Ήτανε λέει, η μεγάλη λεω φόρος.
Ξέρεις ποιά... Όπου, όταν ήμουνα παιδάκι, στις εθνικές εορτές κάναμε παρέλαση σ' αυτήν, τα τύμπανα πήγαιναν μπροστά ταρατατζούμ ταρατατζούμ, κι εμείς με τη σημαία καμαρωτοί από πίσω, έν δυό στην άσφαλτο τα άσπρα σοσόνια, μαύρα λουστρίνια με λουράκι, έν δυό, έδινε το παράγγελμα η δασκάλα πλάϊ μας, Ελένη Καμενίτσα την έλεγαν, καλή της ώρα, όπου και αν βρίσκεται...

Το βράδυ που έφυγε ο φίλος μου ο Σταύρος, γονάτισα κοντά στο κρεββάτι του κι ίσως έκλαιγα, δεν θυμάμαι καλά...
Έπειτα, βγήκα σ' αυτήν τη λεω φόρο, έτσι ήταν η διαδρομή μου, στάθηκα στη διάβαση έξω από την μεγάλη καγκελόπορτα του γραφείου σου , περιμένοντας να διασχίσω τον δρόμο.
Έπεσα χάμω όμως. Έπεσα χάμω φαρδιά πλατιά, στη μέση της λεω φόρου, ήμουνα στενοχωρημένη και συγχισμένη, δεν πρόσεχα ή ζαλίστηκα, δεν ξέρω, έτσι έπεσα  χάμω, φαρδιά πλατιά, ήταν σχεδόν ξημέρωμα και δεν περνούσαν αυτοκίνητα, αλλιώς θα μου είχαν κάνει το κεφάλι λιώμα...

Η μεγάλη λεω φόρος, γιά χρόνια καταλεπτώς χρονομετρημένη με τα δικά σου βήματα ...

"Ποτέ κανείς συγκοινωνιολόγος, δε χαρτογράφησε διαδρομές τέτοιας ακρίβειας...

Ακόμα; Δώδεκα. Ακόμα εκεί είσαι; Να υπήρχαν ταξί-αεροπλάνα! Αεροταξί πόλης! Τρελά. Πρόσεχε τα σκαλιά. Να πατάς σταθερά. Μη βιάζεσαι. Πάρε την μικρή κατηφόρα. Πρόσεχε βγαίνοντας στη λεωφόρο. Σε κείνο ακριβώς το σημείο, διαβαίνοντας, έπεσα μια φορά"


Μεσημέρι διέσχισες τη λεω φόρο, πέρασες στη μεσαία νησίδα. 
Τσιγάρο αναμμένο στο χέρι. Είχες πει, δεν θα καπνίζεις.

"οὐ λήψει τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπὶ ματαίῳ" - δεν είναι ἐπὶ ματαίῳ ! Εκείνος, που καλά γνωρίζει καρδίας και νεφρούς, Εκείνος μου έκανε δώρο γιορτής! Ένα πολύτιμο δώρο γιορτής ! Μου χάρισε μιά πολύτιμη στιγμή!

η Πανσέληνος τ' Αυγούστου '18

photos

foteini

ξεπροβάλλει πίσω απ' το βουνό...

αν με πίστευες λιγάκι 
θα `σαν όλα αληθινά

στο κελί...

Ξάπλωσα στην άκρια της θάλασσας κάτω απ' το Αυγουστιάτικο φεγγάρι.
Δεν μπήκα να κολυμπήσω. Δεν είχα κέφι. 
Μόνο άκουγα το κύμα ως αργά να με νανουρίζει.
Έβλεπα τ΄αστέρια και τα καράβια βαθειά, να περνάν ολοφώτιστα.
Μακριά έπαιζε μιά μουσική.

στο κελί...


Μπάνιο ενδέκατο . Nocturne. 

Κάτω από ένα σχεδόν blue moon

Ωραία ταινία "Το βιβλιοπωλείο της κυρίας Γκρίν".
Εμένα δηλαδή μου άρεσε - κυρίως η ατμόσφαιρα, αλλά και η ιστορία στα σημεία της...

