Περιπατητής...

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Ανατολή Ηλίου 5:08, Δύση 19:51

Γιορτάζουν : Λαμπαδός


η Αιγείρα.

Στην Ιλιάδα, την συναντούμε με το όνομα Υπερησία.


"...οἵ θ' Ὑπερησίην τε καὶ αἰπεινὴν Γονόεσσαν Πελλήνην τ' εἶχον ἠδ' Αἴγιον ἀμφενέμοντο Αἰγιαλόν τ' ἀνὰ πάντα καὶ ἀμφ' Ἑλίκην εὐρεῖαν,τῶν ἑκατὸν νηῶν ἦρχε κρείων Ἀγαμέμνων Ἀτρεΐδης..."


"και εκείνοι που είχαν την Υπερησία και την ψηλή Γονούσα
και την Πελλήνη, και όσοι κατοικούσαν στο Αίγιο και σε όλη την έκταση του Αιγιαλού,
και γύρω στην πλατιά Ελίκη,
σ᾿ αυτών τα εκατό καράβια αρχηγός ήταν ο βασιλιάς Αγαμέμνονας,
ο γιος του Ατρέα."

Ομήρου Ιλιάδα Β΄ 573-577

 

Η Υπερησία, σε άγνωστο χρόνο, την εποχή που την κατοικούσαν οι Ίωνες, άλλαξε το όνομα της σε Αιγείρα.
Ο μύθος λέει πως όταν οι Σικυώνιοι επιτέθηκαν στην Υπερησία οι κάτοικοί της μάζεψαν όσο περισσότερα πρόβατα (αιγές) μπόρεσαν και βάζοντας δάδες στα κερατά τους τα έστειλαν νύχτα στο αντίπαλο στρατόπεδο. Οι Σικυώνιοι βλέποντάς τα, τα πέρασαν για στρατιώτες και υποχώρησαν. Από τότε η πόλη ονομάστηκε Αιγείρα προς τιμήν του γεγονότος.

 "Ὁμήρου δὲ ἐν τοῖς ἔπεσιν Ὑπερησία ὠνόμασται: τὸ δὲ ὄνομα τὸ νῦν ἐγένετο Ἰώνων ἐποικούντων"

  Παυσανία Αχαϊκά





Το αρχαίο θέατρο είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Αρχαίας Αιγείρας.
Κτίστηκε σε ένα επικλινές βραχώδες ύψωμα της πόλης με θέα ανατολικά τον Κορινθιακό κόλπο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 350μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και βόρεια της Ακρόπολης.
Το μεγαλύτερο μέρος του κοίλου και της ορχήστρας του είναι λαξευμένο στο βράχο ! 
Η  κατασκευή του χρονολογείται στο Α μισό του 3ου αι πΧ  οπότε και ιδρύεται  το Β΄ Κοινό των Αχαιών.  
Το ίδιο διάστημα αναδιοργανώνεται η Αχαϊκή Συμπολιτεία, ενώ η ευημερία  και η πολιτική σταθερότητα της εποχής ευνόησαν  την πραγματοποίηση ενός μεγαλόπνοου οικοδομικού προγράμματος στην πόλη, στο οποίο περιλαμβανόταν   η  ανέγερση του θεάτρου και των ναών γύρω του.


Έχει πεταλόσχημο κοίλο, το οποίο λαξεύτηκε στο φυσικό βράχο με σειρές εδωλίων, ενώ όπου αυτός δεν υπήρχε , διαμορφώθηκε κατάλληλα το έδαφος και τοποθετήθηκαν λίθινα εδώλια. Ένα  διάζωμα  διαιρεί το κοίλο σε 2 οριζόντια τμήματα, και έχει 11 κερκίδες με ισάριθμες σειρές εδωλίων. Η συνολική χωρητικότητά του ανέρχεται σε 3.000 θεατές. Στο φυσικό βράχο λαξεύτηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος και η πεταλόσχημη ορχήστρα με  διάμετρο  14,40μ., στα κράσπεδα της οποίας κατασκευάστηκε αγωγός (εύριπος)  για την απορροή των όμβριων υδάτων, που συνεχιζόταν  κάτω από το προσκήνιο και την σκηνή,  απολήγοντας  σε ένα καλά σχεδιασμένο αποχετευτικό δίκτυο που οδηγούσε στο υδραγωγείο της πόλης.


Τον  3ο αι. μ.Χ., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μάξιμος Θράκας (236-238 μΧ), ανάγεται η σημαντικότερη απόπειρα ανακατασκευής του μνημείου που απέβλεπε στη μετατροπή του ελληνιστικού θεάτρου σε ρωμαϊκό. Ωστόσο, στα μέσα του 3ου αι. μ.Χ., οι οικοδομικές εργασίες διακόπηκαν ξαφνικά, με αποτέλεσμα να μην χρησιμοποιηθούν τα αρχιτεκτονικά μέλη, που βρέθηκαν στο χώρο του θεάτρου έτοιμα προς τοποθέτηση. Το θέατρο έκτοτε δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε για παραστάσεις.


*μετά από αιώνες “σιωπής”, το Σάββατο 28 Ιουνίου 2014, το Αρχαίο Θέατρο της Αιγείρας φιλοξένησε στο χώρο του τη θεατρική παράσταση του Δήμου Αβδελιώδη
 "Η Γυναίκα τση Ζάκυθος". 

Η πρώτη μετά από αιώνες, θεατρική παράσταση στο χώρο του Αρχαίου Θεάτρου Αιγείρας!


τι κρίμα να μην είμαστε τότε εδωδά...

Περιπατητής...


Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Ανατολή Ηλίου 5:08, Δύση 19:51

Γιορτάζουν : Λαμπαδός

με ξύπνησαν τα πουλιά.

κι η λαχτάρα που έχω, να κολυμπάω το χάραμα, όταν βρίσκομαι πλάϊ στην θάλασσα.

μιά θάλασσα μόνο δική μου...

κίσσες κοπάδια σηκώνονται απ' το έδαφος κρώζοντας με τις στριγγιές τους φωνές. κάνουν σχηματισμούς, κάθονται στα σύρματα , ξανά στο κοπάδι, ξανά όλες μαζί στο έδαφος, ξανά σχηματισμός στον αέρα.

τα βλέπω απ' το ανοιχτό παράθυρο. ξύπνησα γιά τα καλά. κοιτάζω το ρολόϊ. πήγε 6 η ώρα. 

σηκώνομαι, φοράω μαγιώ, βγαίνω στην παραλία. δεν υπάρχει ψυχή, πουθενά !

είναι λάδι σήμερα το νερό ! σε προκαλεί ! ησύχασε ο αέρας κι ο ήλιος σηκώνεται σιγά - σιγά.

κολυμπάω, παίρνω τον χρόνο μου, απλωτές, ξαπλωτές, τούμπες, ανάσκελα, μικρές βουτιές, γαλήνη, δροσιά, χαλαρές ασκήσεις νερού, το γλεντάω ! καθαρίζει έτσι και το μυαλό, ξελαμπικάρει.

βλέπω κάτω τα βότσαλα. μακάρι να βλεπα και κανένα δελφίνι σήμερα ! έστω και από μακριά. τα έχω πολλές φορές συναντήσει στον Κορινθιακό κόλπο.

οι καρακάξες έρχονται κι εδώ, χώνονται στις καλαμιές, κρώζουν χειρότερα απ' τα κοράκια.

όταν είμασταν παιδιά, μας έλεγε η μάνα μας ότι οι καρακάξες κλέβουν μικροπράγματα που γυαλίζουν ή που έχουν ζωηρά χρώματα ! τις κοιτάζω κι αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια...

