Αναφιώτικα, περιδιάβαση στην Πλάκα, Ρωμαϊκή Αγορά, Αδριανού πάνω, Αδριανού κάτω, Μοναστηράκι, Métropolitain.
ε, γιά χτυπημένο γόνατο καλά είναι...

απλά, βαδίζοντας στο κέντρο και κατεβαίνοντας βραδάκι στο μετρό, ένιωσα ασφυξία από το τόσο πλήθος...

τόσος κόσμος, πού μπαίνει βράδυ μέσα στην πόλη ;
μιλλιούνια...



Τι θέλουν όλοι αυτοί που λένε

πως βρίσκουνται στην Αθήνα ή στον Πειραιά;

O ένας έρχεται από τη Σαλαμίνα και ρωτάει τον άλλο

μήπως «έρχεται εξ Oμονοίας»

«Όχι έρχομαι εκ Συντάγματος» απαντά κι είν' ευχαριστημένος

«βρήκα το Γιάννη και με κέρασε ένα παγωτό».

Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει

δεν ξέρουμε τίποτε δεν ξέρουμε πως είμαστε ξέμπαρκοι όλοι εμείς

…………………………………………………………………………


Παράξενος κόσμος που λέει πως βρίσκεται στην Αττική και δε βρίσκεται πουθενά·



αγαπημένε μου Γιώργο Σεφέρη,
χαίρε !



Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017


ταινία με δραματικά στοιχεία το "Pikadero", όχι όμως δραματική.
κινείται περιγράφοντας με χιουμοριστικό τρόπο, μιά πραγματικότητα που δυστυχώς όλοι βιώνουμε σήμερα, στην χώρα των Βάσκων ή στην Ελλάδα, peu importe, τα οικονομικά αδιέξοδα και η κρίση στην εργασία, που χτυπάει ανελέητα, κυρίως τα παιδιά...

κοιτάζοντας την ταινία, θεώρησα πώς ο σκηνοθέτης της είναι Βάσκος!
μιλάν Βασκικα, δίνει πολύ καλά τον κοινωνικό, οικογενειακό κ.λ.π. περίγυρό τους, τη χώρα των Βάσκων, τις συνήθειές τους κ.τ.λ...
διαβάζω εκ των υστέρων ότι πρόκειται γιά τον Βρετανό σκηνοθέτη Μπεν Σάροκ, της σχολής του
έχει ενδιαφέρον αυτό !


Στην πρώτη  του ο Ν., στο Παρίσι, Place d Italie, συγκατοικούσε με έναν Βάσκο. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν μιά εύκολη συγκατοίκηση, μήτε ότι τα πήγαιναν οι δυό τους και πάρα πολύ καλά... 
Με εμένα τα πήγαινε μάλλον καλύτερα ο Βάσκος... Ήταν μαζί μου ευγενής, μου έφερνε να διαβάζω περιοδικά από την εφημερίδα που δούλευε, όταν εγώ τους έφτιαξα το bourguignon μου το τίμησε, θυμάμαι πάντως ότι πήγαινε κάπου στην boulevard Saint Michel, σε ένα ειδικό κατάστημα κι έκανε προμήθειες σε Βασκικα τρόφιμα, τσορίθο κ.τ.λ... 

ράτσα ειδική είναι οι Βάσκοι...
σφιχτές οικογένειες, σφιχτά ήθη , έθιμα, κοινωνίες χαρακτηριστικές...

To "picadero" είναι προφανώς μιά ταινία low budget, πολύ προσεγμένη, 
το μόνο που εμένα προσωπικά με εκνευρίζει είναι τα τόσο αργά γυρίσματα και η ακινησία στις σκηνές... κάνω προσπάθεια να κοιτάζω την ουσία και να ξεπεράσω την ανυπομονησία και τον εκνευρισμό μου, απ' το τόσο αργό γύρισμα.
φυσικά, η ακινησία και το αργό γύρισμα στην συγκεκριμένη ταινία, κάτι ήθελε να πει !
στατικό, όπως η στατικότητα των καταστάσεων...
ο ακίνητος σταθμός, που ποτέ δεν περνούσε τραίνο, ήθελε μάλλον αυτήν τη στασιμότητα των πραγμάτων να υποδηλώσει...
όταν επιτέλους κάποτε το τραίνο διάβηκε, είναι που, και οι καταστάσεις άρχισαν να κινούνται...