Έφαγα και μιά τούμπα στα σκαλιά και με πονάει ένα δάχτυλο...

Μπουρμπούλης - Χατζηνάσιος

Να παίζει το τρανζίστορ τ’ αμερικάνικα

κι εσύ περνάς στους δρόμους

με το μπουφάν στους ώμους

και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα.

Έρημος η αγάπη δίχως όαση

στην άδεια κάμαρά μου να βλέπω τα όνειρά μου

σαν σήριαλ κομμένο στην τηλεόραση.

Άμμος είν’ η αγάπη μέσα στα χέρια μου

τ’ ανοίγω και τη χάνω, τα κλείνω δεν τη πιάνω

κι έτσι περνούν οι ώρες τα μεσημέρια μου.

You Make Me Feel Like A Natural Woman

Το μεσημέρι η γυναίκα κοιμήθηκε βαρειά, στη ζέστη, κουρασμένη, λίγο ταλαίπωρη αυτόν τον καιρό...
Είδε τότε ένα όνειρο. Ένα διαυγές όνειρο.

Κατοικούσατε , λέει, μαζί στο σπίτι της. Στη γειτονιά της, όπως ήταν πριν χρόνια, χωρίς τόσες πολυκατοικίες, ήταν πράσινη ακόμα η γειτονιά...
Εσύ είχες κοντά σου κι ένα παιδί. Όχι μωρό, ούτε μεγάλο παιδί. Ένα μικρό παιδί, τέλος πάντων...
Μένατε όλοι μαζί.
Βγήκατε βόλτα. Εκείνη ήταν δίπλα σου. Βάδιζε κοντά σου.  Ήθελε να σου πει "Σ' αγαπώ", "όπως τότε, έτσι τώρα, έτσι πάντα. Βασανιζόταν κι ήθελε να στο πεί, μα εσύ περπατούσες μάλλον αδιάφορα. Κυπαρίσσι ψηλό. Κοίταζες ίσια μπροστά. Βάδιζες αμίλητος. Με εκείνο το μικρό παιδί κοντά σου.
Εκείνη δεν μίλησε.

Εκ παιδεύομαι
Διδάσκομαι
Αναγνωρίζω
Ξαναγνωρίζω
Ανησυχώ
Μαθαίνω
Παρατηρώ
Γνωρίζω
Χαίρομαι
Μαθαίνω
Συμμετέχω
Προσφέρομαι
Ξαγρυπνώ
Κουράζομαι
Μαθαίνω

Tabula rasa εγώ, 
εμπεδώνω το μεγάλο μυστήριο της ζωής...

Νῦν, οὐκ ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου...

Οδύσσεια Ε

Στίχ. 271-275.

.

"Δεν του ερχόταν στα μάτια ύπνος,

Την Πούλια θωρώντας, 
τον Αρκτούρο –να βασιλέψει τούτος αργεί –
Και την Άρκτο – αλλιώς τη λένε κι αμάξι -,
Που επιτόπου κλωθογυρνά και καραδοκεί ολοένα τον Ωρίωνα
Ούτε λούζεται στον Ωκεανό ποτέ της"

foteini

Δεν μου ερχόταν στα μάτια ύπνος,

Την Άρκτο είδα,
- Η ουρά του χαρταετού στα Γεράνεια όρη-
Να δίνει βουτιά μέσα στις Σκυρωνίδες Πέτρες,
Πάνω σε δάση μαύρα, καμμένα.

Δευτέρα, 23 του μηνός Ιουλίου 2018
εμφανίστηκε το απόγευμα ένα ουράνιο τόξο, πάνω απ' τον Υμηττό.
Ήταν μία απατηλή, ουράνια υπόσχεση 
ή μάλλον, 
η υπόσχεση αφορούσε την περιοχή του Υμηττού, αποκλειστικά και μόνο !

photos

foteini

Την Παρασκευή, 27 μηνός Ιουλίου μπόρεσα να απαθανατίσω με κάποιαν επάρκεια, την ολική έκλειψη της αιμορροούσης Σελήνης, πάνω απ' το όρος Ζήρεια.
Η πρόβλεψη είναι, ότι το φυσικό φαινόμενο θα επαναληφθεί σε περίπου 200 χρόνια...