βγαίνω απ' το νερό. τώρα που όλοι κοιμούνται κι έχει ησυχία πάω να περπατήσω λίγο στο περβόλι.

με το κινητό τηλέφωνο τραβάω φωτογραφίες τα δέντρα, τα πορτοκάλια, τις λεμονιές, τα σαλιγκάρια, τους δυόσμους.

παίρνω βαθειές ανάσες στην ησυχία. ξαναγυρίζω στη θάλασσα. φτιάχνω στιγμιαίο καφέ, πίνω λίγο, ξαναβουτάω, κάνω με απλωτές κατά μήκος την παραλία αριστερά, έπειτα δεξιά.

το απόγευμα έχουμε πει θα πάμε να δούμε το αρχαίο θέατρο της Αιγείρας.  

 Περιπατητής...

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

Ανατολή Ηλίου 5:08, Δύση 19:51

Ανδρέου αρχιεπισκόπου Κρήτης του Ιεροσολυμίτου, ποιητού του μεγάλου κανόνος 
και Μιχαήλ του Χωνιάτου αρχιεπισκόπου Αθηνών (†1220)


Βρίσκομαι σ' ένα σπιτάκι, στην άκρια της θάλασσας.
Κάπως, σαν σε τόπο ενός Έλληνα αδελφού Γκρίμ ή ενός Έλληνα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.
Αυτά τα μικρά σπιτάκια στη σειρά, αραιά, με απόσταση το ένα απ' το άλλο, σε χρόνια παλιά θα ήσαν καλύβες ψαράδων, που έρχονταν με τη φαμίλια και τη βάρκα τους να ξεκαλοκαιριάσουν πλάϊ στο κύμα ή ίσως και να ήσαν καλύβες περβολαραίων, που έρχονταν να φυτέψουν, να τσαπίσουν, να κλαδέψουν, να ποτίσουν, να τρυγίσουν τα περβόλια τους. 
Το περβόλι είναι κάπως παραπίσω, πυκνά πράσινο ως εκεί που φτάνει το μάτι μου.
Λεμόνια, πορτοκάλια, κοντούλες αχλαδιές, δυό - τρεις κυδωνιές, μιά μουσμουλιά, δυό δαμασκηνιές, μιά ροδιά, μιά νέα μπανανιά.
Φυσάει ολημερίς σήμερα. Η θάλασσα σηκώνεται και πέφτει με ορμή έξω στα χαλίκια.
Μαϊστρος είναι. Βορειοδυτικός άνεμος. 
Μου αρέσει να μαθαίνω να διαβάζω τους ανέμους. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου αρέσει. Όπως μ' αρέσει να διαβάζω κάτι μικρούλια, κάτι ψιλά γράμματα που υπάρχουν μέσα στη φύση και κανείς δεν πολυασχολείται μαζί τους, παρά μονάχα κάτι τύποι λιγάκι βαρεμένοι ή φυσικά οι επαϊοντες... όμως εγώ επαϊων δεν είμαι...

Το μεσημέρι, ντάλα ήλιος, έκανα μπάνιο στη θάλασσα. Με κάποιον δισταγμό βέβαια, αφού υπάρχει ακόμα ο συναγερμός "όχι ήλιο, όχι, κούραση, όχι σκύψιμο, όχι βάρος", δεν άντεξα όμως να στέκω να κοιτάζω το νερό και βούτηξα. Κολύμπησα χαλαρά, φοβάμαι πάντα τα ράμματα. Κουράστηκα, κοιμήθηκα.

Το βράδυ, μέσα στα μαύρα, πηχτά σκοτάδια, βάλαμε τις καρέκλες στην ακρογιαλιά στη σειρά, και κοιτάζαμε τους αστερισμούς.
Απέναντι, στην άλλη μεριά του Κορινθιακού κόλπου, φαίνονται αμυδρά τα φωτάκια της Ιτέας, παρακείθε, του Γαλαξιδιού.
Η γιαγιά μου η Φωτεινή, που έζησε κοντά μας γιά πολλά χρόνια, τα βράδια στην Αγιάπα, τα καλοκαίρια, μας κάθιζε πάνω στις πεζούλες και μας έδειχνε τους αστερισμούς. Μας τους έλεγε έναν - έναν, με το όνομά τους. Δεν ξέρω πώς τους γνώριζε, πάντως τους γνώριζε.
Εγώ παιδί, κατάφερα να μάθω μονάχα την μεγάλη και την μικρή άρκτο, τον αυγερινό και τον πολικόν αστέρα. Τίποτε άλλο. Πολύ αργότερα έμαθα να αναγνωρίζω την Κασσιώπη και μόλις απόψε (βοηθούσης της τεχνολογίας - υπάρχουν διαδικτυακά - διαδραστικά προγράμματα !) έμαθα να αναγνωρίζω τον αστερισμό του Σκορπιού.
 
Έτσι, μας πήρε απόψε η νύχτα πολύ αργά, σχεδόν ξημέρωμα.

signature

 foteini

εσύ
να παρα μένεις στη σιωπή .
διότι ο έρως, φυσικά και δεν αποτελεί εμμονή !
ο έρως, απλά συμ περιφέρεται ως ένα δίκτυο υψηλής τάσης.
ηλεκτρικό και μαγνητικό πεδίο, ομού.
μιά φυσική, ισχυρή ενέργεια.

εσύ,
να παρα μένεις στη σιωπή.
διότι ο έρως, φυσικά και αποτελεί εμμονή.
ελαιογραφία πάνω σε καμβά
και χάσιμο της σημασίας του χρόνου.

και χάσιμο της σημασίας των χρόνων.
έρως άγουρα έφηβος
ετών μόλις έντεκα.

εσύ, παιδί μου,
να παρα μένεις στη σιωπή.

... στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει ...


στο μεταξύ, το τόλμησα το πρώτο θαλασσινό !
α, όλα κι όλα ! τα ράμματα, ράμματα και το μπάνιο, μπάνιο...
η μόνη προφύλαξη που πήρα, ήταν να σηκωθώ χαράματα, γιά να βουτήξω πρωί - πρωί, κι όχι στον ντάλα ήλιο...

φύσαγε κι ένας μέτριος Γραίγος, όχι πολύ χαμηλός, όχι πολύ δυνατός...

το μεσημέρι φόρεσα κι ένα καπέλο και μάζεψα απ' το κλήμα αμπελόφυλλα.

με τούτα και με κείνα, έσπασε λίγο η ασπρίλα κι έφτιαξα ένα χρώμα κάπως ... ροζουλί .

... πρωταθλητισμός ...
τηρουμένων των αναλογιών
υπερβαίνω τις δυνάμεις μου.

δεν ξέρω αν αυτή είναι καλή ή κακή πρακτική και συνήθεια...

"Διαθέτοντας καινούριες μονάδες για τη μέτρηση του κόσμου." 


έρως. να, μιά παλαιά μονάδα μέτρησης του κόσμου
έρως. να, μιά καινούργια πάντα μονάδα μέτρησης του κόσμου  


δεν γνωρίζω να υπάρχει καμία ισχυρότερη από αυτήν...
όπου διασχίζεις την γη με απλωτές...
όπου διασχίζεις την ζωή με απλωτές...
δίνεις μιά και βρίσκεσαι ... επέκεινα...




