Σάββατο
Ακύλλα & Πρισκίλης

Place d' Italie

Avenue des Gobelins

αριστερά στην Claude Bernard

δεξιά στην Gay-Lussac

στην διασταύρωση με το Luxembourg δεξιά

Boulevard Saint Michel

Sorbonne

Rue de la Huchette

(Shakespeare & Company)

Rue Saint- Severin

Rue de la Harpe

την τελευταία φορά (πόσος καιρός να ναι ;) ήταν αυτό το πρωινό, καθημερινό μου δρομολόγιο, και από κεί, όπου ο δρόμος μου μ' έβγαζε... 

παραμιλάω.

η νοσταλγία σκοτώνει άραγε ;

εσωτερικά τόσο καταβεβλημένη, που σήμερα, δεν θέλω να γράψω τίποτα, γιά τα δεκαεπτά και τα δεκαοκτώ μας χρόνια.
μήτε γιά τον χαφιέ που έστεκε στο φροντιστήριό σου απέξω θέλω να γράψω, μήτε θέλω να γράψω γιά το δικό μας το ραδιο πικ άπ, το Grundig, την Deutsche Welle , τον πατέρα και τ' αδέρφια μου που έκλαιγαν. 
το έτος 2015 τελειώνει. ποιός μπορεί και κοιμάται ;

"Κι αν τώρα σε γυρεύω απελπισμένα

στα πελώρια κύματα της αγρύπνιας μου,

κι αν τώρα κάθε που ανασαίνω βγαίνει τ' όνομά σου..."

κοιμάμαι λίγες ώρες μες τη μέρα.

τις νύχτες, σαν τα νυχτοπούλια, σαν τις μικρές κουκουβάγιες, θρηνώ σιγά, στο σκοτάδι.

"Θα στείλω τα όνειρά μου να ταράξουν το νοικοκυρεμένο ύπνο τους.

Θα στείλω το φόβο να φωλιάσει στις ανύποπτες καρδιές τους...

Και μόνο εσύ θα ξέρεις..."

χτες, παρακολούθησα ως αργά το ξημέρωμα  μιά συζήτηση στο tv5 εφ' όλης της επίκαιρης ύλης.
έχω πολλά βιώματα σχετικά με όσα άκουσα, κάνω σκέψεις διάφορες...
μαθαίνω ξανά τη σιωπή.

θρήνησα
πηγαίνω εκεί που πρέπει, έρχομαι πίσω, πήγα, ήρθα, θρήνησα
έκανα τις δουλειές μου κλαίγοντας, άλλοτε μέσα μου άλλοτε έξω μου, δε με νοιάζει πιά αν με κοιτάζουν, κλαίω ελεύθερα, μπορώ πιά να θρηνώ όταν το χρειάζομαι, έτσι θρηνώ.
βοηθάει (;) κάπως την ψυχή ο θρήνος...

αλλάζουν οι χάρτες, αλλάζει ο κόσμος, σκέφτομαι πόσο κακά αλλάζουν όλα, δεν πρέπει όμως να  μείνουμε στο θρήνο, πρέπει να το αλλάξουμε όλο αυτό...
πρέπει να αλλάξει όλο αυτό.
κι άλλοτε η ανθρωπότητα έχει περάσει πολέμους και περιπέτειες μεγάλες.
γιά το παρόν, κάνω προσπάθεια να σκεφτώ ψύχραιμα.

Ποιός κοιμήθηκε απόψε ;

Ποιός μπορεί πιά να μένει ήσυχος και ήρεμος ;

Ποιά μάνα μπορεί να περιμένει ήσυχα, να γυρίσουν στο σπίτι τα παιδιά της ;



Ποιά η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ;
Αλλάζει ο κόσμος...

Van Gogh

"έλιωσα παπούτσια σιδερένια"
.

.

"γύρε στον ώμο μου να ονειρευτείς"

.

.

.

.

.



.

le café de la nuit,
de la place Lamartine d' Arles

.


