Unconformities …

Από το ΜΟΥΣΕΙΟ της ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Αθήνα – Βηρυτός – Παρίσι, via... sous – sol !

-Σκάβοντας στο παρελθόν για να εξερευνήσουμε το ταραγμένο μας παρόν…-

Η Τζοάνα Χατζηθωμά κι ο Khalil Joreige

επέλεξαν και περιμάζεψαν δείγματα πυρήνων (μπάζα), από εξορύξεις σε εργοτάξια κατασκευής έργων και τα ανασύνθεσαν γλυπτικά .

-Οι μεταμορφώσεις των θαμμένων πόλεων και των υπόγειων κόσμων…-

Οι “ασυμφωνίες” εδώ ορίζονται

ως χρονικές ρήξεις, καταστροφές, αναγεννήσεις και γεωλογικές διαταραχές

 – αέναη δημιουργία και καταστροφή,

όπου ο κάθε πολιτισμός επαναχρησιμοποιεί τους δομικούς λίθους του προηγούμενου…

Unconformities – εικαστική εγκατάσταση, σε τρία μέρη :

-Time capsules – γλυπτά με επικολλημένα τα ευρήματα των γεωτρήσεων

-Palimpsests – φιλμ από τις ανασκαφές στη Βηρυτό

-Zig Zag Over Time- το σκαμμένο υπέδαφος μέσα από φωτογραφία, σχέδιο  και κείμενο

Μέσα από πολύ ενδιαφέροντα κείμενα
σταχυολογώ ελάχιστα μόνο δείγματα, ενδεικτικά :

-Γεώτρηση:  Θέση Μοναστηράκι , Αθήνα

Σημείο:  οδός Ερμού 23

Ημερομηνία γεώτρησης:  Ιούνιος 1997

Βάθος γεώτρησης:  από 0 έως 7 μέτρα

Πιθανό αφήγημα:

… κατάλοιπα σκυροδεμάτων και σιδηροτροχών πιθανώς του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου , του πρώτου μετρό της Αθήνας, που εγκαινιάστηκε το 1895. Παλαιές πλακοστρώσεις από λευκό Πεντελικό μάρμαρο…

…ποικίλα θραύσματα κεραμεικών…

…υπολείμματα υδραγωγείου της ρωμαϊκής περιόδου, που ανακυκλώθηκαν κατά την Βυζαντινή περίοδο…

…λείψανα τείχους που προστάτευε την πόλη…

…Ηριδανός ποταμός…

κ.τ.λ…

-Γεώτρηση: Ελαιώνας Αθηνών

Σημείο: Ιερά Οδός 77

Βάθος γεώτρησης από 0 έως 7 μ.

Πιθανό αφήγημα:

…το γόνιμο έδαφος του Ελαιώνα και το πλούσιο χώμα … από τα νερά του Κηφισού που άρδευε την ευρύτερη περιοχή …

κ.τ.λ…   

-Γεώτρηση:  Κεραμεικός, Αθήνα

Σημείο: Οδός Πειραιώς 23

Ημερομηνία γεώτρησης: Αύγουστος 1995

Βάθος γεώτρησης από 0 έως 9 μ.

Πιθανό αφήγημα:

… περιγραφή, π.χ. ρίζες, πέτρες …

…εγκαταλελειμμένη περιοχή από τον 6^ο  αι. μ. Χ., έως και τον 19^ο αι., όταν διανοίχθηκε η οδός Πειραιώς…

…ερείπια, τέφρα…

…αρχαιολογικά ευρήματα…

…φυσική ερυθρά άργιλος από τον Ηριδανό ποταμό. Πρώτα ίχνη εγκατάστασης…

 κ.τ.λ…

-Γεώτρηση: Πλατεία των Μαρτύρων, Βηρυτός

Ημερομηνία γεώτρησης: Σεπτέμβριος 2014

Βάθος γεώτρησης: από 0 έως 12,5 μ.

Πιθανό αφήγημα:

…κεραμικά, τέφρα, κροκάλες… βυζαντινά θεμέλια. Επανεγκατάσταση στην περιοχή μετά το τσουνάμι του 551 μ.Χ.  Η πόλη ανοικοδομήθηκε αλλά η Βηρυτός δεν απέκτησε την σπουδαιότητα που γνώρισε κατά τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή περίοδο.

κ.τ.λ…

-Γεώτρηση:  Οδός Sursock, Βηρυτός

Ημερομηνία γεώτρησης: Αύγουστος 2014

Βάθος γεώτρησης:  από 0 έως 7 μ.

Πιθανό αφήγημα:

…ίχνη πολλών διαδοχικών κατακτήσεων και ανάκτηση στοιχείων προηγούμενων πολιτισμών, Μαμελούκων, Σελτζούκων, …….., Βυζαντινών, Ρωμαίων. Πόλη σε συνεχή ανακατασκευή και μεταμόρφωση.

…δείχνει την επέκταση και συρρίκνωση της Βηρυτού και την εγκατάλειψή της μεταξύ της αρχαίας και της αραβικής περιόδου.

…χώμα και συλλογή από γυάλινα θραύσματα, υπολείμματα προσφορών…

κ.τ.λ.

-Γεώτρηση: Κολλέγιο της Γαλλίας / Μουσείο Κλινύ

Οδός : Saint Jacques, Παρίσι, 5^ο Διαμέρισμα.

Ημερομηνία γεώτρησης : Φεβρουάριος του 2015

Βάθος γεώτρησης από 0 έως 8,75 μ.

Πιθανό αφήγημα:

…επιχώσεις και ερείπια διαφόρων εποχών, δύσκολα ταυτοποιημένα , αναμεμειγμένα από τις εργασίες κατεδάφισης , κατά τη διάρκεια της περιόδου Haussmann τον 19^ο αι., δημιουργώντας ένα νέο επίπεδο για μελλοντικές κατοικίες.

…ίχνη μίας χαλαρής κατοίκησης…  η περιοχή εγκαταλείφθηκε μέχρι τη δημιουργία της Σορβόννης και άλλων ιδρυμάτων…

…ίχνη τάφων… τέλος αρχαιότητας, αναβίωση μεσαιωνικής πόλης…

κ.τ.λ…

-Γεώτρηση: Λούβρο, Παρίσι

Σημείο: Οδός Rivoli, Tuileries

Ημερομηνία γεώτρησης : Οκτώβρης 2016

Βάθος γεώτρησης:  από 0-8 μ.

Πιθανό αφήγημα:

…κάτω από τον σημερινό δρόμο … τα ερείπια του ανακτόρου του Κεραμικού (Tuileries). Οι λίθοι του ανακυκλώθηκαν μετά την κατεδάφιση.