Την Δευτέρα, 30 μηνός Ιουλίου , στις πέντε και τριάντα επτά το ξημέρωμα
απαθανάτισα le chemin d' amour μέσα στον Κορινθιακό κόλπο.

Την Πέμπτη, 2 του μηνός Αυγούστου ζύμωσα ψωμιά.
Τέσσερα καρβέλια χωριάτικο ψωμί.

Σάββατο, 4 μηνός Αυγούστου, έκανα χαρά, γιατί καταδέχτηκε και μου ποζάρισε ένας ωραίος τσαλαπετεινός.

Κυριακή, 5 του μηνός Αυγούστου, πίεσα τον εαυτό μου να (ξανα) μπει επιτέλους σε θάλασσα... 
Μπάνιο δέκατο. Νυχτερινό.
Αυτό το καλοκαίρι κοντεύει να τελειώσει...

στο κελί...


Σήμερα η φύση μου έκανε τη χάρη ! Μιά χάρη, κόντρα στην ακεφιά που με δέρνει μέρες τώρα...

Πέτυχα επί τέλους τον τσαλαπετεινό !

Κι ήταν αυτή μιά στιγμή χαράς, μιά στιγμή ενθουσιασμού !
Χρόνια περίμενα να τον δω, κι ήξερα ότι κάπου εδώ γύρω στριφογυρίζει...
Η αλήθεια είναι, ότι έχω υπομονή. Γκράντε.
(Η φίλη μου η Μέρω έχει ένα εικόνισμα της Αγίας Υπομονής)

et voilà :

photos

foteini

"πτηνό παραλλαγής, με φτέρωμα που μοιάζει στη ζέμπρα, περήφανο λοφίο και τσιμπολογητής χωραφιών"

για συντομία, "τσαλαπετεινός"

Πανέμορφος !

πάει κι αυτό.

τους τον περέδωσαν, κι η εξόδιος ακολουθία έληξε σήμερα.

όλοι εκεί.

οι παλιοί φίλοι, γνωστοί, αγαπημένοι, συντροφιές και παρέες ολόκληρης ζωής.

σκέφτομαι, δεν είναι που έφυγε ο Βασίλης... είναι Ο ΤΡΟΠΟΣ, που με στοιχειώνει...

η φωτιά. 

σε κανέναν άνθρωπο δεν άξιζε αυτό. σε κανέναν.

προσπαθώ να ξεφύγω απ' την μαζική κατάθλιψη.

όμως με ξεπερνάει. δεν ξέρω πώς να το καταφέρω...

 

ωραία, μύρια ωραία είναι η θάλασσα !

εμένα όμως,

τα θεμέλιά μου στα βουνά !

στην πεζούλα...

πολύ πρωινό, ένατο μπάνιο.

τουλάχιστον πέντε χιλιόμετρα μες το μεσημέρι, σύρε κι έλα κάτω απ' τον ήλιο, με πόδι όχι σε πολύ καλή κατάσταση. δεν σταματάω όμως... όλοι, βλέπω ότι σταματάν κάποια στιγμή. δεν είναι η περίπτωσή μου... σκέφτομαι, ότι εφευρίσκω διαρκώς πράγματα, που πρέπει να γίνουν... δεν είναι ξεκούραστο αυτό, και δεν διευκολύνει τη ζωή...
Γιά κυριακή, μόλις τελείωσα. Μία και δεκαέξι, ξημερώνει Δευτέρα...

στην πεζούλα...

βραδυνό μπάνιο στα δικά μου μέρη, μαλακή θάλασσα, πιό ζεστή απ' ότι στις 8 και στις 9 το πρωί ...

