κουβέντες λίγες...     

   Ο/Η AKIS είπε...

       Τι τρέχει φιλενάδα? Τις μαύρες μας? Τώρα μετά από τα νέα σου καθήκοντα? Έτσι αρχίζουμε τον αγώνα? ¨οτι κιν σε φέρνει στο τραγούδι αυτό, που είναι καταπληκτικό, δεν αξίζει να σκιάζει τα ματάκια σου, ότι κι αν είναι... Τίποτα και κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να μαυρίζει την ψυχούλα σου.

       Πέμπτη, Ιανουαρίου 04, 2007 10:21:00 μ.μ.

       Η AKIS είπε...

Δεν είναι απαραίτητο να αποδέχεσαι την γνώμη του άλλου, είναι όμως απαραίτητο να την δέχεσαι. Σου προτείνω να δεις την ταινία του Herzog << Καρδια από γυαλί >>, όχι τόσο για την υπόθεση, που δεν τολμώ να πω πως την κατάλαβα, αλλά για την πραγματικά αρηστουργηματική φωτογραφία. Ταινία του 76 που θα ζήλευαν πο΄λλοί από τους σημερινούς με τα τόσα μέσα σκηνοθέτες. Ένα ποίημα με εικόνες.

Σάββατο, Ιανουαρίου 06, 2007 3:12:00 π.μ.

        Δευτέρα, Νοεμβρίου 27, 2006

       Το παρακάτω, είναι μικρό, φανταστικό κομμάτι,
από ένα μυθιστόρημα, 
που σιγά σιγά γράφεται…

       Signature

       A.K.

       Βρε μπαγάσα…

Πατάω το 123 ν’ ακούσω τα μηνύματά μου και πέφτω πάνω σε τραγούδι. Τραγούδι που διαρκεί…
Όλα τα μεγάλα παιδιά έχουν το τηλέφωνό μου, αλλά ποτέ, μα ποτέ, κανείς τους δε μου κανε πλάκα...
Περιμένω τρία λεπτά, με την ακτινοβολία μες στ’ αυτί, ως ν’ ακούσω το φινάλε…
Η φωνή σου. «Για όλα όσα έχουμε περάσει μαζί» …
Μάλιστα. Έπρεπε να το καταλάβω…
Εσύ. Ποιος άλλος;
Εσύ…
Εσύ, που τα χεις δει μαζί μου, όλα… μέχρι και το τραύμα… Δυό "ειδικοί" μονάχα... κι η μάνα μου…

       … τραγούδι, «για όλα όσα έχουμε περάσει μαζί», ε; …
Για φαντάσου! Κι εγώ, που λογάριαζα ότι κανείς πιά, δε θα μ’ αφιερώσει ξανά τραγούδι…
Έχασες επεισόδια . Επεισόδια ζωής… Πού γυρνάς; Με τι καταπιάνεσαι; Εκτός απ’ τα πολιτικά… Κι εκτός απ’ το νοσοκομείο… Όλοι μου λένε, «από τότε που ρθε αυτός ο χειρούργος, σώζει ζωές…»
Δωρεά λάβατε, δωρεά να δίνετε…
Είσαι μακριά όμως, και μου λείπεις.
Και μ’ έχεις αφήσει στη στοργή ξένων ανθρώπων…
Δε λέω, μήνες τώρα, από τότε που αυτό συνέβη, υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται… μερικοί άνθρωποι καταλαβαίνουν… λειτουργούν υποστηρικτικά, φιλικά… μου μιλάνε με προσοχή, κάποιοι με κρύβουν μες στα λόγια τους ή μες στη σιωπή τους, κάποιοι απαντάνε στις σκέψεις μου, μερικοί μου μιλάνε πρώτοι, δίχως καν να ξέρουν αν είμαι εκεί, αν τους ακούω… υπάρχουν άνθρωποι που καταλαβαίνουν, δεν έχω παράπονο, πολλές φορές μάλιστα νιώθω άσχημα και άβολα, όταν τους φορτώνομαι, σα να τους λέω "βοηθείστε"…
Κι άλλοι φίλοι, νεωτέρων χρόνων – όπως λέμε «ιστορία νεωτέρων χρόνων…»
Σε απελπισία, κι εσύ μακριά, και σήμερα, Κυριακή μεσημέρι, στις τέσσερις, σκέφτηκες να μου στείλεις sms τραγούδι … «για όλα όσα έχουμε περάσει μαζί» …
Από παιδάκια…
Τραγούδι sms
… για τις παραλίες που έχουμε ξαγρυπνήσει με κιθάρες, γύρω από φωτιές, και που έπειτα, έχουμε κοιμηθεί
(θυμάσαι ένα βράδυ, παραλία Λουτράκι, νύχτα κατασκότεινη, εμείς δίχως φακό, που πέσαμε και κοιμηθήκαμε πάνω σε κάτι καβαλίνες);
… για τα χρόνια του σχολείου – χαίρε αρρένων όγδοο!

