.

το ωραίο πρόσωπο
της Λυδίας Κονιόρδου

..

και οι ΤΡΩΑΔΕΣ

του ΕΥΡΙΠΙΔΗ

.- σε μετάφραση

Παντελή Μπουκάλα

- σκηνοθεσία

Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου

- από το ΘΕΑΤΡΟ

ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

.

"αχ πόλη, πόλη μου, που κάποτε ευτυχούσες..."

.

ΧΟΡΟΣ

Ποιό μοιρολόϊ παντέρμη

να πει τη συμφορά σου.

ποτέ με τη γοργή σαϊτα μου

δεν θα ξαναϋφάνω

στον αργαλειό μου,

φτιαγμένο από τα δέντρα του βουνού,

της Ίδας μας.

Στερνή φορά μου αντικρίζω

τα σπίτια των γονιών μου,

στερνή. Φαρμάκια ο δρόμος μου.

Ή στο κρεβάτι του θα με πετάξει κάποιος Έλληνας

-πανάθεμα τη νύχτα ετούτη και την τύχη της -

ή, σκλάβα ντροπιασμένη, νερό θα κουβαλάω

στην Κόρινθο απ' της Πειρήνης την πηγή.

Άμποτε στου Θησέα τη μακάρια πόλη

να μ' έπαιρναν τη δοξασμένη.

Μόνο μακριά απ' τον Ευρώτα,

μην καταντήσω δούλα της μισητής Ελένης

και του Μενέλαου, που πόρθησε την Τροία.

Στη ρίζα του Ολύμπου την πανέμορφη,

εκεί που ρέει ο Πηνειός,

είναι μιά χώρα λένε σεβαστή,

με πλούσιους τους καρπούς και τ' αγαθά της.

Εκεί μακάρι να με στείλουν,

αν δεν με πάει η τύχη μου στην ιερή Αθήνα.

Και για του Ήφαιστου τη χώρα ακούω,

και της Αίτνας,

τη μάνα των σικελικών βουνών,

που κείται απέναντι από την Καρχηδόνα

στεφανωμένη δόξα.

Κι όπως το Ιόνιο διασχίζουν οι θαλασσινοί,

μιάν άλλη χώρα απαντούν

που την πλουτίζει ο Κράθης ποταμός.

Παλικαριών η φύτρα δίπλα του ακμάζει,

λούζονται στα νερά του

και τα μαλιά τους γίνονται πυρρόξανθα.

.

..........................................................................

.

ΕΚΑΒΗ

.

Σε πλοίο ποτέ δεν μπήκα. Σε ζωγραφιές τα είδα.

Μου τα ιστόρησαν. Τα ξέρω.

Πέφτουν σε μέτρια τρικιμία οι ναυτικοί,

πασχίζουν να σωθούνε - ο ένας στο τιμόνι τρέχει,

άλλος στα πανιά, τρίτος ν' αδειάζει το νερό από τ' αμπάρια.

Αλλά φουρτούνα μανιασμένη αν τους χτυπήσει,

παραδομένοι, αφήνονται στο έλεος των κυμάτων.

Έτσι κι εγώ, με χίλια να με λιώσουν βάσανα,

άφωνη μένω στην απελπισία μου.

Βαριά οι θεοί μου έστειλαν φουρτούνα. Και με τσάκισαν.

.

.

.

.

.