Βριλήσσια. Θέατρο Νταμάρι-Α.Β

"Το όνειρο ενός γελοίου", Φ. Ντοστογιέφσκι

Σερβετάλης - Μπίρμπα 

Η βασίλισσα της ομορφιάς

Σύγχρονο θέατρο, Κεραμεικός

 "Ο ΠΑΤΕΡΑΣ"

Ε ξαι ρε τι κός ο Άντονι Χόπκινς, αλλά και η Ολίβια Κόλμαν...

Γράφουν διάφορα, πολλές φορές άσχετα πράγματα, εδώ κι εκεί οι κριτικοί, όμως εμένα, το έργο, μου φάνηκε μιά ΠΡΑΓΜΑΤΕΊΑ πάνω στο σύγχρονο φοβερό πρόβλημα, της γεροντικής άνοιας, που όλο και επιδεινώνεται, τα τελευταία χρόνια...

Πάρα πολύ καλή ταινία, όλα σωστά δοσμένα, επί της ουσίας, ήταν σα να βλεπα σκηνές με δικά μου πρόσωπα... Με έκανε να καταλάβω γι αυτήν την "αρρώστια" (?), "κατάσταση" (?), πράγματα που ως τώρα ήσαν γιά μένα ακατανόητα... Σκέφτομαι πως πρέπει να αναθεωρήσω τους τρόπους μου με τους ανθρώπους, να πάψω να θυμώνω με ό, τι ως τώρα δεν καλοκαταλάβαινα, και να έχω περισσότερη υπομονή μαζί τους...

Γιά μένα, η ταινία αυτή, είναι μιά καλή στιγμή του κινηματογράφου!

Στην έξοδο συνάντησα τον Γιάννη, με την καινούργια γυναίκα του...

Πριν λίγα χρόνια, ήμουν παρούσα σε μιά κοκορομαχία, που είχαν, ο Γιάννης με τον Άλλο... Ποιός απ' τους δυό έχει πάει με τις περισσότερες γυναίκες...

Ο ένας είπε 500.

Ο άλλος είχε λίγες περισσότερες.

Κέρδισε ο Άλλος...

"Επαγγελματίες" του είδους...

Είμαστε και με τους δυό μαζί, από παιδιά. Αγαπιόμαστε. Δεν μπορώ να τα βάλω πιά με κανέναν, ούτε γιά τα καλά τους, ούτε γιά τις βλακείες τους...

Η καινούργια γυναίκα, είναι γιατρός. Κουβεντιάσαμε λίγο...

Υ.Γ.

1/10/21

Συναντήθηκα προχτές με τον Γ. Όχι, η καινούργια γυναίκα δεν είναι γιατρός, όπως εκείνη είχε αφήσει να εννοηθεί!...

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ

του Τζον Στάινμπεκ,

σε σκηνοθεσία Β. Μπισμπίκη

Ομάδα Cartel

Διάβασα τον Στάινμπεκ * όταν ήμουν 17 ή ίσως 18 χρονών.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΗΣ ΕΔΕΜ, ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ, ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΕΟ.
Αυτά θυμάμαι…

Αριστουργήματα, απ’ αυτά που σε διαπλάθουν όταν είσαι πολύ νέος…

Αληθινά Αριστουργήματα!

Όσον αφορά στην παράσταση που είδα απόψε, 
θεωρώ ότι θα έπρεπε να συμπεριφερθεί κανείς με περισσότερη προσοχή σε ένα τέτοιο αριστούργημα…

Για να εξηγούμαι :

- ο πυρήνας του έργου , το résumé, κρατήθηκε φυσικά! Η υπόθεση του έργου αποδόθηκε.

- οι ηθοποιοί που έπαιξαν, ήσαν πολύ καλοί! Τα έδωσαν όλα οι ηθοποιοί πάνω στην σκηνή! Ήσαν πολύ καλές οι ερμηνείες τους !