στην πεζούλα...


κουτσαίνω ξαφνικά σήμερα.
καταλαβαίνω ότι το πρόβλημα είναι στη μέση, κι η μέση με χτυπάει στο αριστερό πόδι.
βάδισα χιλιόμετρα, με πάρα πολύ κόπο, κουτσαίνοντας εντελώς.

μπάνιο (7) με τους φίλους σήμερα, μέσα στο κάστρο. 
δεν νομίζω να ξαναπάω εκεί, το περιβάλλον είναι καλό, αλλά η θάλασσα όλο πέτρες, κοτρώνες...

Επίσκεψη στον "Μαγικό Λόφο" !
Θαυμαστή ήταν η μέρα σήμερα !
Επίσκεψη στο νεοϊδρυθέν, λέω εγώ, "Μουσείο Καποδίστρια" !

photos

foteini

Ένα σεμνό, οικογενειακό σπίτι, το σπίτι του αδερφού του Κυβερνήτη, έγινε μουσείο.

Αυτό το έπιπλο είναι το προσωπικό γραφείο του Καποδίστρια.

Όσο μπορώ να διαβάσω στο ανοιγμένο του βιβλίο :

De l' homme

de ses facultés intellectuelles

et de son éducation 

chapitre XIX

Il est peu de mots abstraits dans les langues sauvages et beaucoup dans celles des peuples policés. Ces derniers intéressés à l'examen d’ une infinité d’ objets, sentent à chaque instant le besoin de se communiquer nettement et rapidement leurs  idées. C’ est à cet effet qu’ ils inventent tant de mots abstraits :  l'étude des sciences les y nécessite.

Tome IV.

το λυχναράκι του

οι δυό πολυθρόνες του Κυβερνήτη

και το μαγγάλι του

το προσωπικό του σερβίτσιο

το σαμοβάρι του

(ΔΕΝ είναι χρυσό!)

τα φλυτζάνια του

τα δυό του μπαουλάκια

Έτυχε να παρακολουθήσω - από πολύ μακριά είναι η αλήθεια - τα τελευταία χρόνια, τον αγώνα, ώστε να "επανιδρυθεί" κατά κάποιον τρόπο και να στηθεί αυτό το σπουδαίο μουσείο, που μάλλον στα χαρτιά φαίνεται να υπάρχει εδώ και αρκετά χρόνια πριν...

Το μουσείο λειτούργησε, εξ όσων γνωρίζω, τον Οκτώβρη του 2017.
Σήμερα που το επισκέφθηκα, είχα την μεγάλη τύχη, να συναντήσω εκεί επί τόπου δυό απογόνους του ίδιου του Κυβερνήτη !

Η μία, η κοπέλα, επιμελήτρια του μουσείου, είπε ότι το μουσείο είναι αποτέλεσμα εργασίας μιάς ολόκληρης "ομάδας". Θεωρητικά θα συμφωνήσω σε αυτό, αν και με κάποιον τρόπο έτυχε να γνωρίζω τον δικό της προσωπικό μόχθο.

Ο άλλος, ο κύριος που είχα την ευτυχία να συναντήσω σήμερα, δισέγγονος του αδερφού του Κυβερνήτη - ο ίδιος ο Κυβερνήτης δεν είχε παιδιά -, ένας χείμαρρος, ένας ποταμός βιωματικής γνώσης, που είχε την ευγένεια και μου έκανε την χάρη, να μου εξιστορήσει πραγματικές ιστορίες, που ποτέ φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να ακούσω και να μάθω...
Ήταν ευλογημένη η στιγμή, που βρέθηκα εκεί σήμερα, την συγκεκριμένη ώρα !

Γύρισα το μεσημέρι σπίτι σε τέτοια αναστάτωση, τόσο χορτάτη και με τέτοια ευτυχία, ώστε ολόκληρη μέρα δεν μπόρεσα να πάρω γουλιά νερό και μπουκιά τροφή.