περιείχε κι άλλα, αρκετά μηνύματα το έργο, γιά την κοινωνική αλληλεγγύη, την φτωχική αξιοπρέπεια των σπιτιών, την πόλη που στηρίζεται οικονομικά σε ένα εργοστάσιο, και φυσικά, κύριο θέμα τα αδιέξοδα των παιδιών (των παιδιών μας!), που προσπαθούν , όπως μπορούν, να αντιμετωπίσουν τη μιζέρια. 
την μιζέρια, τον εικοστό πρώτο αιώνα ! σήμερα !


τι άλλο ;
γέλασα, πως της κοπελιάς της άρεσε ο αγαπημένος μου Αμερικανός ζωγράφος !

και γέλασα, γιά την έννοια αυτή καθ εαυτή του "Picadero"! Εμείς δηλαδή, τα παιδιά του περασμένου αιώνα, τι κάναμε;! 








Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

στο κελί...

η ονειροπόλα, η ευφάνταστη, η παραμυθού...
που νομίζει ότι την αγάπησαν τα δέντρα !
ή, ότι τα δέντρα την ευλογάν...
που φαντάζεται ότι τα δέντρα την χρειάζονται !
κι αυτή κάθεται και γεμίζει τους λάκους με νερά, τα ποτίζει, τα μικρά, τα μεγάλα, τα διπλανά, τα δικά, τα ξένα, και τα πέρα απ' το σύρμα... ξανά και ξανά... ως να ξεδιψάσουν.

μπάνιο numéro 21.
εκεί, που ονομάζει "η απέραντη δημοκρατία του γαλάζιου"! 
όλοι, καλοί, κακοί, φτωχοί, πλούσιοι, άσχημοι, ωραίοι, όλοι ανεξαιρέτως έχουν δικαίωμα σ' αυτήν την υπέροχη δημοκρατία του γαλάζιου. σ' αυτόν τον ευλογημένο τόπο !



διαβάζω την "Ανεμώλια".
πλάκα έχει...
δεν είμαι σίγουρη ότι θα το πάω ως το τέλος... βασικά, είναι ένα βιβλίο γιά άντρες.
μου θυμίζει τα ξαδέρφια μου, τα αδέρφια μου, τους φίλους μου, τα αγαπημένα αγόρια που μεγαλώσαμε μαζί.
τα αγόρια λέρες.τα ευαίσθητα αγόρια. τα αγαπημένα αγόρια. τα κακά αγόρια. τα καλά αγόρια. τα προβληματικά αγόρια και τα αγόρια τα προβληματισμένα.
η κατά Ζουργόν, "διαφυγή από τον κόσμο της αρσενικής απελπισίας"...


γιά τον κόσμο της γυναικείας απελπισίας, ποίος θα ομιλήσει ;





Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Εκκενώσατε την Δουνκέρκη !




Πολύ δυνατή η ταινία "Δουνκέρκη" του Κρίστοφερ Νόλαν!

Δυνατή και σκληρή η ταινία στο θέμα της - διαρκείς κι απανωτές οι γροθιές στο στομάχι και άψογο έργο τεχνικά, κατα την ταπεινή μου άποψη.


Η ανιστόρητη εγώ, τοποθέτησα απόψε ένα ακόμα κομματάκι στο πάζλ της ιστορίας (μου).


Μεταφέρω σχετικά με την ταινία, 

από την Athens voice και την ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΚΡΟΥΣ :

Η "Δουνκέρκη" 


είναι η εξιστόρηση ενός επεισοδίου του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. 

Ο Κρίστοφερ Νόλαν διαλέγει μια κρίσιμη στιγμή του πολέμου στις αρχές του, μετά την κατάρρευση του γαλλικού μετώπου, όταν οι Γερμανοί προελαύνουν με τον αέρα του κατακτητή. 


Η εκκένωση της Δουνκέρκης


το σχέδιο διάσωσης των 400.000 περίπου Άγγλων, Γάλλων και Βέλγων στρατιωτών που παγιδεύτηκαν τον Μάιο του 1940 στις ακτές της βόρειας Γαλλίας, στην ομώνυμη γαλλική πόλη, είναι μια μεγαλόπνοη επιχείρηση απεγκλωβισμού. 

