Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2015

προαναγγέλουν άμεσα την μεγάλη μου ευτυχία, του χιονιού.

και οι άστεγοι ;
στους δρόμους τα προσφυγάκια ;





Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015

τι καλά, που συνάντησα ανθρώπους πολυ αγαπημένους μου, κάποιους είχα χρόνια να τους δω, κάποιους συναντώ όχι τόσο σπάνια... ξαδέρφια, παλιούς φίλους.
βαθειά χαρά γι αυτό, μ' όλο το δύσκολο της περίστασης...








Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2015

Πέμπτη 24, παραμονή Χριστούγεννα, η Κατ και η Ματίλντα πήγαν πρωί να πουν στην Σωσώ τα κάλαντα.

εκείνη, σήκωσε το κεφαλάκι της και είπε :
"σήμερα είν' η μέρα !" 
"ποιά μέρα είναι, μάνα ;"
"σήμερα είν' η μέρα που θα φύγω !"

έτσι το απόγευμα, έγειρε ήσυχα το κεφαλάκι της κι έφυγε.

μείναμε με την Κατ και τα παιδιά στο σπίτι της, ως ότου ήρθαν και την πήραν, ξημερώνοντας Χριστούγεννα.
σαν την έβγαζαν απ' το σπίτι, έσπασα πίσω της ένα πιάτο (έχω μιάν ειδικότητα στο σπάσιμο των πιάτων...).
τώρα η Σωσώ πήγε να βρει τον πατέρα μου. ξανάσμιξαν τα τρία αδέρφια.
είναι δύσκολο, μα σκέφτομαι πως όταν στον θάνατο κρατιέται η σειρά, είναι όλα φυσιολογικά κι έχουν λογική.




Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2015

γιά βράδυ, μέσα στο μαύρο Τούρκικο τσάϊ έψησα κι ένα ξύλο κανέλα, έριξα ένα σφηνάκι ρακή και μιά κουταλιά μέλι. καλό ήταν. turbo.

είχα ένα ζήτημα υγείας από χτες και τρόμαξα κάπως. γιά να πω την αλήθεια τρόμαξα τόσο, που ψυχαναγκάστηκα να πάρω τον γιατρό τηλέφωνο - καθώς επικοινωνία με οποιονδήποτε γιατρό αποτελεί γιά μένα θέμα σπάνιο, σπανιότερο, σπανιότατο.
και θορυβήθηκα τόσο, που υπάκουσα - μιά φορά! - και κατέβηκα ως το Πασαλιμάνι, να με δει.  στου Πασά το λιμάνι έφτασε απόψε η χάρη μου... κι ευτυχώς δεν τρέχει τίποτα κι ευτυχώς, λάθος βάρεσε ο συναγερμός.
σπουδαίος ο ... Ιατρός. Ιώτα κεφαλαίον.

κατά τα άλλα, συντονίζομαι στο κλίμα των ημερών, περιδιαβαίνοντας σχεδόν ακατάπαυστα στο κέντρο της πόλης, βλέπω δικούς και φίλους, κουβεντιάζω, σκέπτομαι, διαβάζω και λοιπές δραστηριότητες.







Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015



à Pariiiiiis !

Θέμος ο μάγκας
Toulouse
Berlioz
Marie
Lady

Ο ποντικός Κασέρης φόρεσε τη νιτσεράδα του και βγήκε στη βροχή να τους σώσει.
Η συμμορία των γάτων.
Ο Διονύσιος και ο Νιόνιος.
Οι Εγγλέζες δίδυμες, κουτσομπόλες χήνες και ο μπεκρούλιακας θείος τους.

Le petit café.

Ξετρελάθηκα χτες με την παλιά – καινούργια, αγαπημένη παιδική (;) ταινία.

a Pariiiiiis !




Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2015



Με μια αφορμή χθες, ξαναβρήκα και θυμήθηκα το Αστρονομικό ρολόϊ της Πράγας – ένα μικρό πλανητάριο , που χρονολογείται από το 1410 !