.

terrace du café le soir
place du Forum, à Arles

.
.
.

.
τι όμορφα μπαίνει το φθινόπωρο !
κάνει ακόμα ζέστη μες τη μέρα, τιραντάκια και μπλουζάκια ξεμανίκωτα, μα απ' το απόγευμα δροσίζει σιγά - σιγά.
κατέβασα πικέ κουβερτούλα γιατί το βράδυ κρυώνω.

.
σκέφτομαι αυτές τις μέρες την Προβηγκία.
την αγορά των λουλουδιών στη παλιά πόλη στη Νίκαια, τα χωράφια με τις λεβάντες και τα ηλιοτρόπια σ' όλον το νότιο δρόμο, κοντά στην Άρλ ως το Μονακό.
σκέφτομαι το φως.
το φως πληγωμένο απ' την απουσία.
τις ελιές, ως εκεί που φτάνει το μάτι.
και τα σιταροχώραφα.
.
χρειαζόμαστε να ονειρευόμαστε λίγην ομορφιά, ετούτον τον καιρό...
έτσι δεν είναι ;
.
.
δύσκολος καιρός γιά την πατρίδα...
λες και ζούμε σε πόλεμο...
δύσκολα είναι γιά όλους μας, μα ειδικά γιά τους πολύ νέους και τις οικογένειες που βρίσκονται σε ανεργία...
.
αληθινά, δεν ξέρω τι θα μπορούσαμε όλοι μας να κάνουμε...
.
.
.
.
.

.
Bretagne
Haute και Basse Normandie
Nord Pas de Calais
Picardie
Ile de France
Champagne / Ardenne
Lorraine
Alsace
Franche Comté
Bourgogne
Auvergne
Rhone / Alpes
Provence / Alpes / Cote d' Azur
Languedoc / Roussillon
. .
πόσο πολύ νοστάλγησα τη Γαλλία... κάθε μία ξεχωριστά περιοχή απ' τις παραπάνω, με την υπέροχη φύση της, την υπέροχη Γαλλική επαρχία, τα βουνά με τα χιόνια, τα δάση, τη χλωρίδα της, τα ποτάμια, τις λίμνες, τα λιμάνια, τον Ατλαντικό, τη Μάγχη, τη Μεσόγειο, τις συνήθειες, τις φορεσιές, τη μουσική, τα προϊόντα, τα μουσεία, τα μουσεία, τα χωριά, τις πόλεις, τις κωμοπόλεις, το κρασί, το τυρί, τις αγορές, τα μνημεία, τους καλλιτέχνες, το πνεύμα, την παράδοση, τη γλώσσα...
χώρια το Παρίσι, μιά χώρα από μόνο του, μιά αγάπη από μόνο του...
.
τι πλούτος στην όραση, την ακοή, τη γεύση, την αφή, την όσφρηση...
τι πλούτος στην καρδιά και στο μυαλό...
τι μόνιμη νοσταλγία ζωής, η Γαλλία...
. .
και ποτέ δεν πάτησα το πόδι μου στις περιοχές Pays de la Loire, στο Poitou / Charentes, στο Limousin, στην Aquitaine και στο Midi / Pyrenées...
.

. . .
πριν χρόνια, είχα πάρει από ένα μουσείο σε μιά Γαλλική επαρχία ένα βιβλίο που αναφέρεται στους Έλληνες Μικρασιάτες, που πήγαν σ' αυτήν την πόλη κι έχουν φτιάξει μιά παροικία.
το βιβλιαράκι έχει πολύ ενδιαφέρον, είναι έκδοση του μουσείου και περιέχει προσωπικές αφηγήσεις - μαρτυρίες με τις ιστορίες ξεριζωμού κι επαναπατρισμού αυτών των οικογενειών.
.
το σκέφτομαι από καιρό, αν γινόταν να το μεταφράζαμε...
.
.
.
.
.
.
.

.
yπέροχοι πίνακες !
.
.


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.