Πρόκειται για μια εξαιρετικά σημαντική στιγμή καθώς οι Γερμανοί είχαν την ευκαιρία να αποδεκατίσουν τις βρετανικές δυνάμεις ξηράς, γεγονός που –αν συνέβαινε– ενδεχομένως να είχε επιδράσει διαφορετικά στην πορεία του πολέμου. 

Το γιατί ο Χίτλερ επέτρεψε ουσιαστικά στις δυνάμεις των συμμάχων να διαφύγουν διχάζει τους ιστορικούς και θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στρατηγικής των Γερμανών στο δυτικό μέτωπο. 
Η εκκένωση της Δουνκέρκης όχι μόνο επέτρεψε στην Αγγλία να διατηρήσει το πεζικό της, αλλά ο τρόπος που έγινε είχε μεγάλη επίπτωση στην αναπτέρωση του ηθικού των Άγγλων. Κι ενώ η μάχη που προηγήθηκε υπήρξε μια μεγάλη στρατιωτική ήττα, η Δουνκέρκη διδάσκεται σαν μια λαμπρή σελίδα πατριωτικού ηρωισμού της βρετανικής ιστορίας. Εκεί εστιάζει ο Νόλαν.

Μιά τεράστια επιχείρηση διάσωσης των βρετανών στρατιωτών,

με την τεράστια κινητοποίηση των απλών πολιτών, 
που ρίχθηκαν με τα πλοιάριά τους στη Μάγχη, στη δίνη του πολέμου !



"Όταν 400.000 στρατιώτες 
δεν μπορούν να γυρίσουν στην πατρίδα, 
η πατρίδα πηγαίνει σε αυτούς" !



Διαβάζω στην mixanitouxronou.gr



Ήσαν συνεχείς και απεγνωσμένες οι εκκλήσεις προς τον Αγγλικό λαό να βοηθήσει με όσα μικρά σκάφη διέθετε. Το BBC μετέδιδε συνεχώς προτροπές προς τους ιδιοκτήτες πλωτών μέσων μήκους 9 έως 30 μέτρα να τα θέσουν στη διάθεση του Ναυαρχείου... 
Η συντριπτική πλειοψηφία ανταποκρίθηκε ! Περισσότερα από 1.000 πλωτά μέσα κάθε είδους (μηχανότρατες, θαλαμηγοί, καΐκια και βενζινάκατοι) έσπευσαν να "γλυτώσουν τα παιδιά από τα χέρια των Ούννων". Τα σκάφη αυτά μπορούσαν ευκολότερα να προσεγγίσουν τα ρηχά νερά του λιμανιού της Δουνκέρκης και να μεταφέρουν τους άνδρες στα μεγαλύτερα πλοία που περίμεναν στα ανοικτά. Επιπλέον μπορούσαν να μεταφέρουν στις ακτές εφόδια σε όσους παρέμεναν αναμένοντας τη σειρά τους.

Εν τω μεταξύ οι στρατιώτες κατέστρεφαν κάθε είδους στρατιωτικό υλικό που μπορούσε να χρησιμεύσει στον εχθρό, όπως οχήματα και πυροβόλα. Τελικά το θαύμα συντελέστηκε. Παρά τους λυσσαλέους βομβαρδισμούς της  και τις επίμονες επιθέσεις της Βέρμαχτ, η οποία ξύπνησε καθυστερημένα από το λήθαργό της, μεταξύ 26 Μαΐου και 3 Ιουνίου διασώθηκαν 338.226 άνδρες, από τους οποίους περίπου  οι 70.000 ήταν Γάλλοι. 


Μπορεί ο Ουίνστων Τσώρτσιλ να διατυμπάνιζε ότι «οι πόλεμοι δεν κερδίζονται με εκκενώσεις», αλλά χωρίς τη συμβολή των διασωθέντων θα ήταν μάλλον αδύνατο στη Βρετανία να πετύχει τις σημαντικές νίκες των επόμενων ετών στο μέτωπο της Βορείου Αφρικής.... 