Η παράστασή του - κάθε μία ώρα :

Ο χάροντας αναποδογυρίζει την κλεψύδρα
Ο Άγιος Πέτρος και οι 12 Απόστολοι ευλογούν τον κόσμο
Ο πετεινός φωνάζει τις ώρες.

Η τρέχουσα ώρα
Η παλαιά ώρα της Τσεχίας
Η ώρα Ανατολής και Δύσης
Η ημερομηνία
Οι φάσεις της σελήνης


Το ρολόϊ πλαισιώνουν 4 σημαίνουσες φιγούρες

Ο Εβραίος - κατά την Μεσαιωνική κοινωνία – σύμβολο της απληστίας.
Ο Τούρκος – κατά την Μεσαιωνική πάντα κοινωνία – σύμβολο της λαγνείας.
Ο φιλάρεσκος – σύμβολο της ματαιοδοξίας
Ο σκελετός – σύμβολο του χρόνου


Πολύ μ’ αρέσουν όλ’ αυτά !
Κουβεντιάζοντας έτσι με την Κ., θυμηθήκαμε κι εκείνο το καταπληκτικό ρολόϊ , που είδαμε κάποια Χριστούγεννα (πολλά χρόνια πριν) στο Rothenburg, στο Ratstrinkstube  του μεσαίωνα, όπου ιστορούσε έναν ολόκληρο μύθο και που όμως, πραγματικά είναι αδύνατο να θυμηθώ τον μύθο που ιστορούσε…



Χτες και σήμερα, την καρδιά μου στο χωριό έκλεψε ένας πολύ μικρός σκυλάκος, που τον είχαν σ’ ένα χωράφι δεμένο με ένα τόσο δα κοντό σκοινάκι, για σπίτι του είχαν ένα παλιό μπαούλο ριγμένο στο πλάϊ, πλησίασα και του μίλαγα κι αυτός ο μικρός μου, έκανε τέτοιες χαρές που κάποιος του μίλαγε στη μοναξιά του… έτσι μου ήρθε να τους τον ζητήσω να τον πάρω εγώ  – αν δεν είχα ήδη εδώ το θηρίο... 
Τέλος, ένα κομμάτι της καρδιάς και του μυαλού μου έχουν μείνει εκεί... η ζωή δεν είναι καλή, μήτε δίκαιη γιά τους μικρούς σκυλάκους, και γιά όλους μας δηλαδή...










Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2015

στην καλύβα ψηλά στο βουνό


πρωί

βλέπω έξω το κρύο. το βλέπω απ' εδώ μέσα που κάθομαι στη ζεστασιά μου. το τσουχτερό κρύο γίνεται ορατό διά γυμνού οφθαλμού.
η παγωνιά έχει ένα σώμα παγωμένο κι ευδιάκριτο. μπορείς να το αγγίξεις και να το πιάσεις ακόμα, αν θέλεις.
ώρες - ώρες, στιγμές, ακούω και τον βοριά να φυσομανάει .
στο τραπέζι ξεφυλλίζω περιοδικά που μ' αρέσουν , η ξαδέρφη μου ασχολείται με τις καλλιτεχνίες της, ακούμε σιγανά τα κονσέρτα του Βραδεμβούργου. δε μιλάμε και πολύ, δεν χρειάζεται.
πρωί - πρωί σαν φτάσαμε ανάψαμε την ξυλόσομπα. τριζοβολάν και καίγονται τα κούτσουρα.
πέρα στη θάλασσα ο άνεμος είναι ανατολικός. μακριά φαίνονται ψηλά κύματα, που αφρίζουν.
πού είναι άραγε λουφαγμένοι οι ωραίοι μου δέλφινες ;
αντίκρυ, ανάμεσα στα βουνά ξεμύτισε ένα ουράνιο τόξο. η υπόσχεση του Θεού προς τον άνθρωπο.
είναι το δεύτερο ουράνιο τόξο που βλέπουμε σήμερα. λες να σημαίνει αυτό δυό απανωτές  υποσχέσεις ;

το χειμωνιάτικο τοπίο αλλάζει διαρκώς. οι ομίχλες στις κορφές διαλύονται, ο αέρας σπρώχνει τα σύννεφα, μιά σκοτεινιά, μιά φως.