       ... για τα ατέλειωτα σουλάτσα
… για την οδό Φυλής, για την Πιπίνου, την Καλλιφρονά
… για τα long play μεταμεσονύκτια, μέχρι πρωίας τηλεφωνήματα
… για τη μάνα σου, που φώναζε
… για τα ατέλειωτα μπλούζ, που χουμε χορέψει αγκαλιά
… για τους έρωτές σου (tout au long de la vie...)
… για τους έρωτές μου
… γιατί πάντα μ’ έκανες να γελάω
… γιατί κάποτε σε πόνεσα κι έπειτα με πόνεσες κι εσύ
… για τη συμπαράστασή , σε δύσκολα χρόνια
… για την εγχείρηση, που ξημεροβραδιάστηκα κοντά σου, και πάλι το ίδιο θα κανα, αν με χρειαζόσουνα
… για την άλλη εγχείρηση, που άντεξες να είσαι μέσα παρών, μη σου πεθάνω…
δεσμοί αίματος…
και χρόνια τώρα, εσύ σ’ άλλη γη…
μ’ έχεις αφήσει στη στοργή ξένων ανθρώπων…
και
χάνεις της ζωής μου τα καλύτερα, τα πιό όμορφα, τα πιό ανθρώπινα, τα πιό σκληρά, τα αληθινά επεισόδια…

        

        

        

        

  

        

        

           Ο/Η AKIS είπε...

       Η μυρουδιά του αχνιστού τσαγιού με την κανέλλα, έξω να πεφτει στον κήπο σου το χιόνι, στο πικ-απ ο αγαπημένος μας δίσκος του Brel. Εσύ αλλού, εγώ να λαχταράω την ζωή μέσα από την παρουσία σου. Ακαδημίας έξω απ' την Λυρική...Στο παγκάκι κάτω απ' την αγριοτριανταφυλλιά...Οι μικρές σιωπές που τόσα λέγαν. Το χάδι στις δύσκολες στιγμές. Το βλέμα που 'σπαζε την μάσκα της αδιαφορίας. Οι εξομολογήσεις για τους νέους μας έρωτες, τα μικρά μεγάλα μας μυστικά. Η Αρλέτα - φώναξέ με αγάπη, φώναξέ με...Και συνεχίζουμε να ζούμε χαμένοι (?) μέσα στα μικρά και καθημερινά που ελάχιστα είναι ικανά να δόσουν αξία στο ζω. Μα φτάνει ένα παιχνίδισμα τ' αγέρα με κάποιες νότες εκούσια ξεχασμένες να σε παρασύρουν σ' ενα απρόσμενο ταξίδι στο παραμύθι της ζωής σου και να ψυθιρίζεις << για όλα όσα περάσαμε μαζί>> και να θες να συμπληρώσεις << και για όλα που περάσαμε χώρια και μαζί>>

Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006 2:36:00 π.μ.

 

Ο/Η AKIS είπε...

Κάνει ζέστη. Τα φώτα του λιμανιού θάμπωσαν απ' την πάχνη της υγρασίας. Και η ώρα είναι ακόμα 2:34 πμ. Είναι η δικιά μου ώρα, αυτή που περιμένω ολάκερη τη μέρα. Αφουγκράζομαι την ανάσα της μικρής μου και σχεδόν ακούω την ανάσα της μεγάλης μου κι ας είναι μακριά. Ξεμπλέκω τις σκέψεις μου, κάνω όνειρα, ταξιδεύω στο χθες και αγναντεύω το αύριο, όχι έτσι όπως θα είναι αλλά όπως θα θελα να είναι. Μικρές αυταπάτες, φυγές μέσα στην νύχτα, λίγο πριν ακούσω την φωνή της σιδεράς κυρίας << μα τι κάνεις ακόμα τέτοια ώρα? Δεν θα ξυπνας αύριο και καταστρέφεις τα μάτια σου >>. Άραγε πόσοι είναι εκείνοι που ξέρουν ότι 1+1 δεν κάνει πάντα 2, αλλά και δεν σταματάν να ψάχνουν άραγε πόσο κάνει και γιατί, αν και το τελευταίο ποσός τους ενδιαφέρει αρκεί να μη είναι πάντα 2.
Καληνύχτα και κάπου μέσα στ' όνειρό σου βάλε ένα αστέρι να σου φέγγει τον δρόμο...

Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006 2:57:00 π.μ.

 

Ο/Η quartier libre είπε...

Επι τέλους!
το αργό μου μυαλό, είδε ποιος έγραφε τις ιστορίες με τους κουλουράδες και τα κουλούρια...
Αλλιώς θα σου απαντούσα, αν το ήξερα πώς είσ’ εσύ... εννοώ, οπωσδήποτε με λιγότερη αβρότητα - ή μήπως δεν ήσουνα εσύ; (ο διάβολος να με πάρει, πάντα μπερδεύομαι με τους ανθρώπους...)

Έλα, τώρα... αστέρι της ψυχής μου είσαι πάντα...
Αδερφός , πλάϊ στον αδερφό μου, όλα τα χρόνια. Κι αυτά που λες, κι άλλα τόσα, κι άλλα τόσα μας έχουνε διαμορφώσει.
Δεν είμαστε αυτοί, που κλείσαμε την πόρτα της λυρικής, όταν έκλεισε για χρόνια τις πόρτες της; Δε λες, καλά που τις ξανάνοιξε!...
Ο Brel... Τα 12 + 1 (ε;), o Λόρκα – η καντάτα για τον Ιγνάθιο -, (αναφορές)! και, και, και... να γιατί, μας αρέσει το χιόνι...

Όταν έρθεις Αθήνα, βάλε, ω μεγαλόσχημε , και την ταπεινή αφεντιά μου στην ατζέντα των rdv σου.
den synehizo na zo hameni mesa sta mikra kai kathimerina pou elahista einai ikana na dosoun axia sto “ZO”...
τα υπόλοιπα, από κοντά... όταν

(το επόμενο sms τραγούδι που θα στείλεις, s.v.p., να ναι η casta diva) ...

Υ.Γ. και θες μπάτσες, αγράμματε! το «ποσώς», με ωμέγα...

Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006 10:22:00 π.μ.

 Ο/Η AKIS είπε...

Αν αυτό είναι το μοναδικό μου λάθος, τότε είμαι μια χαρά...Αλλά καλού κακού δεν πας και σε κανέναν οφθαλμίατρο η ηλικία βλέπεις...

Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006 10:15:00 μ.μ.

Ο/Η quartier libre είπε...

δεν είμαι σίγουρη για τίποτα πιά...

ξέρεις, ότι όταν ο Γ. Δ. έκανε το Phd στην Οξφόρδη, ΔΕΝ πήρε τίτλο σπουδών; το ξέρεις, ότι δεν καταδέχεται η Οξφόρδη να χορηγήσει τίτλους σπουδών; "όποιος φοίτησε, λέει, εδώ, του είναι αρκετό, που φοίτησε κοντά μας. δεν του χρειάζεται το χαρτί, ως πιστοποίηση..."!
Γιατί, ρε γμτ., να μπορούν να γίνονται αυτά αλλού, κι όχι εδώ;
Εντάξει, την δημόσια εκπαίδευση υπερασπιζόμαστε,
όμως, πώς μπορούμε ν' αγνοήσουμε όλα τα ελληνόπουλα που σπουδάζουν έξω, κι όλο το χρήμα και την ταλαιπώρια των οικογενειών, που μπαίνουν σ΄αυτό το λούκι;
Απ' τη μιά σκέφτομαι αυτό, και λέω, γιατί να μη φτιάξουμε κι εδώ, αξιόπιστες ιδιωτικές σχολές,για τα παιδιά, που για διάφορους λόγους δεν φοιτάν στα δημόσια... απ' την άλλη,φοβάμαι την κωλοκοινωνία μας,και το νταβατζιλίκι που θα παίξει πάλι πάνω στις πλάτες των ανθρώπων...
ποιός μπορεί να εγγυηθεί ότι θα φτιάξουνε γερούς θεσμούς και φερέγγυους; κι ότι δεν θα παραδώσουνε τα σχολεία στις επιταγές του κάθε επιχειρηματία και της αγοράς;
πραγματικά, δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει...

πριν 3-4 χρόνια, πήγα με τη φίλη μου τη Μαρία (δεν την ξέρεις) στο Παρίσι, και με πήγε να μου δείξει στη Σορβόννη τη σχολή που σπούδασε...
δίχως να μαι άσχετη απ' αυτά, "τα παιξα"!
έχει μείνει πληγή μέσα μου...
γιατί αυτοί, κι όχι εμείς;
αμφιθέατρα ντυμένα σε μπρούτζο και ξύλο. τοιχογραφίες και πίνακες...
θρησκευτική προσήλωση εκκλησίας...
γιατί ρε γμτ., αυτοί κι όχι εμείς;
θα μου πεις, αυτοί έχουνε σχολές απ' το 1100 κι εμείς απ' το 1900...
δεν είναι όμως, μονάχα αυτό...
είναι μεγάλη συζήτηση...