Οι Γερμανοί εισήλθαν στη Δουνκέρκη στις 4 Ιουνίου και αντίκρισαν μια πόλη-φάντασμα. Το θήραμα είχε δραπετεύσει θεαματικά! 







Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

απόψε το ξημέρωμα τελείωσα τις "λίγες και μία νύχτες".
μέσα από έναν σχεδόν εβδομήντα χρόνια κρυφό, υπαρκτό και εν δυνάμει έρωτα, περνάει ζωντανά και η ιστορία της Θεσσαλονίκης - η Θεσσαλονίκη στοιχειώνει τον Ζουργό !...
φυσικά πολύ καλογραμμένο βιβλίο...



πάντα στέγει, 
πάντα πιστεύει, 
πάντα ελπίζει, 
πάντα υπομένει








Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

είναι τρελοί αυτοί οι Ισπανοί !












ζούσε ακόμα ο Γιώργος Γ., που έφυγε πολύ νέος, όταν είχαν κάνει μαζί μιάν εκδρομή στην Αυστρία.
βράδυ στη Βιέννη, δεν θυμάται ακριβώς πού, ίσως να ήταν σε μιά ταβέρνα στο Grinzing, η δική τους Ελληνική ομάδα βρέθηκε να δειπνεί σε ένα διπλανό τραπέζι με μιάν ομάδα Ισπανών εκδρομέων... 

ποτήρι στο ποτήρι, μπύρα στη μπύρα, κοντά στα γέλια και τις προπόσεις, eviva España, eviva la Grecia,  δεν άργησαν να μπουν στα τραγούδια και στον χορό... 

το παιδί, το παρολίγον σεφαρντίμ άλλοτε - δεν ξεχνάει, τους ξαναβλέπει όλους, Έλληνες και Ισπανούς, χαμαί ξυπόλυτους να επιδίδονται σε χορό διονυσιακό , κι ύστερα να χορεύουν όρθιοι πάνω στα τραπέζια...

eviva España, eviva la Grecia !















Κάπως έτσι λοιπόν μπορεί να συνέβησαν κάποτε τα γεγονότα, 
και, κατα τους κριτικούς τέχνης πάντα, 

"ο Mérimée έφερε την Κάρμεν στη Γαλλία, 
ο Gades και ο Saura την επέστρεψαν στην Ισπανία" !


πώς αλλιώς να πω, γιά την Κάρμεν - χορο θέατρο, 
που παρουσίασε Σάββατο βράδυ 2 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο,
η Compañía Antonio Gades !

πόσο πιό ανάλαφρα μπορώ να προσεγγίσω 
την βαρύτητα και την αξία του αριστουργήματος που είδαμε !

η ταινία των Saura / Gades, με είχε χαράξει στο παρελθόν και τις δυό φορές που την είδα
και η παρούσα μεταφορά του έργου στο Ηρώδειο με χάραξε επίσης!
ένα Ηρώδειο κατάμεστο όσο λίγες φορές, και μιά συμπεριφορά κοινού που με εξέπληξε, έμειναν ακίνητοι μπιζάροντας και δεν έφευγαν, αν δεν ξαναβλέπαμε 4 (ή 5 ?) επαναλήψεις !

αχ, η Ισπανία, αχ !
τι άλλο να πώ;...








Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

στην πεζούλα...


Τρίτη 22 / 8, μπάνιο του λαού υπ' αρίθμ. 18.


Διαβάζω το εξής, στις "Λίγες και μία νύχτες" του αγαπημένου μου Ζουργού:

"Γιλδίζ", όπως ξέρεις, κόρη μου, σημαίνει αστέρι. Έτσι ονόμασα το παλάτι που έφτιαξα. Μισούσα τόσο πολύ το Ντολμά Μπαχτσέ, ώστε μόλις έγινα σουλτάνος, πρώτο μου σχέδιο ήταν να μείνω κάπου αλλού. Τρία χρόνια πήρε να τελειώσει το Γιλδίζ."

"Γιλδίζ", ψάχνω να βρώ τι μου θυμίζει ετούτη η λέξη...

Μου έχει πει τη λέξη ο φίλος μου ο Γιάννης ο Πατατούκας, 
το κειμήλιον επάγγελμα ψαράς!

