περπατώ, περπατώ εις το δάσος

όταν οι σειρήνες είναι εδώ...

η θάλασσα πέρα, η πόλη, 

το δάσος, τα κατσάβραχα, οι κυκλαμιές, οι βελανιδιές, τα πουλιά

και

οι σειρήνες του πολέμου...

περπατώ εις το δάσος...

Είκοσι δύο του μήνα Σεπτέμβρη, της χρονιάς 2021

Εγκαίνια άσκησης σώματος και ψυχής! Περπάτημα στον Υμηττό σήμερα!

-autrement, τα βουνά πήρα...-

κυκλαμιές παντού!

πιό κάτω, η πόλη...

Δεν παραπονούμαι. Απλά περιγράφω.  
Κουράζομαι. Πολύ. Δεν προλαβαίνω να κάνω το παραμικρό, γιά μένα. Κατα τις 7 το απόγευμα, κάθε μέρα, μόλις τελειώνω τις υποχρεώσεις μου, είμαι τόσο εξουθενωμένη, καμιά φορά θέλω να κλαίω απ' την κούραση. Συνήθως ξεραίνομαι, χωρίς να μπορώ να κάνω οτιδήποτε άλλο...
Ούτε έργα, ούτε βιβλία, ούτε παρέες... 
Ελπίζω, δεν θα κρατήσει γιά πολύ αυτό...



Με την Δέσποινά μου, μεγαλώσαμε μαζί. Φίλες αδερφές, όλα τα χρόνια που από παιδάκια, γίναμε γυναίκες. Παιδικά-εφηβικά σου σου σου και μου μου μου, όλα μαζί. 

Κατόπιν, Ελλάδα-Αμερική, άλλες καριέρες, άλλοι εργασιακοί στόχοι και χώροι. Εκείνη κλίση στα θετικά, εγώ στα θεωρητικά. 

Συναντηθήκαμε από χρόνια στα blogs, ευλογημένη νά ναι γι αυτό η τεχνολογία!

Συναντηθήκαμε ενδιάμεσα στην Ελλάδα , συναντηθήκαμε ύστερα ξανά με την τεχνολογία, ας είναι και fb...

"Σα να μην πέρασε μιά μέρα!", σχολιάζει η Δέσποινά μου, προσθέτοντας και το παιδικό συνθηματικό μας "κυριούλα μου"...
"Έχει περάσει πιά μισός αιώνας!", της θυμίζω... Εκείνη όμως, λέει τα δικά της...


Έχω στον κήπο μου ένα πουλί killer. Πουλί φονιάς σαρκοφάγος... Φρικτό! Δεν ξέρω τι να κάνω με αυτό...
Σχεδόν κάθε χρόνο, εφ' όσον υπάρχει εδώ γύρω, κατασπαράζει τα μικρά περιστέρια, που γεννιούντα μες τη ζαρντινιέρα μου... 
όχι πως τα θέλω τα περιστέρια... βρώμικα πουλιά είναι, ίσως τα ποντίκια του ουρανού, γεμίζουν τον τόπο μικρόβια. είναι όμως πουλιά ήσυχα κι έχουν θυμητικό και νοημοσύνη. η φύση, που τα φερε εδώ, δε με ρώτησε αν μ' αρέσουν! έτσι, έρχονται κάθε καλοκαίρι και γεννάν τ' αυγά τους μέσα στη ζαρντινιέρα μου. Τα επωάζουν μέρες, ξέρουν ότι απ' τη στιγμή που γέννησαν κανείς δε θα τα διώξει και κανείς δεν θα τα πειράξει, κάθονται λοιπόν ακίνητα και κλωσσάν τ' αυγά, ώσπου να βγούν τα μωρά τους.
μόλις τα μωρά βγούν, έχουμε άλλη φάση. γυμνά, τα προστατεύουν η μάνα και ο πατέρας. Καμμιά φορά, βοηθάει η τύχη και προλαβαίνουν να μεγαλώσουν, Οι δυό γονείς τα μαθαίνουν να πετάνε. Παρακολουθώ όλο το σκηνικό. Έπειτα φεύγουν... 
Αυτά, όταν δεν υπάρχει τριγύρω το πουλί killer. Όταν ένα γύρω φωλιάζει η κίσσα, τα νεογνά αργά ή γρήγορα δεν γλυτώνουν... Σε ανύποπτο χρόνο, τα βουτάει απ' τη φωλιά και τα τρώει. Φοβερό είναι... Πριν λίγα χρόνια, μετά από σκληρή μάχη με τη γάτα στον κήπο, το αγρίμι βούτηξε κι έφαγε το νεογέννητο γατάκι...