Τετάρτη, Νοεμβρίου 29, 2006 2:22:00 π.μ.

 Ο/Η AKIS είπε...

Ο μικρός μας πρίγκιπας και τα μυρουδάτα κούμαρα μαζεμένα τριφερά με τα χέρια σου κάτω απ' τ' αστέρια του Αττικού ουρανού...Μια νύχτα που γεμίζει με αναμνήσεις και μ' ελπίδες πως κάτι σημαντιό θα ξημερώσει. Όχι μη τρομάζεις δεν μ' έπιασε το σύνδρομο του απολογισμού και του ρομαντισμού. Εξ άλλου τώρα που σου γράφω έχει ξημερώσει και το βραδυνό ποτό έχει πια ξεθυμάνει. Περιμένοντας όμως τον ήλιο να προβάλει πίσω απ' τη θάλασσα περιμένω και τα καινούρια που μέλλονται ν' ανακοινωθούν απ' το Γιωργάκη. Και θέλω ν' ακούσω και φοβάμαι. Περιμένοντας κρατάω τις εικόνες σου και το άγγιγμα του παγωμένου αέρα του Υμηττού...

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006 7:30:00 π.μ.

 Ο/Η quartier libre είπε...

Αδερφέ όλης μου της ζωής,

βαδίζω σε δρόμο εσωτερικής μοναχικότητας.
Όχι ασφαλώς από ανάγκη, ούτε τυχαία. Είναι πιά απόλυτη, συνειδητή, αδιαπραγμάτευτη επιλογή μου.
Παρ' όλο που είμαι επίσης μιά ζωή "ζώο πολιτικό", στρατευμένο, ενεργό και δυνατό, εσωτερικά είμαι σε περίοδο αλλαγής.
Λίγο με νοιάζουν πιά τα μικρά, τα καθημερινά μου, τ' ασήμαντά μου...

Ο μικρός πρίγκηπας! πράγματι, μ' αυτά μεγαλώσαμε, απ' το σχολείο ακόμα... όμορφα και τρυφερά...
και κάποια στιγμή, (το πιστεύεις;)τα ξαναβρήκα μπροστά μου, στη ζωή!

Θέλω να σαι καλά

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006 9:06:00 π.μ.

 Ο/Η AKIS είπε...

l' essentielest invisible
για τα μάτια όσων επιφανειακά βλέπουν. Απολογισμός μέρος χ: πορευόμαστε μια διαδρομή φιλίας 35 χρόνων ( θυμάσαι από τα 12 μας )και όποια απόσταση κι αν μας χωρίζει πάντα βρήσκουμε τρόπο να επικοινωνούμε με ανοιχτή καρδιά. Σήμερα συνειδητοποίησα πόσο μεγάλο δωρο είναι η πραγματική φιλία, αυτή που δεν έχει ανάγκη επιβεβαίωσης με την καθημερινή παρουσία και την κοντινή απόσταση. Θα 'θελα να σου πώ ένα μεγάλο ευχαριστώ για πολοστή φορά από βάθος καρδιάς...αυτή την κρύα βραδιά κοντά στην θάλασσα που σμιλεύει τους βράχους... όπως κι η φιλία μας σμικεύτηκε από τα χρόνια...

Σάββατο, Δεκεμβρίου 02, 2006 7:33:00 μ.μ.

 Ο/Η AKIS είπε...

Αποθσία συμμετοχής? Κι όμωσ τα θέματά σου δυνατά και προσεγμένα. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις πάντα και δημιουργείς μια ερωτική ατμόσφαιρα ακόμα και με τα πιό απλά και καθημερινά θέματα. Σε θαύμαζα και συνεχίζω να σε θαυμάζω φιλενάδα. Με την φωτό μου έφτιαξες την μέρα μου και σ'ευχαρηστώ. Πολλά φιλιά και καλημέρα μας. Καλημέρα σ' όλο τον κόσμο.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2006 7:56:00 π.μ.

 Ο/Η quartier libre είπε...

Σήμερα η μέρα, είναι πολύτιμη
και μοναδική
- και μοναχική (σαν πάντα)
και τα edelweiss, ξέρεις ότι έχουν προορισμό.
(όπου το πιθανότερο, βέβαια, είναι να μη φτάσουν...)

όσο για την ατμόσφαιρα...
είναι απλό, αλλά και πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς (εσύ μάλλον θα καταλάβεις): έχω μεταμορφωθεί...
(μην το σχολιάσεις)

να χεις καλή μέρα

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2006 8:23:00 π.μ.