στο μεταξύ αναρρώνω...
πολύ πιό γρήγορα, σταθερά κι αβίαστα, από πέρυσι τον Μάη.
κάθε μέρα λίγο καλύτερα και κάθε μέρα λίγο καλύτερα.
9 μέρες μετά, έκοψα σήμερα και την αντιβίωση, που ήταν, φαίνεται, πολύ δυνατή...  
υποθέτω, θα συνέλθω τώρα...












 

σε ανάρρωση.
τρόπος του λέγειν δηλαδή, αν αυτό μπορεί να ονομασθεί "ανάρρωση"...
η οδηγία : "όχι κούραση, όχι βάρος, όχι σκύψιμο, όχι ήλιο"
είναι μονάχα τέσσερις μέρες μετά, κι εγώ την κακομεταχειρίζομαι...

σηκώθηκα σήμερα το πρωί στις εξήμιση,
πήγα ως το metro,
ταξίδεψα στην άλλη άκρη του λεκανοπέδιου,
τελείωσα ό, τι έπρεπε να κάνω,
επέστρεψα πίσω όλον τον δρόμο με το metro, είχε ντάλα ήλιο, κόσμο, φασαρία και ζέστη, παρ' όλ' αυτά πέρασα λίγο κι απ' το Μοναστηράκι,
ξαναπήρα το metro,
κατέβηκα στη μέση της διαδρομής,
μπήκα σε ένα σούπερ μάρκετ,
ψώνισα και φορτώθηκα τις σακκούλες οριακά σε βάρος,
επέστρεψα σπίτι,
έβαλα τα πράγματα στη θέση τους,
έβγαλα βόλτα το σκυλί,
στάθηκα με τις ώρες πάνω από κατσαρόλες και νερά που βράζαν, γιατί, κάπως είχα την ιδέα  να φτιάξω στα παιδιά μιά τονοσαλάτα, χωρίς να έχω υπολογίσει, ότι πρέπει με τις ώρες να βράζω κι ύστερα να σηκώνω τις γεμάτες  κατσαρόλες με τα καυτά νερά και να σουρώνω τις πατάτες, τα σφιχτά αυγά, τους αρακάδες και τα καλαμπόκια,
μάζεψα, καθάρισα, "ό, τι κάνει μιά γυναίκα δηλαδή" (κατά Λουκιανόν) ,
ξαναμάζεψα, ξανακαθάρισα κ.τ.λ.,
δεν πρόλαβα διόλου να ξεκουραστώ, να χαλαρώσω και να τηρήσω τα ρηθέντα παρά του ιατρού...
μην πω κι ακριβώς τα αντίθετα !
είπαμε όμως, ευτυχώς είμαι μουλάρι ή ακριβέστερα διαθέτω, ως φαίνεται, μιά μουλαρίσια κράση, οπότε, όλα εν τάξει !

αναρρώνω εν αταξία...









 

τα ραα          τα ρα ραα!
τα ραα          τα ρα ραα!
τα ρα ρα!         
τα ρα ρα!
τα ραα          τα ρα ρα!
τα ρα ρα       τα ρα ρα!
τα ραα          τα ρα ρα!
τα ρα ρα!
τα ρα ρα!
τα ραα          τα ρα ραα!
τα ραα          τα ρα ραα!

8 η ώρα το πρωί, monpetitmozart, ἡ σάλπιγγα στο στρατόπεδο σαλπίζει ἐγερτήριο.
9 η ώρα αποβραδύς, monpetitmozart, η σάλπιγγα στο στρατόπεδο σαλπίζει σιωπητήριο.
παλιά, φαίνεται πως ήτανε δω στρατώνας ολάκερη η περιοχή.
τώρα φωνάζει μόνο ο σαλπιγκτής, στο απέναντι ύψωμα.


δύσκολα τα πράματα...  

βγαίνω σ' ένα μικρούτσικο μπαλκονάκι, που τόχουν, λέει, γιά να καπνίζουν.
φούμα φούμα οι καπνιστές κι εγώ απόκοντα βγήκα να πάρω λίγο καθαρόν αέρα...
ξαφνιάζομαι σαν βλέπω ένα φεγγάρι πελώωωριο, να ανατέλει κοντά μου.
λες να ναι απόψε πανσέληνος ; !
οι φουμαδόροι στο μπαλκονάκι δεν ξέρουν να μου απαντήσουν. τινάζοντας χάμω τις στάχτες απ' το τσιγάρο τους, βαριανασαίνοντας, ο ένας λέει τό να, ο άλλος τ' άλλο, ο τρίτος το παράλλο. ο καθένας τα δικά του.
βουλώνω το στόμα μου και κατεβάζω μπροστά μου τον τοίχο που γνωρίζεις, monpetitmozart, τον τοίχο με όλα τα μονωτικά υλικά του και τα υπόλοιπα...

στο βάθος, όχι πολύ μακριά , σκούρος όγκος ο ιερός βράχος. δεν έχει ακόμα φωταψίες.
πάρα πίσω η Πάρνηθα, δυτικά ο Κιθαιρώνας.

μπαίνω ξανά στα ενδότερα του κτιρίου.

ξαφνικά, από το πουθενά, κάτι σα να μου ρχεται.
τι κάτι δηλαδή ; ένας ταμπλάς ! ντουβρουτζάς ! μιά νταν στο κεφάλι κι ύστερα το απόλυτο άγχος και το απολυτότερο χάος...
αρχίζει σταδιακά κι ανεβαίνει από κάτω ένα "τι θέλω εγώ εδώ ; δεν με χωράει ο τόπος...  θέλω να φύγω, αλλά πώς να φύγω ; πού να πάω ; τι θα συμβεί σήμερα ; αύριο τι θα συμβεί ; δεν μπορώ εδώ, δεν το αντέχω αυτό..."
ξεκινάει, σου λέω κι ανεβαίνει από χάμω αυτό, από το πάτωμα και τα γκρι πλακάκια κι απλώνεται προς τα πάνω σταδιακά, απλώνεται τόσο γρήγορα όμως μέσα στις φλέβες και τα αγγεία μου, με τέτοια ταχύτητα, με την ταχύτητα της σκέψης ίσως , ώστε δεν προλαβαίνω να συνομιλήσω  ψύχραιμα με τα μέσα μου ή να φανώ λογική ή, γιατί όχι, αυστηρή ...
στο τέλος της γρήγορης πορείας του, όλο αυτό παύει πιά να είναι ερωτήσεις ! δεν υπάρχει καμμιά ερώτηση πιά, δεν υπάρχει μήτε ίχνος σκέψης...
πανικός είναι ! όχι φόβος, όχι, καθόλου φόβος ! άλλο πράγμα είναι ο φόβος, άλλο ο πανικός ...
ΠΑΝΙΚΟΣ λέμε, με όλα τα γράμματα κεφαλαία...

και τώρα ;
πώς άραγε μπορεί να διαχειριστεί κανείς έναν πανικό ;
τι τρόπος άραγε υπάρχει , ώστε να μπορέσεις, να καταλαγιάσεις εντός σου ετούτη την τρελή έξαψη και κάπως να ησυχάσεις ;
είναι η πρώτη φορά, monpetitmozart, που ο μικρός στρατιώτης καταλαμβάνεται από έκρηξη πανικού.
πρώτη φορά στη ζωή του.
άπειρος κι εντελώς ανήξερος, γιά το πώς μπορεί να διαχειριστεί όλο τούτο, το δίχως καμιά λογική.
ο πανικός, ως τα σήμερα, του ήταν κάτι ξένο ! εντελώς αταίριαστο κι ασύμβατο με τον χαρακτήρα του βέβαια...
πώς, διάβολε, να διαχειριστείς κάτι τις με τη λογική και την σκέψη,  όταν δεν βρίσκεσαι σε κατάσταση λογικής και σκέψης, μα μέσα στον απόλυτο πανικό ; - που ένας σύγχρονος προφεσσόρος, μπορεί επιστημονικά και να τον ονομάτιζε "κρίση άγχους !" ;
για δες όμως, να, που κάποτε μπορεί να συμβεί κι αυτό !