Σαββατοκύριακο, λίγη ξεκούραση.

Εκαταργήσαμε τον ύπνον!

Ναι ! Το κατορθώσαμε κι αυτό! Τον εκαταργήσαμε !

Βασικά, από το περασμένο Σάββατο, με κάποιον τρόπο που ψυχανεμίζομαι, αλλά που δεν μου είναι και εντελώς ξεκάθαρος, έχουμε διακοπή του βραδυνού ύπνου...

Όσο και να παλέψω μες τη μέρα, ό, τι κούραση κι αν έχω, μόλις το βράδυ ξαπλώσω αρχίζουν και με πονάν διάφορα νεύρα, τόσο, που όλη η νύχτα περνάει κακήν κακώς.

Έχουμε κάνει διάφορες ομάδες συζητήσεων. Καλό μου κάνουν στην ψυχή, δεν λέω όχι... 

- Οι συνάδελφοι-φίλοι απ' τη δουλειά, βρισκόμαστε σε τακτική εβδομαδιαία τηλεδιάσκεψη.

- Άρχισαν να με βρίσκουν (να ένα από τα καλά του F. B.!) οι συμμαθήτριές μου-φίλες μου απ' το σχολείο!

- Σήμερα ήρθαν και με πήραν ο Μίμης, η Ευγενία, Η Μαρία κι η Ασπασούλα κι ανεβήκαμε στην Πάρνηθαα, στη λίμνη Μπελέτσι. Θαυμάσιες νεροχελώνες, υπέροχες! Μετά κατεβήκαμε στον Κάλαμο και σταθήκαμε λίγο στη θάλασσα... 

- Αύριο έχω απ' το πρωί babysitting.

Γιάννης Πάριος τραγούδησε:

"Εγώ εδώ κι εσύ αλλού

με τα συμπτώματα τρελού

να κουβεντιάζω στο κενό

και μόνος να παραμιλώ

Παρασκευή η ώρα τρεις

Τι να σου πω τι να μου πεις

βαρύς ο νόμος της σιωπής"

Μισό δισεκατομμύριο ζώα 
έχουν καεί αυτές τις μέρες στην Αυστραλία.

HORREUR !

photos

foteini

Γεράνεια όρη

...κι οι γερανοί, που με τις φωνές τους, στον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, οδήγησαν σε αυτά τον Μέγαρο γιά να σωθεί (!)

Μόνο κατ' όνομα γνώριζα τα Γεράνεια όρη, κι αυτό απ' το σχολείο...

Μαγεύτηκα χτες και σήμερα...
Δάσος ατελείωτο... πυκνά πεύκα, δρύς, Κεφαλλονίτικα έλατα, σχίνα, πουρνάρια, στις κορφούλες πλατώματα ηλιόλουστα με αμπέλια κι ελιές

Σαρωνικός, Κορινθιακός, οι Αλκυονίδες νήσοι απέναντι.

Ξυλόφουρνοι...

αχ, Ελλάδα !
πάντα εδώ επιστρέφουμε :



à la manière de"...

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει.

