Το ίδιο μνημείο και το μοναστήρι, χαρακτικό, του 1837
Στην μονή των Καπουτσίνων εφιλοξενήθη το 1820 και ο λόρδος Βύρων.
Τα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας, η Αθήνα με τα περίχωρά της είχε παραγωγή κι έκανε εμπόριο σε ελαιόλαδο
(plura et pulchra oliveta), σε σταφύλια, είχε βυρσοδεψία, βαφεία δερμάτων, σαπωνοποιεία, προϊόντα από βελανιδιές και μουριές, υφαντήρια γιά βαμβακερά και μεταξωτά υφάσματα, έκανε παραγωγή κρασιού με κουκουνάρι, είχε ριζάρι, κερί και μέλι.
Γράφει
ο Chandler το 1765 :
Το γένος της μέλισσας λέγεται ότι δημιουργήθηκε εξ αρχής στον Υμηττό και από κει σμηνούργησε πολυάριθμες αποικίες μελισσών κι αλλού.
Γράφει
ο Jacob Spon to 1676 :
Ο τόπος ονομάζεται ακόμα "Κεραμαία", επειδή εκεί κατασκευάζουν κεραμίδια από πλούσιο χώμα, που προέρχεται από τον ελαιώνα.
Αυτός ήταν επίσης ο λόγος, που η γειτονιά αυτή ονομάζεται
"Κεραμεικός" ή Ακαδημία.
Χορός στο Θησείο. William Page 1794 - 1872
Dodwell 1805. Xορός δερβίσηδων στον πύργο των αέρηδων
Γράφει
ο John Bacon Sawrey Morritt, το 1790 :
Είναι πολύ ευχάριστο να περπατάς σε αυτούς τους δρόμους.
Σχεδόν πάνω από κάθε πόρτα υπάρχει ένα αρχαίο άγαλμα ή ανάγλυφο.
Αν και όλα είναι πολύ σπασμένα, είναι όμορφα και δίνουν την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε μιά τέλεια αίθουσα μουσείου, όπου εκτίθενται μάρμαρα.
Κάποια τα κλέβουμε, κάποια τα αγοράζουμε γιά να διακοσμούν και να γεμίζουν την αυλή μας.
Τμήμα της πρόσοψης της βιβλιοθήκης του Αδριανού, όπου η κιονοστοιχία με
κίονες από φρυγικό μάρμαρο. Ο χώρος είχε χρησιμεύσει για την ανέγερση
του ναού των
Αγίων Ασωμάτων στα Σκαλιά,
(διακρίνουμε καθαρά το ναό), ονομασία που προσέλαβε απο τις βαθμίδες της εισόδου της Βιβλιοθήκης.
Στην
"Οθωμανική Αθήνα, 1458-1833", που εκτίθεται στην Γεννάδειο Βιβλιοθήκη, το έντυπο το οποίο συνοδεύει την έκθεση αναφέρει :
".......... παρόλο που η Οθωμανική Αθήνα παρουσιάζεται σαν ένα χωριό, οι Έλληνες προύχοντες δίψαγαν γιά μάθηση και κουλτούρα, ίδρυαν σχολεία, μελετούσαν την ιστορία της ξακουστής τους πόλης και το 1813 ίδρυσαν τη Φιλόμουσο Εταιρεία γιά να προστατέψουν τα αρχαία της μνημεία.
............ οι Ευρωπαίοι ήταν πανταχού παρόντες : πρόξενοι, πρέσβεις, ποιητές, καλλιτέχνες, φιλέλληνες και επιστήμονες, άλλοι μελετούσαν και χαρτογραφούσαν την Αθήνα, ενώ άλλοι τη ζούσαν και την έκαναν δικιά τους.
......................................................
Οι αναφορές των περιηγητών ρίχνουν φως σε περασμένες συνήθειες και έθιμα και συχνά περιγράφουν μνημεία και αρχαιολογικούς τόπους που έχουν σήμερα εξαφανιστεί ή έχουν υποστεί σοβαρές καταστροφές.
Γιά παράδειγμα, ο περιηγητής Edward Dodwell, που επισκέφθηκε την Ελλάδα το 1801, μαζί με τον William Gell, και το 1805 - 6 με τον Ιταλό καλλιτέχνη Simone Pomardi, έχει αφήσει περίπου 1000 (!) λεπτομερή σχέδια και λιθογραφίες ....
Μαζί με τον Edward Clarke ήταν αυτόπτες μάρτυρες της σύλησης του Παρθενώνα από τον Έλγιν, ένα γεγονός που περιγράφουν με οδύνη."
Την αποδελτίωση όλων των ιστορικών πληροφοριών,
που περιέχονται στα περιηγητικά κείμενα
της συλλογής της Γενναδείου Βιβλιοθήκης
έκανε η ιστορικός και συνεπιμελήτρια της έκθεσης
κυρία Αλίκη Ασβεστά.
Θεωρώ πως είναι ατομικό και συλλογικό κέρδος
το να ψάχνουμε την ιστορία...
Μέσα από την ανάγνωση της ιστορίας, μπορούμε να εξηγήσουμε πολλά πράγματα, από αυτά που σήμερα μας παιδεύουν και μας ξεκληρίζουν... Προσεγγίζουμε τις πηγές, κατανοούμε τις αιτίες, το ποιός, το πού, το γιατί και το πότε, δικαιολογούμε ή όχι, γνωρίζουμε , ανοίγουν τα μάτια του νου και της ψυχής μας γιά όσα πέρασαν και πιθανόν γιά όσα πρόκειται να ρθούν...