… θραύσματα ενός τοίχου του Ανακτόρου του Κεραμεικού, που πυρπολήθηκε το 1871 και κατεδαφίστηκε το 1883.

…ίχνη πλημμυρών, ίσως από το 1407, όταν διάφορες γέφυρες και σπίτια παρασύρθηκαν από τμήματα πάγου , μετά την άνοδο των υδάτων του Σηκουάνα.

κ.τ.λ…   

Με αυτόν τον τρόπο, έχουμε μιάν άλλη προσέγγιση της Ιστορίας...
η ΙΣΤΟΡΙΑ παρουσιάζεται με όρους ΔΡΑΣΕΩΝ !

Η έκθεση, μου εφάνηκε ευφάνταστη ! 

και συνάμα Ποιητική ! Καλότατη !

Σάββατο
Ακύλλα & Πρισκίλης

Place d' Italie

Avenue des Gobelins

αριστερά στην Claude Bernard

δεξιά στην Gay-Lussac

στην διασταύρωση με το Luxembourg δεξιά

Boulevard Saint Michel

Sorbonne

Rue de la Huchette

(Shakespeare & Company)

Rue Saint- Severin

Rue de la Harpe

την τελευταία φορά (πόσος καιρός να ναι ;) ήταν αυτό το πρωινό, καθημερινό μου δρομολόγιο, και από κεί, όπου ο δρόμος μου μ' έβγαζε... 

παραμιλάω.

η νοσταλγία σκοτώνει άραγε ;

Διαβολεμένο στερητικό σύνδρομο ! Διαβολεμένο !
Ήθελα να χα δυό παραπανίσιες δραχμές στην τσέπη, να μπορούσα να πάω έστω γιά δυό μέρες στο Παρίσι.
Πολλά ζητάω, ε ;
Πολλές είναι οι δυό μέρες ;
Φαίνεται ότι είναι πολλές οι δυό μέρες που ζητάω...
Και με βασανίζει μιά νοσταλγία. Με βασανίζει πολύ.

ώρα 05.30 πρωϊνή.

σηκώθηκα και στρώθηκα στο γραφείο.
η επίπλωση σ' αυτό το δωμάτιο είναι όλη κι όλη ένα μεγαλούτσικο κρεββάτι με το κομοδίνο του, ένα γραφείο με την καρέκλα του κι ένας πίνακας ζωγραφικής ακουμπισμένος πάνω στο καλοριφέρ - νεκρή φύση του Cezanne, αυτές που μ' αρέσουν.
Ο πίνακας είναι ένα καλάθι με μήλα κι αχλάδια τοποθετημένα ανάλαφρα πάνω σε πετσέτα, ένα τραπεζομάντηλο επιμελώς ριγμένο στο τραπέζι, με φρούτα κι αυτό επάνω, ένα μικρό τσαγερό από πορσελάνη, μιά ίδια ζαχαριέρα κι ακόμα ένα μεγάλο πήλινο σκεύος.
Τα μήλα και τ΄αχλάδια έχουν το χρώμα του πράσινου ξυνόμηλου κι ακόμα πορτοκαλί και κίτρινο, τα υφάσματα είναι σε σπασμένο λευκό - grisatre, τα πορσελάνινα σκεύη κι αυτά σε σπασμένο λευκό, μα με μικρά, διακριτικά ζωγραφισμένα μπλε λουλουδάκια πάνω.
Πάντα μου αρέσει το λεπτό μπλε πάνω στην λευκή πορσελάνη. Το συσχετίζω κάπως με το σχέδιο vieux Luxembourg - η γοητεία του παλιού, λεπτεπίλεπτου μπλε.

Γιά να επανέλθω στον χώρο, λέω πως το μεγαλύτερο χάρισμα αυτού εδώ του απλού δωματίου, είναι το παράθυρό του. Υπάρχει ένα μεγάλο παράθυρο μπροστά στο γραφείο, απ' όπου βλέπεις ουρανό και το φεγγάρι τη νύχτα, δέντρα μπροστά σου με κιτρινισμένα φύλλα, έναν αρκετά φαρδύ δρόμο και στην απέναντι πλευρά του δρόμου πολυκατοικίες.
Το βράδυ δεν κλείνω τα πατζούρια. Έτσι, όλη τη νύχτα έχω τα φώτα του δρόμου μες στο δωμάτιο, κιτρινωπά, να χύνονται γλυκά, φιλτραρισμένα από την ομίχλη, που υπάρχει παντού.
Από παιδί μισώ το σκοτάδι και το φοβάμαι. Έτσι, είναι σαν ένα δώρο αυτή η νυχτερινή φωτοχυσία μες στο δωμάτιο.
Παρακολουθώ πώς αναβοσβύνουν τα φώτα στα απέναντι παράθυρα. Τι ώρα σβύνουν, τι ώρα ανάβουν.
Υπάρχει κι ένα παράθυρο, πιό ψηλά από μένα, που βλέπω πως έχει το δικό μου ωράριο.
Το βράδυ, το φως σβήνει πολύ αργά, το πρωί ανάβει πολύ νωρίς.
Τώρα που γράφω, ώρα πέντε και μισή, βλέπω και το απέναντι φως αναμμένο.
Σύννεφα σκεπάζουν το φεγγάρι.
Ένας ανεπαίσθητος αέρας κουνάει ελαφρά τα κίτρινα φύλλα - όσα δεν έχουν ακόμα πέσει απ' τα δέντρα.
Πού και πού, ακούω απ' έξω κάποιο πρωϊνό αυτοκίνητο.
Η ομίχλη πυκνώνει.
Γυαλίζει μουσκεμένη η άσφαλτος.

του ετερώνυμου Άλβαρο ντε Κάμπος :

..............................

Πάλι σε ξαναβλέπω,
Όμως, αχ, τον εαυτό μου πιά δεν βλέπω !
Έσπασε ο μαγικός καθρέφτης που καθρεφτιζόμουν
Και σε κάθε μοιραίο θραύσμα του
Δε βλέπω παρά ένα θραύσμα από μένα
Ένα θραύσμα από σένα κι από μένα !...

café  Le Dante

Πέρασα μέρος του πρωϊνού μέσα στο café, λόγω του δυνατού κρύου.
Από αύριο πρέπει να ντύνομαι με βαρειά ρούχα και οπωσδήποτε γάντια. Μετανοιώνω που δεν έφερα καπέλλο...

Όσο ήμουν μέσα, διάβασα αρκετά.
Πεσσόα - Καβάφης "τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου".
Εντυπωσιακές οι ομοιότητες της ζωής και της δημιουργίας τους !