Στο Πήλιο μέσα στις καστανιές το πουκάμισο του Κενταύρου
γλιστρούσε μέσα στα φύλλα για να τυλιχτεί στο κορμί μου
καθώς ανέβαινα την ανηφόρα κι η θάλασσα μ' ακολουθούσε
ανεβαίνοντας κι αυτή σαν τον υδράργυρο θερμομέτρου
ώσπου να βρούμε τα νερά του βουνού.
Στη Σαντορίνη αγγίζοντας νησιά που βουλιάζαν
ακούγοντας να παίζει ένα σουραύλι κάπου στις αλαφρόπετρες
μου κάρφωσε το χέρι στην κουπαστή
μια σαΐτα τιναγμένη ξαφνικά
από τα πέρατα μιας νιότης βασιλεμένης.
Στις Μυκήνες σήκωσα τις μεγάλες πέτρες και τους θησαυρούς των Ατρειδών
και πλάγιασα μαζί τους στο ξενοδοχείο της "Ωραίας Ελένης του Μενελάου"·
χάθηκαν μόνο την αυγή που λάλησε η Κασσάντρα
μ' έναν κόκορα κρεμασμένο στο μαύρο λαιμό της.
Στις Σπέτσες στον Πόρο και στη Μύκονο
με χτίκιασαν οι βαρκαρόλες.
Τι θέλουν όλοι αυτοί που λένε
πως βρίσκουνται στην Αθήνα ή στον Πειραιά;
O ένας έρχεται από τη Σαλαμίνα και ρωτάει τον άλλο μήπως "έρχεται εξ Oμονοίας"
"Όχι έρχομαι εκ Συντάγματος" απαντά κι είν' ευχαριστημένος
"βρήκα το Γιάννη και με κέρασε ένα παγωτό".
Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει
δεν ξέρουμε τίποτε δεν ξέρουμε πως είμαστε ξέμπαρκοι όλοι εμείς
δεν ξέρουμε την πίκρα του λιμανιού σαν ταξιδεύουν όλα τα καράβια·
περιγελάμε εκείνους που τη νιώθουν.

Παράξενος κόσμος που λέει πως βρίσκεται στην Αττική και δε βρίσκεται πουθενά·
αγοράζουν κουφέτα για να παντρευτούνε
κρατούν "σωσίτριχα" φωτογραφίζουνται
ο άνθρωπος που είδα σήμερα καθισμένος σ' ένα φόντο με πιτσούνια και με λουλούδια
δέχουνταν το χέρι του γερο-φωτογράφου να του στρώνει τις ρυτίδες
που είχαν αφήσει στο πρόσωπό του
όλα τα πετεινά τ' ουρανού.

Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει
κι αν "ορώμεν ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς"
είναι εκείνοι που θέλησαν να πιάσουν το μεγάλο καράβι με το κολύμπι
εκείνοι που βαρέθηκαν να περιμένουν τα καράβια που δεν μπορούν να κινήσουν
την ΕΛΣΗ τη ΣΑΜOΘΡΑΚΗ τον ΑΜΒΡΑΚΙΚO.
Σφυρίζουν τα καράβια τώρα που βραδιάζει στον Πειραιά
σφυρίζουν ολοένα σφυρίζουν μα δεν κουνιέται κανένας αργάτης
καμιά αλυσίδα δεν έλαμψε βρεμένη στο στερνό φως που βασιλεύει
ο καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μες στ' άσπρα και στα χρυσά.

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει·
παραπετάσματα βουνών αρχιπέλαγα γυμνοί γρανίτες…
Το καράβι που ταξιδεύει το λένε ΑΓ ΩΝΙΑ 937.

Α/π Αυλίς, περιμένοντας να ξεκινήσει.

Καλοκαίρι 1936

Γ. Σεφέρης, Ποιήματα, Ίκαρος

μπάνιο 25ο

Περνώντας από καιρού εις καιρόν από την εθνική οδό Κορίνθου - Πατρών, 

με κατεύθυνση την Ιόνια οδό,

πολύ με έχει εντυπωσιάσει ένα πλήθος από καφετιές  αρχαιολογικές και τουριστικές πινακίδες, 

με τα ονόματα των ποταμών που υπάρχουν στην συγκεκριμένη περιοχή !

Πού βρέθηκαν τόσα ονόματα!; πού βρίσκονται τόσα ποτάμια!; τόσοι χείμαρροι!; 

πού βρίσκονται τόσα νερά !;

Τελευταία, έκανα μιά προσπάθεια να καταγράψω επί τόπου αυτά τα ονόματα. 

Sur place...