σαν κάτι όνειρα που βλέπουν καμιά φορά τα παιδάκια τη νύχτα, ότι κάποιος, λέει, τα κυνηγάει κι είναι χάμω σαν καρφωμένα τα πόδια τους και ότι δεν μπορούν να τρέξουν να σωθούν. κι ουρλιάζουν τα παιδιά μες στο όνειρό τους...

"Εγώ ο Θουκυδίδης ένας Αθηναίος"

από την Άννα Κοκκίνου, στο θέατρο Σφενδόνη

one-woman show !

- οι σκέψεις μου, ατάκτως ερριμμένες...-

Εδώ και 2 μέρες, αναρωτιέμαι, τι πραγματικά θα ήθελα να γράψω γι αυτό το θεατρικό έργο, που παρακολούθησα την Παρασκευή το βράδυ...

Από πού δηλαδή να το πιάσω και πού να τ’ αφήσω...

Από ποια σκοπιά να δω αυτήν την παράσταση ή να την ερμηνεύσω ή να την  κατανοήσω ή με κάποιον τρόπο, κάπως να την περιγράψω...

Διάβασα με προσοχή τις σημειώσεις για το έργο, της ίδιας της ηθο – ποιού :

"Πελοποννησιακός πόλεμος είναι η καθημερινή ζωή του ανθρώπου
μέσα στην Ιστορία, που συνεχίζεται αιώνια.
...................................................................

Η ιστορία του (Πελοπον. πολέμου) είναι ένα πανόραμα της φύσης του ανθρώπου
νοιώθοντας την κανείς,
ο θαυμασμός και η φρίκη για το είδος γίνονται ένα.
..................................................................

Να καθρεφτιστεί το ήθος και η αντίσταση του ανθρώπου
απέναντι στην ίδια του τη φύση.
...................................................................

… η απανταχού τεχνολογία – για  πληρέστερη και αποδοτικότερη αναπαραγωγή…

...................................................................

Η σχέση μου με τον Θουκυδίδη είχε αρχίσει να εξυφαίνεται από παλιά,
και την ανταλλαγή της με το κοινό θεωρώ ως αναγκαία πράξη ολοκλήρωσης της."

Με τίποτα από τα παραπάνω δεν θα μπορούσα φυσικά, να διαφωνήσω...

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

και πως είναι η εποχή να την "δώσεις" στον κόσμο πληρέστερα, αποδοτικότερα, με την βοήθεια της τεχνολογίας !

Το εγχείρημα που εξελίσσεται στο θέατρο Σφενδόνη, με εντυπωσίασε !

Πρώτα και κατά κύριον λόγο, με εντυπωσίασε το θέμα !

"Θουκυδίδης Αθηναίος ξυνέγραψε τον πόλεμον των Πελοποννησίων και Αθηναίων ως επολέμησαν προς αλλήλους…"

Βιβλία 8 !

Παραθέτω ενδεικτικά :

Θουκυδίδου Ιστορίαι (Μετάφραση Ελ. Βενιζέλου)

(Κατάλογος κειμένων)

Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά, έτσι κι αλλιώς...

Τώρα θα μου πεις – και ποιος είπε ότι το θέατρο είναι για εύκολα πράγματα ; !

Όσον αφορά στην θεματολογία, υπάρχουν άραγε κάποια στεγανά για το θέατρο ;

Υπάρχουν θέματα , που να αφορούν σε οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα, τα οποία "αντενδείκνυνται" να παρουσιαστούν επί σκηνής ;

Υπάρχουν στ’ αλήθεια, "αντιθεατρικά" θέματα ; Θέματα που "αφ’ εαυτού τους" δεν μπορούν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του κοινού ;

Μπορεί άνετα, για παράδειγμα, να γίνει θέμα για το θέατρο και να παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον θεατή , η υγεία ; ή, η παιδεία ; Η θρησκεία ; Οι επιστήμες ; Η φιλοσοφία ; Ο πλούτος ; Η φτώχεια ; Η αμάθεια κι η ημιμάθεια ; Η βλακεία ; Ο έρωτας ; Η φιλία ; Η απιστία ; Η πορνεία ; Η ηλιθιότητα ; Η τρέλα ; Η οικογένεια ; Ο θάνατος ; Η χώρα ; Το εμπόριο ; Η γραφειοκρατία ; Ο πόλεμος ; Ο κάθε λογής εθνικός ή άλλος αγώνας ; Η κάθε λογής ανθρώπινη εμμονή και το κάθε πάθος ; Οι αρετές και οι κακίες ; Τα κόμπλεξ ; Η καλωσύνη ; Η δολιότητα ; και τέλος πάντων, ο, τιδήποτε αφορά στα ανθρώπινα, υπάρχει περίπτωση να μην προσφέρεται για το θέατρο ;

Πώς θα μπορούσε ;! Αφού το θέατρο , ως μεγενθυτικός καθρέφτης της ζωής μας λειτουργεί...
Η ταπεινή γνώμη ενός απλού θεατή, αποφαίνεται ότι στο θεατρικό παιχνίδι στεγανά δεν μπορεί να υπάρχουν, δεν πρέπει να υπάρχουν και ότι δεν υπάρχουν...

Και άραγε, ο Πελοποννησιακός πόλεμος, ως θεατρικό ζητούμενο ; !

Μονάχα οι ειδικοί , μελετητές και ιστορικοί έχουν πραγματικά ασχοληθεί με 27 χρόνια σκληρών μαχών - Έλληνες εναντίον Ελλήνων.

Και ό, τι εμείς κάναμε ως παιδιά στο σχολείο, στο μάθημα της Ιστορίας για τον Πελοποννησιακό πόλεμο, παπαγαλία συνήθως μας έβαζαν να το μάθουμε, και κείμενα τόσο θαυμαστά και ιστορήσεις τόσο διδακτικά εξαίσιες, σαν αυτές του Όμηρου, του Ηρόδοτου, του Θουκυδίδη, τις κακοποίησε και τις κατέστρεψε κι αυτές στην συνείδηση και στα μυαλά πολλών παιδιών, το ανεκδιήγητο Ελληνικό μας, μη εκπαιδευτικό, μη σύστημα...

Γενιές παιδιών , σχεδόν ολόκληρος ο Ελληνικός πληθυσμός μέσα στα χρόνια, βγήκε χωρίς στοιχειώδεις γνώσεις – και άλλοτε με ισχυρές στρεβλώσεις όσον αφορά στην Ιστορία, έχουμε ακόμα μέχρι σήμερα παραδείγματα νεωτάτων χρόνων σχετικά – βλέπε "συνωστισμοί στα παράλια της Σμύρνης" και άλλα πολλά δραματικά και τραγελαφικά, Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου...

Ένα ουσιώδες ζήτημα, ως προς την διδασκαλία της ιστορίας, είναι να βρεί ο δάσκαλος έναν τρόπο, ώστε να κινήσει το ενδιαφέρον του μαθητή για το ζητούμενο.

Υπάρχουν ασφαλώς εξ ίσου σημαντικά ζητήματα. Όπως, το να έχει καταγραφεί η ιστορία όσο γίνεται αντικειμενικά, το να γνωρίζει ο διδάσκων καλά το θέμα ή το να αγαπάει το θέμα, το να έχει ο διδάσκων ενδιαφέρον να μεταδώσει το θέμα κ.ο.κ.

