Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

στην πεζούλα...

Είναι μέρες τώρα, τα μεσημέρια και τα βράδυα βλέπω όνειρα που με τρομάζουν... με τρομάζουν πολύ και με στεναχωρούν...

ξυπνάω κάθιδρη και σηκώνομαι.



τελειώνω στα γαλλικά την "Αντιγόνη" του Anouilh.

εξαιρετική "μετα-γραφή" (?) του κα νο νι κού έργου που λατρεύω και το φέρω μέσα μου όλα τα χρόνια, από παιδί.
εξαιρετική "μετα-γραφή" του Anouilh, 
από την άποψη του θεατρικού λόγου, 
της ψυχολογικής υποστήριξης των χαρακτήρων και τωνν καταστάσεων, 
καθώς και μηνυμάτων που μεταφέρονται διαχρονικά.  

θυμάμαι πριν αρκετά χρόνια, μιά παράσταση που είδα στο "Μέγαρο" και δεν μου άρεσε η σκηνοθεσία. ίσως ήταν αυτό το έργο του Anouilh, δεν είμαι σίγουρη, δεν μπορώ να θημηθώ! αν ήταν όμως αυτό, σήμερα θα έβλεπα και την μοντέρνα σκηνοθεσία με άλλο μάτι... 



είμαι σήμερα στο 15ο ή 16ο καλοκαιρινό μπάνιο.

γυμνάζομαι καλά στη θάλασσα.




Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

στην πεζούλα...


στα διάφορα soiréesπαρακολουθώ τις συζητήσεις και τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω μου, τα "κοινωνικά σχόλια" και τις διάφορες ανοησίες, και σκέφτομαι τι πράγματα, και ποιά πράγματα με έμαθε η μάνα μου...

η μάνα μου, που ποτέ δεν ασχολήθηκε με τον κόσμο... τι έκανε ο ένας, τι έκανε ο άλλος, τι είπε ο δείνα, τι έκανε αυτή, τι έκανε αυτός, τι είπε και τι έκανε και πώς ζει ο καθένας...

η μάνα μου, που επίσης ποτέ δεν ασχολήθηκε με το "τι θα πει ο κόσμος..." , σκασίλα μας τι λέει ο κόσμος, δεν πα να λέει ο κόσμος ό, τι θέλει... μήτε και ποτέ την έννοιαξε, μήτε και ποτέ την νοιάζει η γνώμη του "κόσμου"... ο "κόσμος" να κοιτάζει τη δουλειά του, κι ο καθείς να κοιτάζει τον εαυτό του...

φυσικά, κι η μάνα μου απ' τη δική της μάνα τα μαθε έτσι, 
απ' τη γιαγιά Φωτεινή,
άγγελο του καλού, άγγελος ανάμεσα στους αγγέλους θα ναι τώρα, 
ορφανή από παιδί μεγάλωσε η Φωτεινή, βαθειά και συνεχόμενα φιλομαθής, με έφεση στη ζωγραφική και στις καλές τέχνες, εσωτερική μαθήτευσε στο Γαλλικό σχολείο στην Αλεξάνδρεια, με Ιταλικά απ' τα Δωδεκάννησα, Ελληνικά εκ γενετής, Αραβικά και Γαλλικά εξ Αιγύπτου...

"Θα προσέχεις και την έκφρασή σου", μας μάθαινε η γιαγιά μου. Ακόμα και το ανοιγόκλειμα των ματιών, όταν κάποιος σου λέει κάτι, ακόμα κι η έκφραση του προσώπου σου, ο τόνος της φωνής σου, εκλαμβάνεται από τον άλλο, ως κριτική, ως συγκατάβαση ή ως άρνηση. "Θα προσέχεις και πώς ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου, αν δε θέλεις να φανερώσεις τη σκέψη και τα αισθήματά σου..."  

τέτοια πράματα...

και παρατηρώ τριγύρω μιά ολοένα αυξανόμενη ξετσιπωσιά. 
όλοι τα ξέρουν όλα γιά όλους, κι εκφέρουν και άποψη επί παντός, οι δίκαιοι κριτές... τι ανοησία...

δεν συντονίζομαι. 
μήπως άραγε είμαι εγώ η μυστήρια;




Προχτές Κυριακή, ήσαν οι 9 μέρες του Δ. 
Πήγαμε στον Άη Προκόπη. Η ρεγγίνα έσιαξε το κόλλυβο.
Θλίψη.
Θλίψη.




Συνεχίζω το πρωινό μπάνιο, κάθε οκτώ με εννιά.
Μαγειρεύω από ελάχιστα έως καθόλου.
Έφτιαξα όμως  pêches Melba.