 

"Βλέπεις, πώς λάμπει εκείνο τ' αστρί ; του λέω. Στην Ελλάδα το λέμε Αφροδίτη. Εδώ, πώς το λέτε ;"
"Α, λέει, Αφροδίτη ; ! Εμείς εδώ το λέμε "τζομπάν γίλντζ" - τ' αστέρι του τζομπάνου"




Διαβάζω στον Ζουργό κάτι ακόμα, που το γνωρίζω καλά και αφορά στη γλώσσα:

"Η φωνή του ήταν βραχνή, τα οθωμανικά γαλλικά του έμοιαζαν με τα βαριά μέταλλα που καθιζάνουν στο νερό".

Τι σωστή παρατήρηση !
Σε συνεχή συνχνωτισμό με εκπαιδευτικούς διαφόρων / διαφορετικών εθνικοτήτων, πρέπει κανείς ν' ακούσει το πώς μιλάν την ξένη γλώσσα, γιά παράδειγμα οι Ιάπωνες ! ή, οι Κινέζοι ! αλλά γιατί να πάμε τόσο μακριά ;! πρέπει ν' ακούσει κανείς στην ξένη γλώσσα τους Ισπανούς ! αχ, αυτοί οι Ισπανοί ! και ξανά, αχ, αυτοί οι Ισπανοί !



Αύριο πρέπει να μαζεύω σιγά σιγά τα μπογαλάκια μου...





Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

στην πεζούλα...

ολημερίς πάνε κι έρχονται μες τον grande ήλιο οι τουρίστες, ασκέρια ολόκληρα, 

με τα καπέλα τους, με τα μπουκάλια το νερό στο χέρι, με τους γυλιούς φορτωμένους στην πλάτη, ιδρωκοπημένοι Ιγγλέζοι, ιδρωκοπημένοι Ιταλοί, Ιάπωνες, Ισπανοί, Ιγάλλοι, Ιγερμανοί, Ιρώσσοι, έρχονται απ' την άλλη άκρη τση γης, να ιδούν ΚΑΙ ετούτο το αρχαιολογικό μουσείο , πού διαθέτει μερικά αληθινά σπουδαία εκθέματα...

musée fermé !


musée fermé, όχι την Δευτέρα ή την Τρίτη κ.τ.λ... όοοοοχι !


musée εντελώς fermé , που πιό εντελώς δεν γίνεται ! musée όλον τον καιρό fermé...


μου πέφτουνε τα μούτρα, όταν τους βλέπω τους ανθρώπους απορημένους, απογοητευμένους κι αγανακτησμένους, να τριγυρνάνε γύρω απ' τις κλειστές πόρτες... ντρέπομαι, σα να το χω κλείσει εγώ το κατάστημα... 

κανένας ταξιδιωτικός οδηγός δεν μπορούσε να γράφει ότι το μουσείο είναι γιά 3 (ή γιά 4 ? έχω χάσει τον λογαριασμό) χρόνια κλειστό ; !
να μην έρχονταν τουλάχιστο ως εδώ οι άνθρωποι... ζώα τους περνάν τους ανθρώπους, που παν κι έρχονται μες τους ήλιους ; 

και καλά, το μουσείο πράγματι έχρηζε επισκευής. 'εναν χρόνο το επισκεύαζαν, δύο, τρία, ίσως τέσσερα χρόνια, δεν θυμάμαι... το επισκεύασαν λοιπόν  και μπράβο τους ! 

γιατί ρε γμτ , αφού επισκευάστηκε, ακόμα εφέτος δεν λειτουργεί ;!

ένας υπάλληλος είπε : μας έφεραν λάθος μηχανήματα ή χαλασμένα μηχανήματα ή κάτι τέτοιο...

έτερος υπάλληλος είπε : δεν έχουμε προσωπικό να το λειτουργήσουμε (!)

Ελλάς το μεγαλείο σου, διόλου απίθανο το ένα ή και το άλλο...

σημασία όμως έχει το αποτέλεσμα... οικτρόν !





με κίνδυνο
να βγάλω τ' όνομα της γκρινιάρας,
της γραφικής
και της ξυνής,
όλο γκρρ, γκρρ,
μιά γκρινιάζω γιά το να, μιά γιά τ' άλλο, μιά γιά το παράλλο... 

