Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα nazim hikmet. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα nazim hikmet. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 23 Ιουνίου 2015


Απερίγραπτη λένε, η φτώχεια της Ισταμπούλ

Η πείνα θερίζει τους ανθρώπους

Βουλιάζουν λένε στο χτικιό

Κι οι κοπελίτσες, έτσι λένε, 

Στα θεωρεία του σινεμά και στα χαλάσματα



Άσχημα τα νέα για τη μακρινή μου πολιτεία

Την πολιτεία των τίμιων των εργατικών 

Και των πτωχών ανθρώπων

Για την αληθινή μου Ισταμπούλ
.

Την πολιτεία που μένεις πολυαγαπημένη μου

Την πολιτεία που κουβαλάω

Πάνω στους ώμους μου

Μες στο σακί μου

Από εξορία σε εξορία

Από φυλακή σε φυλακή
.

Την πολιτεία που’χω στην καρδιά μου

Σαν ένα μαχαίρι σαν την εικόνα σου

Μέσα στα μάτια μου

.
.

Ναζίμ Χικμέτ 






Δευτέρα 30 Μαΐου 2011

.
βαδίζοντας
.
από ένα
βουνό trés long
σε μία trés long
νήσο ... .
.


"... μόνο που πέρασα κι ακούμπησα στον ίδιο τοίχο

που ακουμπήσατε ..."





.


γερή λιακάδα, Κυριακή πρωί, παλιοί και νέοι συνάδελφοι, κι άλλος κόσμος, βάλαμε πλώρη γιά το Μακρονήσι.


μήτε ξέρω πόσα χρόνια ήθελα να πάω, μάλλον από πάντα ... σήμερα ήρθε η μέρα ....


δεν θέλω να πω λόγια ...
δε φελάν τα λόγια εδώ ...


πέτρα παντού.
βάτοι, φρύγανα, αγκαθιές, αγκαθιές, αγκαθιές.
περπατάς πάνω σε μιά θάλασσα από ρίγανες και θυμάρια.
μέλισσες κι άπειρες πεταλούδες. λευκές και μαύρες.
κι ασπάλαθοι.




δεν στάθηκα στις ομιλίες.

πήρα το δρομί κι έφυγα. πώς αμολάς ένα κατσίκι στη βοσκή, έτσι ...

ήθελα να δω απ' τον τόπο ό, τι πιό πολύ γίνεται να δει κανείς μέσα σε λίγες ώρες.

βάδισα περίπου στα τέσσερα χιλιόμετρα. κι άλλα τόσα να γυρίσω πίσω.

ήλιος ...

το πρόσωπό μου έχει πάρει ένα χρώμα, κάτι σα φούξια ...




άγγιξα ό, τι μπορούσα να αγγίξω.

μάζεψα μικρές πέτρες και καρφιά σκουριασμένα.
κάθισα στο χώμα να ξεκουραστώ.




δεν ξέρω γιατί - δεν εξηγούνται όλα, είχα δυό μουσικές μέσα μου - και βέβαια τον Ρίτσο.

.



.




Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών
Eίμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα,
δε στο 'χω πει ακόμα
.



Ναζίμ Χικμέτ

.


και αυτό :


.


.


When you sing I'm singing with you liberty
When you cry I cry with you in sorrow
When you suffer I'm praying for you liberty
For your struggles will bring us a new tomorrow
Days of sad darkness and fear must one day crumble
For the force of your kindness and love make them tremble
When you sing I'm singing with you liberty
In the void of your absence I keep searching for you

Who are you dream illusion or just reality
Faith ideal desire revolution
I believe you're the symbol of our humanity
Lighting up the world for eternity

I can see why men die to defend you
Try to guard to protect and attend you
When you sing I'm singing with you liberty
With your tears or your joys I love you
Let us sing and rejoice make our own history
Songs of hope with one voice guide us to victory
Liberty, liberty

.

.

.

.

.