δρόμος εσωτερικής μοναχικότητας

Χτές βράδυ έβλεπα ένα κακό όνειρο. Βασανιστικό. Το πέταξα από πάνω μου. Ξύπνησα γιά να διώξω τον εφιάλτη. Δεν βλέπω κακά όνειρα σχεδόν ποτέ...

Νυχτοπεταλούδες τριγύριζαν απόψε μες στο δωμάτιο, γύρω μου. Ένα σωρό νυχτοπεταλούδες...


29 Μαϊου 1997 σε είχα φέρει άρον άρον απ' την Σάμο, γιά να είσαι παρών στην εγχείρηση.
Εσύ κι ο Στέλιος, αδερφικές σχέσεις, απαίτησα να είστε παρόντες. Ένιωθα ασφάλεια μαζί σας.
31 Μαϊου, μου σταθήκατε οι δυό σας μέσα στο χειρουργείο. Εσύ, χειρούργος εξοικειωμένος... Ο Στέλιος βγήκε έξω όταν όλα τελείωσαν, άσπρος σαν το πανί...

29 Μαϊου 2019, ώρα 9.15. Με ειδοποίησε η Βάντα ότι μόλις έφυγες.



Θα συναντηθούμε ξανά, δεν ξέρω έπειτα από πόσον καιρό, αλλά είμαι σίγουρη πως θα συναντηθούμε.
Υπάρχει συνέχεια.

Είδα τελευταία δυό πάρα πολύ καλές εκθέσεις, στο Μπενάκη της Πειραιώς.

Τον αγαπημένο ζωγράφο, εξαιρετικό Δημοσθένη Σκουλάκη

και 

Τους δρόμους της Αραβίας - αρχαιολογικούς θησαυρούς της Σ. Αραβίας.

Έχω κρατήσει αρχείο κι έχω και κάποιες σκέψεις γιά τις δυό εκθέσεις, που μου άρεσαν κι οι δυό πολύ.
Μόλις μπορέσω, θέλω να σημειώσω κάτι τις...

Τις ξέρω αυτές τις ματιές. Τις αναγνωρίζω.
Είναι βαθειές ματιές της ψυχής.
Ματιές, που δηλώνουν ξεκάθαρα εμπιστοσύνη, αγάπη και στοργή. Και αθωότητα. Καμμιά φορά και ανημπόρια. Καμμιά φορά κι όλα μαζί...

Ήμουν κορίτσι κι η Τζούλη ήταν άρρωστη κι ανήμπορη στο κρεβάτι, λίγο πριν φύγει...
Της είχαν βάλει ένα κρεβάτι στο living room. Εμείς τα παιδιά μπαίναμε μέσα στις μύτες των ποδιών, γιά να μη την ανησυχήσουμε. Προσπαθούσαμε να κάνουμε ησυχία. 
Κλεινόμουνα τότε στο δωμάτιό μου, έβαζα το κασσετόφωνο κι άκουγα "του μικρού βοριά". 

"...να 'ναι καλό παιδάκι
Μη μου χτυπάει πορτόφυλλα 
και το παραθυράκι"

Από τότε έχω συνδέσει το τραγούδι αυτό με την Τζούλη , κι όταν το ακούω κλαίω. Μέσα μου.
Πήγαινα ώρες και καθόμουνα σε μιά καρέκλα, κοντά της. Δεν μπορούσε να μιλήσει, αλλά με κοίταζε στα μάτια. Μου μιλούσε με τα μάτια. Ήμουνα πολύ νέα, σχεδόν παιδί, αλλά καταλάβαινα ακριβώς όλα όσα μου έλεγε. Ήταν τότε που έμαθα την διάλεκτο των ματιών. 
Τα μάτια που δείχνουν αγάπη, που δείχνουν στοργή, αθωότητα, ανημπόρια, αλλά κυρίως εμπιστοσύνη. Κυρίως αυτό...

Συναντώ πάλι τώρα στη ζωή μου βαθειές ματιές. Διαφορετικές συνθήκες... Και νομίζω, μπορώ να τις διαβάσω.
Δεν είμαι σίγουρη αν τα πολύ μωρά δηλώνουν στοργή κι αγάπη... ίσως όχι ακόμα... 
Διαβάζω όμως ματιές αθωότητας, ανημπόριας κι εμπιστοσύνης. Κυρίως αυτό. Εμπιστοσύνης. 