Όταν έσπασε κάπως η πρωϊνή υγρασία βγήκα και τριγύρισα όλη μέρα.
Διέσχισα ένα μεγάλο μέρος της πόλης, την ανέβηκα κάθετα, με κατεύθυνση από Νότο προς Βορά και λίγο δυτικά.

Κατέληξα πάλι στην αριστερή όχθη.
Στη ζωή, έχω περπατήσει σε γειτονιές... Γνωρίζω ότι μιά γειτονιά μπορεί να είναι απλά ωραία...
αξιοπρεπής κι ωραία.
κοσμοπολίτικα ωραία.
ανατολίτικα ωραία.
πολυσύχναστα ωραία.
χαρούμενα ωραία.
καλλιτεχνικά ωραία.
ερημικά ωραία.
δυτική ωραία γειτονιά.
φτωχικά ωραία.
διανοουμενίστικα ωραία.
εξοχικά ωραία.
η αριστερή όχθη είναι κολασμένα ωραία ! είναι τόσο θελκτικά ωραία, που όσες φορές κι αν την περπατήσεις δεν την χορταίνεις, δεν ξεκολλάς. θες πάντα να την ανακαλύπτεις...

τα δρομάκια rue Harpe και Hushatte υπάρχουν απ' τον Μεσαίωνα.

signature a.k.

αναταράξεις πάνω απ' την Αδριατική.

είμαι δεμένη μ' αυτά τα σκοτεινά πρωϊνά,
την ξυλιασμένη πάχνη στις άκριες των δρόμων,
τις πήλινες καμινάδες στις στέγες.

πυκνά σύννεφα σε χαμηλό ουρανό
και ομίχλη διάφανη πάνω στην πόλη.

.
κινούμαι στη μαγεία των tapisseries !
.
τις ανακάλυψα στο MUSEE DU MOYEN AGE (στο μουσείο του Μεσαίωνα)
και κάνω από τότε, ως τρελή .
- μπορείτε αν θέλετε, να βγάλετε και το "ως"...
.
σκέφτομαι ένα βιβλίο που διάβασα πέρυσι ή πρόπερσι, "η κυρία και ο μονόκερως".
το βιβλίο, μέσα σ' όλα τ' άλλα, μιλάει με κάθε λεπτομέρεια για το πώς γίνονται οι tapisseries,
τι τέχνη και τι εξάσκηση χρειάζονται, μαστόροι και παραμάστορες κι οικογένειες ολόκληρες τις δουλεύουν,
τι αυστηρή ζωή κι επιμέλεια θέλουν για να γίνουν,
τι κλωστές, τι τεχνίτες, τι εργαστήρια
- την παράδοση θαρρώ την έχει το Βέλγιο -, από πόσους μήνες πριν γίνονταν οι παραγγελίες για τα νήματα, τα χρώματα, τα σχέδια κ.τ.λ.
.
ξεμυαλίστηκα μ' αυτά
και γυρνάω σε τόπους και μουσεία, όπου υπάρχουν...
.
.

οι φωτογραφίες της ανάρτησης

είναι της foteinis

.

.
περπατήσαμε με τα κορίτσια, βράδυ
στην pont des arts
.
Si, par hasard
Sur l' Pont des Arts
Tu croises le vent,
le vent fripon
Prudenc', prends garde à ton jupon
Si, par hasard
Sur l' Pont des Arts
Tu croises le vent,
le vent maraud
Prudent, prends garde à ton chapeau

γίνεται το αδιαχώρητο από νεολαία !

.

.

.

.

.

το πρωί

με ξυπνάει η δεκαοχτούρα

.

.

το ευλογημένο πλασματάκι του θεού,

στέκεται στο κλαδί

μπροστά στο παράθυρο

και ξεφωνίζει.

με πήγε το παιδί σήμερα για καφέ, πριν το μουσείο

.

.

.

.

la concorde

.

απ' αυτό το σημείο,

βλέπεις που τελειώνει το μεγάλο νησί - l' ile de la cite -

.

φαίνεται η μύτη, που καταλήγει το νησάκι.

δεξιά κι αριστερά, οι γέφυρες το ενώνουν με τη στεριά

.

ας είμαστε όλοι καλά !

η ομορφιά,

όπου κι αν τη συναντήσεις,

λέω, δεν χορταίνεται...

.

.

.

.

.

.

.

.

.
βρέχει έξω.
ακούω τον θόρυβο της βροχής πάνω στα δέντρα, στον μικρό κήπο που υπάρχει πίσω απ' το σπίτι.
δεν με πειράζει η βροχή. τη νύχτα, μ' αρέσει ν' ακούω ρυθμικά τον ήχο της. λίγο σα μουσική είναι.
όλη μέρα ψηθήκαμε. υγρή ζέστα. κολλάει ο ιδρώτας πάνω στο σώμα.
τώρα αργά, με τη βροχή, έπιασε λίγο να δροσίζει.
το απόγευμα μάζεψα. πράγματα, βιβλία, ρούχα πεταμένα εδώ κι εκεί.
στις κουρτίνες καρφιτσωμένες έχουν ξεμείνει δυό χριστουγεννιάτικες μπάλλες. τις είχα κρεμάσει με μακριά σατέν κορδέλλα. πάνε έξι μήνες...
μπήκα να καθαρίσω την κουζίνα. έσπασα ένα ποτήρι. μου γλύστρισε απ' τα χέρια. χίλια ψιλά γυαλάκια παντού. έχω χτυπήσει το πόδι μου και το χέρι. το χέρι έτρεξε αίμα ασταμάτητα.
.
δεν βγήκα καθόλου έξω. ίσως αύριο.
με περίμενε στο αεροδρόμιο, παρ' όλο που της είχα πει, δεν θέλω.
r.e.r., κι έπειτα denfert rochereau - raspail - edgar quinet - pasteur - lecourbe - cambronne - la motte picquet grenelle - dupleix - champ de mars - passy.
σταθήκαμε και φάγαμε μιά σαλάτα με κρύα μπύρα.
περάσαμε μπροστά απ' τον παλαιοβιβλιοπώλη σου. εκεί ήσουN, φυσικά.
δεν είμαι σίγουρη για το πόσο φυσικό είναι αυτό το "ήσουν εκεί, φυσικά", συμβαίνει όμως, κι απλά το καταγράφω.
πέσαμε για ύπνο αποκαμωμένες απ' τη ζέστη.
αργά το απόγευμα κουβέντα και οικιακά.
μετά μου έδειξε τις φωτογραφίες απ' το Βερολίνο.
φωτογραφίες απ' το τείχος !
αύριο θα περάσω σ΄ένα cd όλες τις φωτογραφίες απ' το τείχος.
.
.
.

