Χρυσοκάπνισται  Ρέγγαι, Αγγλικαί !

j m' e e j' a m s

.
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΑΡΤΗ !

.
ο άνεμος Καικίας ή Γραίγος
.

.foteini

.

τον μήνα Μάρτη, φυσάει vento greco. il grecale.
ο Γραίγος είναι αέρας ισχυρός, φερμένος βιαστικά απ' τον βορρά ή απ' το κύμα της ανατολής, δεν ξέρω.
φυσομανά, βοά και αγαπά να παίζει με τα μαύρα, τα ατίθασα μαλλιά του Μάρτη.
κι εκείνος ο μελαχρoινός, στέρεο κορμί γυμνό, με το σγουρό μαλλί του δαχτυλίδι και δυό γερές, αλλόκοτες φτερούγες στους ώμους.
μιά Belladonna Lily πλάϊ του, μόνο γι αυτόν ανθίζει.

.
.
.
.
.
.

.

.

στον ζωγράφο
.
Γιάννη Τσαρούχη
.

.

V

.

.

signature

Foteini

Ετούτος δω ο τσολιάς
που τρέχει ξέφρενος απάνω στο ποδήλατο
δεν είναι ό, τι φαίνεται!
δεν είναι ένας τσολιάς που τρέχει ξέφρενος
απάνω στο ποδήλατο...
.

όχι!
ετούτος δω ο τσολιάς,
είναι μόνο ένας μικρός, ξετρελαμένος έρωτας
που μασκαρεύτηκε τσολιάς,
έκλεψε ένα ποδήλατο
και χύθηκε στο σκοτάδι

πατώντας γκάζια

.

.

.

.

.

.

signature

Foteini

:

στον ζωγράφο

.

Γιάννη Τσαρούχη

.

IV

.

.

Hommage à Tériade,
Τιμή στις λαϊκές γειτονιές
Στους αργαλειούς, στις φορεσιές, στα ελληνικά τοπία
Στης Αθήνας τα γκρεμισμένα νεοκλασικά και σε όσα με κόπο και με τριγμό οδόντων διασώθηκαν
Τιμή στις πήλινες, μισοσπασμένες, των παιδικών μας χρόνων Καρυάτιδες,
Στον καραγκιόζη, στα ακροκέραμα, στη ζωή των φτωχών ανθρώπων
Τιμή στις παλιές πόρτες τις ξύλινες, τις βαμμένες δυνατή ώχρα, στις τάβλες, ζωγραφισμένες γυμνά κορμιά αγοριών και φτερωτούς άγιους έρωτες,
Τιμή στο μπλέ, το άσπρο, το κεραμιδί, το βιολετί, το δυνατό καφέ,
Τιμή στα «μη με λησμόνει», στα φύγε ! πήγαινε ! έλα ! τέλος !
Έρως εσταυρωμένος
Έρως εσταυρωμένος
Έρως εσταυρωμένος
Τρις
Ο έρως , ο θάνατος και η γωνιά που βολτάραμε τον Ιανουάριο
sτα χέρια, τους μενεξέδες και τους διπλούς υάκινθους
Σπουδή στα χέρια
Σπουδή σε χέρια φορτωμένα αμπελόφυλλα, ελιές και δάφνη
Σπουδή σε χέρια αδειανά
Σπουδή σε πορτρέτα profile, σε en face πορτρέτα, σε χακί πορτρέτα και σε κρεβάτια.
Σπουδή ερώτων, με πινέλα και νερομπογιές
Σπουδή ερώτων, με μολύβια που σβύνουν, τυρκουάζ που σβύνουν, ελπίδες μπλέ που σβύνουν, τίποτε ανεξίτηλο, τίποτε, τίποτε,
Δυό μάσκες μονάχα για τον χορό των Περσών, διασχίζουν τον χρόνο άθραυστες
Και ξανά θύρες ξύλινες βαμμένες λουλακί, θύρες ερμητικά κλειστές
Mικρό χαρτόνι σέπια στο πόμολο και λιωμένο σκοινάκι πέτσινο
«επιστρέφω αμέσως»
.
.
.
.
.

.

ο σκεπτόμενος - le penseur

.

ζωγραφική Γιάννης Τσαρούχης

.

le penseur - ο σκεπτόμενος

.

γλυπτική Rodin

.

.

.

.

.

στον ζωγράφο

Γιάννη Τσαρούχη

.

IIΙ.

signature
Foteini

.

Στην κωμόπολη Villeneuve-les-Sablons
μέσα σε ροδώνες πολύχρωμους,παρέα με την «αγία» σου Lila de Nobili περπάτησες.
Lila de Nobili , avec “de”...
Εκείνη είχε περασμένο ψάθινο καλαθάκι στο μπράτσο της, για να ρίχνετε μέσα les roses de Picardie. Αυτά τα λεπτά, αέρινα, ολιγόφυλλα, τα θροϊζοντα στις νότες γάλλου ακκορντεονίστα.
Για αγίους επίσης συζητούσατε. Τον Φώτη Κόντογλου, τον Θεόφιλο Χατζημιχαήλ.
Από καιρό, είχες στο νου, να σχεδίαζες μιάν εικόνα . Βυζαντινή..