Δεν προλαβαίνω καθόλου να διαβάσω, κι είναι γιά μένα αυτό ένα σοβαρό θέμα...
Όταν γυρίζω σπίτι προσπαθώ να κάνω μιά στοιχειώδη συντήρηση κι ύστερα ξεραίνομαι ως το άλλο πρωί, χωρίς να μπορέσω ν΄ανοίξω βιβλίο...
Ο Leo μου χάρισε την Αινειάδα, έκδοση του ΜΙΕΤ, η Ευγενία το "Illska Το κακό", η Μαρία το "Όσα δεν είπες" του Mazower, η Βαλέρια τους "Αιρετικούς" του Παδουρα.
Έχω αγοράσει τους τόμους της Ιλιάδας, κείμενο - μετάφραση κι έχω αφήσει στην άκρη την "Αλεξιάδα" της Άννας Κομνηνής.  
Έχω αφήσει ακόμα στη μέση καλά βιβλία, τη "Θεσσαλονίκη" του Mazower, το "Ημερολόγιο της Μικρασιατικής εκστρατείας" του πατέρα Βασιλικού, την "Παναγιά της θάλασσας" του Falkones
και θέλω ακόμα να πιάσω μερικά άλλα, που μιά ζωή δε με φτάνει να τα καταλάβω και που, 
προς το παρόν στέκονται εκεί, στο γραφείο και στη βιβλιοθήκη και με κοιτάζουνε και στέκομαι και τα κοιτάζω κι εγώ...
Ωραία...

η βεράντα ανθίζει...

ίσως και να μπαίνει η άνοιξη

κι ίσως, μιά κάποια... "ουρανού κατάνυξη"...

τα αγριολούλουδα φούντωσαν στην ζαρντινιέρα

οι υάκινθοι που φύτεψα πέρυσι

η μπιγκόνια μου κι οι μωβ υάκινθοι

τα παιδιά των παιδιών των παιδιών των κρίνων της Τζούλη!

πλήθυναν και θέλουν μεταφύτευση...

                             ετοιμάζεται στη γλάστρα η τριανταφυλλιά

βγαίνουν οι πιπερίτσες μου

μεγαλώνει η φρέσκια ρίγανη στη γλάστρα

η ορτανσία ετοιμάζεται

κι η λεμονιά μου στη γλάστρα!

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που καλή μοίρα έλαχε και σε γνώρισα από κοντά, έστω και γιά τόσο, μα γιά τόσο λίγο...

Πάνε ίσως 12 χρόνια τώρα, ήταν στο κέντρο της Αθήνας, γωνία Βουλής και Κολοκοτρώνη. Μεσημέρι, έβρεχε. Σήκωσα το χέρι μου κι ένα ταξί που ανέβαινε την Κολοκοτρώνη στάθηκε μπροστά μου. Όταν μπήκα και κάθησα στο πίσω κάθισμα, είδα ότι εσύ καθόσουν εμπρός. 
Σεβάσμιος γέροντας.
Από πάντα σε λάτρευα. Μες στο δικό σου πνεύμα είχα μεγαλώσει και με τα λόγια σου είχα ωριμάσει κι είχα ανδρωθεί. Ήτανε όμως η πρώτη φορά που σε έβλεπα από κοντά... Ήμουνα λίγο σαστισμένη γι αυτό. Και πολύ συνεσταλμένη. Ευχαριστήθηκα.
Έσκυψα μπρος και σε χαιρέτησα. "Καλημέρα σας, Ποιητά!"
Γύρισες προς τα πίσω, τα γλυκά σου μάτια μου χαμογέλασαν. Με χαιρέτησες κι εσύ.
Σε όλη την υπόλοιπη διαδρομή, συζητούσες ήσυχα με τον σωφέρ.


Μιάν άλλη φορά βγήκα απ' το γραφείο μου και στάθηκα στην λεωφόρο, να πάρω ένα ταξί, γιά να κατέβω στην Αθήνα.
Σε είδα ξαφνικά, ήσουν κοντά μου, λίγο πριν από μένα στο πεζοδρόμιο, είχες ήδη σταματήσει ένα αυτοκίνητο κι ετοιμαζόσουνα να μπεις μέσα. Όταν με είδες, με την περισσή σου ευγένεια, με φώναξες και μου είπες να περάσω κι εγώ μέσα. Έτσι, ξαναταξιδέψαμε μαζί... Φυσικά, δεν με άφησες να πληρώσω το ναύλο μου...


Όταν τα ξανασκέφτομαι, γελάω. Σχεδόν κάθε φορά, μέσα σε αυτοκίνητα έτυχαν οι συναντήσεις μας...
Η μοίρα μου, αφού εγώ δεν οδηγώ...