το βιολογικό μου ρολόϊ

λέει 03.25

.

.

.

.

.

.

.

.

έγινε πρωί.

ώρα 09.00

ο ουρανός είναι μαύρος. όχι μαύρος, μολυβί όλος. δεν φαίνονται σύννεφα, όλος σκούρο μολυβί.

με ξύπνησαν κι εδώ οι δεκαοχτούρες. είναι σαφές ότι πρόκειται για δεκαοχτούρες, μα θαρρώ φωνάζουν λίγο διαφορετικά. όχι ανάλαφρα δεκαοχτώ να σε ξεκουφαίνουν τό ένα πλάϊ στο άλλο, μα αργή, βαρειά αρίθμηση. ίσως όμως πάλι, να ναι και η ιδέα μου...

μισοάνοιξα το πατζούρι. σκοτεινός κι ο κήπος. απέναντι πήλινες καμινάδες και μαύρες πλάκες στη στέγη.

το παιδί κοιμάται. έφτιαξα το γάλα μου.

άρχισε να βρέχει. τι βροχή ! άνοιξαν ξαφνικά οι καταρράκτες του ουρανού. μπουμπουνητά, αστραπές και νερό πολύ.

βλέπω τα πουλιά φωλιασμένα μέσα στις ακακίες.

καθόλου δεν θα με νοιάξει, αν ο καιρός, μας κρατήσει και σήμερα μέσα

.

"je m'enferme

et j'avale ma solitude

toute entière"

.

.

.

.

.

.

video de Foteini, no 15, automne à Paris

.

.

.

.

.

για να βρω αυτό το κομμάτι

για τον πύργο του Άϊφφελ

42 κύματα πέρασα...

.

..

.

Guy de Maupassant

.

"J'ai quitté Paris et même la France,

parce que la tour Eiffel finissait par m'ennuyer trop.
Non seulement on la voyait de partout, mais on la trouvait partout, faite de toutes les matières connues, exposée à toutes les vitres, cauchemar inévitable et torturant.

Ce n'est pas elle uniquement d'ailleurs qui m'a donné une irrésistible envie de vivre seul pendant quelque temps, mais tout ce qu'on a fait autour d'elle, dedans, dessus, aux environs.
Comment tous les journaux vraiment ont-ils osé nous parler d'architecture nouvelle à propos de cette carcasse métallique, car l'architecture, le plus incompris et le plus oublié des arts aujourd'hui, en est peut-être aussi le plus esthétique, le plus mystérieux et le plus nourri d'idées ?

Il a eu ce privilège à travers les siècles de symboliser pour ainsi dire chaque époque, de résumer, par un très petit nombre de monuments typiques, la manière de penser, de sentir et de rêver d'une race et d'une civilisation.

Quelques temples et quelques églises, quelques palais et quelques châteaux contiennent à peu près toute l'histoire de l'art à travers le monde, expriment à nos yeux mieux que des livres, par l'harmonie des lignes et le charme de l'ornementation, toute la grâce et la grandeur d'une époque.
Mais je me demande ce qu'on conclura de notre génération si quelque prochaine émeute ne déboulonne pas cette haute et maigre pyramide d'échelles de fer, squelette disgracieux et géant, dont la base semble faite pour porter un formidable monument de Cyclopes et qui avorte en un ridicule et mince profil de cheminée d'usine.
.

C'est un problème résolu, dit-on.

Soit - mais il ne servait à rien !

- et je préfère alors à cette conception démodée de recommencer la naïve tentative de la tour de Babel, celle qu'eurent, dès le XIIe siècle, les architectes du campanile de Pise.
L'idée de construire cette gentille tour à huit étages de colonnes de marbre, penchée comme si elle allait toujours tomber, de prouver à la postérité stupéfaite que le centre de gravité n'est qu'un préjugé inutile d'ingénieur et que les monuments peuvent s'en passer, être charmants tout de même, et faire venir après sept siècles plus de visiteurs surpris que la tour Eiffel n'en attirera dans sept mois, constitue, certes, un problème puisque problème il y a - plus original que celui de cette géante chaudronnerie, badigeonnée pour des yeux d'Indiens.
.

Je sais qu'une autre version veut que le campanile se soit penché tout seul. Qui le sait ? Le joli monument garde son secret toujours discuté et impénétrable.
Peu m'importe, d'ailleurs, la tour Eiffel.

Elle ne fut que le phare d'une kermesse internationale, selon l'expression consacré dont le souvenir me hantera comme le cauchemar, comme la vision réalisée de l'horrible spectacle que peut donner à un homme dégoûté la foule humaine qui s'amuse.

Je me gardai bien de critiquer cette colossale entreprise politique, l'Exposition universelle, qui a montré au monde, juste au moment où il fallait le faire, la force, la vitalité l'activité et la richesse inépuisable de ce pays surprenant : la France.
On a donné un grand plaisir, un grand divertissement et un grand exemple aux peuples et aux bourgeoisies.

Ils se sont amusés de tout leur cœur. On a bien fait, et ils ont bien fait.
J'ai seulement constaté, dès le premier jour, que je ne suis pas créé pour ces plaisirs-là.
Après avoir visité avec une admiration profonde la galerie des machines et les fantastiques découvertes de la science, de la mécanique, de la physique et de la chimie modernes ;

après avoir constaté que la danse du ventre n'est amusante que dans les pays où on agite des ventres nus, et que les autres danses arabes n'ont de charme et de couleur que dans les ksours blancs d'Algérie,

je me suis dit qu'en définitive aller là de temps en temps serait une chose fatigante mais distrayante, dont on se reposerait ailleurs, chez soi ou chez ses amis.

Mais je n'avais point songé à ce qu'allait devenir Paris envahi par l'univers.
Dès le jour, les rues sont pleines, les trottoirs roulent des foules comme des torrents grossis.

Tout cela descend vers l'Exposition, ou en revient, ou y retourne. Sur les chaussées, les voitures se tiennent comme les wagons d'un train sans fin. Pas une n'est libre, pas un cocher ne consent à vous conduire ailleurs qu'à l'Exposition, ou à sa remise quand il va relayer. Pas de coupés aux cercles. Ils travaillent maintenant pour le rastaquouère étranger ; pas une table aux restaurants, et pas un ami qui dîne chez lui ou qui consente à dîner chez vous.
Quand on l'invite, il accepte à la condition qu'on banquettera sur la tour Eiffel. C'est plus gai. Et tous, comme par suite d'un mot d'ordre, ils vous y convient ainsi tous les jours de la semaine, soit pour déjeuner, soit pour dîner.
.