Άμα αγαπάς, ψάχνεις τρόπους, να μεταδώσεις το ενδιαφέρον και την αγάπη σου.

Ως ένας απλός θεατής, θαρρώ ότι αυτή είναι η περίπτωση της ηθο-ποιού κυρίας Κοκκίνου και του Πελοποννησιακού της πολέμου.

Είναι αλήθεια, ότι κατά την διάρκεια της παράστασης, κάποιες φορές, μου δημιουργήθηκε μιά αμηχανία, μιά απορία  και με άγχωνε κάπως, να βλέπω ότι ανέλαβε μονάχη της,  one-woman show, την φιλόδοξη αποστολή να μυήσει το κοινό της στον Θουκυδίδη και στα 27 χρόνια ενός ουσιαστικά εμφυλίου πολέμου.

Τελικά, γνώμη μου είναι, πως πρόκειται για μια ουσιαστικά πολιτική πράξη –στις μέρες που ζούμε...-, το ανέβασμα ενός τέτοιου έργου, μια κοπιώδης πράξη, δοσμένη, αν κατάλαβα σωστά, με άποψη, πείσμα και πάθος.

Αν δεν διαθέτεις πείσμα και πάθος, τέτοιου είδους εγχειρήματα αστοχούν...

Βγαίνοντας από το θέατρο, δεν είχα μάθει φυσικά όλον τον Πελοποννησιακό πόλεμο, όμως,

ήθελα πάρα πολύ, μου δημιουργήθηκε η ανάγκη, όταν επιστρέψω στο σπίτι να ανοίξω τον Θουκυδίδη και να διαβάσω.

Κι αυτό έκανα.

Από αυτήν την άποψη, πάντα λέγαμε, έστω και έναν άνθρωπο αν κερδίσεις, έστω και ένα μυαλό αν κερδίσεις, τότε στον απολογισμό υπάρχει θετικό πρόσημο.

Ύστερα από το θέμα, κατά δεύτερον λόγο, με εντυπωσίασε το θέαμα !

Ο τρόπος διδασκαλίας της Ιστορίας από σκηνής, μου φάνηκε πρωτοποριακός, ευφάνταστος, τολμηρός, μετα-μοντέρνος. Ένα πείραμα.

Συγχωρέστε με , που μιλάω για διδασκαλία. Δεν το ξεχνάω πως είναι θέατρο, απλά έχω την πεποίθηση, από πάντα πίστευα, ότι η θεατρική πράξη καθώς και η διδασκαλία σε μαθητές,  είναι στενά συγγενείς τέχνες.

Ευρηματικός ο τρόπος διδασκαλίας πάνω στο αυτοκινούμενο πολεμικό – μη πολεμικό, αρματωμένο καροτσάκι.

Το αποκαλώ και "μη πολεμικό", γιατί άκουσα με ενδιαφέρον – ας μου ήταν γνωστός -, να εκφέρεται από αυτό το καροτσάκι με μεγάλη  γλυκύτητα ο Επιτάφιος του Περικλέους .

Απόσπασμα από  τον Επιτάφιον του Περικλέους

- σε μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου -

XXXVII

...............................................................................

"Ζώμεν τωόντι υπό πολίτευμα, το οποίον δεν επιζητεί ν' αντιγράφη τους νόμους των άλλων, αλλ' είμεθα ημείς μάλλον υπόδειγμα εις τους άλλους παρά μιμηταί αυτών. Και καλείται μεν το πολίτευμά μας δημοκρατία, λόγω του ότι η κυβέρνησις του κράτους ευρίσκεται όχι εις χείρας των ολίγων, αλλά των πολλών.

Αλλά δια μεν των νόμων ασφαλίζεται εις όλους ισότης δικαιοσύνης δια τα ιδιωτικά των συμφέροντα, ενώ υπό την έποψιν της κοινής εκτιμήσεως, έκαστος πολίτης προτιμάται εις τα δημόσια αξιώματα, όχι διότι ανήκει εις ωρισμένην κοινωνικήν τάξιν, αλλά δια την προσωπικήν του αξίαν, εφόσον διακρίνεται εις κάποιον κλάδον. Ούτε, εξ άλλου, εκείνος που είναι πτωχός, ημπορεί όμως να προσφέρη υπηρεσίας εις την πόλιν, ευρίσκει εμπόδιον εις τούτο, ένεκα της κοινωνικής του αφανείας.

Και όχι μόνον εις τον δημόσιόν μας βίον πολιτευόμεθα με πνεύμα ελευθέριον, αλλά και εις την αναμεταξύ μας καθημερινήν επικοινωνίαν είμεθα ελεύθεροι καχυποψίας, διότι δεν αγανακτούμεν εναντίον των άλλων δι' όσα πράττουν χάριν της ευχαριστήσεώς των, ούτε προσλαμβάνομεν απέναντί των φυσιογνωμίαν σκυθρωπής αποδοκιμασίας, η οποία δεν ζημιώνει αληθώς, πληγώνει όμως.

Αλλ' ενώ εις τας ιδιωτικάς μας σχέσεις αποφεύγομεν να φαινώμεθα δυσάρεστοι, εις τον δημόσιόν μας βίον αποφεύγομεν την παρανομίαν, από ευλάβειαν προ πάντων προς τας επιταγάς των εκάστοτε αρχόντων και των νόμων, εκείνων ιδίως εξ αυτών, όσοι έχουν τεθή είτε προς υπεράσπισιν των αδικουμένων, είτε, μολονότι άγραφοι, φέρουν αναμφισβήτητον όνειδος εις τους παραβάτας των."

................................................................................

Με την σημερινή πραγματικότητα

ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΗ !

Απ’ ότι είδα, το έργο πήρε παράταση μέχρι τις 15 Ιουνίου.

Αν θέλετε να γνωρίσετε Ιστορίες παλιές, με μιά νέα ματιά, να πάτε να το δείτε !

 

"Αρκεί ένα άτομο να σου λείπει 

και όλος ο κόσμος σου φαίνεται άδειος"

με οδύνη...

 

 

 

"Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο"




τελείωσα το βιβλίο του Ζουργου, μονορούφι.
ήταν μιά έκπληξη !
κατά την ταπεινή μου άποψη, θα το κατατάξω στα "μεγάλα"  βιβλία,
λ.χ. Eco "το όνομα του ρόδου", Márquez "ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας" κ.τ.λ...
θαρρώ θα είχε ενδιαφέρον να το πάρει στα χέρια του ένας μεγάλος σκηνοθέτης και να το κάνει ταινία.
νομίζω, μιά χαρά προσφέρεται...

με έχουν κατα γοητεύσει οι
"σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο" !

τα τελευταία χρόνια, δύσκολα χαίρομαι λογοτεχνικό βιβλίο...
πολλές φορές τελευταία, άνοιξα βιβλία, διάβασα την αρχή και τα ξανάκλεισα οριστικά.

τούτο εδώ το βρίσκω καλογραμένο, εκτός που η υπόθεσή του είναι μες στα ενδιαφέροντά μου...


ζύμωσα σήμερα.

προσπαθώ να μη με πάρουν από κάτω οι καταστάσεις...

μου φαίνεται, έχω κάνει τη νύχτα μέρα και τη μέρα νύχτα...

ολονυχτίς ξεφωνίζει ο γκιώνης
ολημερίς τραγουδάει ένας κότσυφας.