Διαφωνώ όμως , ως θεατής , με αυτήν την προσέγγιση του έργου…

Ποιος είπε δηλαδή, ότι οι σύγχρονοι απόκληροι, οι σύγχρονοι εργάτες, οι σύγχρονοι αγρότες, κι όλοι εμείς , το σύγχρονο προλεταριάτο, όλοι εμείς οι αναξιοπαθούντες, οι φτωχοί, όλοι οι δύσμοιροι, εκφράζουν τη μιζέρια τους αποκλειστικά με βρωμόλογα; !  Absurde !

Μακριά από μένα ο σιχαμερός πουριτανισμός! Και μακριά από μένα τα δήθεν και οι σεμνοτυφίες…

Και τα βρωμόλογα γνωρίζω (τα χρησιμοποιώ όπου δεί…) και τα σωστά λόγια γνωρίζω. Απλά σκέφτομαι ότι αδικείται το έργο και φτωχαίνει εκνευριστικά το κλασσικό αριστούργημα όταν ο θεατής παρακολουθεί ένα γεμάτο δίωρο, αποκλειστικής και μόνο βωμολοχίας.

Τι παριστάνουμε τώρα; Τους μοντέρνους;! Τους απελευθερωμένους;!

Άλλος τρόπος δεν υπάρχει στον σκηνοθέτη να δείξει τη σύγχρονη μιζέρια, τις πολύ δύσκολες συνθήκες και την κακομοιριά ; η τόση, η υπερβολικά τόση βωμολοχία, η αποκλειστική βωμολοχία είναι ο πιο εύκολος τρόπος θαρρώ, και ξαναλέω αυτό αδικεί το αριστούργημα…

Κατά τη γνώμη μου…
Επιμένω!

Και κάτι άλλο ακόμα... Αναρωτιέμαι, από όλους αυτούς "τους sold out θεατές" επί δύο χρόνια, πόσοι άραγε έχουν διαβάσει από πριν και πόσοι από πριν έχουν αγαπήσει το αριστούργημα του  Στάϊνμπεκ; 
Άραγε, παίζει κάποιον ρόλο κι αυτό, στην κατανόηση ενός έργου;
Όλοι αυτοί "οι sold out" -επί δύο χρόνια!- μόνο καλές διαδικτυακές κριτικές νογάνε να γράψουν γι αυτήν την παράσταση !;
Και δεν μιλάω γιά τους "επίσημους" κριτικούς και γιά τα "επίσημα" έντυπα... άστα αυτά.................................................................................................. 
γιά τους απλούς σαν εμένα θεατές μιλάω... τόσο πολύ τους άρεσε η προσέγγιση του (αναξιοπαθούντος) Στάϊνμπεκ μέσα από υβρεολόγιο;!

Γνώμη μου... 
Δικαίωμα!

* ο Steinbeck, μου θύμησε η Depy, ήταν υποψήφιος γιά το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1943, 44, 45, 49, 58, 59, 60, 61, 62.
Το 62 ο Steinbeck πήρε το Νόμπελ, με σπουδαίους συνυποψήφιους, όπως τον Γάλλο Jean Anouilh, την Δανή Karen Blixen και τον Βρετανό Lawrence Durrell. 
 

Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ

"170 τετραγωνικά"

Κείμενο Γ. Τσουρή
Σκηνοθεσία Γ. Παλούμπη

Καλά έπαιξαν οι ηθοποιοί. 
Όμως, σκηνοθετικά, μήπως χρειάζονταν λίγο λιγότερες κραυγές;...
Καλό το έργο σε γενικές γραμμές...

Σήμερα "έφυγαν" 

ο αγαπημένος Θάνος Μικρούτσικος

και

ο αγαπημένος μου φίλος Κώστας.

Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2019

ΚΠΙΣΝ - Εθνική Λυρική Σκηνή

"ΩΡΑΙΑ ΜΟΥ ΚΥΡΙΑ"! 
των Λέρνερ (κείμενο) και Λόου (μουσική), σε εκδοχή γιά 2 πιάνα, και σε σκηνοθεσία Γ. Περλέγκα.