Dans cette chaleur, dans cette poussière, dans cette puanteur, dans cette foule de populaire en goguette et en transpiration, dans ces papiers gras traînant et voltigeant partout, dans cette odeur de charcuterie et de vin répandu sur les bancs, dans ces haleines de trois cent mille bouches soufflant le relent de leurs nourritures, dans le coudoiement, dans le frôlement, dans l'emmêlement de toute cette chair échauffée, dans cette sueur confondue de tous les peuples semant leurs puces sur les sièges et par les chemins,

je trouvais bien légitime qu'on allât manger une fois ou deux, avec dégoût et curiosité, la cuisine de cantine des gargotiers aériens, mais je jugeais stupéfiant qu'on pût dîner, tous les soirs, dans cette crasse et dans cette cohue, comme le faisait la bonne société, la société délicate, la société d'élite, la société fine et maniérée qui, d'ordinaire, a des nausées devant le peuple qui peine et sent la fatigue humaine.
Cela prouve d'ailleurs, d'une façon définitive, le triomphe complet de la démocratie.
Il n'y a plus de castes, de races, d'épidermes aristocrates.

Il n'y a plus chez nous que des gens riches et des gens pauvres. Aucun autre classement ne peut différencier les degrés de la société contemporaine.
Une aristocratie d'un autre ordre s'établit qui vient de triompher à l'unanimité à cette Exposition universelle, l'aristocratie de la science, ou plutôt de l'industrie scientifique.
Quant aux arts, ils disparaissent, le sens même s'en efface dans l'élite de la nation, qui a regardé sans protester l'horripilante décoration du dôme central et de quelques bâtiments voisins.
Le goût italien moderne nous gagne, et la contagion est telle que les coins réservés aux artistes, dans ce grand bazar populaire et bourgeois qu'on vient de fermer, y prenaient aussi des aspects de réclame et d'étalage forain.
Je ne protesterais nullement d'ailleurs contre l'avènement et le règne des savants scientifiques, si la nature de leur œuvre et de leurs découvertes ne me contraignait de constater que ce sont, avant tout, des savants de commerce.
Ce n'est pas leur faute, peut-être.

Mais on dirait que le cours de l'esprit humain s'endigue entre deux murailles qu'on ne franchira plus : l'industrie et la vente.

Au commencement des civilisations, l'âme de l'homme s'est précipitée vers l'art.

On croirait qu'alors une divinité jalouse lui a dit :

« Je te défends de penser davantage à ces choses-là. Mais songe uniquement à ta vie d'animal, et je te laisserai faire des masses de découvertes. »
Voilà, en effet, qu'aujourd'hui l'émotion séductrice et puissante des siècles artistes semble éteinte, tandis que des esprits d'un tout autre ordre s'éveillent qui inventent des machines de toutes sortes, des appareils surprenants, des mécaniques aussi compliquées que des corps vivants, ou qui, combinant des substances, obtiennent des résultats stupéfiants et admirables.

Tout cela pour servir aux besoins physiques de l'homme, ou pour le tuer.
Les conceptions idéales, ainsi que la science pure et désintéressée, celle de Galilée, de Newton, de Pascal, nous semblent interdites, tandis que notre imagination parait de plus en plus excitable par l'envie de spéculer sur les découvertes utiles à l'existence.
Or, le génie de celui qui, d'un bond de sa pensée, est allé de la chute d'une pomme à la grande loi qui régit les mondes, ne semble-t-il pas né d'un germe plus divin que l'esprit pénétrant de l'inventeur américain, du miraculeux fabricant de sonnettes, de porte-voix et d'appareils lumineux ?
N'est-ce point là le vice secret de l'âme moderne, la marque de son infériorité dans un triomphe ?
J'ai peut-être tort absolument.

En tout cas, ces choses qui nous intéressent, ne nous passionnent pas comme les anciennes formes de la pensée, nous autres, esclaves irritables d'un rêve de beauté délicate, qui hante et gâte notre vie.
J'ai senti qu'il me serait agréable de revoir Florence, et je suis parti."

.

.

.

.

.

.
Ο. Ελύτη
.
από το "άξιον εστί"
.
.
τα θεμέλιά μου στα βουνά
και τα βουνά
σηκώνουν οι λαοί στους ώμους τους.
μνήμη του λαού μου
σε λένε Πίνδο...
.
.
.

Foteini

κοιτάζοντας την ραχοκοκαλιά της Πίνδου

.

.

εκεί όπου τα βουνά τελειώνουν,
στη γραμμή του ορίζοντα πέρα,
ο φωτεινός ουρανός σμίγει την αύρα της γης.
αυτή η ευθεία, η αδιόρατη γραμμή της ένωσής τους, μιά σιγουριά εκπέμπει, μιά στοργή,
μιά γλύκα, μιά ηδονή, ένα φως
.
ως, ο θεϊκός

των ανθρώπων έρωτας.
.
.
.
.
.
.
Πέμπτη 19 Νοέμβρη 2009
.
η πρώτη ουσιαστικά μέρα εδώ.
.
το παιδί έφυγε νωρίς το πρωί. εγώ, δεν μπορούσα να σηκωθώ απ' το κρεββάτι, από τον δυνατό πονοκέφαλο. πριν φύγει μου έδωσε μιάν ασπιρίνη, μα δεν είχα βελτίωση.
τα τηλέφωνα κουδουνίζουν από πολύ νωρίς. δεν το αντέχω σήμερα, έτσι κάνω επιλογή, και σηκώνω ελάχιστα.
σηκώθηκα σιγά σιγά, έκανα ντους, μάζεψα τα ρούχα από ένα γύρω με αργές κινήσεις, ντύθηκα αργά, στο κεφάλι μου μέσα χτυπάνε σκεπάρνια...
δε θέλω να πιεστώ, σκέφτομαι αν μπορέσω θα βγω, αλλιώς θα μείνω μέσα, να φτιάξω όταν μπορέσω, αυτήν την αναρχοαυτόνομη κουζινίτσα... έχω κι ένα βιβλίο αρχινισμένο για τον Καντίνσκυ, ευκαιρία να το προχωρήσω κι αυτό.