βρισκόμαστε συχνά με φίλους.
ολοένα συζητήσεις επί συζητήσεων...

ημέρες γιορτής

η γιορτή της μητέρας ήταν χθές !

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

με αγκαλιές τριαντάφυλλα !

Vert poussière de lune !

την έχουνε ξεσκίσει την Πολιτική...
την καταξεσκίσανε δηλαδή...
όλοι οι διοικούντες και οι... επίδοξοι...
δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι, κεντροδεξιοί, κεντροαριστεροί.
χωρίς καμιά συναίσθηση, ενσυναίσθηση, επικοινωνία, λογική.
χωρίς , ούτε καν, παραλογισμό. διότι ακόμα κι ο παραλογισμός διέπεται από κάποιους κανόνες.
και καλά, ας μη συζητήσουμε γιά τσίπα, γιά ντροπή , γιά φιλότιμο, γιά προκοπή και τέτοια... αυτά είναι ψιλά γράμματα...

αυτόν τον καιρό, με όλα αυτά νιώθω τρομακτική κούραση.
γνωρίζω τα προβλήματα των ανθρώπων. γνωρίζω ότι άλλοι είναι σε πολύ χειρότερη κατάσταση.
παρ' όλ' αυτά, αυτόν τον καιρό δυσκολεύομαι να διαχειριστώ την απελπισία. δυσκολεύομαι.

ημέρες γιορτής...

Μαρτύρων Ακακίου του εν Επτασκάλω (†303).
Κοδράτου και των συν αυτώ Ρουφίνου και Σατορνίνου και Μαξίμου.
Οσίων Ιωάννου του Ψυχαΐτου, Ταρασίου του εν Λυκαονία
και Νίλου του μυροβλύτου.

Γιάννης Ρίτσος
από την "Σονάτα του σεληνόφωτος"

...........................................................

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα...

Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Los bilbilicos cantan  

κι ένας τενόρος γκιώνης ολονυχτίς, γκιών, γκιών 

πάνω στο δέντρο

ένας τενόρος γκιώνης ολονυχτίς 

μέσα στο δέντρο

πίσω απ' το δέντρο

detrás de ese árbol, se aparece él,

φλάουτα στο κεφάλι και μαδριγάλια

ένας τενόρος γκιώνης ολονυχτίς, γκιών, γκιών

parece que sólo yo lo veo, porque él pasa entre la gente 

ένας τενόρος γκιώνης

και μιά orquesta de tango

να ξεκουφαίνουν τα σκοτάδια...

Ο συμβολισμός της πρώτης του Μάη μήνα και ο καρπός της γνώσης ! (και της αγνωσίας μας ...)

Τα τελευταία χρόνια, σκέφτομαι το θέμα της γνώσης, ευρύτερα...
Τον παλιό καιρό, με όλες τις δυσκολίες τους, οι άνθρωποι θα ήσαν πιο ευτυχισμένοι, ίσως γιατί ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΝ...
Αν δεν γνωρίζεις ότι μπορεί να υπάρξει κάτι, o.k., δεν το γνωρίζεις. Ζεις λίγο ως πολύ στην ησυχία σου...

Αν όμως έχεις ήδη γνωρίσει κάποιο βασικό καλό στη ζωή, στο κοινωνικό και στο φυσικό περιβάλλον, αν, για παράδειγμα , έχεις ζήσει σε συνθήκες ελευθερίας, γνωρίζεις τι αγαθό είναι αυτή η ελευθερία και την αποζητάς. Η έλλειψή της είναι βάσανο.

Ή, αν για παράδειγμα έχεις ζήσει μέσα σε κάτι αληθινό, σε πρόοδο, σε συνθήκες καλοσύνης ή προκοπής ή δημιουργίας ή γαλήνης ή χαράς ή αγάπης ή δικαίου ή ανθρώπινης αξιοπρέπειας , είναι δύσκολο, αν κάποτε έρθουν τα ανάποδα, να συμβιβαστείς με το στραβό...

Δεν είναι στη φύση του ανθρώπου η μοιρολατρία. Μάχεται ο άνθρωπος , θέλοντας να βελτιώσει τις συνθήκες για τον εαυτό του, για τους δικούς του ανθρώπους, για τον υπόλοιπο κόσμο.     
Πάμε ανάποδα όμως... η εποχή μάς βγήκε ανάποδα... δεν φταίει φυσικά η εποχή ! οι άνθρωποι την αναποδιάσανε... Έσπασε το κοινωνικό συμβόλαιο... Αυτοκαταστροφή!
Κοιτάζει με αμηχανία , με απορία,  με απόγνωση πιά ο άνθρωπος την αυτοκαταστροφή ! Φοβερό είναι! Είναι φοβερή και τρομερή και τρομακτική η πορεία ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ ! Το γκρέμισμα του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος, δίχως ένα υγιές σχέδιο για ξαναχτίσιμο...

Πώς να παλέψεις, ας πούμε, σήμερα για το ΟΧΤΑΩΡΟ ή για υγιείς , ανθρώπινους όρους εργασίας, όταν δεν υπάρχει καν εργασία ;  !

Και πώς να βελτιώσεις τις συνθήκες ζωής για σένα και για την επόμενη γενεά, όταν ξάφνου διαλύθηκε η βασική ανθρώπινη περπατησιά πάνω στη γη και τινάσσονται όλα στον αέρα ;

Πάμε λοιπόν πάλι απ’ την αρχή ; !

signature

foteini

Πασαπνοάριον 

μοναχικού όρθρου Κυριακής, στην εξοχή της Αττικής.

Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον

Κατά τον όρθρο της Κυριακής

Στην Αττική γη

Αινείτε τον Θεόν

Εν τοις όροις του λεκανοπεδίου Αυτού

Αινείτε Αυτόν

Εν στερεώματι του όρους Αιγάλεω

Εν στερεώματι του όρους Υμηττού

Εν στερεώματι του όρους Πάρνηθος και του Πεντελικού όρους, Αυτού.

Αινείτε Αυτόν

Επί τω βράχω του άκρου της πόλεως Αυτού

Αινείτε Αυτόν

Επί ταις μικραίς, βυζαντιναίς εκκλησίαις

Αινείτε Αυτόν

Στα αλειτούργητα, ασβεστωμένα ξωκκλήσια Αυτού

Αινείτε Αυτόν

Κατά το πλήθος της μεγαλωσύνης Αυτού.

Αινείτε τον Κύριον εν τοις πελάγοις,

Μπλέ αργοσαρωνικού, βαθύ μπλέ Αιγαίου

Αινείτε Αυτόν

Εκ των κάβων και των δωρικών στύλων του Ποσειδώνος

Σοι πρέπει ύμνος τω Θεώ

Αινείτε Αυτόν

Πάντες οι άνυδροι χείμαρροι μες στα περβόλια

Αινείτε Αυτόν

Πάσαι αι πικραί δάφναι και αι ελαίαι

Σοι πρέπει ύμνος τω Θεώ.

