Τελείωσε εχθές η 2η ή μήπως η 3η διόρθωση, του 2ου βιβλίου...

Μάλλον η δεύτερη του δεύτερου, αλλά δεν είμαι και εντελώς σίγουρη...

408 σελίδες... Ζορικούτσικο... Εκείνο που με διευκολύνει είναι ότι το κάνω κέφι, γνωρίζω το θέμα, την ορολογία, τις λέξεις που πρέπει να χρησιμοποιηθούν, πολιτικά, κοινωνικά, ψυχολογικά κτλ...

Είμαι στο στοιχείο μου, θα έλεγα... Το λέω και στον ίδιον τον Μ. 

"κι εγώ, μου λέει, στα εμπιστεύομαι! σου χω την απόλυτη εμπιστοσύνη". 

είναι έτσι προφανώς, γιατί αισθάνομαι πολιτικό ζώο. η έμφαση στη δεύτερη λέξη...

Τελείωσα χτες και παρέδωσα το 2ο βιβλίο του Μ., σελ. 420.

Δεν τελειώσαμε όμως. Προσθέτει συνέχεια νέο υλικό. Θα χρειαστεί να το ξαναδουλέψω 1 ή 2 φορές...

Κάνουμε μάλλον μακρές συζητήσεις, σε θέματα όμως που με ενδιαφέρουν και τα κατέχω από πολύ νέα.

Όλο όμως πληροφορούμαι και καταννοώ...

Διάγω περίοδο ησυχίας και ανησυχίας μαζί.

Πόσο πολύ χαίρομαι με την Άννυ!
Το βιβλίο που σκέφτεται (και που μου έδωσε να της το "κοιτάξω"), λέω, θα πάει καλά!
Γνώμη μου είναι πως το βιβλίο μοιάζει με λεξικό, που όμως χαρίζει απλόχερα τα πολιτιστικά στοιχεία των χρόνων και της περιοχής...
Γλώσσα και πολιτισμός μαζί! Της έδωσα και τίτλο και μου είπε: "ναι, παρόμοιο τίτλο σκέφτομαι να βάλω"!
Στο μεταξύ, ενδιαφέρθηκε σοβαρός οργανισμός, γιά παρουσίαση που με ξετρελαίνει!
Άντε να δούμε!
Και πόσο χαίρομαι, που με εμπιστεύονται οι φίλοι!

Στη "ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΤΗΣ ΒΑΒΕΛ", 
του J. Buchmann, εκδόσεις Gutenberg

"...μετά τις συνομιλίες του μέσερ Μάρκο Πόλο,ευγενούς από την Βενετία,

διά χειρός

μαϊστορα Ρουστικέλο ντα Πίζα......"

(Un manoscritto ignoto di Marco Polo)

συναντώ παρατηρήσεις ενδιαφέρουσες, που αφορούν στην επι κοινωνία ή στην μη επι κοινωνία των ανθρώπων...*1


- Να υπόσχεσαι τα πάντα, τα πάντα ν΄απαρνιέσαι
Η δάφνη που μ' αυτήν στολίζεται το Τίποτα 

- Η μορφή του ήχου ... είναι τόσο ευαίσθητη, ώστε ένας αφύλακτος τόνος, ένας δισταγμός, ένα τραύλισμα της γλώσσας, δημιουργούν μοιραία γλωσσικά παιχνίδια που προδίδουν ακριβώς τη σκέψη, την οποία η επιλεγμένη διατύπωση προσπάθησε να αποσιωπήσει  

*1 "Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων"...

Στο βιβλίο "Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΟΥ ΖΑΑ"

Δεκαοκτώ άγνωστα κείμενα των Ελληνιστικών χρόνων

Μετάφραση-Διασκευή- Σημειώσεις

ΓΙΩΡΓΗΣ ΓΙΑΤΡΟΜΑΝΩΛΑΚΗΣ

εκδόσεις ΑΓΡΑ

συνάντησα κάποια ενδιαφέρουσα, κατά την γνώμη μου, άποψη, που αφορά στο

ΠΩΣ ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

σελ. 22,23

.............................................................................................................

"Σύμφωνα, λοιπόν, με τα παραπάνω, όλοι οι συγγραφείς, όλων των εποχών, όλων των γλωσσών εργάζονται, άλλοι ως ένα βαθμό συνειδητά, άλλοι ασυνειδήτως, να "συντάξουν", με τα δικά τους κείμενα , αυτό και μόνο το κείμενο : 

αυτό τούτο το "Όλον" κείμενο που θα αφηγείται τους πολυποίκιλους τρόπους  με τους οποίους "κτίστηκε" και "συντάχθηκε" ο σύμπας Κόσμος των ανθρώπων. 