Με κίνδυνο να ξεχάσω ή να μου έχει ξεφύγει κάποιο ποτάμι, 

αναφέρω εδώ όσα έπεσαν στην αντίληψή μου, με την σειρά που τα συναντάμε...

Ποταμός

Δερβενιώτης

Κριός

Θολοπόταμος

Κράθης

Βουραϊκός

Κερυνίτης

Σελινούντας

Μεγανείτης

Φοίνικας

Βολιναίος

Ξυλοκέρα

Σέλεμνος

όλ' αυτά πλαισιωμένα απ' τα νερά του Κορινθιακού κόλπου

και κατόπιν 

τα ποτάμια 

Εύηνος

Αχελώος

Τα νερά του Αμβρακικού κόλπου

η Λίμνη Αμβρακία

η Λίμνη Παμβώτιδα

ο παλαιός Καλαμάς

κι οι Πηγές του Αχέροντα

αυτά τα έμορφα και τα σπουδαία...

στην πεζούλα...

απολαμβάνω τη θάλασσα κάθε πρωί, νωρίς...
κολυμπάω τουλάχιστον μιάν ώρα, στο ponte πάντα, με κόσμο ελάχιστο, μετρημένο στα δάχτυλα...
σήμερα, πριν μπω στη θάλασσα, μάζεψα στα βράχια κάτω απ' το "ησυχαστήριό μου", κάπαρη κι αγγουράκια της κάπαρης (καπαρόμηλα), βρεγμένα απ το θαλασσινό νερό...
ίσα ίσα ένα βαζάκι είναι, έβαλα να τα κάνω τουρσί.
πολύ μου αρέσει, είναι σαν ένα παιχνίδι, να παίρνεις τους καρπούς και να τους μετασχηματίζεις...

το βράδυ ποτό στην Τένεδο, πρωί - βράδυ με τους φίλους πάντα.

βαδίζω αρκετά χιλιόμετρα, κάθε μέρα.

νούμερο 22

μικρό οδοιπορικό...

photos

foteini

στην καλύβα, ψηλά στο βουνό...

συνάντησα την Αυγουστιάτικη πανσέληνο

απάνω στα ψηλά βουνά,
παρέα στον ασβό, το τσακάλι, τη μικρή αλεπού και το γεράκι...



σε τόπο αγαπητό

το χάραμα παραμόνευα τον ήλιο να βγαίνει στη θάλασσα

κι ύστερα πάλι, 
στο σκηνικό θεάτρου...

μπάνιο 21ο  σήμερα,
στο ησυχαστήριό μου,
μες τους ερωδιούς...

η βεράντα ανθίζει...

ίσως και να μπαίνει η άνοιξη

κι ίσως, μιά κάποια... "ουρανού κατάνυξη"...

τα αγριολούλουδα φούντωσαν στην ζαρντινιέρα

οι υάκινθοι που φύτεψα πέρυσι

η μπιγκόνια μου κι οι μωβ υάκινθοι

τα παιδιά των παιδιών των παιδιών των κρίνων της Τζούλη!

πλήθυναν και θέλουν μεταφύτευση...

                             ετοιμάζεται στη γλάστρα η τριανταφυλλιά

βγαίνουν οι πιπερίτσες μου

μεγαλώνει η φρέσκια ρίγανη στη γλάστρα

η ορτανσία ετοιμάζεται

κι η λεμονιά μου στη γλάστρα!

η Πανσέληνος τ' Αυγούστου '18

photos

foteini

ξεπροβάλλει πίσω απ' το βουνό...

αν με πίστευες λιγάκι 
θα `σαν όλα αληθινά

Οδύσσεια Ε

Στίχ. 271-275.

.

"Δεν του ερχόταν στα μάτια ύπνος,

Την Πούλια θωρώντας, 
τον Αρκτούρο –να βασιλέψει τούτος αργεί –
Και την Άρκτο – αλλιώς τη λένε κι αμάξι -,
Που επιτόπου κλωθογυρνά και καραδοκεί ολοένα τον Ωρίωνα
Ούτε λούζεται στον Ωκεανό ποτέ της"

foteini

Δεν μου ερχόταν στα μάτια ύπνος,

Την Άρκτο είδα,
- Η ουρά του χαρταετού στα Γεράνεια όρη-
Να δίνει βουτιά μέσα στις Σκυρωνίδες Πέτρες,
Πάνω σε δάση μαύρα, καμμένα.

