Νικηφόρος Βρεττάκος

Ανάσκαψα όλη τη γη για να σε βρω. 

Κοσκίνισα μες στην καρδιά μου την έρημο’ 

ήξερα πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες του ήλιου το φως. 

Ενώ τώρα, κοιτάζοντας μες από τόση διαύγεια τον κόσμο, μέσα από σένα 

– πλησιάζουν τα πράγματα, γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα – 

τώρα μπορώ ν’ αρθρώσω την τάξη του σ’ ένα ποίημα. 

Παίρνοντας μια σελίδα θα βάλω σ’ ευθείες το φως

Σ’ έχουν εκπέμψει όλα τα πράγματα. Σ’ έστειλε ο κόσμος. 

Είσαι ένα πρόβλημα φωτισμένο’ ένα πρόσωπο που έχει μυριάδες πτυχές, παράλληλους, κέντρα, γραμμές 

Είσαι ο χάρτης μου. 
Το χέρι σου είναι και το χέρι του Νέγρου. Και το χέρι του Ιησού. Και το χέρι της μάνας μου. Και του εχθρού μου το χέρι. 

Το φως του προσώπου σου είναι και το φως του ήλιου. 

Τα μάτια σου είναι όλα τα μάτια. Είναι ο διαβήτης του απείρου τα πόδια σου. Είσαι μια σφαίρα, μ’ εφτά καμπυλόγραμμα ουράνια συστήματα, 

που τη γυρίζω, κοιτάζω, διαβάζω και γράφω με μικρές αστραπές 

το τραγούδι του κόσμου

Με ανακαλύπτεις και σε ανακαλύπτω. Δυό κόσμοι ατελεύτητοι: 

Ουρανοί που διαδέχονται ο ένας τον άλλο. 

Τοπία που κρύβουν πίσω τους άλλα τοπία. 

Ήλιοι κι’ αστέρια σε σχήματα ποταμιών, που διαγράφοντας λάμπουσες μεγάλες στροφές κατεβαίνουν στα βάθη μας 

– Ας μας άφηνε ο Θεός δέκα αιώνες φωτός αντιμέτωπους ! 

Δεν τελειώνει ο άνθρωπος όπως κι ο κόσμος

Κλείσε μου μια φωνή σ’ ένα φάκελο να την έχω μαζί μου 

– Η φωνή σου είναι ένα δέντρο από τίμιο ξύλο. 

Δεν την άκουσα χτες ούτε σήμερα κι’ είναι γλυκύτερη ακόμη κι’ απ’ τη φλόγα που άνθιζε του τζακιού μας το κούτσουρο το χειμώνα. 

Ξημερώνει η φωνή σου. 

Ανάβει το φάρο στη θάλασσα, τον έσπερο πάνω στον ουρανό. 

Αύριο είναι Κυριακή δεν ξέρω πώς να κάμω γιατ’ είναι τα καλά μου η φωνή σου

Δεν είμαστε οι δυό μας αλλιώς θα γνωρίζαμε τι λόγια να ειπούμε, τι προσευχή. Έτσι, δεν μίλησαν τα χέρια μας ούτε τα μάτια μας. 
Ο άλλος, ούτε υποψιάζονταν κάν 
πως εγώ σκάφτω ένα φύλλο χλόης να θάψω μέσα 
μιάν άβυσσο

Δεν περιμένω να μου μιλήσεις. Το ξέρω. Μπερδεύεται η γλώσσα σου. 
Είναι γιομάτη λουλούδια η φωνή σου


Δε με κατάλαβες’ όλη τη νύχτα ήμουνα πλάι σου, προσπαθούσα να κλείσω το παράθυρο, πάλευα – όλη τη νύχτα. 
Ο αγέρας επέμενε. 
Άπλωσα τότε τις παλάμες μου πάνω σου σαν δυό φύλλα ουρανού 
και σε σκέπασα. 
Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα δίχως χέρια τον κόσμο.

comme tout, d' ailleurs !