Και  όπως ήδη ελέχθη, αυτό το διηνεκώς συντασσόμενο κείμενο , στην ουσία, αποτελεί προϊόν κοσμικών "ακουσμάτων". 

Όσο ατελή, όσο χαμηλά, όσο υψηλά, όσο διαφορετικά και αν είναι όλα αυτά τα "ακούσματα" που συλλαμβάνει οποιοσδήποτε ανθρώπινος συγγραφέας , ένα σκοπόν έχουν: να συνδράμουν ώστε να συνταχθεί εκείνο το μέγα ανθρώπινο Κείμενο το οποίο θα περιγράφει, καθολικώς και άκρως λεπτομερώς, τον ήδη υπάρχοντα, κείμενον Κόσμον.

Τελικά, με βάση τα παραπάνω η λεγόμενη "έμ-πνευση" δεν είναι τίποτε άλλο ειμή προϊόν απλής ακουστικής εμπειρίας. 

Διάσημες είναι οι επικλήσεις αρχαίων ποιητών στις Μούσες (ή στη Μούσα) να ομιλήσουν (άειδε, έννεπε) ώστε αυτοί, ευλογημένοι όντες , να μπορούν να ενωτίζονται τα "ακούσματα", δηλαδή τις, ακουστικής τάξεως, αποκαλύψεις τους. Αυτά τα "ακούσματα" παραδίδουν, στη συνέχεια, ως κείμενα στους υπόλοιπους ανθρώπους. 

Το ίδιο κάνει, κατεξοχήν μάλιστα, ο ομηρικός ποιητής. 

Αυτό κάνουν και άλλοι πολλοί συγγραφείς, όπως λ.χ. ο Απολλώνιος Ρόδιος, ο Καλλίμαχος, ο Θεόκριτος, ο Βιργίλιος. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Μωϋσή, καθώς ακούει τη φωνή ενός αόρατου Υποβολέα να του υπαγορεύει τις εντολές του (ελάλησεν Κύριος). Το ίδιο γίνεται και στην Αποκάλυψη του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Εγενόμην εν πνεύματι εν τη Κυριακή ημέρα, και ήκουσα οπίσω μου φωνήν μεγάλην ως σάλπιγγος λεγούσης, ό βλέπεις γράψον εις βιβλίον."

Να κάτι, που η αδαής εγώ, 

πρώτη φορά ακούω (και σκέφτομαι...)

"η γραφή, προϊόν κοσμικών ακουσμάτων" (!)

αναρωτιέμαι, γιά να αποδώσουμε, με ποιόν άλλο όρο θα μπορούσαμε να αντικαταστήσουμε τον όρο "κοσμικά ακούσματα"...

Σαββατοκύριακο 27, 28 / 7, μπάνιο 10ο, 11ο.

στο κελί...

ποτίζω, μυρίζω το βρεγμένο χώμα, μάζεψα πούσια, καθάρισα, έκοψα λίγα αχλάδια ίσα δυό χούφτες και τι κρίμα, βρήκα στο έδαφος πεσμένα και σαπισμένα τουλάχιστον δυό καφάσια κοντούλες...
έπλυνα με το λάστιχο, πλατσούρισα, όλα νοικοκυρεμένα, τακτικά και καθαρά, συνομιλώ κι ερωτοτροπώ ολημερίς με τα τζιτζίκια, το βράδυ στήνω αυτί στις φωνές του γκιώνη και της κουκουβάγιας...

απολαμβάνω τη θάλασσα, φεύγω προς τα μέσα χαλαρά με απλωτές, παίζω με τον ήλιο, βγαίνω απ το νερό και φεύγω αμέσως, δεν μου αρέσει να ξαπλώνομαι στις παραλίες στρατιωτάκια ακούνητα στη σειρά, ο ένας πλάϊ στον άλλο...

απέναντί μου τ' αμπέλια ετοιμάζουν τον καρπό, οι αμυγδαλιές ετοιμάζουν τον καρπό, τα φιστίκια θ' αρχίσουν να τα μαζεύουν ξεκινώντας ο Αύγουστος, τα φιστίκια της πεδιάδας των Μεσογείων, ίδιο καλά σε ποιότητα -κατά την δική μου άποψη- με τα φιστίκια της Αίγινας... φρέσκα βελουδένια και ροδαλά ή στεγνά, ψημένα κι αλατισμένα... καρπός ανωτέρας ονομασίας, προέλευσης και ποιότητας !
σιγά σιγά ετοιμάζονται και τα σύκα...

αυτό το καλοκαίρι, πριν έρθω εδώ, έμαθα να φτιάχνω καλό φιστικοβούτυρο και σπιτικό σιρόπι σοκολάτας. πειραματίστηκα πολλές φορές, ως συνήθως, και κατέληξα.

