ακραία καιρικά φαινόμενα, καθώς και
ακραία κοινωνικά φαινόμενα, καθώς και
ακραία πολιτικά φαινόμενα
και πάει λέγοντας...

ψευτοδιαβάζω...
συγχρόνως τη Θαλασσινή Ωδή, Πεσσόα - Άλβαρο ντε Κάμπος, τους Δίδυμους της Βενετίας του Γκολντόνι και ξεκίνησα το Χειρόγραφο της Άκρα, του Coelho.
στην πραγματικότητα όμως, ΨΕΥ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΩ...
ανόρεχτα, χωρίς μυαλό μήτε γιά διάβασμα, μήτε γιά τίποτα.

είδαμε χτες στην Ταινιοθήκη "φιλιά εις τα παιδιά", στριφογύρισα και μέσα σ' αυτά τα δρομάκια που μ' αρέσουνε...
αλλάζει αλματωδώς αυτή η γειτονιά ! ήδη, έχει από πέρυσι το χειμώνα μεγάλη κι ολοφάνερη αλλαγή...
ανακάλυψα κι ένα μαγαζί με χειροποίητες εκ πλη κτικές τσάντες, άδικα όμως έκανα χαρά, γιατί ήσαν ακριβές ...
τέτοιες μέρες, τέτοια λόγια...

τι άλλο ; πλημμυρίσαμε σήμερα... φτάσαμε με το νερό ως το γόνα.
στενοχωρήθηκα πολύ γιά το παιδί που τρόμαξε μες τα νερά κι "έφυγε..."
δεν ξέρεις από πού να τα προφυλάξεις, τα παιδιά...

τα ποτάμια της πόλης των Αθηνών !
Κηφισός κακοποιημένος, Ιλισσός, Ηριδανός μπαζωμένοι...
που-θε-νά, που-θε-νά σε Ευρώπη, σε Αμερική, δεν έχει γίνει τέτοιο αίσχος... αίσχος !
ο μπαζωμένος φυσικός πλούτος της πόλης των Αθηνών...


τι άλλο ;
α, έχω φτάσει τη δουλειά ακριβώς στη μέση.
αργάαα αργάα, βαριάαα βαριάα...
μου αρέσει να αυτοσαρκάζομαι.

..............................................................

"και ο καθήμενος 
όμοιος οράσει λίθω ιάσπιδι και σαρδίω, 
και ίρις κυκλόθεν του θρόνου 
όμοιος οράσει σμαραγδίνω."

................................................................


μιά μέρα πριν, 
συνάντησα τη λέξη "σάρδιος", πρώτη φορά στη ζωή μου.
αναρωτήθηκα πώς άραγε να είναι αυτός ο λίθος, ο σάρδιος,
τι λογιώ να ναι το χρώμα του και ποιά η λίθινη υφή του...



μιά μέρα μετά,
επισκέφθηκα στο μουσείο τις "ΠΡΙΓΚΗΠΙΣΣΕΣ".
τον 9ο αιώνα π.Χ., η αρχόντισσα του τάφου των Αιγών,
- Δέσποινα των Αιγών, ίσως μητέρα της Γυγαίας, κόρης του Αμύντα Α' της Μακεδονίας -
φορούσε κατά την ταφή της περιδέραιο από σάρδιο λίθο,
στον οποίο αποδίδονταν ζωογόνες ιδιότητες !

δεν πίστευαν τα μάτια μου στην τόση καλοτυχία !
στάθηκα μαγεμένη, σχεδόν αποσβολωμένη και κοίταζα το απλό περιδέραιο...
μικροί λίθοι πολύτιμοι, βαθύ ροζ, το όμορφο της άγουρης ρώγας ροδιού,
που θανατώνει το έρεβος στην ωριμότητά της ! 

"και ο καθήμενος

όμοιος οράσει λίθω ιάσπιδι και σαρδίω..."

έχω τελειώσει το ένα τρίτο της δουλειάς.
πηγαίνω πολύ αργά, πάρα πολύ αργά, σαν χελώνα θά λεγα...
κάνω ό, τι μπορώ, όσον αφορά στον χρόνο που διαθέτω.
ελάχιστο χρόνο δηλαδή. ολημερίς τριγυρίζω άκεφα κι έπειτα το πιάνω το βράδυ.
παρ' όλ' αυτά, όταν έχω το κείμενο στα χέρια μου, μου αρέσει να το δουλεύω.

η απέναντι αμυγδαλιά άνθισε. 

στην ιστορία με τον Ρουμπελστίλτσχεν επέλεξα να κάνω την κακιά !
"είμαι κακός και μοχθηρός !" 
και  
"ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει !"
θα το πω στη δασκάλα και θα γελάει...
τα παιδία παίζει και μου αρέσει, όπως πάντα, το παιχνίδι.
 