Αινείτε Αυτόν

Εν ήχω αυθάδικου κρωξίματος καρακάξας, μες τις κληματαριές

Αινείτε Αυτόν

Εν οσμή κοπριάς και ορθρινής πάχνης, στην πεδιάδα των Μεσογείων

Αινείτε Αυτόν

Εν τυμπάνω τζιτζικιού

Και χορώ λιμπελούλας

Αινείτε Αυτόν

Εν χορδαίς τριζονιού

Και συναυλία βατράχων

Τα πρωϊνά της Κυριακής στην Αττική γη

Αινείτε τον Κύριον

εν κυμβάλοις τιτιβισμών φωλιάς χελιδονιών

Αινείτε Αυτόν

Εν κυμβάλοις ευήχοις κυψέλης μελισσών

Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον

Αινείτε τον Κύριον εις τους αιθέρας

Εν κυμβάλοις ατάκτου σμήνους σπουργιτιών

Αινείτε Αυτόν εις τα όρη

εν κυμβάλοις αλαλαγμού ουρλιάσματος τσακαλιών

Αινείτε Αυτόν

κατά το πέταγμα των γερακιών

Αινείτε Αυτόν

Εν κραυγή γκιώνη

Αινείτε Αυτόν εν ανθισμένη μυγδαλιά

Αινείτε Αυτόν εν καρπισμένη ροδιά

Αινείτε Αυτόν

Εν τυμπάνω φθινοπωρινής βροχής

Αινείτε Αυτόν

εν χορώ διαττόντων αστέρων

Νύχτα καλοκαιριού

Στον ουρανό της Αττικής γης.

Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον

Σοι πρέπει ύμνος τω Θεώ

Signature

foteini

Τα πρωϊνά της Μεγάλης Παρασκευής

υπάρχει χρεία

να δοξαστούν οι χαμηλές βρούβες

στα λιβάδια.

Ένας άνθρωπος να σιμώσει

την κίτρινη, θεριεμένη θάλασσα

- που δεν είναι καμωμένη από την ιλύ του Κίτρινου ποταμιού

μήτε είναι καμωμένη από την άμμο του ποταμού Χάϊ – Χε,

μόνο είναι μια κίτρινη θάλασσα, διαβαίνοντας στην ιερή Ελευσίνα,

εκεί όπου η γης σχίζει στα δυό κι ανθίζει.

Ένας άνθρωπος να σιμώσει

το αγριεμένο ετούτο κίτρινο,

να νιώσει τον κραδασμό

- ανεώχθη η γης -

πάνω στα μέλη του σώματός του

- επρόβαλε η λεπτεπίλεπτη ταπεινότητα της θηριώδους βρούβας

Να σιμώσει τον κάμπο ένας άνθρωπος,

να λογαριάσει καθαρά στο νου

την περιοδική νομοτέλεια.

Ύστερα ο άνθρωπος να γευτεί στο στόμα του

την γλύκα της ιερόδουλης άνοιξης.

Τα πρωϊνά της Μεγάλης Παρασκευής

υπάρχει χρεία

κοντά στην Ελευσίνεια, ταπεινή βρούβα

να δοξαστεί ο Εσταυρωμένος Κύριος.

Signature

Foteini

Μουντάδα ο καιρός.

Στους φράχτες άγρια τριαντάφυλλα

και βρούβες πάντα

και σπάρτα.

Όπου          αρχαία γιοφύρια

και                ξεροί χείμαρροι

να                 αγριελιές, ξωκκλήσια

ταξιδέψω      βουνά και κάτω

η                   θάλασσα

Ελλάδα         αχαμνά πεύκα

με                 χοντρές ψιχάλες

πληγώνει     κοράκια τσιμπολογάν ορνούς

Η βροχή δυναμώνει...

βρέχει καρέκλες.
συγνώμη, όχι καρέκλες... βρέχει πολυθρόνες.
πολυθρόνες στο κεφάλι, νταν !
διαλύθηκαν οι επιτάφιοι, οι παρελάσεις κι οι μούζικες.
όποιος επιτάφιος πρόλαβε, βγήκε από τις δυό το μεσημέρι, ως το απόγευμα.
οι υπόλοιποι καθώς κι η μεγάλη παρέλαση με τσου Αμλέτους και τσι μπάντες, ακυρώθηκαν.

χοντρό παλτό, πλεχτό κασκόλ, ζεστό παντελόνι, ομπρέλα και παπούτσια μαλακό σουέτ.
το νερό έφτασε ως το κόκκαλο.
πού πας, κορίτσι μου, με παπούτσια μαλακό σουέτ ; 
άσχετη, πάνε με μαλακό σουέτ στα highlands ?

Δευτέρα απομεσήμερο στο Χαλάντρι,
πόσους συνάντησα !
συνεργάτες μιάς εικοσιπενταετίας, συντρόφους σε εύκολα και σε πολύ δύσκολα, και σε παρα πολύ δύσκολα, άντρες και γυναίκες που έζησα μαζί τους, δούλεψα καθημερινά μαζί τους, αγωνίστηκα μαζί τους, τους υπερασπίστηκα, μοιραστήκαμε πράγματα μέσα στα χρόνια με κάθε έναν από αυτούς χωριστά, συμφώνησα μαζί τους, διεφώνησα, διασκέδασα, χάρηκα, θύμωσα, μάλωσα, φίλιωσα, εν νόησα, ωρίμασα μαζί τους.
με κάποιους απ' αυτούς, τρώμε ακόμα ψωμί κι αλάτι...
σχέσεις εμπιστοσύνης...
πόση χαρά μου δίνει αυτή η εμπιστοσύνη !
κι οι ανοιχτές αγκαλιές τους...
σαν ένα τείχος προστασίας μου μοιάζει.

αυτό το τόσο ρεαλιστικό και τόσο απελπισμένο 
και τόσο παρακλητικό - σαν προσευχή - ποίημα του Paul FORT
το είχα πρωτοδιαβάσει στο βιβλίο του Παλαμά
"Γράμματα στη Ραχήλ"




Il faut nous aimer sur terre,
il faut nous aimer vivants

Ne crois pas au cimetière
il faut nous aimer avant.

Ta poussière et ma poussière
deviendront le gré des vents


αν θυμάμαι σωστά, στο βιβλίο του Παλαμά, η τελευταία πρόταση ήταν :
"deviendront le jouet des vents", μπορεί όμως να το θυμάμαι και λάθος...

το δημοσιεύω με μιά βδομάδα καθυστέρηση - γιά λόγους τακτ.

άνθισαν οι πασχαλιές.

έκοψα δυό κλαδάκια και μοσχοβόλησε ο τόπος !

η εβδομάδα των Παθών σα να ήταν αυτή !

4ος σήμερα, έφυγε κι ο Γιάννης.
παιδεύτηκε γιά καιρό. έπρεπε να ξεκουραστεί...
έχω πάντα πολύ ισχυρή την άποψη ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να παιδεύεται !
πρέπει να φεύγει απ' τη ζωή ήσυχα και αβασάνιστα...

με τον Γιάννη είμαστε πολλά χρόνια συνάδελφοι και συνεργάτες.
θα είναι ίσως πριν 12-13 χρόνια, που κάναμε μαζί μιά εκπαίδευση, στο Παρίσι.
από τότε, θυμόμαστε συχνά και γελούσαμε, δυό πράγματα :

γιά να μας "περιποιηθούν" οι Γάλλοι, μιά μέρα μας προσέφεραν μιάν εκλεκτή τους λιχουδιά.
ένα πιάτο με φρέσκο αίμα, μέσα στο οποίο υπήρχε συκώτι χήνας, σχεδόν ολότελα ωμό.

στεκόμαστε στην αρχή και το κοιτούσαμε αμήχανα, στέκονταν κι αυτοί και περίμεναν να φάμε το ωμό συκώτι τους...
εμείς, ντρεπόμαστε να δώσουμε πίσω τα πιάτα μας άγγιχτα, αλλά φυσικά, άγγιχτα τους τα επιστρέψαμε!