.

.
στον ζωγράφο
.
Γιάννη Τσαρούχη
.
II.
.

signature

Foteini

.

.

Εσύ ,
παρεδέχθης τον έρωτα ως συνεργάτη
«εβάδισες προς τον γκρεμνό
υπό μορφήν στρειδιού,

αδιαφορώντας για την σκόνη του δρόμου που επέρασες»

εμείς,
τον έρωτα απλά καμωθήκαμε
ότι δεν είδαμε !
φοβηθήκαμε μάλλον τον θάνατο
ή
την βάσανο του σταυρού...

μπογιατίσαμε την ελπίδα μας μπλε Αττικού ουρανού
την έννοια του χρόνου όλωσδιόλου καταργήσαμε
και περιμένουμε

η σκόνη στο δρόμο να καταλαγιάσει
για να δηλώσουμε ύστερα
το ευτελές πέρασμά μας.

.

.

.

.

.
ζωγράφος
.
Ιωάννης Τσαρούχης
.
I.

.

signature

Foteini

.

φανταστικό ιστόρημα - μύθος -

που στηρίχθηκε στο γεγονός :

"Ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης

ζωγράφισε πάνω στο καπάκι ενός κιβωτίου ρέγγας

την Παναγία της Νίκης"

.

.

.

.

Ο ευγενέστατος Ιωάννης Τσαρούχης, ζωγράφος,
μιά μέρα όπου συριανούσε κοντά στο σπίτι του, στο Μαρούσι, εθάμαζε πάνωθέ του το γαλανό χρώμα του ουρανού και μυστικά , μέσα στην καρδιά του, με σέβας συνομιλούσε με τον Κύριον.
«Κύριε, τί επληθύνθησαν οι θλίβοντες με ; πολλοί επανίστανται επ΄ εμέ. Πολλοί λέγουσι τη ψυχή μου· ούκ έστι σωτηρία αυτώ εν τω Θεώ αυτού.
Συ δε, Κύριε, αντιλήπτωρ μου εί, δόξα μου, και υψών την κεφαλήν μου.»
.

Τότε, ο ευγενέστατος Ιωάννης Τσαρούχης, ο ζωγράφος,
πατώντας τα βήματά του μέσα στον δρόμο τον χωμάτινο, στη γειτονιά με τα χαμηλά σπίτια και τις κεραμιδένιες στέγες, μπήκε στο παλαιό παντοπωλείο, όπου ο παντοπώλης ήτο φίλος του, παιδιόθεν.
Ο παντοπώλης, την πρωίαν εκείνην είχε μόλις παραλάβει ένα κυτίον με ρέγγας αλατισμένας , καλά διατηρημένας, εξ Ηνωμένου Βασιλείου, και εν όσω ο ζωγράφος διέσχιζε την θύραν του παντοπωλείου, εκείνος ήδη κατεγίνετο με την αποσφράγισιν του κιβωτίου.
Τέλος, αφού το κιβώτιον ηνοίχθη, και ο ζωγράφος είχε μόλις διασχίσει το κατώφλι, παρετήρησε ότι το ξύλινο καπάκι του ψαρο κιβωτίου είχε με επιμέλειαν τοποθετηθεί όρθιο, κόντρα στον πάγκο του παντοπώλου.
Ο ζωγράφος, από επαγγελματική συνήθεια, ζύγωσε ευθύς και πήρε στο χέρι του το ξύλο, που ήτο ανοιχτόχρωμο, λείο, επίπεδο και σε μέγεθος ικανό να χρησιμοποιηθεί δια ζωγραφικήν.
Λίγο αργότερα, εις το εργαστήριον του, ο ζωγράφος περιεργάσθη με προσοχήν το καπάκι, το πλάνισε και από τα δύο πλάγια, το ροκάνισε και το άφησε περί την μίαν εβδομάδα , ώστε αν χρειασθεί, να «τραβήξει» λίγο το ξύλο.
Κατόπιν, το έτριψε ελαφρά με υαλόχαρτο, βρήκε δύο ανάλογα πηχάκια, τα πέρασε εις την ράχιν του ξύλου, έσφιξε με σφυκτηράκια, το άφησε επί 24 ώρας να δέσει, κατόπιν το ξέσφιξε.
Στη συνέχεια, το ξύλινο καπάκι του ψαροκιβωτίου περάσθηκε με αστάρι και αφέθηκε να τραβήξει και να στεγνώσει εντελώς.