στο κελί...


Σήμερα η φύση μου έκανε τη χάρη ! Μιά χάρη, κόντρα στην ακεφιά που με δέρνει μέρες τώρα...

Πέτυχα επί τέλους τον τσαλαπετεινό !

Κι ήταν αυτή μιά στιγμή χαράς, μιά στιγμή ενθουσιασμού !
Χρόνια περίμενα να τον δω, κι ήξερα ότι κάπου εδώ γύρω στριφογυρίζει...
Η αλήθεια είναι, ότι έχω υπομονή. Γκράντε.
(Η φίλη μου η Μέρω έχει ένα εικόνισμα της Αγίας Υπομονής)

et voilà :

photos

foteini

"πτηνό παραλλαγής, με φτέρωμα που μοιάζει στη ζέμπρα, περήφανο λοφίο και τσιμπολογητής χωραφιών"

για συντομία, "τσαλαπετεινός"

Πανέμορφος !

τι χαρά έχω, όταν ανθίζουν τα δικά μου τριαντάφυλλα !

νομίζω είναι τα τελευταία καλοκαιρινά της τριανταφυλλιάς μου. τον Σεπτέμβρη πάλι !
τους έριξα μέσα και μιάν ασπιρινούλα, γιά να κρατήσουν μερικές μέρες.
ομορφιά πάνω στο τραπέζι.

στην πεζούλα...


φυσάει μαϊστρος.
μπάνιο με D. και L., απ' τη "μέσα" μεριά, σε τόπο που μου αρέσει πολύ, στο Χουχουλιό της Κουλούρας! 
Είμαστε ακριβώς πάνω στο πέρασμα. Μόλις στα δυό ναυτικά μίλια απ' την απέναντι χώρα. Αν έχεις γερές πλάτες και γερά πόδια, κολυμπάς άνετα το στενό, περνώντας απ' τη μιά χώρα στην άλλη...

Νησάκι, Καλάμι, Κουλούρα, Χουχουλιό, Κερασιά. Είναι οι καλύτερες θάλασσες (κατ' εμέ), απ' τις μέσα πλευρές !

ούτο είν' το πέρασμα ! (κατά την ντόπια διάλεκτο)

Κοντά στα μέρη του αγαπημένου Durrell, σκέφτομαι πως
εκτός από τον Σολωμό, τον Κάλβο, τον Μάντζαρο, τον Τερτσέτη, τον Πολυλά, τον Μαβίλη, τον Βαλαωρίτη και φυσικά τον Καποδίστρια, 
έχεις κι άλλους τόσους λόγους ν' αγαπήσεις ούτον τον τόπο.

τις ελιές του, τα κυπαρίσσια, τους ευκάλυπτους, τα γαλαζοπράσινά του νερά.  

τα παλαιολιθικά και νεολιθικά χρόνια, ο τόπος εδώ ήταν πολύ δασωμένος,
είχε καλή πανίδα και υπάρχουν λίθινα δείγματα εκείνης της εποχής, ότι εκατοικούνταν από κυνηγούς.  

Όταν έφτασαν εδώ οι Ρωμαίοι, 
αποψίλωσαν τα δάση γιατί χρησιμοποίησαν την ξυλεία γιά να σιάχνουν τα σκάφη τους.

Αποψιλωμένο βρήκαν τον τόπο  οι Ενετοί, και φύτεψαν παντού ελιές.
Έτσι κάπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, που αφορούν στην βλάστηση, 
κι ας λάβομε υπ' όψιν μας το κλίμα, την συνεχή υγρασία και τις βροχές -  παράγοντες καθοριστικοί. 

Εδώ στην άκρια, ξανα διαβάζω ήσυχα το βιβλιαράκι μου, με αφορμή τον Λόρκα.

κολυμπώντας στον ίσκιο,
μες στη μοσκοβολιά του ευκάλυπτου!