βράδυ

- 4 έως - 12 εδωπά, στα βουνά. ο αέρας έξω σκούζει. δεν τολμάς να ξεμυτίσεις.
στουκάρουμε ολημερίς την ξυλόσομπα.
πέρασε κόσμος σήμερα απ' εδώ. οι γείτονες δηλαδή...
40 κάτοικοι είναι τον χειμώνα όλοι κι όλοι κι έχουν διάθεση να σε δούνε, να σε φιλέψουνε, να κουβεντιάσουνε, να σου πουν γιά το μάζεμα της ελιάς, πως θα κλαδέψουν τα κλήματα, κι ό, τι άλλο έχουν στα σπίτια τους... τα καλά και τα κακά τους.
η Ν. μας έφερε το μεσημέρι να φάμε ζεστή φασολάδα και φρέσκα λεμόνια.
η κυρά Ρ. μιά τσάντα κρεμμύδια, σκόρδα κι άλλη μιά τσάντα καρύδια.
τόχω από καιρό τσεκάρει, η κυρά Ρ. έχει με τα χρόνια της συσσωρευμένη λαϊκή σοφία.
κουβεντιάζοντας απόψε γιά τον χιονιά και τον καιρό είπε "ο χιονιάς κι ο θάνατος , ποτέ δεν ξέρεις πότε θα ρθούνε"... 
είχα φέρει κι εγώ κοντά προμήθειες και τους φιλέψαμε.

το μεσημέρι ντύθηκα γερά και βγήκα να περπατήσω.
ψυχή ! χιόνια απέναντι, έρμες απ' το φύλλωμα καρυδιές, ψιλόβροχο.
μονάχα οι τρελές μυγδαλιές γεμάτες ροζ μπουμπούκια, έτοιμες λες ν' ανθίσουν !
ίσως κοντεύει η άνοιξη ...






Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2015

εξήμιση η ώρα πρωϊνή,
έβλεπα σήμερα στην ΕΡΤ3 ένα ντοκυμαντέρ γιά τους μετανάστες.
τους Έλληνες οικονομικούς μετανάστες, τα χρόνια ανάμεσα στο ' 50 και το ' 60.
από κάποιες πολύ φτωχές περιοχές της Ελλάδας, μαζική μετανάστευση.
Βέλγιο, Γερμανία, Σουηδία, ακόμα κι Ελβετία. και αλλού... Αυστραλία.

Στέλιο Καζαντζίδη, με το κλάμα σου χαίρε !

θυμήθηκα τον πατέρα μου που με πήρε από το χέρι και με κατέβασε στο λιμάνι του Πειραιά.
ήμουν τότε τεσσάρων ή πέντε χρονώ.
"θα ρθουν οι θείοι μας απ' την Αμερική" μου είπε.
έχω μπροστά στα μάτια μου ένα υπερωκεάνιο να ζυγώνει στο λιμάνι. τεράστιο, σαν φωτεινή πολιτεία.
κόσμος μυρμήγκιαζε και κρεμόταν απ' τις γέφυρες και στα μεγάφωνα έπαιζαν "τα παιδιά του Πειραιά".
δεν καταλάβαινα τότε γιατί ο πατέρας μου με κρατούσε σφιχτά απ' το χέρι κι έκλαιγε.
το συζητήσαμε αυτό έπειτα από πολλά χρόνια...

"H ξενητιά, η εργατιά, η πίκρα κι η αγάπη τα τέσσερα τα ζύγισαν, βαρύτερα είν' τα ξένα"

"ήξερα ότι θάκανα πολλά χρόνια να γυρίσω πίσω", κατέγραφε την μαρτυρία ενός ανθρώπου, το πρωϊνό ντοκυμαντέρ. "άνοιξα το μαντήλι μου κι έβαλα μέσα μιά χούφτα χώμα. άνοιγα και το μύριζα στην ξενιτειά..."