Έχω δει την ταινία του Κιούκορ με την Ώντρεϋ Χέπμπορν στο παρελθόν πολλές φορές... πολλές... Και την έχω λατρέψει. Λατρεύω αληθινά αυτήν την ταινία!

Χτες, αφού είδα το έργο, σκεφτόμουν όλη τη νύχτα και σήμερα σκεφτόμουνα όλη τη μέρα, αν αυτή η εκδοχή, αυτή η παράσταση της Λυρικής μου άρεσε... 
Τείνω να καταλήξω μάλλον στο ότι ΔΕΝ μου πολυάρεσε...

Γιά να εξηγούμαι : 
- οι ηθοποιοί, σχεδόν όλοι νέα παιδιά, έπαιξαν πολύ καλά!
- τραγούδησαν πολύ καλά!
- τα σκηνικά ήταν καλά!
- τα κοστούμια γενικά, καλά!
Δεν μου άρεσε η σκηνοθετική σύλληψη του έργου...
Πώς να το πω, με απλά λόγια;... Νομίζω, δεν ανταποκρίνεται σωστά στο ύφος και στο ήθος...
Και νομίζω ακόμα, ότι τελικά η παράσταση είχε μιά πολυλογία, που εμένα με κούρασε... ειδικά από την μέση και πέρα, πολυλογούσε χωρίς λόγο... ίσως αυτή η χωρίς λόγο (?) φλυαρία με ενόχλησε... μου φάνηκε γκροτέσκο...

Παίρνεις μιά συμπυκνωμένη λέξη, μιά δυνατή λέξη ή έστω, παίρνεις μιά συμπυκνωμένη αίσθηση, μιά εικόνα, ένα συναίσθημα, το λιανίζεις εξαντλητικά με τις ώρες και το κάνεις με τα κρεμμυδάκια;! Η συμπυκνωμένη λέξη, έχει από μόνη της μιάν αξία, μιά δύναμη! Αν πολυλογήσεις τόσο στο θέατρο, αν την προβάλεις τόσο κι αν την εξηγήσεις τόσο επίμονα, δεν την αποδυναμώνεις; και δεν την φτηναίνεις ; 

Τέλος, δεν ξέρω, ίσως να κάνω και λάθος στη σκέψη μου... ίσως να είμαι εγώ μυστήρια, ή ίσως και να μη νογάω πολλά...
Λέω απλά, πώς εγώ εισέπραξα την παράσταση...

Σάββατο 7 Δεκέμβρη 2019

Θέατρο Κιβωτός

ο "ΡΙΝΟΚΕΡΟΣ" του E. Ionesco

Το αγαπημένο θέατρο, θέατρο του Παραλόγου και του Σουρεαλισμού, που μπορεί μιά χαρά και περνάει τα μηνύματά του!

Ό, τι επιπλέον προσετέθη στο πρωτότυπο κείμενο γιά να εξυπηρετήσει την παράσταση (και την εποχή μας...), καλώς, ορθώς και επιτυχώς προσετέθη !

Πάρα πολύ καλή η παράσταση! 

Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2019

Θέατρο Φούρνος

Το εξαιρετικό έργο του Jean Genet 
"Ο ΣΚΟΙΝΟΒΑΤΗΣ"
σε μετάφραση Χ. Λιοντάκη , σκηνοθεσία Ν. Αρμάου

Κείμενο - έργο απαιτήσεων τόσο γιά τον ερμηνευτή, όσο και γιά τον θεατή.
Γιά target group απαιτήσεων. Θέλω να πω, έργο όχι εύκολο, προβληματισμένο, σκεπτόμενο.

Η ερμηνεία του ηθο - ποιού Νίκου Αϊβαλή, από αυτές που κινούν γερά τα νήματα στο θέατρο!
Πάρα πολύ καλή, ιδιαίτερη, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ παράσταση!