Μιά φορά είμασταν με την Άσπα στη λεωφόρο, έξω από το γραφείο μου, ψάχνοντας πάλι ταξί γιά να κατέβουμε στο κέντρο.
Από την αυλόπορτα της δικής σου εργασίας βγήκε ένα ταξί και στάθηκε μπροστά μας. Μπήκαμε και καθίσαμε στο πίσω κάθισμα. Εσύ ήσουνα μέσα, καθιστός μπροστά, δίπλα στον οδηγό.
Σε όλη τη διαδρομή, η Άσπα, γλωσσού, κουβέντιαζε μαζί σου... Εγώ σιωπηλή.
Κατέβηκες πριν από μας. Όταν εμείς φτάσαμε στον προορισμό μας κι ετοιμαστήκαμε να πληρώσουμε την κούρσα, ο ταξιτζής μας είπε "δεν χρωστάτε τίποτα, μου πλήρωσε ο Ποιητής και την δική σας διαδρομή"!


Μιάν άλλη πάλι φορά, ήμουνα βράδυ σε μιά πανήγυρη εκκλησίας. Στη γειτονιά μου.
Χιλιάδες κόσμος να περιφέρεται ένα γύρω, και κάπου στην άκρη να παρακολουθώ κι εγώ, που συστηματικά  αποφεύγω να χώνομαι μέσα στο πλήθος. Ξάφνου συναντώ κάπου εκεί έναν παλιό μου φίλο, που με τραβάει απ το χέρι και μου λέει, "πάμε να πιούμε ένα κρασάκι". Τον ακολουθώ ως το αυτοκίνητό του.
Μπαίνω και κάθομαι πίσω στο αυτοκίνητο. Μπροστά, συνοδηγός κάθεται η γυναίκα του, ένα καλό πλάσμα, που την εκτιμώ πολύ και στο πίσω κάθισμα, μόλις κάθομαι βλέπω δίπλα μου έναν άντρα γνωστό, ένα εξαιρετικό πνεύμα, που πολύ τ' αγαπώ, και πάρα δίπλα καθισμένος εσύ, Ποιητά! 

Γι αυτό καμμιά φορά γελάω και λέω "σχεδόν κάθε φορά, μέσα σε αυτοκίνητα οι συναντήσεις μας"...

Εκείνο το βράδυ, καθίσαμε οι πέντε παρέα κι ήπιαμε ένα κρασάκι. Με μπαρμπούνια και χόρτα, αν θυμάμαι καλά...
Στο πλαϊνό τραπέζι, καθόταν μιά παρέα, μεγάλοι άνθρωποι, που εγώ έτυχε και τους γνώριζα. Έσκυψες και με ρώτησες "ποιός είναι αυτός ο κύριος ;"
Σου είπα το όνομά του κι εσύ τότε φώναξες "καλά το κατάλαβα ! με αυτόν είμαστε συμμαθητές στο σχολείο!"
Έτσι σηκωθήκαμε απ' το τραπέζι μας, πήγαμε δίπλα και μιλήσαμε με τον συμμαθητή σου. Θυμάμαι τη χαρά που έκανες ! 



Η τελευταία φορά, ήταν ατυχής...
Η τελευταία φορά ήταν μία ΜΗ συνάντηση...

Είχα προγραμματίσει, ένα απόγευμα στο τέλος του καλοκαιριού, να κάνουμε ένα αφιέρωμα σε εσένα και την ποίησή σου.
Όταν το προγραμμάτισα σε πήρα τηλέφωνο στο σπίτι σου και σου το είπα.
Ευχαριστήθηκες, αλλά "δεν θα είμαι τότε εδώ, μου είπες, θα είμαι στην Σύρο"

Έφτασε ο καιρός της εκδήλωσης. Μουσικές μπάντες, όλα έτοιμα.
Εγώ δεν τόλμησα να σε ξανακαλέσω, αφού είχες πει, θα είσαι στη Σύρο...
Εκείνο το απόγευμα ξαφνικά έβρεξε. Ψιλοέβρεξε, αλλά έβρεξε.
Και η εκδήλωση ήταν έξω, σε πλατεία. Κι οι καρέκλες βρέχονταν, κι οι μουσικοί βρέχονταν, κι όλα πήγαν στραβά... Οι μουσικοί είπαν δεν μπορούν να παίξουν...
Τότε μόλις, έμαθα ότι βρίσκεσαι στην Αθήνα κι ότι ετοιμάζεσαι να έρθεις...
Πανικόβλητη σου τηλεφώνησα. "Βρέχει", σου είπα...
"Έξω είναι η εκδήλωση;" με ρώτησες...
"Έξω"

Εκτίμησα λάθος τον καιρό. Όλο εκείνο το καλοκαίρι, όλες οι εκδηλώσεις έγιναν υπαίθρια, με έναν πολύ καλό καιρό...
Πώς να το φανταστώ ? ! 
Τέλος.  Εκτίμησα λάθος τον καιρό. 
Έγινε το λάθος την ημέρα ακριβώς που δεν ήθελα και την ημέρα ακριβώς που δεν έπρεπε να γίνει...
Το φέρω βαρέως...