οι πρόσφυγες το ' 22 ξεκληρισμένοι.
(όχι φυσικά από "συνωστισμό" στην παραλία της Σμύρνης ! - τι ΠΡΟΣΤΥΧΙΑ, τι ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΙΑ κι αυτή, Θεέ μου !...) 
οι μετανάστες το 30, το 50, το 60...
τα ΠΑΙΔΙΑ μας ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, το 2010 - 2015 !
οι πρόσφυγες της Λέσβου, το Αιγαίο, το Αιγαίο, το Αιγαίο...




"Στην αργατιά, στην χωριατιά
το χιόνι, η γρίπη, η πείνα, οι λύκοι

ποτάμια, πέλαγα, στεριές, ξολοθρεμός και φρίκη.

 
Χειμώνας άγριος. Κι η φωτιά

καλοκαιριά στην κάμαρά μου.

Ντρέπομαι για τη ζέστα μου

και για την ανθρωπιά μου".







Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2015

Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2015

Σύντροφε Γλάρε, σε καλημερίζω.

Ένας εσύ, να με κοιτάζεις περίεργα με τα στρογγυλά σου τα ματάκια, "τι ψάρι είν' πάλι τούτο δω , που κολυμπάει στην επιφάνεια μήνα Δεκέμβρη ; τι είν' το στραβάδι πάλι τούτo, που τουρτουράει, αγκομαχεί και πάει;"


Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2015 

Σύντροφε Γλάρε, σε καλημερίζω.

Δύο σήμερα.
Δυό ψάρια σήμερα στην επιφάνεια. Το ψάρι Κατ κι εγώ.
Μεσημεράκι, γελαστός ο χειμωνιάτικος ήλιος, τα παγωμένα νερά πεντακάθαρα, όταν βγήκα απ' τη θάλασσα έπεσα πάνω σ' ένα κοπάδι πεταλούδες.
Πεταλούδες πορτοκαλί ζωηρό !  Η μιά πιό ωραία από την άλλη !






 


πορτοκαλιά λουλούδια βγάζουν τώρα οι λεβάντες !










α ναι, δεν είμαι εντομολόγος, μήτε ορνιθολόγος, μήτε κάτι τέτοιο...
α ναι, τις υπόλοιπες ώρες, τις υπόλοιπες μέρες, τις υπόλοιπες βδομάδες, τους υπόλοιπους μήνες, τα υπόλοιπα χρόνια προσπαθώ να κάνω εκείνο που πρέπει να κάνω, βρίσκομαι εκεί όπου πρέπει να βρίσκομαι, τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντά μου, α ναι, δεν τα αμελώ.








Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015



"Eξήνθησεν η έρημος, ωσεί κρίνον, Κύριε"



signature
a.k.
.
.
Γυναίκα από σίδερο
Τόσο ευάλωτη μες στην παλάμη του θεού
Τόσο εύθραυστη μες στην παλάμη σου
Τόσο ραγισμένη μέσα στο στόμα σου
Μαγκωμένη στο έρκος των οδόντων σου
Διαλυμένη στο οξύ απ' το σάλιο σου
Κρυμμένη κάτω απ' τις λέξεις σου,
απ' τα σύμφωνά σου, απ' τα φωνήεντα,
τα ερωτηματικά σου, τις τελείες, τ' αποσιωπητικά, τα κόμματα
.
Γυναίκα εύθραυστη
αγέρας κι υποψία
στα επιφωνήματά σου,
στο χαμηλό σου γέλιο, τον στεναγμό σου, την ανάσα, το ρουθούνισμα
.
Γυναίκα από σίδερο
- ρινίσματα κολλημένα κατάσαρκα στο σώμα σου
στο στήθος σου επάνω αριστερά
φτιάχνουνε κίτρινο αστέρι
.
ανήμερο









signature
a.k.
.

Στην εκκλησιά που μπαίνεις εσύ "σαν Πανσέληνος"
Κι εγώ, σα μικρό καντηλάκι.
Ορθή, ταπεινή, περήφανη, ακούραστη,
στο ιερό μπροστά, στο χέρι η σύνοψη .
Διαβάζω μαζί.
Η θεία μετάληψη. "Κοινωνόν με παράλαβε".
Βιολέττες ευωδιάζει το λιβάνι.
Άκρα σιωπή.
Παλαμική η ιερουργία και κατάνυξη.









a.         k.