μετά σκέφτηκα
ότι γραφικό μάλλον είν' το κράτος,
γραφικό είν' το σύστημα,
γραφικοί αυτοί οι δημόσιοι υπάλληλοι, 
που αντί να μπούνε τρέχοντας, οι ίδιοι φύλακες στις αίθουσες, 
στελεχώνουν τα γραφεία
(οργανισμού που δεν δουλεύει !)
και γραφικοί οι ανευθυνοϋπεύθυνοι αρμόδιοι...








Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017


foteini

έρως αρσενικά πολυμήχανος , 
έρως σχολαστικά συστηματικός,  
έρως θέτων στην υπηρεσία του την μηχανική, 
έρως επινοών σχέδια, 
εφευρέτης έρως, 
έρως πανταχού παρών.



Le jardin dormait encore. Je l'ai surpris, nourrice. 
Je l'ai vu sans qu'il s'en doute!


έρως αρσενικά ευφάνταστος,

έρως πυλώνας, σταθερός.



LA NOURRICE

Je la connais, la chanson. J'ai été fille avant toi. Et pas commode non plus, mais dure tête comme toi, non.

Tu n'étais pourtant pas comme les autres, toi, à t'attifer toujours devant la glace, à te mettre du rouge aux lèvres, à chercher à ce qu'on te remarque.

Ma colombe!


ANTIGONE

Qui se levait la première, le matin, rien que pour sentir l'air froid sur sa peau nue?
Qui se couchait la dernière, seulement  quand elle n'en pouvait plus de fatigue, pour vivre encore un peu plus la nuit?


Voilà, je n'ai plus peur. Ni du méchant ogre, ni du marchand de sable, ni de Taoutaou qui passe et emmène les enfants.





Tu m' aimes, n'est-ce pas ? Tu m' aimes comme une femme ? Tes bras qui me serrent ne mentent pas ? Tes grandes mains posées sur mon dos ne mentent pas, ni ton odeur, ni ce bon chaud, ni cette grande confiance qui m'inonde quand j'ai la tête au creux de ton cou?


HÉMON

Oui, Antigone, je t'aime comme une femme.


ANTIGONE

J'étais bête. Je n'étais pas très sûre que tu me désires vraiment et j'avais fait tout cela pour être un peu plus comme les autres filles, pour te donner envie de moi.



Oh ! Je suis toute rouge de honte. Mais il faut que je sache ce matin. Dis la vérité. je t'en prie. Quand tu penses que je serai à toi, est-ce que tu sens au milieu de toi comme un grand trou qui se creuse, comme quelque chose qui meurt ?



ANTIGONE, dans un souffle, après un temps.


Moi, je sens comme cela. Et je voulais te dire que j'aurais été très fière d' être ta femme, ta vraie femme, sur qui tu aurais posé ta main, le soir, en t'asseyant, sans penser, comme sur une chose bien à toi..




"Έρως ανίκατε μάχαν

Έρως, ός εν κτήμασι πίπτεις, 
ός εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννυχεύεις, 
φοιτάς δ' υπερπόντιος εν τ' αγρονόμοις αυλαίς· 
καί σ' ούτ' αθανάτων φύξιμος ουδείς 
ούθ' αμερίων σέ γ' ανθρώπων"



f.


έρως αρσενικά πολυμήχανος , 

έρως σχολαστικά συστηματικός,  
έρως θέτων στην υπηρεσία του την μηχανική, 
έρως επινοών σχέδια, 
εφευρέτης έρως, 
έρως πανταχού παρών.



Le jardin dormait encore. Je l'ai surpris, nourrice. 
Je l'ai vu sans qu'il s'en doute!


έρως αρσενικά ευφάνταστος,

έρως πυλώνας, σταθερός.



το γαλλικό κείμενο
είναι από της Antigone
του Jean Anouilh.











Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

στην πεζούλα...

Είναι μέρες τώρα, τα μεσημέρια και τα βράδυα βλέπω όνειρα που με τρομάζουν... με τρομάζουν πολύ και με στεναχωρούν...

ξυπνάω κάθιδρη και σηκώνομαι.



τελειώνω στα γαλλικά την "Αντιγόνη" του Anouilh.