Σεβαστικά, 

συντροφικά
ή ερημικά, 
είπε,
δεν θα μιλώ.

Σιωπή θα κρατήσω,

ως το τέλος. 
Σιωπή λαλέουσα

Joker.
Δεν ήθελα να δω το έργο, αλλά το είδα τελικά...

η σκηνοθεσία του Τοντ Φίλιπς, νομίζω πολύ καλή.
η ηθοποιία του Γιόακιν Φοίνιξ, ε ξαι ρε τι κή !

δεν μου φτιαξε και την ψυχολογία...

Καθόλου δεν βοήθησε   "Η μεγάλη νύχτα της Νάπολης", 
την κακή, πολύ κακή, πάρα πολύ κακή ψυχική μου διάθεση.

Τελειωμό δεν θα έχει η μεγάλη νύχτα στη Νάπολη...
θα αναγεννάται απ' τις στάχτες της η νύχτα αυτή... θα κρατήσει ες αεί... εις τον αιώνα τον άπαντα...

στο κελί...

photos

foteini

17 τα μπάνια του λαού... 
9 το πρωί τα Σαββατοκύριακα του Αυγούστου, ωραία και καθαρή η θάλασσα, αλλιώς καλύτερα να λείπει... 

θερινό σινεμά αποβραδίς , "η πτώση της Αμερικανικής αυτοκρατορίας", ντάαξ, χαρακτηρισμένο καλοκαιρινή δραματική κομεντί, έχει και πολλές αλήθειες μέσα, γιά το πώς κινείται απανταχού το χρήμα, χαίρε Ντομινίκ Στρός Καν, κυκλώματα κτλ... 
ντάααξ... χαίρεσαι τουλάχιστον την όλη διαδικασία, το θερινό σινεμά, το απαραίτητο γιασεμί, το απαραίτητο πόπ κόρν... 


νιούτσικο φεγγάρι απόψε

σε μπαράκι ως αργά, κοίταζα τον αποσπερίτη και την κασσιώπη, με τα πόδια στη θάλασσα κι αγκαλιά μιά βότκα πορτοκάλι
τι να σου κάνει η μία βότκα πορτοκάλι;!

το γατόνι άρχισε να κάνει σώμα, έπαψα να της μετράω τα παϊδια, τελικά τα μωρά είναι 5, την ρουφάνε τα θηρία ασταμάτητα, σπρώχνονται, παλεύουν, δαγκώνονται και δέρνονται γιά το ποιός θα βρεί πρώτος βυζί να θηλάσει 
κι αφού μου έτυχε αυτό, φροντίζω και ταϊζω την μάνα εξακολουθητικώς κι αδιαλλείπτως.
γιά λίγες μόνο μέρες ακόμα... με αγχώνει το μετά...

"Mi obra maestra"

Ευχάριστο, χαριτωμένο, με ανατροπές, όχι ρηχό, καλό τελικά...

Bavardage με τις κοπέλες ως αργά...

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
μες τα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν
που δε θα ξαναρθούν
μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά

εις μνήμην...

ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ  πάντα !

Το ευλογημένο προικιό τ’ ανθρώπου… και κάποια βασικά ερωτήματα,  που διατυπώθηκαν μες στα χρόνια και που διαρκώς  συνεχίζουν να διατυπώνονται, με διάφορους τρόπους…

Άραγε, Η ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ;!  ça vaut la peine ?!