έχω από μέρες τελειώσει το πρώτο βιβλίο της τριλογίας του Ρόϋ Γιάκομπσεν κι έχω πιάσει το πολλά υποσχόμενο "Illska Το κακό", του Norodahl Eiríkur Örn, που μου έχει δωρήσει η Ευγενία, όπου εμένα μέχρι στιγμής ο τρόπος γραφής του δεν μου πολυαρέσει...
σκέφτομαι το θέμα της μορφής... 
ενώ το θέμα του βιβλίου φυσικά με ενδιαφέρει, ο τρόπος γραφής του μου είναι αρκετά ακατάληπτος, τουλάχιστον στις αρκετές πρώτες σελίδες, και τουλάχιστον προς το παρόν...
ας μην βιαστώ όμως, ας δώσω στο βιβλίο και στον εαυτό μου χρόνο... όσο διαθέτω δηλαδή ακόμα δικό μου χρόνο και πριν γυρίσουν όλοι απ' τις διακοπές τους...

στην πεζούλα...


Πρωτογνώρισα τη Νορβηγία, μέσα από το βιβλίο του Ι. Βέρν "ο λαχνός με αριθμό 9672", ένα απ' τα αγαπημένα της εφηβείας μου.
Αργότερα ήρθα σε επαφή με τη Νορβηγία μέσω του φίλου μου, του Φ., και γνώρισα περιστασιακά κάποιους Νορβηγούς, ανθρώπους έκτακτους, που αν και νησιώτες Βόρειοι (παλαιοί Βίκινγκς!), εμένα μου φάνηκαν ζεστοί, όχι πολύ μακριά απ' τη δική μας, Μεσογειακή ψυχοσύνθεση...
Θεωρητικά με ενδιαφέρει κάπως αυτή η χώρα, έτσι πήρα χτες απ' το ράφι του βιβλιοπωλείου τους "Αφανείς", το πρώτο βιβλίο της τριλογίας του Μπάροϋ, του Νορβηγού συγγραφέα Ρόϋ Γιάκομπσεν, εκδ. ΕΣΤΙΑ.
Βλέπω ότι το βιβλίο ήταν υποψήφιο, το 2017, γιά το διεθνές βραβείο Man Booker.

Ορθώς, απ' όσο πρόλαβα να διαβάσω... Ήδη, από τις πρώτες του 70 σελίδες, μυθιστόρημα robuste, ρεαλιστικό και ποιητικό μαζί. Η γη των ανθρώπων...

Δεν προλαβαίνω καθόλου να διαβάσω, κι είναι γιά μένα αυτό ένα σοβαρό θέμα...
Όταν γυρίζω σπίτι προσπαθώ να κάνω μιά στοιχειώδη συντήρηση κι ύστερα ξεραίνομαι ως το άλλο πρωί, χωρίς να μπορέσω ν΄ανοίξω βιβλίο...
Ο Leo μου χάρισε την Αινειάδα, έκδοση του ΜΙΕΤ, η Ευγενία το "Illska Το κακό", η Μαρία το "Όσα δεν είπες" του Mazower, η Βαλέρια τους "Αιρετικούς" του Παδουρα.
Έχω αγοράσει τους τόμους της Ιλιάδας, κείμενο - μετάφραση κι έχω αφήσει στην άκρη την "Αλεξιάδα" της Άννας Κομνηνής.  
Έχω αφήσει ακόμα στη μέση καλά βιβλία, τη "Θεσσαλονίκη" του Mazower, το "Ημερολόγιο της Μικρασιατικής εκστρατείας" του πατέρα Βασιλικού, την "Παναγιά της θάλασσας" του Falkones
και θέλω ακόμα να πιάσω μερικά άλλα, που μιά ζωή δε με φτάνει να τα καταλάβω και που, 
προς το παρόν στέκονται εκεί, στο γραφείο και στη βιβλιοθήκη και με κοιτάζουνε και στέκομαι και τα κοιτάζω κι εγώ...
Ωραία...

έχω πάρει σβάρνα τα παλαιοβιβλιοπωλεία και ψάχνω τίτλους, συγγραφείς και μεταφράσεις, που (γιά μένα) αξίζουν και που τους θέλω..
αν, εκτός από idées fixes, είχα και χρήμα, ήξερα πώς ακριβώς ήθελα να στήσω μιά τέτοια δουλειά...
τέλος, δεν βγαίνει τίποτα με το "αν είχα..."
μόνο τσαντίζομαι...