εξαιρετική "μετα-γραφή" (?) του κα νο νι κού έργου που λατρεύω και το φέρω μέσα μου όλα τα χρόνια, από παιδί.
εξαιρετική "μετα-γραφή" του Anouilh, 
από την άποψη του θεατρικού λόγου, 
της ψυχολογικής υποστήριξης των χαρακτήρων και τωνν καταστάσεων, 
καθώς και μηνυμάτων που μεταφέρονται διαχρονικά.  

θυμάμαι πριν αρκετά χρόνια, μιά παράσταση που είδα στο "Μέγαρο" και δεν μου άρεσε η σκηνοθεσία. ίσως ήταν αυτό το έργο του Anouilh, δεν είμαι σίγουρη, δεν μπορώ να θημηθώ! αν ήταν όμως αυτό, σήμερα θα έβλεπα και την μοντέρνα σκηνοθεσία με άλλο μάτι... 



είμαι σήμερα στο 15ο ή 16ο καλοκαιρινό μπάνιο.

γυμνάζομαι καλά στη θάλασσα.




Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

στην πεζούλα...


στα διάφορα soiréesπαρακολουθώ τις συζητήσεις και τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω μου, τα "κοινωνικά σχόλια" και τις διάφορες ανοησίες, και σκέφτομαι τι πράγματα, και ποιά πράγματα με έμαθε η μάνα μου...

η μάνα μου, που ποτέ δεν ασχολήθηκε με τον κόσμο... τι έκανε ο ένας, τι έκανε ο άλλος, τι είπε ο δείνα, τι έκανε αυτή, τι έκανε αυτός, τι είπε και τι έκανε και πώς ζει ο καθένας...

η μάνα μου, που επίσης ποτέ δεν ασχολήθηκε με το "τι θα πει ο κόσμος..." , σκασίλα μας τι λέει ο κόσμος, δεν πα να λέει ο κόσμος ό, τι θέλει... μήτε και ποτέ την έννοιαξε, μήτε και ποτέ την νοιάζει η γνώμη του "κόσμου"... ο "κόσμος" να κοιτάζει τη δουλειά του, κι ο καθείς να κοιτάζει τον εαυτό του...

φυσικά, κι η μάνα μου απ' τη δική της μάνα τα μαθε έτσι, 
απ' τη γιαγιά Φωτεινή,
άγγελο του καλού, άγγελος ανάμεσα στους αγγέλους θα ναι τώρα, 
ορφανή από παιδί μεγάλωσε η Φωτεινή, βαθειά και συνεχόμενα φιλομαθής, με έφεση στη ζωγραφική και στις καλές τέχνες, εσωτερική μαθήτευσε στο Γαλλικό σχολείο στην Αλεξάνδρεια, με Ιταλικά απ' τα Δωδεκάννησα, Ελληνικά εκ γενετής, Αραβικά και Γαλλικά εξ Αιγύπτου...

"Θα προσέχεις και την έκφρασή σου", μας μάθαινε η γιαγιά μου. Ακόμα και το ανοιγόκλειμα των ματιών, όταν κάποιος σου λέει κάτι, ακόμα κι η έκφραση του προσώπου σου, ο τόνος της φωνής σου, εκλαμβάνεται από τον άλλο, ως κριτική, ως συγκατάβαση ή ως άρνηση. "Θα προσέχεις και πώς ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου, αν δε θέλεις να φανερώσεις τη σκέψη και τα αισθήματά σου..."  

τέτοια πράματα...

και παρατηρώ τριγύρω μιά ολοένα αυξανόμενη ξετσιπωσιά. 
όλοι τα ξέρουν όλα γιά όλους, κι εκφέρουν και άποψη επί παντός, οι δίκαιοι κριτές... τι ανοησία...

δεν συντονίζομαι. 
μήπως άραγε είμαι εγώ η μυστήρια;




Προχτές Κυριακή, ήσαν οι 9 μέρες του Δ. 
Πήγαμε στον Άη Προκόπη. Η ρεγγίνα έσιαξε το κόλλυβο.
Θλίψη.
Θλίψη.




Συνεχίζω το πρωινό μπάνιο, κάθε οκτώ με εννιά.
Μαγειρεύω από ελάχιστα έως καθόλου.
Έφτιαξα όμως  pêches Melba.