Alors, για ποιόν η Τέχνη; Η Τέχνη για τον άνθρωπο;

Ποιες είναι οι δυνατότητες της Τέχνης; Τι σκοπό υπηρετεί; 

Ποιοι την υπηρετούν ;

Μπορεί να εξ υπηρετήσει και κάποιους άλλους σκοπούς η Τέχνη;

Εξυπηρέτησε μέσα στον χρόνο – από γενέσεως, άλλους σκοπούς ; Εξυπηρετεί σήμερα και άλλους σκοπούς;

Υπάρχει πάντοτε επ’ ωφελεία η Τέχνη ; 

Την μετα χειρίζονται ; Την μετα χειρίζονται μόνο επ ωφελεία ; Πώς την μετα χειρίζονται;

Την χρησιμοποιούν κάποτε και για το κακό; Υστερόβουλα;

Ποιοι επ ωφελούνται ; Ποιοι επ ωφελήθηκαν από την διαχείρησή της, ηθελημένα, επί σκοπού, άθελά τους, ακόμα και εν αγνοία τους ;

Και άλλα ζουμερά θέματα, αναπηδούν μέσα από το θεατρικό έργο του Ρόναλντ Χάργουντ  "Προσωπική Συμφωνία", στο Από Μηχανής Θέατρο και σε σκηνοθεσία του Δ. Μυλωνά.

Πολύ καλός  μου φάνηκε ο Ν. Τσακίρογλου, εξαιρετικός, θα έλεγα, ο Χ. Βαλαβανίδης.

*

άποψή μου είναι ότι τα ίδια ακριβώς ερωτήματα

ταιριάζουν και στην υπόθεση της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ...

γιατί βέβαια, δεν φταίει η ΤΕΧΝΗ μήτε η ΠΟΛΙΤΙΚΗ

αν από ισχυρά εργαλεία γιά προκοπή στα χέρια του ανθρώπου,
συχνά καταλήγουν να υπηρετούν και σκοπούς άλλους.

Πολύ καλή ταινία "η ευνοούμενη" του Γ. Λάνθιμου.

Προσεγμένο το κάθε τι, περιβάλλον, λήψεις, σκηνοθεσία, ηθοποιία, φωτογραφία, η κάθε πιστή, ακριβής, εξαιρετική λεπτομέρεια ! Ως θέαμα, ένα μικρό αριστούργημα !

Αληθινή οσκαρική παρουσία ! 

Ως νόημα, η ιστορία της εξουσίας ή, πιό σωστά, ποιός στ' αλήθεια κυβερνά κάθε φορά ;!
Στην ουσία, με κάποιον τρόπο το ίδιο θέμα -φυσικά σε άλλες διαστάσεις και σε άλλο περιβάλλον-, χειρίστηκε και η ταινία vice...
Πολύ καλή κι αυτή, δυνατή και σύγχρονη πολιτική ταινία !
Ποιός επιτέλους κυβερνά ;!! 

Με όλ' αυτά, εγώ εξακολουθώ να επιμένω ότι η καλύτερη μέχρι τώρα ταινία του Γ. Λάνθιμου, τουλάχιστον από πλευράς συμβολισμών, και η ταινία που είχε πράγματα σπουδαία να πει, είναι  ο αστακός! - the lobster ! 

Με δεύτερη, από πλευράς συμβολισμών, τον θάνατο του ιερού ελαφιού...
Αυτή όμως είναι η γνώμη ενός μη ειδικού... ενός απλού θεατή, που πάντως ψάχνει και ψάχνεται...

Γενικά, αυτόν τον Γενάρη που πέρασε, παρακολούθησα κάποια λίγα πράγματα...

Πρώτα, την εξαιρετική έκθεση γιά τον Γιάννη Μόραλη στο μουσείο Μπενάκη !
Έμαθα αρκετά γιά τον σπουδαίο ζωγράφο, που μου διέφευγαν...

Την ταινία "VICE", όπως είπα, που μου άρεσε γιατί δεν παύω ποτέ να είμαι ένα συνειδητά πολιτικό ζώο...

Είδα το εξαιρετικό κι εύθραυστο "πράσινο βιβλίο"!

Τον Βασίλη Παπαβασιλείου και "τους ζυγούς λύσατε" στο θέατρο τέχνης.

Το θεατρικό "χαρτοπόλεμος" του Β. Ρωμνιού, που στ' αλήθεια μου άρεσε !