στο ίδιο ταξίδι, απ' το πρώτο βράδυ που μαζευτήκαμε μέσα, θέλαμε να παίξουμε χαρτιά, μιάς και δεν είμασταν κι οι δυό του νωρίς ύπνου.
δεν είχαμε όμως μαζί μας τράπουλες κι ούτε μέναμε στο κέντρο, ώστε να βγούμε έξω μες τη νύχτα, γιά να βρούμε τράπουλα...
γιά καλή μας τύχη, υπήρχε στο ισόγειο του κτιρίου ένα μηχάνημα - όπως αυτά που ρίχνεις κέρμα και σου βγάζουν καφέ, πορτοκαλάδα, νερό κ.τ.λ.-, που όμως εκείνο, εκτός από πορτοκαλάδες, έριχνες κέρμα και σου έβγαζε τράπουλες.
πήραμε λοιπόν δυό τράπουλες, που έπειτα μου τις χάρισε και τις έχω ακόμα, και κάθε βράδυ το ρίχναμε στην μπιρίμπα.
τις πιό πολλές φορές με κέρδιζε, ε, καμιά φορά κέρδιζα κι εγώ, αλλά ένα βράδυ θυμάμαι, μου πήρε τα σώβρακα ! με διέλυσε. με κατετρόπωσε. η χειρότερη της ζωής μου μπιρίμπα.

ας είσαι καλά, φίλε μου, όπου είσαι !
ξεκουράσου !
τέλειωσε η ταλαιπώρια.
ξεκουράσου !

τρίτωσε !
ίσως και να ξέρει ο λαός τι λέει...
μέσα σε λίγες μέρες, τρείς.
40 χρονώ, 50 κι 90.

η 90 ήταν αίμα μου, αλλά, πάλι ο λαός ξέρει τι λέει, όταν η σειρά κρατιέται, είναι φυσιολογικό, δεν πειράζει...
τα 40 και τα 50 είναι εντελώς εκτός σειράς... πονάνε... είναι αφύσικο... 
τα 90 είναι στη σειρά τους.
χρόνια στη σειρά σαν στρατιωτάκια. κοντά ένας αιώνας !
κοκέτικος αιώνας, ναζιάρικος και κακομαθημένος, αλλά πάντως, αιώνας.


καθίσαμε όλοι γύρω στο τραπέζι, παιδιά, ανήψια, ξαδέρφια, μικρανήψια,
και πάλι σαν ο λαός το θέλει, ήπιαμε ένα μοσχάτο κρασάκι, γιά κατευώδιο στα 90 χρόνια που έφυγαν...
κι είπαμε αστεία, κι ανέκδοτα, κι είχαμε γέλια και παιχνίδια παιδιών, κι άλλα γέλια, σαν να μην ήταν κατευώδιο, αλλά σαν γιορτή νάταν.
γιορτή, διότι κρατήθηκε η σειρά...

 και φυσικά, της γειτονιάς μας ο τρελός, εγώ η ιδία,

 Πάει στις κηδείες και γελάει,
στα γεννητούρια πάει και κλαίει,
κι όλα ανάποδα τα λέει,
κι όλα ανάποδα τα λέει.

μονάχα κούραση.
κούραση πάνω στην κούραση.
τίποτε άλλο.

είναι βέβαιον  ότι scripta manent ? !

πάντα δυσκολεύομαι να πιστέψω, πως είναι έτσι οι άνθρωποι ...
με ενοχλεί. με ξαφνιάζει.
παρ' όλο που έχω φάει στη ζωή πολλές χλαπάτσες, και διόλου άμαθη δεν είμαι από ανθρώπους, μου φαίνεται απίστευτο όταν το συναντώ !

με δυό λόγια :
ένας περί πολλού (και συμπαθής) ποιητής έγραψε προχτές ένα καλό άρθρο,
με το οποίο κατακεραύνωνε κάποιον "λόγιο" ,
ο οποίος πρόσφατα, στην σπουδή του να αναμειχθεί με την πολιτική
έκανε απαράδεκτα προκλητικές δηλώσεις, γιά θέματα εθνικά.

ο συμπαθής ποιητής, με ευγένεια τρόπου μεν, αλλά με λόγον οξύ, επέρασε τον πολιτευτή γενεές δεκατέσσερις...
πού σε πονεί και πού σε σφάζει ! κι έξω απ' τα δόντια !


τι, ότι τον βλέπει να βουλιάζει, του είπε, για μια ακόμη φορά τα τελευταία δεκαπέντε-είκοσι χρόνια, ίδια με μαθητή της Ρεπούση θαρρείς, μες στη ρηχότητα του βαλκάνιου βάλτου...

τι, ότι έχει άρνηση φαρμακωμένη και φαρμακερή, του είπε, σε αποστροφή απέναντι σε ό,τι πιο οικείο και δικό, σε άκριτη έξαρση του δυτικότροπου Άλλου...

 τι, ότι έχει μονομέρειες, ιδεοληψίες, στρεβλώσεις, μισές αλήθειες που του σαρακοτρώνε το πρόσωπο, του έγραψε...

τι, ότι δείχνει το χάσμα το απόλυτο, την αποξένωση που χωρίζει τους ασθενικούς πια αστούς διανοουμένους μας από το λαϊκό αίσθημα και τις συλλογικές μας ανάγκες, του έγραψε...

 τι, ότι κατέφυγε σε κριτικισμό της δεκάρας, του έγραψε...

τι, ότι κουνάει τον δείκτη του στο πόπολο αφ' υψηλού, σαν Αρσακειώτισσα δασκάλα, του έγραψε...

τι, ότι διδάσκει στον λαό την αυτοπεριφρόνηση, του έγραψε... 

όλα αυτά τα διαβάσαμε τόσοι άνθρωποι, τα σημειώσαμε, τα κουβεντιάσαμε, τα ευχαριστηθήκαμε.

όμως αυτά τα scripta, δεν υπάρχουν πιά !

ανύπαρκτα, ως σαν να μην εγράφησαν ποτέ, από κανέναν, προς κανέναν !

δες, βρε παιδί μου, ένα πράγμα...

αν δεν το είχαμε αντιγράψει και σχολιάσει αυτό το άρθρο, μπορεί και να νομίζαμε πως παραλογιάσαμε...

πως τα φανταστήκαμε... πως τα βγάλαμε απ' το μυαλό μας...

ότι ο ποιητής δεν εξεσπάθωσε κατά του πολιτευτή...

καλά το είπα χτες ξανά, ότι τα παντα ρει μέσα στο διαδίκτυο, κι ότι το όλον σύστημα δεν είναι αξιόπιστο !

απόψε, όχι μονάχα δεν υπάρχει στο διαδίκτυο αυτό το άρθρο, αλλά ούτε υποψία πως γράφτηκε, δεν υπάρχει !

πουθενά ! μήτε στα αποθηκευμένα της google, μήτε στο site όπου βρισκόταν, μήτε στο λήμμα που αποθήκευσα, που- θε- νά, λέμε !

άνοιξε η γης και το κατάπιε ...

κι αναρωτιέμαι, τι μπορεί να εξαφανίσει το άρθρο ενός ποιητή ; !

ποιά ανθρώπινη παρέμβαση ; ή, ποιό αλισβερίσι ; ή, ποιός φόβος ;

αναρωτιέμαι.

και με πειράζει. με πειράζει πολύ.

εσύ, που στο ίδιο αυτό το άρθρο αναφέρεις τον Κάλβο, 

μου εφάνηκε σαν να ξέχασες το "θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία"... 

ειδικά οι ποιητές.

"Μας πήρε το ποτάμι
 μας πήρε ο ποταμός..."
δημοτικό

με τιμή