κατά τις εντεκάμιση, ένιωσα λίγο καλύτερα και βγήκα.
κοιτάζω γύρω να δω, ό, τι δεν είδα χτες το σούρουπο...
μόνο κατ' όνομα γνωρίζω τούτη τη γειτονιά. πάει να πει, δεν την ξέρω...
παίρνω τον δρόμο και κατηφορίζω ίσια κάτω. περνάω μιά δενδροστοιχία με γυμνά σχεδόν δέντρα. καστανιές, καρυδιές και πλατάνια. πατάω πάνω σ΄ένα βαθύ χαλί από ξερά φύλλα, άλλα κόκκινα, άλλα καφέ, κίτρινα. ξαφνικά κι αναπάντεχα, βρίσκομαι ακριβώς στα πόδια του σιδερένιου πύργου.

χαζεύω...
κοιτάζω τα νερά, φωτογραφίζω τ' αγάλματα, τις γέφυρες, τα παροπλισμένα καραβάκια - κατοικίες, τα καραβάκια - μύγες που πηγαινοέρχονται, τα κοτσύφια, τα περιστέρια και τα μικρά μαύρα κοράκια.
ο κεφαλόπονός μου είναι καλύτερα...
χορταίνω κάποτε την ομορφιά και παίρνω το δρόμο προς τα πίσω.
μαχμουρλίδικα.
βαδίζω en me promenant.
δρόμος με antiqueries.
μιά μικρή πλατεία, μιά marché. μιά υπέροχη marché !
πολλά βιβλία για ζωγράφους και λογιώ πανέμορφα δεμένα τετράδια.
πολύχρωμα ζαχαρωτά Χριστουγεννιάτικα, παλιάς μόδας και μυρωδιάς.
τσουρέκια ανθρωπάκια, με μάτια μαύρα γαρυφαλλάκια, σαν αυτά που ζύμωνα στα παιδιά.
κάθε λογιώ κεφαλάκια τυριά, παραγωγή από διάφορες φάρμες.
κρασιά όλα τα είδη. βγαίνει σήμερα στην αγορά και το καινούργιο beaujolais.
fruits rouges, καφέδες, τσάγια, cidre, μικρά μπιστρό.
μικρά θαυμάσια, de jadis.
πίνω έναν μικρό μαύρο καφέ και μιά δεύτερη ασπιρίνη.
.
.
βράδυ
.
τα δίδυμα έχουν τη νέα γρίππη. υψηλό πυρετό. τους έκαναν την εξέταση. το ίδιο κι η Άσπα.
με πονάν όλα μου τα κόκκαλα κι έχω ρίγη. δεν γνωρίζω και κανέναν εδώ...μήτε και ξέρω πού υπάρχει φαρμακείο...
πίνω πάλι ασπιρίνη.
.
.
.

.
.
.
.
Παρασκευή 20 Νοέμβρη του 09
.

ξύπνησα σήμερα λίγο καλύτερα.
με ελάχιστο κεφαλόπονο κι ελάχιστους πόνους στο σώμα.
ο αδερφός μου λέει, ότι εγώ το περνάω ξώφαλτσα...
την Άσπα και τα παιδιά, τους ρήμαξε.
μπορεί να ναι κι έτσι... με εμβολίασε από μόνη της η Η1Ν1!
μήτε ασπιρίνη δεν πήρα σήμερα, δε θέλω να φοβάμαι, μήτε να είμαι μυγιάγγιχτη...

περίπατους έκανα, στα γύρω.
η δουλειά με τα βάσανα και τα προβλήματά της, πήγαν για λίγο στην άκρη...
.
της αγόρασα Χριστουγεννιάτικες μπάλες και τις κρέμασα με όμορφη κορδέλα στο δωμάτιο, μη φύγω κι αφίσει αστόλιστα.
της πήρα ένα panettone al cioccolatο, από μιά μινιατούρα ιταλικό μαγαζάκι.
μου αγόρασε ένα απαλό necessaire από καφετί σατέν, να βάζω λέει, μέσα καλλυντικά... (ας είναι κι έτσι, mikremoufourla...)
έπειτα ήρθα κι ανασκουμπώθηκα. έκανα λάντζα, άλλαξα θέση σε όλα τα πράγματα κι έφερα στην κουζίνα τα πάνω κάτω. η ψυχή μου βγήκε, μα ήθελα να τα φτιάξω...
πριν λίγο, πέρασε από δω η Εύα. ήθελαν να με πάρουν να βγούμε βόλτα.
δεν πήγα. έμεινα σπίτι.
και "δεν με νοιάζει με ποιόν ακούς απόψε αυτό το τραγούδι..." (ή αυτό το ποίημα)
καταπίνω δάκρυα και πίνω πορτοκαλάδα Fanta. σε λίγο,μπορεί να ξαπλώσω.
.
.
.
.

.

Σάββατο 21 Νοέμβρη 09

.

κάτι χαριτωμένο άκουσα το πρωί στο ραδιόφωνο !

la température, λέει, aujourd' hui, ca ne bouge pas !

για δες, για δες :)

:

βρήκα κοντά στο σπίτι ένα παλαιοβιβλιοπωλείο !

ξεψάχνισμα κανονικό στα ράφια...

αχ, Καπετάνιε, πόσα βιβλία απ' εδώ δε θα σ' άρεσαν !

χαμηλώνω το ηλίθιο κεφάλι μου και βλαστημάω τ΄αδέσποτά μου δάκρυα.

ψάχνω... βάζω στην άκρη να πάρω ένα βιβλίο. έκδοση του 1943. προσιτή τιμή.

ένα άλλο μ' άρεσε πολύ. έκδοση του χίλια επτακόσια τόσο...

.

παίρνουμε με την Άννα το λεωφορείο και κατεβαίνουμε στην αψίδα. δεν το αντέχω το σύστημα με το μετρό, να βρίσκεσαι όλη μέρα κάτω απ' τα έγκατα της πόλης, στη σκοτεινιά, τη βρώμα και τη μαυρίλα...

όσο γίνεται λοιπόν, με λεωφορείο...

καταλήγουμε στην ανοιχτή αγορά της Τernes. του κόσμου τα χίλια καλά ! μας συναντάει και η Εύα. παίρνω καφέ, χαρμάνι "του σπιτιού", που μ' αρέσει. πήγε 1 η ώρα, καθόμαστε οι τρεις μας στο ιταλικό μαγαζάκι, ακριβώς μέσα στα ψαράδικα, στα μανάβικα, τα τυράδικα και τα κρασοπωλεία.

το πρόγραμμα μετά, είναι νησάκι Saint Louis και Marais.

περπατάμε στο νησάκι και χαζεύουμε με τις ώρες...

το ίδιο και στο Marais.

6 το απόγευμα καταλήγουμε στο σπίτι του Βίκτωρα Ουγκώ, place des Vosges. το μουσείο μόλις έκλεισε. δεν πειράζει, ότ ΑΝ μπορέσω, θα τις ξαναφέρω...