" Ο ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΒΕΝΑΝΤ"

(KIDNAPPED)

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ

ΤΟΥ

ΝΤΑΒΙΝΤ ΜΠΑΛΦΟΥΡ

ΚΑΤΑ ΤΟ ΣΩΤΗΡΙΟ ΕΤΟΣ 1751

ΠΩΣ ΤΟΝ ΑΡΠΑΞΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΗΓΑΝ ΜΑΚΡΙΑ

ΤΙ ΤΡΑΒΗΞΕ Σ' ΕΝΑ ΕΡΗΜΟ ΝΗΣΙ

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΓΡΙΟΥΣ ΧΑΙΛΑΝΤΕΡΣ

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΑΝ ΜΠΡΕΚ ΣΤΙΟΥΑΡΤ

ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ ΠΕΡΙΒΟΗΤΟΥΣ ΒΟΥΝΙΣΙΟΥΣ ΓΙΑΚΩΒΙΤΕΣ

ΚΑΘΩΣ ΚΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΤΡΑΒΗΞΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΤΟΥ 

ΤΟΥ ΕΜΠΕΝΕΖΕΡ ΜΠΑΛΦΟΥΡ ΑΠ' ΤΟ ΣΩΟΥ

ΠΟΥ ΜΕ ΑΠΑΤΗ ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ

ΤΙΣ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΙΔΙΟΣ , ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΙ

Ο

ΡΟΜΠΕΡΤ ΛΟΥΙΣ ΣΤΗΒΕΝΣΟΝ

Βρήκα αυτό το βιβλίο ανάμεσα σε νεανικά μας βιβλία. Τώρα μόλις... δεν είναι πολλή ώρα...

Άκουσα ξάφνου ένα ΚΛΙΚ μέσα στο μυαλό μου... το κλασσικό βιβλίο, που ψάχνω χρόνια τώρα, αυτό με τη Σκωτία και τα Χάϊλαντς, αυτό που έχω γυρίσει όλα τα μεγάααααλα βιβλιοπωλεία της Αθήνας, με τους μικρούουουουους πωλητές, όπου κανείς μα κανείς δεν μπόρεσε να με βοηθήσει, "ένα κλασσικό νεανικό βιβλίο, βρε παιδιά, ίσως του Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον, ένα βιβλίο που μιλάει γιά Σκωτία και Χάϊλαντς...", με κοίταζαν άπαντες με απορία...

Κοιτάζοντας σήμερα τα βιβλία του αδερφού μου, το βλέπω ανάμεσα και το μυαλό μου κάνει ένα ΚΛΙΚ... "Λες να ' ναι αυτό, το βιβλίο που ψάχνω;"

Το ανοίγω. Το ξεφυλλίζω. Το ξαναξεφυλλίζω. 
Φυσικά, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ! ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ !

Οι περιπέτειες του Ντάβιντ Μπάλφουρ, η Σκωτία, οι Χαϊλάντερς, τα Χάϊλαντς και... ο Ρόμπερτ Λ. Στήβενσον !

τι αληθινή ανακούφιση !

το έχω παρατηρήσει πολλές φορές, σε περιόδους μεγάλης θλίψης, κάποιος μου στέλνει πάντα μιά μικρή παρηγόρια στη ζωή... πάντα όμως !...
κι όπως είμαι τώρα, δεν είναι λίγο πράγμα, διόλου δεν την περιφρονώ αυτή τη "μιά μικρή παρηγόρια στη ζωή..."

Στο βιβλίο του Mark Mazower

"ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 

ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ 1430 - 1950"

εκδ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

Διαβάζω στην εισαγωγή ένα απόσπασμα από το βιβλίο του ΙΤΑΛΟ ΚΑΛΒΙΝΟ

"Αόρατες Πόλεις" 

(ένα αληθινά όμορφο, ευχάριστο βιβλίο, που διάβασα πριν μερικά χρόνια, και που φυσικά... δεν το θυμάμαι !) 

"Καλά θα κάνετε να μην τους πείτε ότι μερικές φορές διαφορετικές πόλεις διαδέχονται η μία την άλλη στον ίδιο χώρο και με το ίδιο όνομα, ότι γεννιούνται και πεθαίνουν χωρίς να γνωρίσει η μία την άλλη, χωρίς να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. 
Μερικές μάλιστα φορές ακόμα και τα ονόματα των κατοίκων παραμένουν ίδια, ακόμα και η προφορά των λέξεων, ακόμα και οι γραμμές των προσώπων* τους. Αλλά οι θεοί που κατοικούν πίσω από τα ονόματα και πάνω από τους τόπους έφυγαν χωρίς να πούν τίποτα, και στη θέση τους κούρνιασαν ξένοι θεοί." 

ΙΤΑΛΟ ΚΑΛΒΙΝΟ, Αόρατες Πόλεις

Το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει ενδιαφέρον, γιατί θαρρώ παραπέμπει 

ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΔΏ !

* κι ίσως εδώ :

"Κι ὁ ποιητὴς ἀργοπορεῖ κοιτάζοντας τὶς πέτρες κι ἀνάρωτιέται
ὑπάρχουν ἄραγε
ἀνάμεσα στὶς χαλασμένες τοῦτες γραμμὲς
τὶς ἀκμὲς τὶς αἰχμὲς τὰ κοῖλα καὶ τὶς καμπύλες
ὑπάρχουν ἄραγε
ἐδῶ ποὺ συναντιέται τὸ πέρασμα τῆς βροχῆς τοῦ ἀγέρα καὶ τῆς φθορᾶς
ὑπάρχουν, ἡ κίνηση τοῦ προσώπου, τὸ σχῆμα τῆς στοργῆς εκείνων..."

Γ. Σεφέρης

στο κελί...

θαλάσσιο μπάνιο νuμερό deux, με νερό κάπως βελτιωμένο...
πότισα τα δέντρα.
κοιμήθηκα.

τελείωσα "the Secret Garden" (Frances Hodgson Burnett), παιδικό και καλό !

"Δεν υπάρχει τίποτε δυνατότερο από την αφήγηση.

Κανένα άλλο μέσο δεν μπορεί να δημιουργήσει στον ανθρώπινο εγκέφαλο και ψυχισμό δυνατότερες εικόνες και αισθήματα από αυτήν. 

Έχει πλασθεί ο εγκέφαλός μας στην κατεύθυνση αυτή λόγω του γεγονότος ότι, επί εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια – στη σπηλιά του κυνηγού, στην καλύβα του καρποσυλλέκτη, στο παραγώνι του γεωργού, στη στάνη του κτηνοτρόφου, στην κουπαστή του πλοίου του ναυτικού -, η γνώση, η ενημέρωση και οι ιστορίες μεταδίδονταν μέσα από την αφήγηση, μέσα από τον προφορικό λόγο.

Ο προφορικός λόγος είναι δυνατός γιατί εμπεριέχει – εκτός από το περιεχόμενο – και τη μουσική του λόγου, και την αύρα του αφηγητή, και την ενέργεια που αυτός εκπέμπει, και τη γλώσσα του σώματός του.

Και ακόμα σημαντικότερο, περιλαμβάνει τη δύναμη που εκπέμπεται από του αποδέκτες της αφήγησης.

Δύναμη που συνδυάζεται με εκείνην του αφηγητή, δημιουργώντας ένα συνολικά παλλόμενο διανοητικό και συναισθηματικό πεδίο.

...................................................................

Εξ αυτού, πιστεύω ότι τίποτε – ιδιαίτερα στην εκπαίδευση, όπου ο δάσκαλος είναι ο μέγας ηθοποιός, δηλαδή “ποιεί ήθος” – δεν μπορεί να συναγωνισθεί σε δύναμη και διαπεραστικότητα την αφήγηση, με τις χίλιες εικόνες που αυτή γεννά, την εγρήγορση του νου που συνεπιφέρει και την ερωτική σχέση μεταξύ διδάσκοντος και διδασκομένου που δημιουργεί.

....................................................................

Οι άνθρωποι είμαστε συνολικά όντα. Μέσα μας υπάρχει η λογική, το συναίσθημα, η διαίσθηση, η φαντασία. Όλα μαζί, κινητοποιούμενα από τον φωτισμένο δάσκαλο, προκαλούν μια συνολική έκρηξη που μπορεί να μετατρέψει τη διαδικασία του μαθήματος σε βίωμα συναρπαστικό."

από το βιβλίο "Μόνο λίγα χιλιόμετρα"

Ιστορίες γιά την Ιστορία

εκδ. ΠΑΤΑΚΗ

Με ενδιαφέρει "η Παναγιά της Θάλασσας", 
του Καταλανού Ιλδεφόνσο Φαλκόνες, 
σε ωραία μετάφραση της Αγαθής Δημητρούκα !

Με ενδιαφέρει πολύ, αφ΄ενός λόγω της αγαπημένης μου Καταλονίας - Βαρκελώνης,
αφ' ετέρου γιά την Ιστορία αυτή καθ' εαυτή, που από μαθήτρια την γνώριζα, κατόπιν τη δίδαξα, χωρίς όμως ποτέ να έχω προσλάβει γι αυτά, τέτοια λεπτομερή γνώση...


Μεσα στο μυθ ιστόρημα, αναφέρεται :

Πώς ήταν οχυρωμένες κι οργανωμένες οι πόλεις στον Δυτικό μεσαίωνα.

H Φεουδαρχική ολιγαρχία.

Η ζωή των χωρικών κι ο φεουδάρχης *

Δουλοπάροικοι. Δικαιώματα ζωής και θανάτου των αστών  πάνω στους σκλάβους.

Μέσα από ποια διαδικασία οι χωρικοί είχαν την ευκαιρία να ανακηρυχθούν  ελεύθεροι πολίτες (recognoverunt  proceres).

Η κοινωνική θέση των Εβραίων στην Ισπανία του 1300.