Κατόπιν,
ο ευσεβέστατος Ιωάννης Τσαρούχης, ζωγράφος,
έλαβε τα πινέλα της τέχνης του και χρώματα ζωηρά,
και σε απόλυτον συγκέντρωσιν σχεδίασε και ζωγράφισε επάνω στο καπάκι

του κιβωτίου της ρέγγας ένα ωραίο εικόνισμα της Παναγίας, το οποίο ονομάσθη «η Παναγία της Νίκης».

Το εν λόγω εικόνισμα, σχεδιασθέν υπό συνθήκας μεγίστης εσωτερικής θεοσέβειας του καλλιτέχνη,

εις βοήθειαν των ανθρώπων,

απέβη θαυματουργόν.

.

.

.

.

.

.
“ΩΣ ΣΤΡΟΥΘΙΟΝ
ΜΟΝΑΖΟΝ
ΕΠΙ ΔΩΜΑΤΟΣ”
.
* Τσαρούχης Ι
. και
* Τσαρούχης ΙΙ

.

.

με αφορμή
την ανάρτηση, της road art ist
για την έκθεση έργων του Τσαρούχη (μουσείο Μπενάκη)
θυμήθηκα, δυό παλαιότερες αναρτήσεις για τον ζωγράφο
και τις επαναφέρω εδώ...

.

road art ist ,

αυτό το post, στο αφιερώνω

.

.

Παρασκευή, Δεκέμβριος 01, 2006

.Γιάννης Τσαρούχης

Ποιήματα

εκδ. ΑΓΡΑ

.

(βρήκα τυχαία το βιβλίο προ ημερών, και παρ' όλο που κάποιος μου είπε
" δεν είν' ωραία τα ποιήματά του, μην τα διαβάζεις",
εμένα μερικά κείμενα μου φαίνονται καλά και καλότατα !

Το παρακάτω κείμενο, δεν έχω δυστυχώς ώρα, να σας το γράψω όλο, σταχυολογώ λοιπόν...

Πρόκειται στην ουσία για τίτλους, που βάζει ο ίδιος στα κεφάλαια της ζωής του)

.

Τίτλοι διαφόρων κεφαλαίων μιάς βιογραφίας :

.

1) Ο Τσαρούχης, διδάσκεται από τις Γαλλίδες ότι η καθαριότης είναι μία αντίληψις αισθητικής

2) Ο Τ. μαθαίνει από έναν Έλληνα της Αιγύπτου ότι σκοπός της ζωής είναι η ίδια η ζωή

5) Ο Τ. αντιλαμβάνεται τον μηχανισμόν της ζωής κι απογοητεύεται προς στιγμήν

6) Φιλοσοφία του Τ. επί του μηχανισμού της ζωής

7) Η ανακάλυψις της συστηματικότητος και παραλλήλως ο φωτισμός και η ανάδειξις της μουσικότητος

8) Θρίαμβος της μουσικότητος απέναντι της συστηματικότητος

9) Η μουσικότης, το μόνον σύστημα

18) Ο Τ. στηρίζει τον έρωτα, ο Τ. μαθαίνει τον έρωτα

20) Ο Τ. μισεί την τέχνην

21) Ο Τ. περιφρονείται

22) Ο Τ. αναγκάζεται να ταπεινωθεί

28) Θρίαμβος της προστυχιάς, πτώσις της πνευματικότητος

29) Η καθαυτό προστυχιά είναι η πνευματικότης

30) Μία μοδίστρα διδάσκει εις τον Τ. τι είναι αιωνιότης

44) Ο Τ. καταργεί εν τέλει την πραγματικότητα και κινείται ελευθέρως εντός αυτής

46) Η δύναμις του έρωτος

49) Μουσική δικαίωσις του θανάτου

50) Ο ρυθμός, μόνη δύναμις του ανθρώπου

55) Μόνη αξία ο μαχόμενος κατά των μεγάλων κινδύνων

61) Ο Τ. θέλει να κλαύσει

62) Ο Τ. αναγκάζεται να περιφρονήσει την λογικήν

66) Η εύρεσις της αλήθειας : η πραγματικότης είδωλον των πραγμάτων. Νέος εξαφανισμός της πραγματικότητος

κ.τ.λ., κ.τ.λ

.

1935

.
Αναρτήθηκε στις 6:33 μμ









ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

.

ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΡΟΥΧΗ

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

.

.

Η Ηθική κι η Ομορφιά έπρεπε να πέσουν και έπεσαν.

Οι δύο ερινύες χάθηκαν, μένει η Τρίτη και χειρότερη, η Αγάπη, που γρήγορα κι αυτή θα λείψει χωρίς προσπάθεια επειδή εσυμπληρώθηκε απλώς ο μαρασμός της ντροπής.