πίνουμε ένα ποτό, παίρνουμε πάλι τον δρόμο, λεωφορείο, ξανά περπάτημα,ως τα πόδια του πύργου.

θυμάμαι ένα κείμενο που έχω κάπου, για τον πύργο... πρέπει να ψάξω να το βρω.

περπάτημα ως το σπίτι.

η ώρα πήγε εννιάμιση και περπατάμε απ' τις εντεκάμιση το πρωί. δέκα ώρες βάδισμα. κουράστηκα, μα ήταν καλά.

καθόμαστε ακόμα καμιάν ώρα συζητώντας. έπειτα η Εύα φεύγει.

τσιπς και κριτσίνια.

.

.

.

.

:

.

Κυριακή 22 Νοέμβρη, η ώρα 10.30 το βράδυ

.

-de l' aube claire jusq' à la fin du jour-

.

.

ετούτη η Κυριακή, νομίζω είχε μέσα της και λίγο θάρρος, γι αυτό είναι σπουδαία !

.

είχαμε σήμερα στο πρόγραμμα να πάμε στο μουσείο Rodin, κι έπειτα να πάω να τους δείξω το νεκροταφείο με τους περίφημους τάφους και τα αγάλματα - υπαίθριο μουσείο !

πρώτον, η Εύα δεν ήρθε.

πήγαμε λοιπόν οι δυό μας.

το νεκροταφείο δεν το προλάβαμε, γιατί μείναμε στο μουσείο με τις ώρες, κι αυτήν την εποχή σκοτεινιάζει νωρίς.

έτσι, σούρουπο στο νεκροταφείο δε γινόταν να πάμε...

δεν πειράζει όμως,ευχαριστήθηκα ΤΟΣΟ στο μουσείο Rodin, που λέω, φυσικά δεν πειράζει,τα παιδιά έχουν όλον τον καιρό να δουν τα πάντα, αρκεί διάθεση να έχουνε...

.

τα είδα πρώτη φορά από κοντά τα γλυπτά Rodin. τα ρούφηξα ! γύριζα γύρω γύρω σα μαγεμένη, ταϊζοντας την ψυχή μου, να χει να εισπράττει ομορφιά για καιρό...

έκανα πολλές φωτογραφίες. τα άγγιζα, τα χόρταινα με τα μάτια μου.

...κι έπειτα, το παιδί λοστρόμος, πήρε βιβλία !

- το χθεσινό απ' το παλαιοβιβλιοπωλείο "σε κουβαλάω απάνω μου", είναι του Pierre Brisson,

"le théatre des années folles", éditions du milieu du monde, 1943.

.

σήμερα, απ' το μουσείο

- Rainer Maria Rilke, lettres à Auguste Rodin (βιβλίο που θα χει, σκέφτομαι, τρομερό ενδιαφέρον !)

- Camille Claudel & Rodin

κι ένα μικρό-μικρούτσικο

- του Guillaume Apollinaire για τον Henri Matisse,

γιατί ξέχασα να πω, πως υπήρχε στο μουσείο συγχρόνως και έκθεση Matisse.

εντάξει, δεν τρελαίνομαι για τον Matisse, μα φυσικά τον είδα...

.

κατά τα άλλα,

ο καιρός σήμερα ήταν πολύ κρύος, τα δάχτυλα κάθε άλλο παρά σιωπηλά είναι, το δωμάτιό μας είναι ζεστό, κάθομαι εδώ με το παιδί, κι ο καθένας μας, ασχολείται με τα δικά του ενδιαφέροντα.

.

.

.

.

.

.

Δευτέρα 23 Νοέμβρη του 09

.

σκέφτομαι,

όταν αγάπη δεν σε περιμένει, γιατί να γυρίζεις πίσω ;

είναι ένα καλό ερώτημα, να το βάζουμε στον εαυτό μας, τα χρόνια της ωριμότητας...

.

προς το παρόν, έσιαξα τη βαλίτσα της επιστροφής...

σήμερα είχε πολύ κρύο, κι έριχνε χιονόβροχο.

τριγυρίσαμε στο κέντρο.

το βράδυ ήρθε και η Εύα. τους έφτιαξα σπιτικό φαγάκι, κοτόπουλο με σκόρδο, κρεμμύδι, κρασί, κρέμα γάλακτος και γεμιστά ραβιόλια με τυρί και μανιτάρια. ανοίξαμε κι ένα Βeaujolais nouveau.

φχαριστήθηκαν.

μου αρέσει, που ξενέρωτες μου λένε τα μυστικά τους, μιλάν μπροστά μου για τ' αγόρια και τα λογής προβλήματά τους. μου αρέσει.

ακούω έξω στον κήπο, δυνατή τη βροχή που πέφτει. εδώ, η ώρα είναι δύο, στην Ελλάδα τρείς.

ίσως πρέπει να ξαπλώσω... δεν βγάζω τίποτα με την ξαγρύπνια...

κι έχουμε πρωϊνή έγερση.

mikremoumozart,

καληνύχτα !

.

.

.

.

.

à Paris II

.

.

.

.

.

video Foteini no 10, à Paris

:

:

:

.
θα στοιχειώσουμε, mikremoumozart.
θα στοιχειώσουμε και θα μαστε και στα Παρίσια...

.
εψαξα απόψε στα παλιά - παλιά κιτάπια και το βρήκα :

"Και δεύτερη πατρίδα,
που ονειρεύτηκα φωλιά,
ποτήρια κολωνάτα «le NOUVEAU» στο Marais,
και κράτημα απ' το χέρι, κάτω απ' τις γέφυρες...

.

Κι ακόμα ονειρεύτηκα, χαρισμένα εκείνα τα μενεξεδάκια
στη Nice - αχ, πώς ξεχνάς..."

.

.

.

χρόνια και χρόνια

κι εγώ ακόμα εδώ !...

.

.

.

.

.

ώρα να σηκωθώ από τον μη ύπνο, γιατί θα χάσω το αεροπλάνο. το μεσημέρι Αθήνα.

.

.

.

.

.
ξύπνησα μες στη νύχτα, έχοντας στην ψυχή τη φοβερή αίσθηση της απώλειας
ένα παράπονο
και μιά απορία
.
.
.

.
γιά πέταμα είμαι.
εντελώς για πέταμα...
σήμερα μπήκα σ' ένα φαρμακείο.
- δώστε μου ασπιρίνες, pyralvex για τα ούλα, σταγόνες για τη μύτη, βαζελίνη για τις πληγές των ποδιών.
γέλαγε η φαρμακοποιός, όταν της είπα : je vieillis...
με πονάει η μέση, πόδια γεμάτα καρούλες, μύτη εντελώς κλειστή και τα ούλα μου γέμισαν αύθες που πονάνε διαρκώς...
'η απ' την κούραση και το άγχος τα παθαίνω ή απλά je vieillis...