Δημόσια ζωή. Συνοικία χαλκωματάδων, συνοικία αγγειοπλαστών-κεραμοποιών , αργυροχόων, αρτοποιών, καπελάδων, σπαθοποιών, δρόμος των εμπόρων μεταξιού, σιδεράδικα, αργυραμοιβοί, βαμβακέμποροι, κρεατέμποροι, κρασέμποροι, τυρέμποροι, οι αγορές. Εμπορική εξάπλωση. Δημιουργία αστών.

Εργαστήρια, μαστόροι, τεχνίτες και μαθητάδες. Σωματεία.

Η Μεσόγειος της εποχής. Εμπόριο και ισχύς. Γένουα, Βενετία, Πίζα, Μασσαλία, Καταλονία-Βαρκελώνη.

*  Ο αφέντης μπορούσε να απαιτήσει όρκο από το δούλο του, οποιαδήποτε στιγμή.

Είχε δικαίωμα να παίρνει ένα μέρος από το βιός του αν αυτός πέθαινε χωρίς διαθήκη ή, όταν όριζε το παιδί του κληρονόμο, αν ήταν στείρος, αν η γυναίκα του διέπραττε μοιχεία, αν έπιανε φωτιά η αγροικία, αν την υποθήκευε, αν τελούσε γάμο με δούλο άλλου αφέντη και, φυσικά, αν ήθελε να τον εγκαταλείψει.

Ο αφέντη ς μπορούσε να κοιμηθεί με τη γυναίκα του δούλου του την πρώτη νύχτα του γάμου τους.

Μπορούσε να ζητήσει τις γυναίκες  των δούλων του για να θηλάσουν τα παιδιά του ή να πάρει τις κόρες τους για υπηρέτριες στον πύργο του.

Οι δούλοι ήταν υποχρεωμένοι να δουλεύουν δωρεάν στα χωράφια του αφέντη, να συμβάλλουν στην άμυνα του κάστρου, να πληρώνουν μέρος από τα προϊόντα των αγρών τους, να φιλοξενούν τον αφέντη ή τους απεσταλμένους του στα σπίτια τους και να τους ταϊζουν κατά τη διάρκεια της παραμονής τους, να πληρώνουν για τη χρήση δασών και βοσκοτόπων, να χρησιμοποιούν, με προκαθορισμένο αντίτιμο, το σιδεράδικο, το φούρνο και το μύλο του αφέντη και να του στέλνουν δώρα τα Χριστούγεννα αλλά και σε κάθε γιορτή.

Και τι να πούμε για την Εκκλησία ;

“Μοναχοί, καλόγεροι, παπάδες, διάκονοι, αρχιδιάκονοι, μητροπολίτες, αβάδες, επίσκοποι, όλοι τους είναι ίδιοι με τον κάθε φεουδάρχη αφέντη, που μας καταπιέζει !  Απαγορεύουν ακόμα και το σχήμα σε μας τους χωρικούς, για να μην ξεφύγουμε από την γη και για να συνεχίσουμε να είμαστε δούλοι!”

Με γοητεύει,

με ενδιαφέρει αυτή η γνώση...

απόψε το ξημέρωμα τελείωσα τις "λίγες και μία νύχτες".
μέσα από έναν σχεδόν εβδομήντα χρόνια κρυφό, υπαρκτό και εν δυνάμει έρωτα, περνάει ζωντανά και η ιστορία της Θεσσαλονίκης - η Θεσσαλονίκη στοιχειώνει τον Ζουργό !...
φυσικά πολύ καλογραμμένο βιβλίο...

πάντα στέγει, 

πάντα πιστεύει, 

πάντα ελπίζει, 

πάντα υπομένει

στην πεζούλα...

Είναι μέρες τώρα, τα μεσημέρια και τα βράδυα βλέπω όνειρα που με τρομάζουν... με τρομάζουν πολύ και με στεναχωρούν...
ξυπνάω κάθιδρη και σηκώνομαι.



τελειώνω στα γαλλικά την "Αντιγόνη" του Anouilh.
εξαιρετική "μετα-γραφή" (?) του κα νο νι κού έργου που λατρεύω και το φέρω μέσα μου όλα τα χρόνια, από παιδί.
εξαιρετική "μετα-γραφή" του Anouilh, 
από την άποψη του θεατρικού λόγου, 
της ψυχολογικής υποστήριξης των χαρακτήρων και τωνν καταστάσεων, 
καθώς και μηνυμάτων που μεταφέρονται διαχρονικά.  

θυμάμαι πριν αρκετά χρόνια, μιά παράσταση που είδα στο "Μέγαρο" και δεν μου άρεσε η σκηνοθεσία. ίσως ήταν αυτό το έργο του Anouilh, δεν είμαι σίγουρη, δεν μπορώ να θημηθώ! αν ήταν όμως αυτό, σήμερα θα έβλεπα και την μοντέρνα σκηνοθεσία με άλλο μάτι... 