Ό, τι, σου έχω ονοματίσει αιώνιο
Ένα φιλί στα γένια ανάμεσα
Ό, τι μας μένει , του Rodin το γυμνό αγκάλιασμα
Τα «μη με λησμόνει» του μηνός Μαϊου
Τα «μη με λησμόνει» νυν και αεί
Ό, τι μας μένει , η γυμνή ποίηση
Τα δάκρυα για κάθε λέξη που δεν διαβάστηκε
Τα δάκρυα για κάθε Εσύ που περιφρονήθηκε
Βιαστικές σημειώσεις της κάθε ημέρας
Ολονυχτίες μοναστικές σε σκληρά στασίδια
Προσδοκίες στο μπόϊ του ανθρώπου
Αλήθειες στου Θεού το μπόϊ
Περίπλοκες ασκήσεις αντοχής
Υπομονής μελέτες
Και σύμβολα πίστης
Η αγάπη ομολογία
Και λαμπερό φως εκ φωτός








a. k.
-μην έχοντας καμιά σημασία ο χρόνος ο σεπτός,
ο παραβιασμένος-
Ο της αγάπης
μέγας
πάμπλουτος,
ο προλετάριος
της πνευματικότητας
εγώ
.
Φτωχούλης του θεού,
καιόμενος
ευωδιάζοντας
σε θυμιατά της ιεράς Ασίζης,
ή, Σιέννα της αυστηράς,
– σχήμα θαλάσσιας αχιβάδας
εγώ
.
Εγώ ανύπαρκτος
στα όνειρα της θερινής σου ανάπαυσης
κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε έντονο φούξια
ατλάζι μαξιλάρι
.
Μηδαμινή παρουσία – απουσία
της ζωής
σου
εδώ εγώ, ο οφείλων στη γη των ανθρώπων,
στη γη των ψυχών,
των χορδών του βιολιού, του μπουζουκιού
και του πορφυρού πάθους της Μεσογείου
.
ιδου εγώ, λοιπόν,
ο οφείλων πάντοτε
ως τάμα
στις πέτρες των δρόμων
στης ασφάλτου το κάμα
στις κροκάλες της θάλασσας
και στις θύνες του ήλιου
σου
τα δύο μου γόνατα
θρυμματισμένα.








a.k.

Κοιτάζω τη χαρακιά που σκάλισες
βαθειά μες στην παλάμη μου
Άθικτη. Ανεξίτηλη.
Γνωρίζεις, άραγε,
πως η γραμμή της ζωής μου είν’ ετούτη;








Signature
Foteini
.
.
.
Στο Λούξορ,
σιμά στο ναό, που μετράει τρισήμιση χιλιάδες χρόνια πίσω,
στέκεις εσύ νύχτα με αστροφεγγιά .
Αρχαίος μύθος σ’ έφερε εδώ.
Κι εγώ που σ’ αγαπώ, βαδίζω σιωπηλά στα χνάρια της μοίρας σου
.
Στου Νείλου τις όχθες παρέκει , κοντά σου γυναίκα αιχμάλωτη,
της εικοστής έκτης δυναστείας μαγεμένη ,
ή , από μύθο ίσα βγαλμένη του Σικελιώτη Διόδωρου,
να σ’ αγαπώ και να βαδίζω στα χνάρια της μοίρας σου, εγώ
.
Στη Θήβα την εκατοντάπυλη, ανάμεσα σε τραγούδια ιερά,
σε ανατολίτικους χορούς, σε jongleurs, σε ιαχές και σε πολεμικά εμβατήρια,
κρατώντας στα χέρια το άγιο ξίφος του Ήφαιστου,
τη ζωή παίζω, τη μοίρα υπερασπίζομαι εγώ
.
Στην Arena , κοντά στο ναό της Αθήνας,
μπρος στις οκτώ σάλπιγγες,
σε τόνους «λα» και σε «σι» ύφεση μείζονα,
ευμετάβλητο ρόδο Δωριέων εγώ,
μιά κοιτάζω τα πέτρινα φύλλα και τους βλαστούς της ακάνθου,
μιά κοιτάζω την ατίθαση χαίτη, λιοντάρι μου,
να σ’ αγαπώ, εγώ