 κι οι γλάροι
τα γοργόφτερα πουλιά
λευκό μπαλέτο στα σκοτάδια…

signature

foteini

από το
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΒΙΟΥ

στη θάλασσα

Το βλέπω,"οι δικοί μου" αναρωτιούνται. Απορούν, πώς γίνεται και δεν με έχουν κουράσει ακόμα τα μπάρκα.
Καμιά φορά, "οι δικοί μου" παίρνουν το θάρρος και με ρωτάν πώς μπορώ, πώς το αντέχω... Πώς γίνεται και δεν με κούρασε τόσα χρόνια αυτή η μοναξιά μες τις θάλασσες... Πώς γίνεται και ο χρόνος δεν με κατέβαλλε... Πώς δεν με τσάκισε τους χειμώνες η υγρασία, πώς δεν με τρόμαξαν τις νύχτες οι ανέμοι όταν ξεσπάν λυσσασμένοι απάνω στο σώμα του καραβιού, η τραμουντάνα, ο γραίγος, ο μαϊστρος, ο πουνέντες...
Κάποιοι πιό κοντινοί, που έχουν περισσότερο θάρρος μαζί μου, που και που με ρωτάν κι άλλα πράματα : αν αίφνης μου λείπει το χώμα στον κήπο μου, αν μου λείπουν οι πέτρες, το γλυκό νερό της βρύσης, ο ίσκιος των πεύκων τα καλοκαίρια, τα λούνα παρκ με τα παιδιά στις πλατείες, αν μου λείπουν οι γιορτές στα σπίτια, τα γέλια, τα λουλούδια, οι ζεστές αγκαλιές των ανθρώπων...
Σε όλ' αυτά, απαντάω ολοένα και λιγότερο. Ολοένα και λιγότερο μιλάω. Καμμιά φορά, περνάν μέρες, βδομάδες ή μήνες ως να τους αποκριθώ. Καμμιά φορά δεν αποκρίνομαι διόλου.
Τι να τους πεις ;  Ελάχιστοι θα το καταλάβουν. Το ταξίδι μπορεί να γίνει τέτοια αγάπη και τέτοιος πόθος, που όλα τ' άλλα στην ουσία να σου είναι δευτερεύοντα.
Έπειτα, τι να πεις ; Πως ναι, τόσα χρόνια η μοναξιά μες τις θάλασσες σε τσάκισε ; Πως τους χειμώνες η υγρασία ολημερίς κι ολονυχτίς σε λιάνισε ; Πως τις νύχτες που φυσάει βοριάς στρέφεις στην ανατολή και προσεύχεσαι στον γραίγο και στην τραμουντάνα κι όταν φυσάει δυτικά σταυροκοπιέσαι στον γαρμπή, στον μαϊστρο και στον πουνέντε ;
Να τους πεις ότι τρέμεις κουκουλωμένος πα στην κουκέτα κι ότι τα μάτια σου πιά βαραίνουν το πρωί ; Να τους πεις οτι έχεις στερηθεί τις ζεστές αγκαλιές των ανθρώπων ; Οτι ξέχασες τη ζέστη που βγάνει το χώμα μετά απ' τη βροχή ; Ότι  σου λείπουν τα γέλια των συντρόφων, η θαλπωρή των σπιτιών και τα μαλακά στρώματα ;
Όλα αυτά είναι δευτερεύοντα... Τα πράγματα που άλλοτε μ' αυτά ζύγιαζες τη ζωή σου, μπρος στην αγάπη της θάλασσας έγιναν τώρα όλα δευτερεύοντα. Και γιά τίποτα δεν παραπονιέσαι. Μόνο σε τραβάει το μπάρκο κοντά του, σε παίρνει η αποθυμιά του ανοιχτού ορίζοντα, σε τυλίγει η λαχτάρα γιά νέα λιμάνια και πας. Πας, ταξιδεύεις, πάλι ταξιδεύεις, ολοένα, έγινε ένα το σκαρί με το σώμα σου, έγιναν φύκια τα μακριά μαλλιά σου, τα μπράτσα σου αντρείεψαν, το αλάτι έψησε την όψη και την καρδιά σου.
Και δεν κουράστηκες να πεις μιά στιγμή "εγώ θα βγω στη στεριά ! θα φύγω !".
Και σα να ήταν ένας χρόνος, πέρασαν έτσι χρόνοι έντεκα.        

†Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης μαρτύρων

Ας έχουμε την σοφία να ελπίζουμε.
Να μαρτυρούμε την αγάπη.
Να πιστεύουμε. 

(προς Κορινθ. Α' 13,13) : 

νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη.

ημέρες γιορτής...

Μαρτύρων Ακακίου του εν Επτασκάλω (†303).
Κοδράτου και των συν αυτώ Ρουφίνου και Σατορνίνου και Μαξίμου.
Οσίων Ιωάννου του Ψυχαΐτου, Ταρασίου του εν Λυκαονία
και Νίλου του μυροβλύτου.

.

σημερινές φωτογραφίες
ολονυκτίς
και
το χάραμα
από foteini
.

σαν καράβι φωταγωγημένο...
.
κι οι γλάροι
τα γοργόφτερα πουλιά
λευκό μπαλέτο στα σκοτάδια...
.

.
.

Giorgio de Chirico© (1925)

«...χώθηκα μέσα σ’ ένα σωρό από ερείπια…
…πάνω στον ωκεανό της θεϊκής τρυφερότητας
η Ακρόπολη σαν ακυβέρνητο καράβι…»

.

στα πόδια του βράχου στάθηκα, ψυχή μου, τη νύχτα που πέρασε...
κουλουριάστηκα στα πόδια του
κοιτάζοντας το φεγγαράκι σου...

.


.

πριν ξημερώσει ο ήλιος το πρωί, είδα το φως ...

.


.

εξήμιση η ώρα πρωϊνή
Τρίτη 9 Αυγούστου του 11
η πόλη άδεια
κι εγώ, στα πόδια του βράχου,
συνομιλώ με το φως που σηκώνεται λίγο - λίγο...

.


.

Virginia Woolf

.

«αν αναλογιστεί κανείς ,

πώς έχει σταθεί μέσα στη νύχτα , αιώνες τώρα το μνημείο,

τότε βλέπεις, πως από τον κόσμο ολάκερο,

διαρκέστερος είναι ο Παρθενώνας»

.

.

ξημερώνει σιγά - σιγά ο Υμηττός
κι έρχονται ως εδώ οι αχτίδες ...

.

.

φωτίζει

.
.

«λησμόνησα τον εαυτό μου p v, πατώντας σ’ εκείνα τα χώματα»,

γράφει ο Τερτσέτης...
.

.

Ο Σεφέρης μας

«δεν ξέρω αν το φως είναι του φεγγαριού ή της αυγής…»

.

.

(να μεγαλώσετε την εικόνα
γιά να δείτε το πουλί μαντατοφόρο !)

.

.

φωτίζει...

.
.

(να μεγαλώσετε κι αυτήν την εικόνα,
να δείτε και τον άλλο πτερωτό ταχυδρόμο)
.

.
.

τα καϋμένα τα ακροκέραμα
κρατάν ακόμα !
.

.

ξημέρωσε γιά τα καλά...

.
.

.

Jean Cocteau

«γιατί ο κόσμος έχασε τη χάρη ;
γιατί χάθηκε το μυστικό της ανύψωσης του μαρμάρου»;

.

.

.
.
.
ο ναός του κουτσού Θεού

.

.

.

γιατί χάθηκε το μυστικό της ανύψωσης του μαρμάρου;

.

.

.

.
.
.
.
.
.



.
.
.
.
.
.