Κι υπάρχει λόγος, Ποιητά, που στα γράφω αυτά απόψε, στις 12 του Μάρτη, 2019.

Κάνω ό, τι μπορώ... Θα έλεγα, κάνω ίσως πάνω απ' αυτό που μπορώ...
Κουράζομαι πολύ...
Δεν παραπονούμαι. Φυσικά όχι ! Φέρω το DNA του πατέρα μου. Γίνομαι θυσία, αν αυτό πρέπει...
Αυτό πρέπει.
Αναγνωρίζω όμως απόψε στον εαυτό μου το δικαίωμα να ψιθυρίσει χαμηλόφωνα "κουράζομαι πολύ". 
Εξαντλητικά.

ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ  πάντα !

Το ευλογημένο προικιό τ’ ανθρώπου… και κάποια βασικά ερωτήματα,  που διατυπώθηκαν μες στα χρόνια και που διαρκώς  συνεχίζουν να διατυπώνονται, με διάφορους τρόπους…

Άραγε, Η ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ;!  ça vaut la peine ?!

Alors, για ποιόν η Τέχνη; Η Τέχνη για τον άνθρωπο;

Ποιες είναι οι δυνατότητες της Τέχνης; Τι σκοπό υπηρετεί; 

Ποιοι την υπηρετούν ;

Μπορεί να εξ υπηρετήσει και κάποιους άλλους σκοπούς η Τέχνη;

Εξυπηρέτησε μέσα στον χρόνο – από γενέσεως, άλλους σκοπούς ; Εξυπηρετεί σήμερα και άλλους σκοπούς;

Υπάρχει πάντοτε επ’ ωφελεία η Τέχνη ; 

Την μετα χειρίζονται ; Την μετα χειρίζονται μόνο επ ωφελεία ; Πώς την μετα χειρίζονται;

Την χρησιμοποιούν κάποτε και για το κακό; Υστερόβουλα;

Ποιοι επ ωφελούνται ; Ποιοι επ ωφελήθηκαν από την διαχείρησή της, ηθελημένα, επί σκοπού, άθελά τους, ακόμα και εν αγνοία τους ;

Και άλλα ζουμερά θέματα, αναπηδούν μέσα από το θεατρικό έργο του Ρόναλντ Χάργουντ  "Προσωπική Συμφωνία", στο Από Μηχανής Θέατρο και σε σκηνοθεσία του Δ. Μυλωνά.

Πολύ καλός  μου φάνηκε ο Ν. Τσακίρογλου, εξαιρετικός, θα έλεγα, ο Χ. Βαλαβανίδης.

*

άποψή μου είναι ότι τα ίδια ακριβώς ερωτήματα

ταιριάζουν και στην υπόθεση της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ...

γιατί βέβαια, δεν φταίει η ΤΕΧΝΗ μήτε η ΠΟΛΙΤΙΚΗ

αν από ισχυρά εργαλεία γιά προκοπή στα χέρια του ανθρώπου,
συχνά καταλήγουν να υπηρετούν και σκοπούς άλλους.

από τις 5 Οκτωβρίου κι εδώ, έχω πέσει σε μουγγαμάρα που δεν παλεύεται...
είναι κρίμα, βασανίζει το μυαλό μου αυτή η μουγγαμάρα, γιατί βαθειά στο DNA μου υπάρχει η πρόθεση κι η επιθυμία και η συνήθεια - έμφυτη και επίκτητη να πω -, της διάχυσης της γνώσης. κι η ανάγκη επι κοινωνίας, πάντα.
μετά από αυτόν τον καιρό, διαβάζω πάλι και παρακολουθώ ωραία πράγματα, φτιάχνω καινούργια κι ωραία πράγματα, συναντώ ανθρώπους καλότατους.
παρ' όλ' αυτά, αντιλαμβάνομαι ότι βαθειά μέσα κι έξω μου βρίσκομαι σε μουγγαμάρα...
βγαίνω συχνά στη βεράντα και κοιτάζω τις πλάκες σου.
στέκεται κόμπος στο λαιμό μου.
δεν είμαι και πολύ καλά... παρ' όλ' αυτά, λειτουργώ... κάνω ό, τι μπορώ...