στο μεταξύ παλεύω κάθε μέρα κι από λίγο, ως να καταφέρω μιάν απόδοση.
με απασχολεί αρκετά, ετούτον τον καιρό. 
ψάχνω.
πάντα το "έχω", που δεν σημαίνει έχω, το "έρχομαι", που δεν σημαίνει έρχομαι , το "πηγαίνω", που δεν σημαίνει πηγαίνω, το "βλέπω", που δεν σημαίνει βλέπω κ.ο.κ. !  
το κάνω κέφι πάντως...


έχω κάνει τη νύχτα μέρα , το πρωί νύχτα, το απόγευμα μέρα. έτσι μου βγαίνουν οι ώρες...


 

η ώρα κοντεύει τρείς κι έξω έχει 4 βαθμούς θερμοκρασία.

πλάκα έχω... αστειεύομαι με τον εαυτό μου...
έχω πέσει με τα μούτρα να αποδώσω κάτι τις, μα τέτοια που είμαι, δε θα το τελειώσω ούτε του χρόνου...
με το Liddel - Scott και τους Μπαμπινιώτηδες στοίβα, ψάχνω και την παραμικρή έννοια, της παραμικρής λέξης.
έτσι, δεν θα καταλήξουμε μήτε του χρόνου...
δεν πειράζει όμως, δεν με κυνηγάν οι μέρες, το κέφι μου , λέω, κάνω.


ὁ ἦν =  Αριστ. π. ψυχ. 1.1,2, μετά τα Φυσ. 6.4. "το τι ἦν είναι" δηλώνει την ουσιώδη φύση κάποιου πράγματος (τι εστιν είναι, Λατ. quid sit esse), όπου το ἦν φαίνεται ότι σημαίνει εστί.
- αυτό το ψάξιμο γιά το "είναι", μου θυμίζει τον Heidegger και τον φωτισμένο δάσκαλο Σ. Ρ.

με τέτοιες εξηγήσεις και παραπομπές, θα καταλήξουμε (ΑΝ καταλήξουμε, γιατί είναι πολύ πιθανό και να μην καταλήξουμε !) του χρόνου τον αντίχρονο...
μα δεν πειράζει, αφού το κάνω κέφι.


νομίζω έπεισα την Κ. να ξαναρχίσουμε σύντομα το περπάτημα στο βουνό.
θα ιδούμε... 
ας είμαστε πρώτα καλά...

Διάβασα τον βίο του Ιωάννη Θεολόγου, υιού του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης.

– το ιστορικό του πρόσωπο -  ως μαθητής του Χριστού – τα κατοπινά του χρόνια – στην Έφεσο – στην Πάτμο (?) – η συγγραφή της Αποκάλυψης.

Κατόπιν διάβασα για τους Χριστιανούς Προφήτες – τι είναι το «χάρισμα», οι χρησμοί και οι αποκαλύψεις.

Σε τι συνίστανται οι δυσκολίες για την ερμηνεία της Αποκάλυψης , δυσκολίες που έχουν να κάνουν με την ιδιάζουσα μορφή της, το περιεχόμενό της και τον σκοπό της.

Συμβολική γλώσσα, εικονική γλώσσα, μεταφορική γλώσσα – αριθμοί, γράμματα, χρώματα κ.τ.λ. με ειδική έννοια – ειδολογική συγγένεια με άλλα, πρότερα έργα .

Ερμηνεία ιστορική, γραμματική ή αλληγορική (?)

Ευαγγελίζεται μελλοντικά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας ή θεολογική προσέγγιση ;

- η βέβαιη κατάληξη της ιστορίας ; -

Ανά τους αιώνες, πολλαπλές μέθοδοι ερμηνείας… υπήρξαν ερμηνευτικές ακρότητες, αυθαιρεσίες, μυθομανίες.

Υμνογραφία – εικονογραφία - ναοδομία

Σύγκριση με τα λοιπά κείμενα της Κ.Δ.

Διαβάζω ερμητικά κλεισμένη στην κουζίνα, όλη μέρα σε συνθήκες σχεδόν απόλυτης παγωνιάς.

Ξέρω πως δεν πρέπει να παραπονιέμαι. Και δεν παραπονιέμαι.

Χτες βράδυ, είδαμε με την Road, ανθρώπους να κοιμούνται στο πεζοδρόμιο, στην έξοδο του μετρό...

Έτσι, το λατρεμένο μας χιόνι, αγαπημένη μου petite Therèse de Lisieux, σήμερα δεν γινόταν να το απολαύσουμε.