και φυσικά, 
στο μουσείο Κεραμεικής Τέχνης άκουσα την αγαπημένη μου δασκάλα, σε εκπληκτική αφήγηση, εκπληκτικών παραμυθιών !

Δεν μπόρεσα κάτι άλλο μες στον Γενάρη... 
Μόνο το θέατρο της Δευτέρας, κάθε βδομάδα απ' το θαυμάσιο αρχείο της ΕΡΤ.
Όπου μερικά έργα, είναι εξαιρετικά... 

Η ζωή τρέχει άλλοτε με καλά κι άλλοτε με κακά και βαρειά πλήγματα... τι να λέμε τώρα;...

Σάββατο 29/12


Εξαιρετική δουλειά η Roma του Alfonso Cuaron!

Σενάριο
Σκηνοθεσία
Φωτογραφία
Μοντάζ
όλα δικά του !

Ονειρική, Ρεαλιστική και συνάμα Ποιητική ταινία! Γερή ταινία !

Πάρα πολύ καλή !

…………………………………………………………….

Κι όμως της μέρας δεν υπάρχει ούτε λεπτό

Που δεν επιθυμώ μαζί σου να μαι,

Γιατί με σέρνεις και μαζί σου εγώ πηγαίνω

Πίσω μου λες να πάω κι εγώ σε ακολουθώ

Μέσα στον άνεμο, σαν το λεπτό χορτάρι

………………………………………………………………




είπα, δεν θα το δω απόψε το έργο,
όχι γιατί είναι χιλιοδιαβασμένο,
μήτε γιατί είναι χιλιο ιδωμένο,
αλλά γιατί δεν ξέρω αν θα τ' άντεχε το βάρος η ψυχή μου...

το ξαναείδα όμως.

μαγνήτης δυνατός η κάθε λέξη του Λόρκα
κι η κάθε μεταφρασμένη λέξη απ' τον Γκάτσο...

δεν γνωρίζω τίνος είναι η παραπάνω μετάφραση...

Μου άρεσε η ταινία "Κλέφτες καταστημάτων", 
του Ιάπωνα (?) Χιροκάζου Κορεέντα.

Μιά οικογένεια - μη οικογένεια, 
ΓιάννηΑγιάννηδες, στο περιθώριο κάθε κρατικής δομής.  
Δεσμοί ανθρώπινοι. 
Γιά μιάν ακόμη φορά η επιβεβαίωση πως γονιός δεν γίνεσαι απαραίτητα 
επειδή γεννάς, σημασία έχουν οι δεσμοί που φτιάχνεις... 

Το πρώτο μισό έργο σε κάποια σημεία αργό, μετά τη μέση η πλήρης ανατροπή κι οι αποκαλύψεις.
Έργο που σε βάζει να σκέφτεσαι...

"Η λάμψη μιάς ασήμαντης νύχτας", του Ιρλανδού Κόνορ Μκ Φέρσον
στο θέατρο  Επί Κολωνώ.

Παρ' όλο που τουλάχιστον οι τρείς πρωταγωνιστές ήσαν πολύ καλοί στο ρόλο τους,
δεν νομίζω ότι το έργο, μου είπε κάτι ιδιαίτερο...

Αναρωτήθηκα, γιατί κάποιος να το γράψει αυτό το έργο ... 
Τι θέλει δηλαδή να μας πει ο ποιητής;
Κοινά πράγματα. Τα γνωρίζουμε πιά!... Τι άλλο;

Πολύ καλός ο "ψυχρός πόλεμος" του Παβλικόφσκι.
Μαυρόασπρο, καθώς η Ida του. 

Τρομακτικά υπήρξαν (και υπάρχουν) τα καθεστώτα...

Εικαστικά άψογο το έργο, κατ' εμέ...

Και φυσικά ποιητικό το τέλος, οι δυό ψυχές περνάν και κουνάν τα στάχυα, κραταιά ως θάνατος η αγάπη.
Μιά φορά το είπαμε αυτό. Οριστικά. Παντοτινά.