signature 
foteini
μέρες τώρα, σκαλίζω την πληγή.
θέλοντας και μη, τη σκαλίζω.
ανοίγω κιτάπια των χρόνων και σεντούκια πανάρχαια...
γυρίζω ξανά ταπεινά πίσω στην εποχή, που η γυναίκα στρατιώτης μετεσχηματίσθη.
μία μονάχη δύναμη επί της γης, μία μονάχη γνώση στάθηκε ικανή γιά την μετατροπή αυτή.
κανόνας ένας . νομοτέλεια.
εξέδυσές με, τα ιμάτιά μου τα στρατιωτικά .
Εύα με ονόμασες. και με προσάρτησες στη γύμνια της αριστερής σου πλευράς.
πώς εκδύεται η κάμπια τα χνούδια και φεύγει ψηλά, ωραία πεταλούδα! ψυχή !
με οδύνη... κανόνας δεύτερος στη φύση δεν υπάρχει.
κι ο ένας κανόνας αυτός, μέσα στα χρόνια «ανθ’ ημών», φυσικά.
μα εσύ, Κύριε, γνωρίζεις, ότι εγώ από τον καιρό δεν τρόμαξα. δεν κουράστηκα. δεν βαρυγκόμησα. δεν βλαστήμησα. δεν εγκατέλειψα. δεν λιγοψύχησα. δεν τα παράτησα. δεν έφυγα.
δεν έγινα εγώ ο χαλκός να ηχεί, μήτε το τύμπανο να αλαλάζει
και στην ευτέλεια των καιρών δεν έστερξα.
εγώ μητέρα, αδερφή, σύντροφος, φίλη,  το άλλο μισό εγώ,
οστούν εκ των οστών, λόγος πριν απ' τον λόγο, ανασαιμιά της ανασαιμιάς, γυναίκα Εύα,
εδώ έως τον αιώνα στάθηκα ,
Κύριε.














Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2015

Στο θέατρο του Νέου Κόσμου, έχουμε δει και καλά έργα...

Στο "ΔΑΝΕΙΟ",  καλά παίζουν οι ηθοποιοί.
Το κείμενο, ρηχό.






Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2015

τα βουνά αγάπησα.
την θάλασσα, ύστερα.
χιλιόμετρα ψυχικής δροσιάς βάδισα χτες , στις κορφούλες.













Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2015

βρέθηκα σε μιά σκοτεινή αίθουσα. αίθουσα θεάτρου ήταν, μάλλον σε υπόγειο
κόσμο γεμάτο, που περίμενε σιωπηλός ν' αρχίσει κάποιο έργο.
μόλις μπήκα μέσα, κατάλαβα ότι εγώ έπρεπε ν' αρχίσω να λέω ένα κείμενο
κανείς όμως δεν με είχε ενημερώσει ή προετοιμάσει για κάτι τέτοιο.
δεν ήξερα πως περίμεναν εμένα να πω το κείμενο !
στα χέρια μου κρατούσα χαρτιά με το έργο, έριξα μιά ματιά κι είπα την πρώτη φράση.
ακολούθησε άλλος κι ύστερα άλλος.
κατάλαβα πως ήταν η σειρά μου κι έπρεπε να ξαναμιλήσω, μα δεν ήξερα το κείμενο, ήταν σκοτάδι και δεν μπορούσα να το διαβάσω, ήμουνα θυμωμένη κι αγχωμένη γιατί κανείς δεν μου είχε πει να μελετήσω αυτό το κείμενο, δεν ήξερα καν ότι θα παίξω στο έργο, στο μεταξύ οι θεατές περίμεναν να μιλήσω, μέσα στο άγχος μου σκέφτηκα μήπως υπήρχε υποβολέας να με βοηθήσει, μα υποβολέας δεν υπήρχε.
ξύπνησα μες στο κρύο σκοτάδι μούσκεμα απ' την αγωνία μου, με τον ιδρώτα να τρέχει και με δυνατό πονοκέφαλο.