γυρεύω τη θάλασσα, όπου θα κάνω ακόμα καιρό να μπω...
όχι, δεν γκρινιάζω. υπομονετική είμαι.
.
χτες προς το ξημέρωμα φυσούσε μανιασμένος ο Αναβυσσιώτικος αέρας. λυσσομανούσε. πήγαιναν κι έρχονταν τα δέντρα.
αποζημιώθηκα απο βραδύς με ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα.
.
κι ύστερα έβαλα μιά καρέκλα στο σκοτάδι, απλώθηκα κι έβλεπα καθαρά τ' αστέρια.
η Τζούλη τα ήξερε και μου τάδειχνε ένα - ένα με το όνομά τους. εγώ δε φτουράω σ' αυτά... μονάχα τις Άρκτους ξέρω, τον Πολικό και την Κασσιώπη. τίποτ' άλλο.
.
νιώθω πολύ κουρασμένη. έχω γονατίσει.
δεν ξέρω γιατί έχω τέτοια κούραση.
ίσως είναι κούραση συσσωρευμένη, που βγαίνει τώρα. τι άλλο ;
.
.
γειά, μοτσαρτάκο.
.
α, έφτιαξα απόψε κληματσίδες τουρσί
.
.
.
.
.
.
5 σχόλια:
Καλησπέρα, κι εγώ μόνο τις άρκτους ξέρω αλλά χθες με ονόματα ή χωρίς τα αστέρια ήταν μαγικά.
Πόσο με ταξιδεύεις κάθε φορά :)
@
σε ταξιδεύω, Ira μου ;
τι όμορφα μου ακούστηκε αυτό...
ελπίζω να σου πήγαν όλα καλά προχτές...
θα προγραμματιστώ να έρθω :)
Καλημέρα :)
σου έχω ξαναπεί πως με ταξιδεύεις με τα κείμενα και τις φωτογραφίες σου και το κάθε ταξίδι μου δίνει ηρεμία και φως που τα έχω ανάγκη :)
τα εγκαίνια πήγαν μια χαρά, είχαμε όλοι και πολύ καλή διάθεση και ήταν πολύ όμορφα.
Οταν θα είναι να έρθεις ενημερωσε με ώστε να είμαι στη γκαλερί.
@
ωραία, Ira μου !
εύχομαι όλα να είναι καλά !
όταν θα έρθω θα σε πάρω τηλέφ.
:)
@
αναρωτιέμαι πώς γίνεται
ένας άνθρωπος
με μαυρισμένη την καρδούλα του
να δίνει φως...
μεγάλη αγκαλιά :)
Δημοσίευση σχολίου