Έχω διαρκή και ισχυρή ταχυκαρδία, εδώ και τουλάχιστον μιά βδομάδα.
Με έχει κουράσει πάρα πολύ κι αναγκάστηκα να τηλεφωνήσω στον φίλο μου τον καρδιολόγο.
- "πας τώρα στο νοσοκομείο γιά καρδιογράφημα!"
- "όχι, δεν πάω..."
- "τιιιι ; τι είπες ; φρίκαρε ο doctor... δεν πάς ;!" τις φωνές του απ' το τηλέφωνο τις άκουσε η γειτονιά...
έτσι, Δευτέρα βράδυ, το πέρασα στο νοσοκομείο, με καρδιογράφημα και διάφορα... μου καταμελανιάσανε τα χέρια, κάτι άσχετες...
τέλος πάντων, τίποτα δεν έχω, ένα γερό μουλάρι είμαι, μόνο, είπε ο γιατρός, να κόψω τους πολλούς καφέδες, όχι στρεεεεςςςς, και να σταματήσω να ξελυσσάω πέρα δώθε στους ήλιους, με τους τεσσαράκοντα βαθμούς... τα αυτονόητα δηλαδή...

και η ατάκα του doctora : "όταν μου είπες ότι δεν πας για καρδιογράφημα, έκανα μισήν ώρα να συνέλθω...!"

yesss!







Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017


"agricola silvae et umbram silvarum ", χαιρετώ σε ...




Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

στην πεζούλα...

ξυπνάω το πρωί στις επτάμιση.
από τις οκτώ ως τις εννιά κολυμπάω, προστατευμένη στα πόδια σου, αρχαιοπρεπή μου, καλέ μου Άη Γιώργη!
μες τις εννιά έχω την ανάγκη να φτιάξω ένα καλό πρωινό, εγώ που ποτέ στη ζωή μου, πρωινό να φάω δεν ζήλεψα... καφέ με γάλα, ντομάτα, ελιές, τυρί, μαρμελάδα, καμμιά φορά κι αυγό... αυτό το πρωινό έχει γίνει το κύριο γεύμα της ημέρας μου...
περπατάω πολύ. χιλιόμετρα όλη μέρα, οργώνω τον τόπο διαγωνίως και καθέτως...
έχω φέρει μερικά βιβλία, μα δεν μπορώ να διαβάσω...

οι θλίψεις επληθύνθησαν, Κύριε...
φτιάχνω χυμούς και τρώω πολλά φρούτα, εγώ, που ποτέ στη ζωή μου, φρούτα να φάω δεν ζήλεψα...
καμμιά φορά, όπως σήμερα, τα δάκρυα τρέχουν χωρίς να το καταλάβω κι όλας...
οι θλίψεις επληθύνθησαν, Κύριε...
υπερασπίσου τις ζωές μας !






Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

στην καλύβα, ψηλά στο βουνό...

είναι η τρίτη νύχτα στη σειρά, που ακούω το κουνάβι να ξελαρυγγιάζει τους ποντικούς του αγρού...
μακριά ακούγονται αγέλες τα τσακάλια, χαμηλά ουρλιαχτά, μακρόσυρτα, σκίζουνε από απέναντι τις κορφές και φτάνουν ίσαμε δω...
εδώ γύρω, τζιτζίκια και τριζόνια μόνο.
και ξαφνικά, μες τη νύχτα ακούς τις στριγγλιές και το ουρλιαχτό από τους ποντικούς του αγρού, που τους βουτάει το κουνάβι και τους ξεσκίζει... 
φρικάρω λίγο, αλλά ... c est la vie...
τι άλλο να πω ;







Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

στην καλύβα, ψηλά στο βουνό...
photos
foteini

μικρά μικρά κοπάδια μέδουσες, ζωσμένος ο Κορινθιακός κόλπος...
το φως και οι φωτογραφίες είναι σκοτεινές, παρ' όλ' αυτά, με λίγη προσοχή διακρίνει κανείς σκούρες τελείες-τελείες, ασκέρια τα μεδουσάκια.
στις παραλίες, στα βαθειά, στα νησάκια, παντού...

στο μεγαλύτερο μέρος του Κορινθιακού, δυστυχώς δεν μπορείς εφέτος να κολυμπήσεις...


















Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

στην καλύβα, ψηλά στο βουνό...

photos
foteini
σήμερα είδα δυό θαλάσσιες χελώνες ! τις έχασα όμως... φυσικά, δεν με περίμεναν στον αφρό να τις τραβήξω και φωτογραφία...

μου έκαναν την μεγάλη χάρη όμως οι δέλφινες !















οι δέλφινες !













πρώτο ξημέρωμα σήμερα πάνω στα βουνά, δεν ήθελα να το χάσω...
σήκώθηκα 05.50, να δω την ανατολή !




ξαναγύρισα ύστερα στο ασκηταριό μου...