Giorgio de Chirico© (1925)

«...χώθηκα μέσα σ’ ένα σωρό από ερείπια…
…πάνω στον ωκεανό της θεϊκής τρυφερότητας
η Ακρόπολη σαν ακυβέρνητο καράβι…»

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
« INSULAM DE LO OTHONO, INSULAM ERIGUSE, DYAPOLO, MATRACHE…»
.
Ερείκουσα

.

signature
foteini

.
Παρασκευή 8/7/11

.
"δεν έχω ήχο..."
.
το να διεκδικείς σιωπηρά - εννοώ, το να ζητάς με σιγή -
δεν είναι οπωσδήποτε τρόπος που υπολείπεται σε ένταση
από μιά σθεναρή, ηχηρή διεκδίκηση.
τουναντίον !
κάποτε, η σιωπηρή διεκδίκηση μπορεί να είναι τόσο σθεναρή, οξεία και εκκωφαντική,
όσο οξύ και σοβαρό είναι το υπό διεκδίκηση ζήτημα.
.
σιγή.
ισοβαρής.
αντιστοίχως ανάλογη.

.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
.
.
.
.
.
.

κι οι γλάροι
τα γοργόφτερα πουλιά
λευκό μπαλέτο στα σκοτάδια…

.

.

Μικρό ημερολόγιο ταξιδιού

.

- συνέχεια -

στη θάλασσα
.

είπες "η θάλασσα είναι μέσα μας !"

και στάθηκε λόγος παρηγορίας αυτός, θάλασσά μου.
μα, τί όμορφα είναι σήμερα,
να κολυμπάω μες στα γαλάζια νερά !
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Σάββατο 9/7/11
.

κήπους από άμμο συνάντησα.
σπαρμένοι μέσα οι λευκοί κρίνοι
που αγαπάς.
σπάνιοι.
τρυφεροί και άγριοι.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Κυριακή 10/7/11, αργά
.

γκιών γκιών, το κύμα
.
γκιών γκιών, ψηλά στο κατάρτι ένα φως
.
γκιών, κι άλλο κύμα
.
γκιών, άλλο κατάρτι, άλλο φως
.
γκιών,
.
βουλιάζουν τα πόδια μου σε άγριους κρίνους .
.
.
.
.
.
.
.

Κυριακή 10/7/11, αργά
.

τις νύχτες, ακούω το τριζόνι
ακούω την ουρά της γουστέρας να βροντάει στην άμμο
.
τις νύχτες, ακούω στα νερά
του άλμπατρου την ανοιχτή δρασκελιά
.
padam, padam, padam
μιά άγκυρα σηκώνεται στο σκοτάδι.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Δευτέρα 11/7/11
.

τραγουδάει ο Γύφτος της νεανικής ηλικίας μας.
ξημερώνει άλλη μέρα.
το φεγγάρι χυμένο στη θάλασσα.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Τρίτη 12/7/11, πρωί
.

έκανα κακόν ύπνο.
κοιμήθηκα στις 12.30. ξύπνησα στις 3.30 και βγήκα στο μπαλκονάκι της θάλασσας.
το απόλυτο σκότος.
ως κι οι μουστερίτσες, που τρεχαλάν όλη μέρα στο χείμαρρο, έπαψαν να ακούγονται. μήτε οι καλαμιές θροϊζουν.
ξαναπέφτω. ξυπνάω στις 5.
ανοίγω διάπλατο το πατζούρι. σα να σπάει το σκοτάδι μιά στάλα.
πέφτω πάλι. ξυπνάω στις 7.
βάζω μαγιώ και κατεβαίνω. ψυχή τριγύρω...
κι εσύ θα ξυπνούσες αξημέρωτα... με χίλια χάδια. τι λέω με χίλια ;! με δυό χιλιάδες χάδια ή και με τρείς.
στην άμμο, ζωγραφισμένη η πατούσα του γλάρου και το βαρύ του περπάτημα.
.
.
.
.
.
.
.