Μέσα στους δωρικούς ναούς του συμφέροντος και στα τέλεια ανάκτορα
της ασκήμιας,
όταν ο άνθρωπος γίνει ο ίδιος φωτιά (αντίς να κρατά λαμπάδα πίστεως, ελπίδος κι αγάπης), ξεχνά εύκολα τις τρείς γραίες Ηθική, Ομορφιά και Αγάπη.

Τα αρχαία ψιμύθια πέφτουν εύκολα γι αυτόν που γνώρισε τι κρύβουν κάτω από την οπτική απάτη της ηθικής, ωραιότητος κι αγάπης.

Θα βρεθούν πάντοτε κανονικά και αιωνίως οι ανώτεροι ναοί κι ανάκτορα και φλόγες συνεχείς της ίδιας της ψυχής μας, η δε εντροπή μαραίνεται από τον ήλιο, μόνο από τον ήλιο.

Όλα είναι πολιτική κι η ίδια η πολιτική είναι εργασία και η εργασία φλόγα.

Κανείς ας μην απαγορεύει στους ανθρώπους να δουλεύουν, η μεγαλύτερη απρέπεια είναι η ανεργία.

Δεν μπορώ να συνεννοηθώ με τους ανθρώπους, είμαι πολύ θετικός, πάρα πολύ θετικός, πάρα πολύ, και υστερώ στη δύναμη της κακίας.

Όλοι τους είναι καλλιτέχνες ηθικοί και φιλάνθρωποι. Εγώ μένω ένας πρακτικός, ένας άνθρωπος με μικρή πείρα, δεν έχω ιδέες μεγάλες, ούτε καν ιδέες, είμαι ένα ζώο αδύνατο μπροστά τους

.

.Αναρτήθηκε στις 12:47 πμ









ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ

.

ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΡΟΥΧΗ

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

.

"Εις την οδό που πάει από το Φάληρο στον Πειραιά, ευρέθη εις το υπόγειο, που επρόβαλε,
ο δωδεκαετής Ιησούς υπό μορφή κοριτσιού που τραγουδούσε χτενιζόμενο.
Το τριανταφυλλί εκυριαρχούσε μέσα στην άφθονη σκόνη που εφωτίζετο από τις φλόγες
του ηλίου και τις στριγγλιές των γραμμών του τραμ, αρχαιότερες της Εδέμ.
Το κορίτσι ήταν από την Κρήτη ή το Τσιρίγο κι είχε μέσα εις το στόμα του μια ζωηρή τριανταφυλλιά ολόκληρη και το όλο απόπνεε τυρί φρέσκο (λέγε, αν θέλεις, αποπνευματοποιημένο).
Η θάλασσα ακούραστη εμύριζε με την ένταση της εχθρότητος κι άλλοι, γενναιότεροι ίσως από μένα, εζητούσαν ακουσίως να ψαρέψουν ό, τι ήταν απαραίτητο, αλλά κι εγώ εψάρεψα ό, τι μπορούσα, ό, τι μπορούσα.
Αυτοί επάλευαν με την θάλασσα χαίροντες, αλλά κι εγώ εψάρεψα ό, τι μπορούσα, εν μέρει χαιρόμενος, ώσπου κατέληξα στο σπίτι και άρχισα να κλαίγω το κλάμα του απογεύματος της Αναγεννήσεως, με πείσμα και δίχως κατανόηση άλλη.
Δίχως να γνωρίζω το σχήμα και το μέγεθος της γής.
Έκλαιγα πικρά, ώσπου η καρέκλα του Ντα Βίντσι έπεσε τέλος με ορμή ασυνήθιστη
.
......................

Και ο Ερωτόκριτος του σπηλαίου, μαζί με το σκονισμένο, έξοχο κορίτσι, ιδρωμένοι και ζωηροί, τρέχοντας προς το αντίθετο μέρος κι αδιαφορώντας για το σκότος των ανακαλύψεων των παλαιοτέρων από κάθε προσδοκία.
Σ’ ένα μικρό ποτήρι το ήπια το γνωστό φαρμάκι, ψιθυρίζων συνεχώς στο τέλος της εικόνος
«η καλή παρηγοριά, η καλή παρηγοριά» του βελουδένιου τραπεζιού του αντίθετου με την θάλασσα, την θάλασσα που έφαγε όλους τους καθρέφτες της μονής του χαϊδεμένου πετεινού
που εφυλάσσετο στο γκρεμνό της παραλίας από μοναχές του νοσοκομείου,
τρώγοντας μπαμπάκια με αίμα και στραγάλια και τσιγάρα των στρατιωτών.
Τέλος εβάδισα προς τον γκρεμνό υπό μορφήν στρειδιού, αδιαφορώντας για την σκόνη του δρόμου που επέρασα θέλοντας να πάω να κρυφτώ εις το σπήλαιο της νεράϊδας του γιαλού.»

.
.
.
.
.


.