πολλές φορές ήρθα στο παρελθόν, σ' αυτήν την πόλη.
ποτέ όμως δεν χρειάστηκε να ζητήσω να βρω σπίτι...
τρομακτική εμπειρία μου φαίνεται σήμερα.
βλέπεις την άλλη όψη της πόλης και μιάν άλλη όψη των ανθρώπων...
χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων ποδαρόδρομος, άλλοτε πάνω στο έδαφος κι άλλοτε αποκάτω, σαν τα ποντίκια, κι άλλοτε πάρα κάτω κι απ' τα ποντίκια, κοντεύεις καμιά φορά να βγεις στους υπονόμους και στ' αρχαία λατομεία...
.
οι ιδιοκτήτες σπιτιών, βάζουν σε ειδική εφημερίδα μιάν αγγελία, και οι περισσότεροι γράφουν και τη μέρα και την ώρα, όπου μπορεί κανείς να πάει να δει το σπίτι τους.
το αποτέλεσμα είναι, ότι όταν πας τη συγκεκριμένη μέρα και ώρα, βλέπεις απ' έξω να περιμένουν ουρά μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες άνθρωποι !
τι άνθρωποι... παιδάκια, που βρέθηκαν εκεί για σπουδές και ψάχνουν μιά στέγη να βάλουν το κεφαλάκι τους...
ο ιδιοκτήτης λέει συχνά επιτακτικά, με ύφος αυτοκράτορα :
- δύο δύο θα μπαίνετε (!)
και τα παιδιά περιμένουν υπομονετικά με τις ώρες τις διαπραγματεύσεις στον όροφο, στον έκτο συνήθως όροφο χωρίς ασσανσέρ, όπου ανεβαίνουν τις περισσότερες φορές από μιά στενή, παλιά, ξύλινη σκάλα, σε διαμερίσματα τρία επί τρία ή τρία επί τέσσερα, σύνολο m2 από 9 έως 12, με κοινόχρηστη συχνά τουαλέττα και ντους στον όροφο !
Ν Τ Ρ Ο Π Η !
δεν είναι στρατιωτάκια τα παιδιά, για να υπακούουν στο σύνθημα κάθε βλαμμένου
-"εμπρός, μαρς ! ανεβείτε ανά δύο" !
τους το είπα σήμερα, τις ώρες που περίμεναν να τελειώσει η παρέλαση στο διαμέρισμα, στημένοι όρθιοι στον ήλιο...
- δεν είσαστε στρατιώτες, τους λέω, που σας μιλάν έτσι ! μπείτε τουλάχιστον μέσα τέσσερις τέσσερις, να μειωθεί στο μισό ο χρόνος αναμονής...
εκείνα δεν μίλησαν, μόνο συνέχισαν να περιμένουν, γιατί χρειάζονται απελπισμένα να τους επιλέξει ο ιδιοκτήτης και να τους δώσει το σπίτι.
έτσι, υπακούν !...

το δικό μου παιδί, ποιός ξέρει σε τι εσωτερική απελπισία κι ανασφάλεια βρίσκεται, που σήμερα κατέληξε στο πού, θέλει να μείνει...
εκτός απ' τις δεκάδες άλλα σπίτια, μας πήγαν λοιπόν σήμερα σ' ένα πολύ μικρό ισόγειο, μέσα σε εσωτερική αυλή.
καλά, ως εδώ...
μόλις άνοιγες την εξώπορτα του σπιτιού για να μπεις μέσα, πάταγες πάνω σε ένα ντους !
ο θεός δηλαδή να το κάνει ντους... ένας χαλασμένος σωλήνας, που κρέμεται απ' το ταβάνι, πάτωμα του ντους πλακάκια ίσαμε να στέκεσαι με το ένα πόδι, και χωρίς τοίχους ή άλλο κλείσιμο γύρω γύρω ! δηλαδή κάνεις ντους σε κοινή θέα !
κτλ, κτλ, κτλ, να μην πω για τα υπόλοιπα...
είδα κι έπαθα, το παιδί να το μεταπείσω, να φύγουμε από κει...

τι να πω ;...
τι να πω ;...

πώς κατήντησε έτσι η γηραιά Ευρώπη ;

κατά τα άλλα,
την πήρα απόψε αργά και πήγαμε στο Saint Germain des Prés, όπου το βιβλιοπωλείο la hune είναι ανοιχτό ως τις 12 .
αγόρασα μερικά βιβλία,
τα poèmes του Apollinaire à Lou
τα lettres à un jeune poète του Rilke
les témoignages sur le théatre του L. Jouvet
art, vérité et politique του Pinter
του Maiakovski το écoutez ! si on allume les étoiles...
ένα για τον ζωγράφο Bruegel
ένα για τον αρχιτέκτονα Santiago Calatrava
κι ένα για τον paul Klee

λεφτάκια τέλος...
ίσα που φτάσανε να πιούμε chez les deux Magots
ένα κόκκινο κρασάκι με λίγο τυρί.

.
.
αυτά, και μη νομίσεις πως δεν αγαπάω το Παρίσι...
το αγαπάω και το λατρεύω, και σου είπα άλλοτε, ονειρεύομαι να περπατήσουμε στις όχθες του Σηκουάνα μαζί...
ακόμα δηλαδή το ονειρεύομαι.
.
.
.
.

.
Δευτέρα 7 /9/09
.
όπως τότε που ήταν παιδάκι. χρονών πεντέμιση.
η πρώτη μέρα.
βάλαμε τα καλά ρούχα, στην πλάτη την καινούργια σάκα, μολύβια άξυστα, άγραφα τετράδια, της κράταγα το χέρι και βαδίζαμε. έτρεμε αυτή, έτρεμα κι εγώ. έκλαιγε αυτή, έκλαιγα κι εγώ.

στο μετρό σήμερα, πρωϊνιάτικα. οι δυό μας. στριμωγμένες μέσα στο πλήθος. δρόμο παίρνεις δρόμο αφίνεις. σήμερα δεν κλαίει φυσικά. ακουμπάει το κεφάλι της στον ώμο μου. σφιγμένη. κρατιόμαστε απ' το χέρι. πώς να κάνω να απαλύνω την αγωνία της ;
σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, το ίδιο ψυχολογικό σκηνικό...
.
.
.
.