είμαι σήμερα στο 15ο ή 16ο καλοκαιρινό μπάνιο.
γυμνάζομαι καλά στη θάλασσα.

Αρκάς

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ

οργίζεται

εκδόσεις

γράμματα

Ο Προφήτης:

Μην χάνετε την ελπίδα!...

Θα τη βρούν και θα σας

την ξαναπουλήσουν!

Ο Προφήτης:

Οι σοφοί δεν γνωρίζουν τίποτα

Οι έξυπνοι αναρωτιούνται για όλα

Οι ηλίθιοι ξέρουν τα πάντα !

Ο Προφήτης:

Στο εξής, όταν σας ρωτούν:

“τι κάνετε;” Να απαντάτε: “Λάθη”!

-Γιατί κινδυνολογείς, Προφήτη;

Εμείς βλέπουμε ότι όλα πάνε ρολόϊ!

-Εγώ βλέπω με τι είναι συνδεδεμένο!

Ο Προφήτης:

Δύο πράγματα σας λείπουν:

Η παιδεία και η όρεξη για δουλειά!

…δεν ξέρω ποιος είναι πιο ακαλλιέργητος, εσείς ή

τα χωράφια σας !

Ο Προφήτης:

Σ’ άλλους, τα παθήματα έχουν γίνει

μαθήματα, σ’ εσάς έχουν γίνει συνήθεια!

-Περνάμε δύσκολα, Προφήτη,

αλλά ό, τι δε σε σκοτώνει

σε κάνει πιο δυνατό!

-Ο Νίτσε σας μάρανε, ζωντόβολα!

Ο Προφήτης:

-Δεν πιστεύω να είσαστε ρατσιστές!

-Όχι, βέβαια!

-Ωραία, γιατί το μέλλον σας

θα είναι μαύρο!

-Ζητάς πολλά από μας, Προφήτη!

Δεν είμαστε υπεράνθρωποι, ούτε

εσύ είσαι ο Ζαρατούστρα!

-Τι διάολο!... Τους τυλίγουν

τα σουβλάκια με σελίδες

του Νίτσε ;

Ο Προφήτης:

Το πρόβλημά σας είναι ότι

κάνετε πάντα το αντίθετο από αυτό

που πρέπει!... Αν σας πω ότι θα σας βρει

μια συμφορά, αντί να προετοιμαστείτε,

θα θυμώσετε! Αν σας πω ότι η συμφορά

θα βρει κάποιον άγνωστο, αντί να

ανησυχήσετε, θα αδιαφορήσετε!

Αν σας πω ότι η συμφορά θα βρει

τον διπλανό σας, αντί να λυπηθείτε,

θα χαρείτε! Αν σας πω ότι θα

εξαφανιστούν οι συμφορές και όλα θα

είναι ρόδινα, αντί να δυσπιστήσετε,

θα με ψηφίσετε!

Ο Προφήτης:

Στο μέλλον θα γίνει ένα μεγάλο θαύμα !...

Ξαφνικά οι άνθρωποι θα νομίσουν ότι

έχουν φίλους ενώ θα είναι ολομόναχοι,

θα πιστέψουν ότι η γνώμη τους μετράει

ενώ θα περνάει αδιάφορη, θα είναι

σίγουροι ότι παρεμβαίνουν στα

πράγματα ενώ δεν θα έχουν

καμιά ισχύ!... Αυτό το θαύμα

θα το ονομάσουν:

“Μέσα κοινωνικής

δικτύωσης”

Ο Προφήτης: Αν η μόρφωση ήταν βροχή, εδώ θα ήταν Σαχαρα!

Ο λαός: Ανοησίες!... και πρώτα-πρώτα,

τι είναι τα σαχαρα ;

Ο Προφήτης:

Θέλω να τους σκοτώσω

έναν – έναν, χτυπώντας τους

με ένα βαρύ λεξικό

στο κεφάλι!

Ο Προφήτης:

Ένα πράγμα είναι χειρότερο

από το να σε εξαπατούν:

Να το συνηθίσεις!

Ο Βόσπορος με το βλέμμα των περιηγητών

Woensel Pieter Van 1794

 "Βοός - πόρος, δηλαδή το στενό απ' όπου πέρασαν κάποτε τα βόδια από την Ασία στην Ευρώπη, ή ίσως και το ανάποδο, ονομάζεται ο πορθμός που χωρίζει δραματικά τις δύο ηπείρους - ένα από τα πιό θαυμάσια όσο και άτιμα θαλασσινά περάσματα του κόσμου.
 Στενόν, Ρεύμα και Κατάστενον τον αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες και οι Βυζαντινοί, Σταμπούλ Μπογάζιτσι και Καραντενίζ Μπογάζιτσι τον λένε οι Τούρκοι.