Έχω διαρκή και ισχυρή ταχυκαρδία, εδώ και τουλάχιστον μιά βδομάδα.
Με έχει κουράσει πάρα πολύ κι αναγκάστηκα να τηλεφωνήσω στον φίλο μου τον καρδιολόγο.
- "πας τώρα στο νοσοκομείο γιά καρδιογράφημα!"
- "όχι, δεν πάω..."
- "τιιιι ; τι είπες ; φρίκαρε ο doctor... δεν πάς ;!" τις φωνές του απ' το τηλέφωνο τις άκουσε η γειτονιά...
έτσι, Δευτέρα βράδυ, το πέρασα στο νοσοκομείο, με καρδιογράφημα και διάφορα... μου καταμελανιάσανε τα χέρια, κάτι άσχετες...
τέλος πάντων, τίποτα δεν έχω, ένα γερό μουλάρι είμαι, μόνο, είπε ο γιατρός, να κόψω τους πολλούς καφέδες, όχι στρεεεεςςςς, και να σταματήσω να ξελυσσάω πέρα δώθε στους ήλιους, με τους τεσσαράκοντα βαθμούς... τα αυτονόητα δηλαδή...

και η ατάκα του doctora : "όταν μου είπες ότι δεν πας για καρδιογράφημα, έκανα μισήν ώρα να συνέλθω...!"

yesss!







Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017


"agricola silvae et umbram silvarum ", χαιρετώ σε ...




Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

στην πεζούλα...

ξυπνάω το πρωί στις επτάμιση.
από τις οκτώ ως τις εννιά κολυμπάω, προστατευμένη στα πόδια σου, αρχαιοπρεπή μου, καλέ μου Άη Γιώργη!
μες τις εννιά έχω την ανάγκη να φτιάξω ένα καλό πρωινό, εγώ που ποτέ στη ζωή μου, πρωινό να φάω δεν ζήλεψα... καφέ με γάλα, ντομάτα, ελιές, τυρί, μαρμελάδα, καμμιά φορά κι αυγό... αυτό το πρωινό έχει γίνει το κύριο γεύμα της ημέρας μου...
περπατάω πολύ. χιλιόμετρα όλη μέρα, οργώνω τον τόπο διαγωνίως και καθέτως...
έχω φέρει μερικά βιβλία, μα δεν μπορώ να διαβάσω...

οι θλίψεις επληθύνθησαν, Κύριε...
φτιάχνω χυμούς και τρώω πολλά φρούτα, εγώ, που ποτέ στη ζωή μου, φρούτα να φάω δεν ζήλεψα...
καμμιά φορά, όπως σήμερα, τα δάκρυα τρέχουν χωρίς να το καταλάβω κι όλας...
οι θλίψεις επληθύνθησαν, Κύριε...
υπερασπίσου τις ζωές μας !






Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

στην καλύβα, ψηλά στο βουνό...

είναι η τρίτη νύχτα στη σειρά, που ακούω το κουνάβι να ξελαρυγγιάζει τους ποντικούς του αγρού...
μακριά ακούγονται αγέλες τα τσακάλια, χαμηλά ουρλιαχτά, μακρόσυρτα, σκίζουνε από απέναντι τις κορφές και φτάνουν ίσαμε δω...
εδώ γύρω, τζιτζίκια και τριζόνια μόνο.
και ξαφνικά, μες τη νύχτα ακούς τις στριγγλιές και το ουρλιαχτό από τους ποντικούς του αγρού, που τους βουτάει το κουνάβι και τους ξεσκίζει... 
φρικάρω λίγο, αλλά ... c est la vie...
τι άλλο να πω ;







Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

στην καλύβα, ψηλά στο βουνό...
photos
foteini

μικρά μικρά κοπάδια μέδουσες, ζωσμένος ο Κορινθιακός κόλπος...
το φως και οι φωτογραφίες είναι σκοτεινές, παρ' όλ' αυτά, με λίγη προσοχή διακρίνει κανείς σκούρες τελείες-τελείες, ασκέρια τα μεδουσάκια.
στις παραλίες, στα βαθειά, στα νησάκια, παντού...

στο μεγαλύτερο μέρος του Κορινθιακού, δυστυχώς δεν μπορείς εφέτος να κολυμπήσεις...