..............................................................................

Ο Βόσπορος λοιπόν είναι ένα θαλασσινό φίδι μήκους τριανταενός χιλιομέτρων περίπου.
...............................................................................

Στα τριανταένα αυτά χιλιόμετρα εφτά φορές αναδιπλώνεται κι αλλάζει κατεύθυνση το Κατάστενον."

Τώρα εγώ, μπαίνω στον πειρασμό να ανακαλύψω τις επτά αναδιπλώσεις - αλλαγές κατεύθυνσης του "Κατά στενου"
Με σοβαρή πιθανότητα, φυσικά, να πέσω σε μεγάλα λάθη...

ίσως η πρώτη κατεύθυνση φτάνει περίπου ίσαμε το ύψος του Ortakoy
ίσως η δεύτερη περίπου μέχρι το Bebec
ίσως η τρίτη περίπου ως το Roumeli Hissar και το Anadoli Hissar
ίσως η τέταρτη περίπου ως το Steneh
ίσως η πέμπτη περίπου ως το Yeni Kioy
ίσως περίπου η έκτη μέχρι τοTherapey, ή μάλλον ως το Buyuk dereh
κι ίσως η έβδομη φτάνει μέχρι τις εκβολές, του Βοσπόρου.
(έτσι ας πούμε, έπαιξα λίγο...)


"Εδώ, στη θρακική ακτή..., ζούσε ο γέροντας βασιλιάς Φινέας. Με τις προφητικές του ικανότητες συμβούλεψε τους Αργοναύτες πώς να περάσουν το τελευταίο εμπόδιο γιά να βγούνε στον Πόντο.
Οι Κυανές ή Συμπληγάδες, οι δυό φοβερροί σκόπελοι που δεν ήταν στερεωμένοι στο βυθό της θάλασσας, πήγαιναν κι έρχονταν, συμπλέκονταν με μεγάλη ταχύτητα και το νερό γύρω τους έβραζε."

"Κανείς μέχρι τώρα δεν κατάφερε να περάσει ανάμεσά τους. Όταν φτάσετε εκεί αφήστε ένα περιστέρι να πετάξει. Άν βρει το δρόμο του και προλάβει να βγει στον Πόντο, ακολουθείστε την πορεία του. Η σωτηρία σας θα εξαρτάται από τη δύναμη των χεριών σας και την ταχύτητα των κουπιών σας..."

από το βιβλίο

της Μαριάννας Κορομηλά

"Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα"

εκδ. ΑΓΡΑ




ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

-  Αλλάζουνε εντός μου οι διαδρομές του Οδυσσέα ! –

Ἓν οἶδα ὅτι ουδὲν οἶδα 

Διαβάζω στο βιβλίο της Μαριάννας Κορομηλά

«Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα»

(Κρατάω σημειώσεις με την σειρά που συναντώ τα σημεία, μέσα στο βιβλίο)

«Στα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την Βουλγαρία, στο Μαυροθαλασσίτικο χωριό…»

Σκέφτομαι πως για 5 τουλάχιστον συνεχή καλοκαίρια παραθέριζα στο νομό Σερρών, δίπλα σ’ ένα χωριό, που το λένε Μαυροθάλασσα.

Γιατί ποτέ δεν αναρωτήθηκα, από πού προέκυψε αυτή η ονομασία ; !

Θράκη :

Ευρύτερη περιοχή...

(Σήμερα) το όνομα υποδηλώνει μια περιοχή που εκτείνεται στη Β.Α. Ελλάδα – Δυτική Θράκη, 

στη Νότια Βουλγαρία – Βόρεια Θράκη και 

στην Ευρωπαϊκή Τουρκία – Ανατολική Θράκη.

Σύνορα της Θράκης σε τρεις θάλασσες: Μαύρη Θάλασσα (Εύξεινος Πόντος), Αιγαίο και 

Προποντίδα (θάλασσα του Μαρμαρά)

Κατα τη βυζαντινή περίοδο, η νέα πρωτεύουσα του κράτους, Κωνσταντινούπολη, βρίσκεται στην περιοχή της Θράκης.

Την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η Θράκη και η Ανατολική Μακεδονία βρέθηκαν υπό Βουλγαρική κατοχή.  

Οι Θράκες εμφανίζονται στην Ιλιάδα του Ομήρου  ως σύμμαχοι των Τρώων.

Συμπληγάδες 

Άνεμος στα μπουγάζια σουρώνει !

Ο Όμηρος  τις συσχετίζει με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, δηλαδή με τον Πορθμό της Μεσσήνης στη Σικελία.

Ο Στράβων, ο Ηρόδοτος, ο Πλίνιος και ο Ευριπίδης πίστευαν πως ήταν η είσοδος του Βοσπόρου από τον Εύξεινο Πόντο.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...